Tuesday, 29 September 2026

 **ဗီဒီယိုခေါင်းစဉ်အဆိုပြုချက် - "နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံရဲ့ အသက်ဝိညာဉ်၊ သမိုင်းနဲ့ National Identity"**


**(00:00 - 05:00) အပိုင်း (၁) - မိတ်ဆက်နှင့် Political Identity (နိုင်ငံရေးဆိုင်ရာ မည်သူမည်ဝါဖြစ်မှု)**


မင်္ဂလာပါ မိတ်ဆွေတို့ရေ ...။


ဒီနေ့ ကျွန်တော်တို့ ဝိုင်းဖွဲ့ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနဲ့ တကယ်ကို လေးနက်တဲ့ အကြောင်းအရာတစ်ခုအကြောင်း စကားပြောကြရအောင်။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ နေ့စဉ်ဘဝမှာ အမြဲကြားနေရပေမဲ့ သေသေချာချာ သတိမထားမိကြတဲ့၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အနာဂတ်ကို တိုက်ရိုက်ပုံဖော်နေတဲ့ အရာသုံးခုအကြောင်းပါ။ အဲဒါတွေကတော့ **Political Identity** (နိုင်ငံရေးဆိုင်ရာ မည်သူမည်ဝါဖြစ်မှု)၊ **Political Structure** (နိုင်ငံရေးဖွဲ့စည်းပုံစနစ်) နဲ့ **National Identity** (အမျိုးသားရေးရာ အမှတ်သင်္ကေတနဲ့ ဝိညာဉ်) တို့ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။


ကဲ ... ပထမဆုံး **Political Identity** ဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာကနေ စလိုက်ကြရအောင်။


" Political Identity " ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို ကြားလိုက်ရင် ခက်ခက်ခဲခဲ နားလည်ရခက်တဲ့ နိုင်ငံရေးဝေါဟာရကြီးတစ်ခုလို ထင်ရနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရိုးရိုးလေး စဉ်းစားကြည့်ရအောင်။ Political Identity ဆိုတာ **"နိုင်ငံရေးအရ ငါဟာ ဘယ်သူလဲ"** ဆိုတဲ့ မိမိကိုယ်ကို သတ်မှတ်ချက်ပါပဲ။


ကျွန်တော်တို့ လူတိုင်းမှာ မတူညီတဲ့ ခံယူချက်တွေ ရှိကြတယ်။ အချို့က လွတ်လပ်မှုကို အဓိကထားချင်တယ်၊ အချို့က အမျှဝေခံစားမှုကို မြတ်နိုးတယ်၊ အချို့က တန်းတူညီမျှမှုကို လိုချင်ကြတယ်။ ဒီခံယူချက်တွေ၊ စံတန်ဖိုးတွေ၊ သမိုင်းကြောင်း နောက်ခံတွေနဲ့ အတွေ့အကြုံတွေ ပေါင်းစပ်သွားတဲ့အခါ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ " Political Identity " ဆိုတာ ဖြစ်တည်လာတာပါ။


ဒါကို ကမ္ဘာ့သမိုင်းနဲ့ ယှဉ်ကြည့်ရင် ပိုရှင်းသွားပါလိမ့်မယ်။

၁၈ ရာစုနှောင်းပိုင်း **ပြင်သစ်တော်လှန်ရေး (French Revolution)** ကို ကြည့်ပါ။ အဲဒီအချိန်တုန်းက ပြင်သစ်ပြည်သူတွေဟာ "ငါတို့ဟာ ဘုရင်ရဲ့ ကျေးကျွန်တွေမဟုတ်ဘူး၊ ငါတို့ဟာ လွတ်လပ်မှု (Liberty)၊ တန်းတူညီမျှမှု (Equality) နဲ့ ညီအစ်ကိုရင်းချာစိတ်ထား (Fraternity) ရှိတဲ့ နိုင်ငံသားတွေဖြစ်တယ်" ဆိုပြီး သူတို့ရဲ့ Political Identity ကို ပြန်လည်သတ်မှတ်ခဲ့ကြတယ်။ အဲဒီ ခံယူချက်ပြောင်းလဲသွားမှုကပဲ ကမ္ဘာ့သမိုင်းကို တစ်ဆစ်ချိုး ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့တာပါ။


အလားတူပါပဲ၊ ၁၉၆၀ ပြည့်လွန်နှစ်တွေက အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုမှာဖြစ်ခဲ့တဲ့ လူထုအခွင့်အရေးလှုပ်ရှားမှု (Civil Rights Movement) ကို ကြည့်ရင် Martin Luther King Jr. တို့လို ခေါင်းဆောင်တွေက လူမည်းတွေရဲ့ Political Identity ကို "ဒုတိယတန်းစား နိုင်ငံသား" အဖြစ်ကနေ "တန်းတူအခွင့်အရေးရှိတဲ့ နိုင်ငံသား" အဖြစ် ပြောင်းလဲသတ်မှတ်ဖို့ တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ကြတာ ဖြစ်ပါတယ်။


ဒီတော့ မိတ်ဆွေ ...။ စဉ်းစားကြည့်စမ်းပါ။ သင့်ရဲ့ Political Identity က ဘာလဲ။ သင်ဟာ လူ့အခွင့်အရေးနဲ့ တရားဥပဒေစိုးမိုးမှုကို ယုံကြည်တဲ့သူလား၊ တိုးတက်ပြောင်းလဲမှုကို လိုလားသူလား။ ဒါဟာ သာမန်အယူအဆ မဟုတ်ပါဘူး။ သင် နေ့စဉ်ပြုလုပ်နေတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တွေနဲ့ စကားပြောဆိုမှုတွေထဲမှာပါ အမြဲပါဝင်နေတဲ့ သင့်ရဲ့ နိုင်ငံရေးဆိုင်ရာ မည်သူမည်ဝါဖြစ်မှုပဲ ဖြစ်ပါတယ်။


