: ရေရှည်ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်သော လူ့အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုကို ဘယ်လိုတည်ဆောက်မလဲ?

မင်္ဂလာပါ။ အားလုံးပဲ မင်္ဂလာပါ။

ဒီနေ့တော့ ကျွန်တော်တို့တွေ နေ့စဉ်ဘဝမှာ အလုပ်တွေ၊ ကိစ္စတွေနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေကြပေမယ့် ရံဖန်ရံခါမှာတော့ "ငါတို့ တိုင်းပြည်က၊ ငါတို့ လူ့အဖွဲ့အစည်းက နောက် ၅ နှစ်၊ ၁၀ နှစ်၊ နောင် အနှစ်၂၀ ဆိုရင် ဘယ်လိုဖြစ်လာမလဲ" ဆိုတဲ့ မေးခွန်းကို ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ပြန်မေးမိကြတာ ရှိမှာပါ။

ရေရှည်ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်တဲ့ လူ့အဖွဲ့အစည်းဆိုတာ ဘာလဲ။ ဇိမ်ခံကားတွေ၊ အထပ်မြင့်တိုက်တွေ ဆောက်တာမျိုးကို ပြောတာလား။ ဒါမှမဟုတ် အင်တာနက်တွေမြန်ပြီး နည်းပညာတွေ တိုးတက်တာကိုပဲ ပြောတာလား။ ကျွန်တော့်အမြင်အရတော့ အဲဒါတွေက ရလဒ်တွေပါ။ အဓိက အုတ်မြစ်က တခြားနေရာမှာ ရှိတယ်။ အဲဒါကတော့ **"တရားဥပဒေစိုးမိုးရေး"** နဲ့ **"အဖွဲ့အစည်းတွေရဲ့ ခိုင်မာမှု (Institutional Integrity)"** ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

ဒီနေ့တော့ ဒီအချက်နှစ်ချက်က ကျွန်တော်တို့ရဲ့ နေ့စဉ်ဘဝနဲ့ ဘယ်လိုသက်ဆိုင်နေလဲ၊ ဘာကြောင့် ဒါမရှိရင် ရေရှည်ဖွံ့ဖြိုးမှုဆိုတာ စိတ်ကူးယဉ်သက်သက်ပဲ ဖြစ်နေမလဲဆိုတာကို အချက် ၅ ချက်နဲ့ ခွဲပြီး ဆွေးနွေးသွားပါမယ်။

### ၁။ ပထမဆုံး - စည်းကမ်းဆိုတာ အချုပ်အနှောင် မဟုတ်ဘူး၊ လမ်းကြောင်းပါ

ကျွန်တော်တို့ အရင်ဆုံး 'ဥပဒေ' ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို ပြန်ပြီး သတ်မှတ်ကြည့်ရအောင်။ တချို့က ဥပဒေဆိုတာ လူတွေကို ထိန်းချုပ်ဖို့၊ ကန့်သတ်ဖို့လို့ ထင်ကြတယ်။ တကယ်တော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ဥပဒေဆိုတာ ဒီ လူ့အဖွဲ့အစည်းဆိုတဲ့ "ကစားပွဲ" တစ်ပွဲမှာ အားလုံးအတွက် မျှတတဲ့ စည်းမျဉ်းတွေပါ။

ဥပမာ၊ ဘောလုံးပွဲတစ်ပွဲမှာ အသင်းနှစ်သင်းကွင်းထဲဝင်လာပြီ။ ဒိုင်လူကြီးက စည်းမျဉ်းကို တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် မတူအောင် သုံးမယ်ဆိုရင်၊ တစ်ခါတစ်ခါကျတော့ Offside ကို အကြောင်းပြချက် အမျိုးမျိုးနဲ့ ခွင့်လွှတ်ပေးမယ်ဆိုရင် အဲဒီပွဲက ပျော်စရာကောင်းပါ့မလား။ အဲဒီပွဲက ဘယ်တော့မှ ပြီးဆုံးမှာ မဟုတ်သလို၊ ကစားသမားတွေလည်း စိတ်ပျက်ပြီး ထွက်သွားကြမှာပဲ။