---


**(05:00 - 12:00) အပိုင်း (၂) - Political Structure (နိုင်ငံရေးဖွဲ့စည်းပုံစနစ်)**


ကဲ ... အခု ကျွန်တော်တို့ **Political Structure** အကြောင်း ဆက်ပြောကြရအောင်။


Political Identity ဆိုတာ နိုင်ငံသားတွေရဲ့ "ခံယူချက်နဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်" ဆိုရင်၊ Political Structure ဆိုတာကတော့ အဲဒီ စိတ်ဝိညာဉ်ကို ရှင်သန်နိုင်အောင် တည်ဆောက်ထားတဲ့ **"အိမ်ကြီး သို့မဟုတ် မူဘောင်"** ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။


အရိုးရှင်းဆုံး ပြောရရင် Political Structure ဆိုတာ နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံမှာ အာဏာကို ဘယ်လိုခွဲဝေမလဲ၊ အစိုးရ၊ လွှတ်တော်၊ တရားရုံးတွေကို ဘယ်လိုဖွဲ့စည်းထားသလဲ၊ ဥပဒေတွေကို ဘယ်လိုစိုးမိုးမလဲဆိုတဲ့ "ကစားကွင်းရဲ့ စည်းမျဉ်းများ" (Rules of the Game) ဖြစ်ပါတယ်။


ဒီနေရာမှာ မိတ်ဆွေတို့ကို မေးချင်တာတစ်ခုရှိပါတယ်။ အိမ်တစ်ဆောင် ဆောက်တဲ့အခါ အုတ်မြစ်နဲ့ တိုင်တွေ မခိုင်မာရင် ဘာဖြစ်မလဲ။ မုန်တိုင်းတိုက်ရင် လဲပြိုသွားမှာပဲ မဟုတ်လား။ နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံလည်း ဒီအတိုင်းပါပဲ။ Political Structure အားနည်းရင် သို့မဟုတ် မတရားရင် အဲဒီနိုင်ငံဟာ မတည်ငြိမ်မှုတွေ၊ ပဋိပက္ခတွေနဲ့ပဲ ရင်ဆိုင်ရလေ့ရှိပါတယ်။


ကမ္ဘာ့သမိုင်းကို ပြန်ကြည့်ရင် ရှေးခေတ် **ဂရိနိုင်ငံ အေသင်မြို့ (Ancient Athens)** မှာ ကမ္ဘာ့ပထမဆုံး တိုက်ရိုက်ဒီမိုကရေစီ Political Structure ကို တည်ဆောက်ခဲ့ကြတယ်။ ပြည်သူတွေ ကိုယ်တိုင် ဆုံးဖြတ်ချက်ချခွင့်ရခဲ့ကြတယ်။ နောက်ပိုင်းမှာ ရောမသမ္မတနိုင်ငံ (Roman Republic) က အာဏာကို အဖွဲ့အစည်းအသီးသီးဆီ ခွဲဝေတဲ့ စနစ်ကို စမ်းသပ်ခဲ့တယ်။


ခေတ်သစ်သမိုင်းမှာတော့ အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုရဲ့ ဖွဲ့စည်းပုံအခြေခံဥပဒေရေးဆွဲသူတွေ (Founding Fathers) က အာဏာသုံးရပ် (ဥပဒေပြုရေး၊ အုပ်ချုပ်ရေး၊ တရားစီရင်ရေး) ကို တစ်ယောက်တည်း၊ တစ်ဖွဲ့တည်းဆီ အာဏာမစုပုံအောင် ပိုင်းခြားထိန်းညှိတဲ့ စနစ် (Checks and Balances) ကို ဖန်တီးခဲ့ကြပါတယ်။


Political Structure တစ်ခုရဲ့ ကောင်းခြင်း၊ ဆိုးခြင်းဟာ ပြည်သူတွေရဲ့ နေ့စဉ်ဘဝကို တိုက်ရိုက်သက်ရောက်ပါတယ်။

တရားဥပဒေစိုးမိုးပြီး လွတ်လပ်မှုရှိတဲ့ Structure ရှိတဲ့ နိုင်ငံမှာ ပြည်သူတွေဟာ လုံခြုံမှုရှိကြတယ်၊ တီထွင်ဖန်တီးနိုင်ကြတယ်၊ စီးပွားရေး တိုးတက်ကြတယ်။ အာဏာရှင်ဆန်ပြီး ဖိနှိပ်တဲ့ Structure ရှိတဲ့ နိုင်ငံမှာတော့ ပြည်သူတွေရဲ့ စွမ်းအားတွေ ပျောက်ဆုံးပြီး တိုင်းပြည် ယိမ်းယိုင်ရပါတယ်။


ဒါကြောင့် Political Structure ဆိုတာ စာအုပ်ထဲက သီအိုရီသက်သက် မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ လွတ်လပ်မှုနဲ့ ရပိုင်ခွင့်တွေကို ကာကွယ်ပေးထားတဲ့၊ သို့မဟုတ် ဖိနှိပ်ထားတဲ့ အရိုးစွဲ စနစ်ကြီးပဲ ဖြစ်ပါတယ်။


---


**(12:00 - 20:00) အပိုင်း (၃) - National Identity ကို ဘယ်လိုထိန်းကြောင်းမလဲ**


အခု ကျွန်တော်တို့ အဓိကကျတဲ့၊ မကြာခဏ အငြင်းပွားဖွယ်ဖြစ်ရတဲ့ **National Identity** အကြောင်းနဲ့ ဒါကို ဘယ်လိုထိန်းကြောင်းမလဲဆိုတာကို ရောက်လာပါပြီ။


National Identity ဆိုတာ ဘာလဲ။ ဒါဟာ **"ငါတို့ဟာ ဒီနိုင်ငံသားတွေဖြစ်တယ်"** ဆိုတဲ့ ပေါင်းစည်းထားတဲ့ အမျိုးသားရေးရာ အမှတ်သင်္ကေတနဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာပါပဲ။ ဘာသာစကား၊ ယဉ်ကျေးမှု၊ သမိုင်းဝင် အောင်မြင်မှုတွေနဲ့ စိန်ခေါ်မှုတွေကို အတူတကွ ရင်ဆိုင်ခဲ့ကြတဲ့ အတွေ့အကြုံတွေကနေ ဒီ National Identity ဆိုတာ ဖြစ်တည်လာတာပါ။


ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာမှာ အင်မတန် အန္တရာယ်ကြီးတဲ့ အချက်တစ်ခုရှိပါတယ်။

National Identity ကို မှန်ကန်စွာ မထိန်းကြောင်းနိုင်ရင်၊ တစ်နည်းအားဖြင့် အမျိုးသားရေးဝါဒ (Nationalism) ကို အစွန်းရောက်သွားခွင့်ပေးလိုက်ရင် တိုင်းပြည်အတွက် အကြီးမားဆုံး ဘေးအန္တရာယ် ဖြစ်လာနိုင်ပါတယ်။


သမိုင်းမှာ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ သင်ခန်းစာတွေ ရှိခဲ့ဖူးပါတယ်။

၁၉၃၀ ပြည့်လွန်နှစ်တွေက ဂျာမနီနိုင်ငံမှာ ဟစ်တလာဟာ National Identity ကို "အစွန်းရောက် မျိုးချစ်စိတ်" နဲ့ "အခြားသူများကို မုန်းတီးရေး" အဖြစ် လွဲမှားစွာ ပုံဖော်ခဲ့တယ်။ ရလဒ်ကတော့ ဒုတိယကမ္ဘာစစ်နဲ့ သန်းပေါင်းများစွာသော လူသားတွေ သေကြေပျက်စီးခဲ့ရတာပါပဲ။ ၁၉၉၀ ပြည့်လွန်နှစ်တွေက ယူဂိုဆလားဗီးယား (Yugoslavia) ပြိုကွဲမှုမှာလည်း လူမျိုးရေး၊ ဘာသာရေးအပေါ် အခြေခံတဲ့ National Identity တွေ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ပဋိပက္ခဖြစ်ခဲ့ကြလို့ နိုင်ငံတစစီ ပြိုကွဲခဲ့ရပါတယ်။


ဒါဆိုရင် National Identity ကို ဘယ်လို ထိန်းကြောင်းမလဲ။ နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံ ရေရှည်ငြိမ်းချမ်းစွာ ရပ်တည်နိုင်ဖို့အတွက် National Identity ကို နည်းလမ်း ၃ ခုနဲ့ သေသေချာချာ ထိန်းကြောင်းရပါမယ်။


**၁။ သီးခြားဖယ်ကျဉ်ခြင်း (Exclusion) မဟုတ်ဘဲ ပါဝင်စုံလင်ခြင်း (Inclusion) အပေါ် အခြေခံရပါမယ်။**

National Identity ဆိုတာ သွေးစည်းမှု၊ လူမျိုး သို့မဟုတ် ဘာသာတူရုံနဲ့ တည်ဆောက်တာ မဟုတ်ရပါဘူး။ ဒီနိုင်ငံမှာ မှီတင်းနေထိုင်ကြတဲ့၊ ဒီနိုင်ငံကို ချစ်ကြတဲ့ မတူညီတဲ့ လူမျိုး၊ ဘာသာ၊ ယဉ်ကျေးမှုပေါင်းစုံပါဝင်တဲ့ **Civic National Identity (နိုင်ငံသားဖြစ်မှုအပေါ် အခြေခံသော အမျိုးသားရေးဝါဒ)** ကို တည်ဆောက်ရပါမယ်။ ဆွစ်ဇာလန်နိုင်ငံကို ကြည့်ပါ။ ဘာသာစကား ၄ မျိုး ပြောကြပေမဲ့ "ဆွစ်ဇာလန် နိုင်ငံသား" ဆိုတဲ့ ဘုံစံတန်ဖိုးအောက်မှာ စည်းလုံးနေကြတာပါ။


**၂။ သမိုင်းကို သင်ခန်းစာယူပြီး ပစ္စုပ္ပန်စံတန်ဖိုးတွေကို မြှင့်တင်ရပါမယ်။**

အတိတ်က အောင်မြင်မှုတွေကို ဂုဏ်ယူသလို၊ အတိတ်က အမှားတွေကိုလည်း ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ဝန်ခံရပါမယ်။ အမျိုးသားရေးဝါဒဆိုတာ အတိတ်မှာ သောင်တင်နေတာမဟုတ်ဘဲ အနာဂတ်အတွက် "ဒီမိုကရေစီ၊ လူ့အခွင့်အရေး၊ တရားဥပဒေစိုးမိုးရေး" ဆိုတဲ့ ဘုံတန်ဖိုးတွေအပေါ်မှာ တည်ဆောက်ရပါမယ်။