လူ့အဖွဲ့အစည်းကလည်း ဒီအတိုင်းပါပဲ။ ဥပဒေက မျှတမှ၊ ဥပဒေက အားလုံးအတွက် တူညီမှ လူတွေက စိတ်ချလက်ချနဲ့ လုပ်ငန်းလုပ်ကိုင်နိုင်ကြမှာပါ။ ရေရှည်ဖွံ့ဖြိုးမှုအတွက် ပထမဆုံး လိုအပ်တာက "ကြိုတင်မှန်းဆနိုင်တဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်" (Predictability) ပါ။ မနက်ဖြန် ဘာဖြစ်လာမလဲဆိုတာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မေးခွန်းထုတ်စရာ မလိုတဲ့ နေရာမျိုးမှာပဲ တိုးတက်မှုဆိုတာ စတင်နိုင်တာပါ။

### ၂။ ဒုတိယ - ဥပဒေရှေ့မှာ လူတိုင်း တန်းတူ ဖြစ်ရမယ်

ဒါက ကျွန်တော်တို့ တော်တော်များများ ခံစားနေရတဲ့ အချက်ပါ။ ဥပဒေရှေ့မှောက်မှာ တန်းတူညီမျှမှု ဆိုတာ စာရွက်ပေါ်မှာပဲ ရှိနေပြီး လက်တွေ့မှာတော့ 'ငါကတော့ အထူးအခွင့်အရေးရှိတယ်' ဆိုတဲ့ အတွေးမျိုးတွေ ရှိနေသရွေ့တော့ ဒီနိုင်ငံက ရှေ့မတိုးနိုင်ပါဘူး။

တစ်ခါတလေ စဉ်းစားကြည့်ပါ။ ကိုယ့်ရှေ့မှာ တစ်ယောက်ယောက်က ဥပဒေကို ချိုးဖောက်သွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ကို ဘာမှမလုပ်နိုင်ဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက "လူကြီး" ဖြစ်နေလို့။ ဒါမျိုးတွေ မြင်ရတဲ့အခါ ပြည်သူတွေရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ဘာဖြစ်လာမလဲ။ "ဥပဒေဆိုတာ အားနည်းတဲ့သူတွေကိုပဲ ဖိနှိပ်ဖို့လား" ဆိုတဲ့ မေးခွန်း ပေါ်လာတယ်။

ဒီခံစားချက်က လူ့အဖွဲ့အစည်းရဲ့ အသက်ဝိညာဉ်ကို စားပစ်တာပါ။ လူတွေက ဥပဒေကို မလေးစားတော့ဘူး၊ ဥပဒေကို မယုံကြည်တော့ဘူးဆိုရင် အဲဒီလူ့အဖွဲ့အစည်းဟာ ပြိုကွဲဖို့ပဲ ရှိပါတယ်။ ရေရှည်တိုးတက်ချင်တယ်ဆိုရင် ဥပဒေဆိုတဲ့ အရာက ဘုရင်လည်းမချွင်း၊ သူဆင်းရဲလည်းမချွင်း အားလုံးအတွက် တန်းတူ ဖြစ်ရပါမယ်။ ဒါမှသာ ပြည်သူက ဥပဒေကို အားကိုးလာမှာပါ။

### ၃။ တတိယ - အစိုးရယန္တရားရဲ့ ပွင့်လင်းမြင်သာမှုနဲ့ တာဝန်ခံမှု (Accountability)

ကဲ... အခု အစိုးရနဲ့ ပြည်သူကြား ဆက်ဆံရေးအကြောင်း နည်းနည်းလေး နက်နက်နဲနဲ ပြောကြရအောင်။ ကျွန်တော်တို့က အစိုးရကို အခွန်ပေးတယ်၊ တာဝန်ထမ်းဆောင်တယ်။ အပြန်အလှန်အနေနဲ့ အစိုးရက ဘာလုပ်ပေးရမလဲ။ ပြည်သူ့ဘဏ္ဍာကို ဘယ်လိုသုံးလဲ၊ မူဝါဒတွေ ဘာကြောင့် ချမှတ်တာလဲဆိုတာကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောပြဖို့ လိုပါတယ်။