**၃။ ပညာရေးနဲ့ အသိပညာပေးမှုကို ထိရောက်စွာ သုံးရပါမယ်။**

National Identity ဆိုတာ အမုန်းတရားကို ရောင်းစားပြီး တည်ဆောက်လို့မရပါဘူး။ စာသင်ကျောင်းတွေ၊ မီဒီယာတွေနဲ့ လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းကနေတစ်ဆင့် မတူကွဲပြားမှုကို လေးစားတတ်တဲ့၊ အပြန်အလှန် စာနာစိတ်ရှိတဲ့ နိုင်ငံသားကောင်းစိတ်ဓာတ် (Civic Consciousness) ကို ပျိုးထောင်ပေးရပါမယ်။


---


**(20:00 - 25:00) အပိုင်း (၄) - နိဂုံးနှင့် နှလုံးသားထဲ စွဲကျန်ရစ်စေမည့် အတွေး**


မိတ်ဆွေတို့ရေ ...။


ဒီနေ့ ကျွန်တော်တို့ ပြောခဲ့တာတွေကို ပြန်ပြီး ခြုံငုံကြည့်ရအောင်။


**Political Identity** ဆိုတာ ငါတို့ ရပ်တည်တဲ့ စံတန်ဖိုးနဲ့ ခံယူချက် ဖြစ်ပါတယ်။

**Political Structure** ဆိုတာ ငါတို့ ငြိမ်းချမ်းစွာ ယှဉ်တွဲနေထိုင်နိုင်အောင် ကာကွယ်ပေးထားတဲ့ စနစ်နဲ့ မူဘောင် ဖြစ်ပါတယ်။

**National Identity** ဆိုတာ မတူကွဲပြားတဲ့ ငါတို့ကို တစ်ခုတည်းသော အနာဂတ်ဆီ ခေါ်ဆောင်သွားတဲ့ ဘုံစိတ်ဓာတ်နဲ့ အသက်ဝိညာဉ် ဖြစ်ပါတယ်။


ဒီအရာ သုံးခုဟာ တစ်ခုနဲ့တစ်ခု ခွဲခြားလို့မရဘဲ အပြန်အလှန် ဆက်စပ်နေပါတယ်။ Structure ကောင်းမှ Identity တွေ လွတ်လပ်စွာ ပွင့်လန်းနိုင်မယ်၊ Identity တွေ မှန်ကန်မှ ရေရှည်ခိုင်မာတဲ့ National Identity ဆိုတာ ဖြစ်လာမှာပါ။


ကျွန်တော် ဗီဒီယိုကို မသိမ်းခင် မိတ်ဆွေတို့ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ မေးခွန်းတစ်ခု မေးခဲ့ချင်ပါတယ်။


**"ငါတို့ဟာ ဒီနိုင်ငံအတွက် ဘယ်လို National Identity မျိုးကို တည်ဆောက်ချင်တာလဲ။"**


မုန်းတီးခြင်းနဲ့ ဖယ်ကျဉ်ခြင်းတွေအပေါ်မှာ တည်ဆောက်ထားတဲ့ ခဏတာ အမျိုးသားရေးဝါဒလား။

ဒါမှမဟုတ် ... မတူကွဲပြားမှုတွေကို ရင်ခွင်ပိုက်ပြီး တန်းတူညီမျှမှု၊ တရားမျှတမှုနဲ့ လွတ်လပ်မှုအပေါ်မှာ တည်ဆောက်ထားတဲ့ ရေရှည်ခိုင်မာတဲ့ အမျိုးသားရေး စိတ်ဓာတ်လား။


အဖြေဟာ ကျွန်တော်တို့တစ်ဦးချင်းစီရဲ့ အသိဉာဏ်၊ ခံယူချက်နဲ့ ဒီနေ့ အတူတကွ ရွေးချယ်မှုတွေအပေါ်မှာပဲ မူတည်နေပါတယ်။


တိုင်းပြည်တစ်နိုင်ငံရဲ့ အနာဂတ်ဆိုတာ အထက်က အာဏာပိုင်တွေရဲ့ လက်ထဲမှာချည်းပဲ ရှိတာမဟုတ်ပါဘူး။ မိမိကိုယ်ကို ပညာသတိနဲ့ ပုံဖော်နေကြတဲ့ ကျွန်တော်တို့ နိုင်ငံသားတစ်ဦးချင်းစီရဲ့ နှလုံးသားနဲ့ အသိဉာဏ်ထဲမှာ ရှိနေတာပါ။


ဒီနေ့ ဆွေးနွေးချက်အပေါ် မိတ်ဆွေတို့ရဲ့ အမြင်တွေကိုလည်း အောက်က Comment မှာ မျှဝေပေးခဲ့ကြပါဦး။ အားလုံးကို ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ် ... နောက်ဗီဒီယိုမှာ ပြန်တွေ့ကြတာပေါ့။

Monday, 28 September 2026

 အကြမ်းဖက် အစွန်းရောက် တော်လှန်ပုန်ကန် သူပုန်တွေကို ဘယ်လို အမြစ်ဖြတ်မလဲ" 



မင်္ဂလာပါ မိတ်ဆွေတို့။

ဒီနေ့ ကျွန်တော်တို့ ပြောမယ့် အကြောင်းအရာက နည်းနည်းလေးတော့ လေးနက်မယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်တို့အားလုံးရဲ့ ခေါင်းထဲမှာ သေချာပေါက် ရှိနေသင့်တဲ့၊ တွေးကြည့်သင့်တဲ့ အကြောင်းအရာတစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။ ခေါင်းစဉ်ကတော့ "အကြမ်းဖက် အစွန်းရောက် တော်လှန်ပုန်ကန် သူပုန်တွေကို ဘယ်လို အမြစ်ဖြတ်မလဲ" ဆိုတဲ့ ကိစ္စပါ။

မိတ်ဆွေတို့... ကျွန်တော်တို့ ဥရောပနိုင်ငံတွေကို ကြည့်လိုက်ရင် အရမ်းကို အေးချမ်းတယ်၊ တည်ငြိမ်တယ်၊ တရားဥပဒေ စိုးမိုးတယ်လို့ မြင်ကြတယ် မဟုတ်လား။ အဲ့ဒီနိုင်ငံတွေမှာ လက်နက်ကိုင် သူပုန်တွေ၊ အစွန်းရောက် အကြမ်းဖက်သမားတွေ ဘာလို့ ခေါင်းမထောင်နိုင်ကြတာလဲ။ သူတို့ဆီမှာရော သမိုင်းတစ်လျှောက် သူပုန်တွေ မရှိခဲ့ဘူးလား။ တကယ်တော့ ရှိခဲ့ပါတယ်။ သေချာတာကတော့ ဒီနေ့ သူတို့ဆီမှာ ရရှိနေတဲ့ တည်ငြိမ်အေးချမ်းမှုဆိုတာ ကောင်းကင်ကနေ အလိုလို ကျလာတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ပြတ်သားတဲ့ စီမံခန့်ခွဲမှု၊ တည်ငြိမ်တဲ့ ခေါင်းဆောင်မှုနဲ့ စနစ်ကျတဲ့ အုပ်ချုပ်ရေးတွေကြောင့် အကြမ်းဖက်ဝါဒကို သမိုင်းထဲမှာ အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းနိုင်ခဲ့လို့ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

ဒီနေ့ ကျွန်တော်က စာအုပ်ကြီးတွေထဲကလို ပျင်းစရာကောင်းတဲ့ သမိုင်းတွေချည်း ပြောပြနေမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ မိတ်ဆွေတို့နဲ့ လက်ဖက်ရည်ဆိုင် ထိုင်ပြီး နိုင်ငံရေးအမြင် ဖလှယ်သလိုမျိုး၊ ဒါပေမယ့် အချက်အလက် ခိုင်ခိုင်မာမာနဲ့ ကျွန်တော် ရှင်းပြချင်ပါတယ်။ ဒီ ဗီဒီယိုလေး အဆုံးထိ ကြည့်ပြီးသွားရင် မိတ်ဆွေတို့ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ "သြော်... တိုင်းပြည်တစ်ခု တည်ငြိမ်ဖို့ဆိုတာ ဒီလို ပြတ်သားမှုတွေ ရှိမှ ရတာကိုး" ဆိုတဲ့ အတွေးတစ်ခု ကျိန်းသေပေါက် ဝင်သွားစေရပါမယ်။

ပထမဆုံးအနေနဲ့ သမိုင်းလေး နည်းနည်း ပြန်ကောက်ကြည့်ရအောင်။

၁၉၇၀ ကျော်၊ ၁၉၈၀ ဝန်းကျင် ကာလတွေကို ပြန်သွားကြည့်ရင် ဥရောပမှာ အကြမ်းဖက် သူပုန်အဖွဲ့တွေ အများကြီး ရှိခဲ့ပါတယ်။ ဗြိတိန်မှာဆိုရင် IRA (Irish Republican Army) လို့ခေါ်တဲ့ အိုင်ယာလန် ခွဲထွက်ရေး လက်နက်ကိုင်တွေ ရှိတယ်။ စပိန်မှာဆိုရင် ETA (အီတာ) လို့ခေါ်တဲ့ ဘတ်စ် (Basque) ခွဲထွက်ရေး အကြမ်းဖက်အဖွဲ့ ရှိတယ်။ အီတလီမှာဆိုရင် Red Brigades (တပ်နီ) ဆိုတဲ့ လက်ဝဲစွန်းရောက် အကြမ်းဖက်အဖွဲ့တွေ ရှိခဲ့တယ်။ သူတို့တွေက မြို့လယ်ခေါင်မှာ ဗုံးခွဲတယ်၊ နိုင်ငံရေးသမားတွေကို လုပ်ကြံတယ်၊ ရဲတွေကို တိုက်ခိုက်တယ်။ ပြည်သူတွေဟာ အမြဲတမ်း အကြောက်တရားနဲ့ နေခဲ့ရတဲ့ အချိန်တွေ ရှိခဲ့ပါတယ်။

ဒါပေမယ့် အခု အဲ့ဒီအဖွဲ့တွေ ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲ။ အားလုံး အမြစ်ပြတ်သွားပါပြီ။

ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ဥရောပ အစိုးရတွေက ဒီအကြမ်းဖက် အစွန်းရောက်တွေကို ချေမှုန်းတဲ့နေရာမှာ နှလုံးသား ပျော့မနေခဲ့လို့ပါပဲ။

ဒီနေရာမှာ ကျွန်တော် အဓိက ပြောချင်တဲ့ အချက် (၃) ချက် ရှိပါတယ်။ သူတို့ ဘယ်လို အမြစ်ဖြတ်ခဲ့သလဲ ဆိုတာပါ။