"ပွင့်လင်းမြင်သာမှု" ဆိုတာ အစိုးရက လုပ်သမျှ အကုန်လုံးကို အင်တာနက်ပေါ် တင်ပေးရမယ်လို့ ပြောတာ မဟုတ်ပါဘူး။ လုပ်ငန်းစဉ်တွေမှာ "ယုတ္တိရှိမှု" ရှိရမယ်။ "ဘာကြောင့် ဒီလိုလုပ်တာလဲ" ဆိုတဲ့ မေးခွန်းကို ဖြေနိုင်ရမယ်။

ပြီးတော့ "တာဝန်ခံမှု"။ ဒါက အရေးအကြီးဆုံးပါ။ တစ်ခုခု မှားယွင်းသွားပြီဆိုပါစို့။ အစိုးရက "ဒါ ငါတို့မှားတယ်၊ ဒါကြောင့် ပြုပြင်မယ်" လို့ ဝန်ခံနိုင်တဲ့ စနစ်မျိုး ရှိရပါမယ်။ အမှားကို အမှားလို့ မပြောဘဲ ဖုံးဖိနေတဲ့ စနစ်တစ်ခုမှာ ဘယ်တော့မှ သင်ခန်းစာယူလို့ မရပါဘူး။ သင်ခန်းစာမယူနိုင်ရင် အဲဒီအမှားကိုပဲ ထပ်ခါတလဲလဲ လုပ်နေမှာပါ။ အဲဒီလိုနဲ့ပဲ နိုင်ငံက ရေရှည်မှာ နောက်ကျကျန်ခဲ့တာပါ။

### ၄။ စတုတ္ထ - အဖွဲ့အစည်းတွေရဲ့ သမာသမတ်ရှိမှုက အနာဂတ်ရဲ့ အာမခံချက်ပဲ

ဒီမှာ "Institutional Integrity" ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို သုံးချင်ပါတယ်။ အစိုးရဌာနတွေ၊ တရားရုံးတွေ၊ ရဲတပ်ဖွဲ့တွေ၊ အုပ်ချုပ်ရေးအဖွဲ့အစည်းတွေက သူတို့ရဲ့ "တာဝန်" ကို သူတို့ကိုယ်တိုင် ယုံကြည်မှုရှိရှိနဲ့ လုပ်ဆောင်နေတာမျိုးပါ။

တစ်ခါတလေကျရင် စနစ်က ကောင်းနေပေမဲ့ လူတွေက မကောင်းလို့ စနစ်ပျက်တာမျိုး ရှိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလိုမဟုတ်ဘဲ "စနစ်" က ကိုယ်တိုင်ကိုက အဂတိလိုက်စားမှုတွေကို စစ်ထုတ်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားမျိုး ရှိရပါမယ်။ အဲဒါမျိုး ဖြစ်လာဖို့အတွက် အဖွဲ့အစည်းတိုင်းမှာ သမာသမတ်ရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ၊ မျှတတဲ့ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းတွေ ရှိနေဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။

ကျွန်တော်တို့ နိုင်ငံတွေမှာ အဓိက အခက်အခဲက ဘာလဲဆိုတော့ "လူပုဂ္ဂိုလ်" ကိုပဲ အားကိုးနေရတာပါ။ ခေါင်းဆောင်ကောင်းရင် တိုင်းပြည်ကောင်းမယ်၊ ခေါင်းဆောင်မကောင်းရင် တိုင်းပြည်ပျက်မယ်။ ဒါက ရေရှည်ဖွံ့ဖြိုးတဲ့ လူ့အဖွဲ့အစည်းရဲ့ လက္ခဏာ မဟုတ်ပါဘူး။ စနစ် (System) က ခိုင်မာနေရင် ဘယ်သူပဲ တက်တက်၊ ဘယ်သူပဲ လုပ်လုပ်... လူ့အဖွဲ့အစည်းကတော့ ရှေ့ကို ဆက်သွားနေရမှာပါ။ အဲဒါမျိုးကိုမှ တကယ့် "ခိုင်မာတဲ့ အဖွဲ့အစည်း" လို့ ခေါ်တာပါ။