ပထမအချက် - တိကျပြတ်သားတဲ့ ထောက်လှမ်းရေးနဲ့ ဥပဒေစိုးမိုးမှု (Precision & Rule of Law)

အကြမ်းဖက်သမားကို နှိမ်နင်းတဲ့နေရာမှာ ဥရောပနိုင်ငံတွေဟာ စိတ်ခံစားမှုနဲ့ ရမ်းသမ်း တိုက်ခိုက်တာမျိုး မလုပ်ပါဘူး။ ခေါင်းအေးအေးထားပြီး ဉာဏ်နဲ့ ယှဉ်ပါတယ်။ စပိန်နိုင်ငံက ETA သူပုန်တွေကို ချေမှုန်းတဲ့ နေရာမှာဆိုရင် စပိန်အစိုးရက ရဲတပ်ဖွဲ့နဲ့ ထောက်လှမ်းရေးကို အမြင့်ဆုံး အဆင့်အထိ မြှင့်တင်ခဲ့တယ်။ သူပုန်တွေရဲ့ ငွေကြေးစီးဆင်းမှုကို ဖြတ်တောက်တယ်။ သူပုန်တွေ ဘယ်ကနေ လက်နက်ရနေလဲ၊ ဘယ်သူတွေက ထောက်ပံ့နေလဲ ဆိုတာကို အတိအကျ စုံစမ်းပြီး ကွန်ရက်တစ်ခုလုံးကို အမြစ်ကနေ ဆွဲနှုတ်ပစ်တာပါ။

အကြမ်းဖက်သမားတွေဆိုတာ ပေါင်းပင်တွေနဲ့ တူပါတယ်။ အပေါ်ယံ အရွက်ကို ဖြတ်နေလို့ မရဘူး၊ အမြစ်ကို တူးထုတ်မှ ရတာပါ။ သူတို့ရဲ့ အမြစ်ဆိုတာ ငွေကြေး ထောက်ပံ့မှု၊ မှောင်ခို လက်နက်လမ်းကြောင်းနဲ့ နောက်ကွယ်က ကြိုးကိုင်နေသူတွေပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ဥရောပ အစိုးရတွေဟာ ဒီအမြစ်တွေကို တိတိကျကျ ဖြတ်တောက်ပြနိုင်ခဲ့တယ်။ ဒါ့အပြင် အိမ်နီးချင်း နိုင်ငံတွေ (ဥပမာ- ပြင်သစ်) နဲ့ ပူးပေါင်းပြီး အကြမ်းဖက်သမားတွေ ပြေးစရာ မြေမရှိအောင် ပိတ်ဆို့ ဖမ်းဆီးခဲ့ပါတယ်။ ဒီလို တိကျတဲ့ ထောက်လှမ်းရေး စနစ်တွေကြောင့် သူပုန်တွေဟာ အသက်ရှူပေါက် ပိတ်ပြီး လုံးဝ ခေါင်းမထောင်နိုင်တော့တာ ဖြစ်ပါတယ်။

ဒုတိယအချက် - နိုင်ငံတော်ရဲ့ ဩဇာနဲ့ ပြတ်သားတဲ့ စိတ်ဓာတ် (The Resolve of the State)

မိတ်ဆွေတို့ စဉ်းစားကြည့်ပါ။ အကြမ်းဖက်သမားတွေက ပြည်သူကို အကြောက်တရား သွင်းပြီး အစိုးရကို အကြပ်ကိုင်ချင်တာပါ။ ဒါပေမယ့် ဗြိတိန်ဝန်ကြီးချုပ်ဟောင်း မာဂရက်သက်ချာ လက်ထက်မှာ IRA သူပုန်တွေက ဗုံးခွဲပြီး ခြိမ်းခြောက်တယ်။ အကျဉ်းထောင်ထဲမှာ အစာငတ်ခံ ဆန္ဒပြပြီး အကြပ်ကိုင်ကြတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ အစိုးရက ဘယ်လို တုံ့ပြန်ခဲ့လဲ။ "အကြမ်းဖက်သမားနဲ့ ဘယ်တော့မှ အပေးအယူ မလုပ်ဘူး" ဆိုတဲ့ ပြတ်သားတဲ့ မူဝါဒကို ကိုင်စွဲခဲ့ပါတယ်။

နိုင်ငံတော်ဆိုတာ ခြင်္သေ့တစ်ကောင်လို ဖြစ်ရမယ်။ ခြင်္သေ့ဟာ ခွေးအုပ်စုနဲ့ တွေ့ရင် ထွက်မပြေးဘူး။ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နဲ့ ပြန်ကြည့်ပြီး အရေးကြီးဆုံး ခေါင်းဆောင်ကိုပဲ ကွက်ပြီး ကိုက်သတ်တတ်တယ်။ ဥရောပ နိုင်ငံရေးသမားတွေဟာ အကြမ်းဖက်မှု လုပ်လာရင် ဘယ်တော့မှ နောက်မဆုတ်ဘူး၊ ပြည်သူကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် အပြင်းထန်ဆုံး ဥပဒေတွေကို ပြဌာန်းပြီး ပြတ်ပြတ်သားသား နှိမ်နင်းခဲ့ပါတယ်။ အကြမ်းဖက်သမားတွေဟာ အစိုးရကို ကြောက်အောင် မလုပ်နိုင်ဘူး ဆိုတာ သဘောပေါက်သွားတဲ့ အခါမှာ သူတို့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေ အလိုလို ကျဆင်းသွားပြီး ပြိုကွဲသွားရတာပါ။