### ၅။ ပဉ္စမ - ယုံကြည်မှု (Trust) ဆိုတဲ့ တံတား

နောက်ဆုံးအချက်အနေနဲ့ ကျွန်တော် အလေးပေးပြောချင်တာက "ယုံကြည်မှု" ပါ။ အစိုးရနဲ့ ပြည်သူကြားမှာ ယုံကြည်မှု မရှိတော့ဘူးဆိုရင် ဘယ်လောက်ပဲ ကောင်းတဲ့ မူဝါဒတွေ ချမှတ်ချမှတ်၊ ဘယ်လောက်ပဲ ကောင်းတဲ့ စီမံကိန်းတွေ ရေးဆွဲရေးဆွဲ... အရာမထင်ပါဘူး။

ပြည်သူတွေက အစိုးရကို မယုံဘူးဆိုရင် အခွန်မဆောင်ချင်ကြဘူး၊ စည်းကမ်းမလိုက်နာချင်ကြဘူး။ အစိုးရကလည်း ပြည်သူကို မယုံဘူးဆိုရင် ပိုပြီး ဖိနှိပ်တဲ့ နည်းလမ်းတွေကိုပဲ သုံးလာလိမ့်မယ်။ ဒီလိုနဲ့ အပြန်အလှန် မယုံကြည်မှုတွေ တိုးပွားလာပြီး "ရန်သူလို" ဖြစ်သွားကြတယ်။

ရေရှည်ဖွံ့ဖြိုးတဲ့ လူ့အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုမှာ အစိုးရက ပြည်သူ့အသံကို နားထောင်တယ်၊ ပြည်သူကလည်း အစိုးရရဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်တွေကို အပြုသဘော ဝေဖန်ပေးတယ်ဆိုတဲ့ "နှစ်လမ်းသွား" ဆက်သွယ်ရေးမျိုး ဖြစ်လာမှသာ စစ်မှန်တဲ့ တိုးတက်မှုဆိုတာ ဖြစ်လာမှာပါ။ ဒါဟာ တစ်ညချင်းနဲ့တော့ မရပါဘူး။ အချိန်ယူရမယ်၊ ကြိုးစားရမယ်၊ အပြန်အလှန် ရိုးသားရမယ်။

ပြီးခဲ့တဲ့ အပိုင်းမှာ ကျွန်တော်တို့ အစိုးရနဲ့ ပြည်သူကြားက "ယုံကြည်မှု (Trust)" ဆိုတဲ့ တံတားအကြောင်း ပြောခဲ့ပြီးပြီ။ အခု ဆက်ပြီး ပြောချင်တာကတော့... အဲဒီတံတားပေါ်မှာ လျှောက်လှမ်းနေကြတဲ့ ကျွန်တော်တို့ "လူတွေ" အချင်းချင်း ဘယ်လိုဆက်ဆံကြမလဲ၊ လူမှုအသိုက်အဝန်းတစ်ခုလုံးရဲ့ "စည်းလုံးညီညွတ်မှု" ဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာကို ပြောပြချင်ပါတယ်။

### ၆။ ဆဋ္ဌမ - လူမှုအသိုက်အဝန်းရဲ့ အသက်သွေးကြော - စည်းလုံးညီညွတ်မှု

ဒီခေတ်ကြီးက နည်းပညာတွေ အရမ်းတိုးတက်လာပြီ။ အခု ကျွန်တော်တို့တွေ ဒီလိုဗီဒီယိုကနေ တစ်ဆင့် စကားပြောနေတာကအစ နည်းပညာရဲ့ အကျိုးကျေးဇူးတွေပေါ့။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခါတလေကျရင် ကျွန်တော်တို့ မေးခွန်းထုတ်စရာ ဖြစ်လာတယ်။ "နည်းပညာတွေ တိုးတက်လာတာနဲ့အမျှ လူသားအချင်းချင်း ဆက်ဆံရေးက ပိုဝေးကွာသွားသလား" ဆိုတာပါပဲ။

ကျွန်တော် ပြောချင်တာက... နည်းပညာက ကိရိယာတစ်ခုပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီကိရိယာတွေကြားထဲမှာ လူသားဆန်တဲ့ "ဆက်ဆံရေး" နဲ့ "တန်ဖိုးထားမှု" တွေက ပျောက်ကွယ်သွားလို့ မဖြစ်ဘူး။ ရေရှည်ဖွံ့ဖြိုးတဲ့ လူ့အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုမှာ လူတွေက တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် လေးစားမှုရှိဖို့က အလွန်ကို အရေးကြီးပါတယ်။

**ကွဲပြားခြားနားမှုကို အသိအမှတ်ပြုခြင်း (Inclusive Society)**

ကျွန်တော်တို့ လူ့အဖွဲ့အစည်းမှာ လူမျိုးစုတွေ ကွဲပြားနိုင်တယ်၊ အယူအဆတွေ ကွဲပြားနိုင်တယ်၊ ဘာသာစကားတွေ ကွဲပြားနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီကွဲပြားမှုတွေကို "ပြဿနာ" လို့ မမြင်ဘဲနဲ့ "အရောင်အသွေး" လို့ မြင်နိုင်ဖို့ လိုတယ်။

"Inclusive Society" ဆိုတာ လူတိုင်း၊ လူတိုင်းကို အကျုံးဝင်စေတာပါ။ ဘေးဖယ်ထားခံရတဲ့သူ မရှိရဘူး။ ကိုယ့်နဲ့ အမြင်မတူတဲ့သူကို "မင်းက ငါနဲ့မတူဘူး၊ ဒါကြောင့် မင်းကို ဖယ်ထုတ်မယ်" ဆိုတဲ့ အတွေးမျိုး မဟုတ်ဘဲ "မင်းက ငါနဲ့ မတူဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မင်းမှာလည်း ဒီတိုင်းပြည်၊ ဒီလူ့အဖွဲ့အစည်းမှာ ပါဝင်ပိုင်ခွင့်ရှိတယ်" ဆိုတဲ့ အတွေးမျိုး မွေးမြူရမှာပါ။ ဒီလို "အားလုံးပါဝင်နိုင်တဲ့ လူ့အဖွဲ့အစည်း" မျိုးမှသာ လူတိုင်းက ကိုယ့်အစွမ်းအစတွေကို အပြည့်အဝ ထုတ်သုံးနိုင်မှာပါ။

**ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုဆိုတာ ယဉ်ကျေးမှုတစ်ခု**

ပြီးတော့ "အပြန်အလှန် အကျိုးပြုတဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်တွေ"။ ကျွန်တော်တို့မှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ထိခိုက်အောင်လုပ်မယ့်အစား၊ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဘယ်လို "ဖြည့်ဆည်း" ပေးမလဲဆိုတဲ့ "ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု ယဉ်ကျေးမှု" ရှိဖို့ လိုပါတယ်။

အလုပ်ခွင်မှာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ရပ်ကွက်ထဲမှာပဲဖြစ်ဖြစ်... "ငါက ငါပဲ၊ သူက သူပဲ" ဆိုတာမျိုးထက် "ငါတို့ အတူတူလုပ်ရင် ပိုပြီး ထိရောက်တယ်" ဆိုတဲ့ အတွေးမျိုးပါ။ ဒီလို ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုတွေ များလာတဲ့အခါ လူ့အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုလုံးရဲ့ စွမ်းအားက အဆပေါင်းများစွာ တိုးလာပါတယ်။

**အများအကျိုးကို ရှေးရှုခြင်း**

နောက်ဆုံးတစ်ခုကတော့ "လူမှုရေးစိတ်ဓာတ်" ပါ။ ကိုယ့်အကျိုးစီးပွားတစ်ခုတည်းကိုပဲ ကြည့်မယ့်အစား၊ "ငါလုပ်လိုက်တဲ့ အလုပ်တစ်ခုက အများအတွက် ဘာအကျိုးပြုမလဲ" ဆိုတာကို စဉ်းစားတဲ့ စိတ်ဓာတ်မျိုးပါ။