တတိယအချက် - အုပ်ချုပ်မှု ယန္တရားနဲ့ ပြည်သူ့ဘဝ လုံခြုံရေး (Governance and Society)

ဒါက အရေးအကြီးဆုံး အချက်ပါ။ အကြမ်းဖက် သူပုန်တွေဟာ ဘယ်လို နေရာမျိုးမှာ ပေါက်ဖွားတတ်သလဲ။ အုပ်ချုပ်ရေး ယန္တရား ယိုယွင်းနေတဲ့ နေရာ၊ တရားဥပဒေ စိုးမိုးမှု မရှိတဲ့ နေရာ၊ ပြည်သူတွေ ဆင်းရဲမွဲတေနေတဲ့ နေရာတွေမှာ အကြမ်းဖက်ဝါဒက အမြစ်တွယ်တတ်ပါတယ်။

ဥရောပနိုင်ငံတွေမှာ အကြမ်းဖက်သမားတွေ ခေါင်းမထောင်နိုင်အောင် ဘယ်လို အုပ်ချုပ်သလဲ ဆိုရင်... သူတို့က နိုင်ငံရဲ့ နေရာလပ်မကျန် အုပ်ချုပ်ရေး ယန္တရားကို ခိုင်ခိုင်မာမာ တည်ဆောက်ထားတယ်။ ပြည်သူတစ်ယောက် မတရားခံရရင် သူပုန်တောခိုစရာ မလိုဘူး၊ တရားရုံးမှာ သွားတိုင်ရင် အမှန်တရား ရတယ်။ ပညာရေး၊ ကျန်းမာရေး၊ လမ်းပန်းဆက်သွယ်ရေးတွေကို အကောင်းဆုံး ဖြစ်အောင် ဖန်တီးပေးထားတယ်။

ပြည်သူတွေရဲ့ ဘဝက လုံခြုံနေပြီ၊ စားဝတ်နေရေး အဆင်ပြေနေပြီ၊ တရားဥပဒေကလည်း ကိုယ့်ကို အကာအကွယ် ပေးထားတယ် ဆိုရင်... ဘယ်သူက တောထဲဝင်ပြီး သေနတ်ကိုင်ချင်တော့မလဲ။ ဘယ်သူက အကြမ်းဖက်သမားတွေရဲ့ စကားကို နားယောင်တော့မလဲ။ မရှိတော့ဘူး။ အစိုးရတစ်ရပ်ဟာ နိုင်ငံကို စနစ်တကျ အုပ်ချုပ်နိုင်ပြီ ဆိုတာနဲ့ အကြမ်းဖက်သမားတွေအတွက် ရပ်တည်စရာ နေရာ၊ ထောက်ခံမယ့် ပြည်သူ ဆိုတာ လုံးဝ မရှိတော့ပါဘူး။ ရေမရှိတဲ့ ကန်ထဲက ငါးလိုပဲ အလိုလို သေဆုံးသွားရတာပါပဲ။

ဒီနေရာမှာ ကျွန်တော်တို့ သေသေချာချာ စဉ်းစားကြည့်ရအောင်။

အကြမ်းဖက် အစွန်းရောက်တွေကို အမြစ်ဖြတ်တယ် ဆိုတာ သေနတ်နဲ့ လိုက်ပစ်နေရုံနဲ့ မရပါဘူး။ သေနတ်နဲ့ ပစ်တာက ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ချေမှုန်းခြင်း (Physical Eradication) ပါ။ တကယ့် အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းခြင်း ဆိုတာ သူတို့ရဲ့ "အတွေးအခေါ်၊ ရပ်တည်မှု၊ နဲ့ ထောက်ပံ့ရေး လမ်းကြောင်း" (Ideology and Infrastructure) ကိုပါ ရိုက်ချိုးပစ်လိုက်နိုင်မှ ရတာပါ။

နိုင်ငံတစ်ခုမှာ လက်နက်ကိုင် ပုန်ကန်မှုဆိုတာ ဂုဏ်ယူစရာ မဟုတ်ဘူး၊ အကြမ်းဖက်မှုဟာ လူ့အဖွဲ့အစည်းကို ဖျက်ဆီးတဲ့ ကင်ဆာဆဲလ်ပဲ ဆိုတဲ့ အသိတရားကို ပြည်သူတွေရဲ့ ခေါင်းထဲမှာ စွဲသွင်းပေးနိုင်ဖို့ လိုပါတယ်။ ဥရောပမှာ လူငယ်တွေကို အကြမ်းဖက်ဝါဒရဲ့ ဆိုးကျိုးတွေ၊ သမိုင်းရဲ့ သင်ခန်းစာတွေကို သေချာ သင်ကြားပေးတယ်။ ဒါကြောင့် ဒီနေ့ခေတ် ဥရောပ လူငယ်တစ်ယောက်ကို "လက်နက်ကိုင်ပြီး အစိုးရကို ပုန်ကန်မလား" လို့ သွားမေးရင် သူတို့က ရူးနေလား ဆိုတဲ့ အကြည့်နဲ့ ကြည့်ပါလိမ့်မယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သူတို့ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ အဲ့ဒီ အစွန်းရောက် အတွေးအခေါ်တွေအတွက် နေရာ လုံးဝ မရှိတော့လို့ပါပဲ။