ရေရှည်ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်တဲ့ နိုင်ငံတွေရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်က ဒီနေရာမှာ ရှိပါတယ်။ သူတို့နိုင်ငံသားတွေက တစ်ဦးချင်းစီရဲ့ အကျိုးထက် "နိုင်ငံရဲ့ အကျိုး၊ အသိုက်အဝန်းရဲ့ အကျိုး" ကို ပိုဦးစားပေးကြတယ်။ အမှိုက်တစ်စ ကောက်လိုက်တာကအစ၊ အများပြည်သူဆိုင်ရာ နေရာမှာ စည်းကမ်းလိုက်နာတာကအစ... ဒါတွေအားလုံးက "အများအကျိုးကို ရှေးရှုတဲ့ စိတ်ဓာတ်" တွေပါပဲ။

ဒါကြောင့်မို့လို့... စနစ်တွေ ခိုင်မာဖို့ လိုသလို၊ အဲဒီစနစ်ကို ပံ့ပိုးပေးမယ့် လူသားချင်းစာနာမှု၊ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် နားလည်မှု၊ စည်းလုံးညီညွတ်မှုတွေကလည်း မရှိမဖြစ် လိုအပ်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့က တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ပိုပြီး နားလည်ပေးနိုင်လေ၊ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ လူ့အဖွဲ့အစည်းက ပိုပြီး ခိုင်မာလေပါပဲ။

အားလုံးကို ခြုံငုံပြီး ပြောရမယ်ဆိုရင်...

ကျွန်တော်တို့ လိုချင်တဲ့ ရေရှည်ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုဆိုတာ လမ်းတွေ၊ တံတားတွေထက် ပိုပါတယ်။ အဲဒါဟာ "လူသားအချင်းချင်း ဆက်ဆံရေး" နဲ့ "စနစ်တွေရဲ့ ခိုင်မာမှု" ပေါ်မှာ မူတည်နေပါတယ်။

ဥပဒေကို လေးစားတဲ့ လူ့အဖွဲ့အစည်း၊ အဖွဲ့အစည်းတွေက ပွင့်လင်းမြင်သာမှုရှိတဲ့ လူ့အဖွဲ့အစည်း၊ အမှားလုပ်မိရင် တာဝန်ခံရဲတဲ့ အုပ်ချုပ်သူတွေ ရှိတဲ့ လူ့အဖွဲ့အစည်း... ဒီလိုနေရာမျိုးမှာမှ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သားသမီးတွေ၊ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မျိုးဆက်သစ်တွေ စိတ်ချလက်ချနဲ့ အနာဂတ်ကို တည်ဆောက်နိုင်မှာပါ။

ကျွန်တော်တို့တစ်ဦးချင်းစီတိုင်းကလည်း ဒီစနစ်ကို ပြောင်းလဲပေးဖို့အတွက်၊ ဒါမှမဟုတ် ဒီစနစ်ကို ထိန်းသိမ်းဖို့အတွက် ကိုယ်ပိုင် အခန်းကဏ္ဍကနေ ပါဝင်နေကြတာပါပဲ။ ကိုယ်တိုင်က ဥပဒေကို လေးစားမယ်၊ ကိုယ်တိုင်က ပွင့်လင်းမြင်သာမှု ရှိမယ်ဆိုရင်ပဲ... ကျွန်တော်တို့ဟာ ရေရှည်တည်တံ့တဲ့ လူ့အဖွဲ့အစည်းဆီကို ခြေတစ်လှမ်းချင်း လှမ်းနေကြတာပါပဲ။

ဒီနေ့ ဆွေးနွေးချက်လေးကို နားထောင်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒီအကြောင်းအရာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကိုယ့်ရဲ့ အမြင်လေးတွေကိုလည်း Comment မှာ ရေးပေးခဲ့ပါဦး။ ကျွန်တော်တို့ ဆက်ပြီး ဆွေးနွေးကြတာပေါ့။

နောက်တစ်ခေါက်မှာလည်း ပိုပြီး စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတဲ့၊ ပိုပြီး တန်ဖိုးရှိတဲ့ အကြောင်းအရာတွေနဲ့ ပြန်

လာခဲ့ပါမယ်။ အားလုံးပဲ ပျော်ရွှင်ချမ်းမြေ့ပါစေ။