မိတ်ဆွေတို့... ကျွန်တော် အဆုံးသတ်အနေနဲ့ ပြောချင်တာကတော့

စစ်မှန်တဲ့ ငြိမ်းချမ်းရေး၊ ခိုင်မာတဲ့ တည်ငြိမ်ရေး ဆိုတာ တောင်းဆိုနေရုံနဲ့ မရပါဘူး။ တည်ဆောက်ယူရတာပါ။ ခိုင်မာပြတ်သားတဲ့ ဥပဒေ၊ စနစ်ကျတဲ့ အုပ်ချုပ်ရေး၊ တိကျတဲ့ ထောက်လှမ်းရေးနဲ့ အကြမ်းဖက်မှုအပေါ် လုံးဝ သည်းမခံတဲ့ စိတ်ဓာတ် (Zero Tolerance) တွေ ပေါင်းစပ်လိုက်တဲ့ အခါမှာ မည်သည့် အကြမ်းဖက် သူပုန်အဖွဲ့မဆို သမိုင်းရဲ့ အမှိုက်တောင်းထဲကို ရောက်သွားရစမြဲ ဖြစ်ပါတယ်။

ကျွန်တော်တို့ နိုင်ငံရေးကို လေ့လာတဲ့အခါ၊ ကမ္ဘာ့သမိုင်းကို လေ့လာတဲ့အခါ စိတ်ခံစားမှု တစ်ခုတည်းနဲ့ ကြည့်လို့ မရပါဘူး။ အချက်အလက် (Facts) တွေ၊ ဖြစ်စဉ်တွေနဲ့ တိုင်းပြည်တစ်ပြည်ရဲ့ ရေရှည် အကျိုးစီးပွားကို တွဲပြီး မြင်တတ်ဖို့ လိုပါတယ်။ ဥရောပက နိုင်ငံတွေဟာ သွေးထွက်သံယိုမှုတွေ၊ အကြမ်းဖက်မှုတွေကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရပေမယ့် သူတို့ရဲ့ ခိုင်မာတဲ့ နိုင်ငံတော် တည်ဆောက်ရေး ယန္တရား (State-building process) ကြောင့် ဒီနေ့လို အေးချမ်းတဲ့ အခြေအနေကို ရောက်လာတာပါ။


မိတ်ဆွေတို့... အဲ့ဒီအခြေအနေကနေ ကျွန်တော်တို့ မြန်မာနိုင်ငံက လူငယ်တွေရဲ့ လက်ရှိအဖြစ်အပျက်ကို တစ်ချက် ပြန်လှည့်ကြည့်ရအောင်။ တချို့သော လူငယ်တွေရဲ့ စိတ်ထဲမှာ တောခိုမယ်၊ လက်နက်ကိုင်မယ် ဆိုတာကို ရုပ်ရှင်တွေထဲကလိုလို၊ ဂုဏ်ယူစရာ သူရဲကောင်း ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်လိုလို ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်နေကြတယ်။ တကယ်တော့ လက်နက်ကိုင် လမ်းစဉ်ဆိုတာ တိုင်းပြည်ကို ကယ်တင်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ နိုင်ငံကို ချောက်ကမ်းပါးထဲ အရှိန်ပြင်းပြင်းနဲ့ တွန်းချနေတာပါ။ စိတ်ခံစားမှု အဟုန်နဲ့၊ အစွန်းရောက် လှုံ့ဆော်မှုတွေနောက် လိုက်ပြီး တောခိုကြတဲ့အခါ လက်တွေ့မှာ ဘာဖြစ်လာလဲ။ အပြစ်မဲ့ ပြည်သူတွေရဲ့ အိုးအိမ်တွေ ပျက်စီးတယ်၊ တိုင်းပြည်ရဲ့ စီးပွားရေး ယန္တရားတွေ ရပ်တန့်တယ်၊ မျိုးဆက်သစ်တွေရဲ့ ပညာရေးနဲ့ အနာဂတ်တွေ မှောင်မိုက်သွားတယ်။ ဒါဟာ တိုင်းပြည်ကို တည်ဆောက်နေတာ လုံးဝ မဟုတ်ပါဘူး၊ ရှိပြီးသား လူ့အဖွဲ့အစည်းကိုပါ ပြာကျအောင် ဖျက်ဆီးပစ်နေတာပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

ပိုပြီး ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောရရင်၊ တောခို လက်နက်ကိုင်ခြင်း ဆိုတာ "ပြည်သူကို ကယ်တင်မယ်" ဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်လှလှလေး တပ်ပြီး ပြည်သူလူထု တစ်ရပ်လုံးကို ဖြေရှင်းလို့မရတဲ့ ဒုက္ခတွင်းနက်ကြီးထဲ အတင်းဆွဲချနေတဲ့ လုပ်ရပ်သက်သက်ပါပဲ။ သေနတ်ပြောင်းဝကနေ နိုင်ငံရဲ့ တောက်ပတဲ့ အနာဂတ်ကို ဘယ်တော့မှ မဖန်တီးနိုင်ပါဘူး။ သွေးချောင်းစီးမှုတွေ၊ အကြမ်းဖက်မှုတွေနဲ့ စတင်ခဲ့တဲ့ ဘယ်အရာကမှ ပြည်သူကို ငြိမ်းချမ်းရေး မပေးနိုင်ဘူး ဆိုတာ ခိုင်မာတဲ့ သမိုင်းသင်ခန်းစာတွေက သက်သေပြနေပြီးသားပါ။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့ မြန်မာလူငယ်တွေ အနေနဲ့ အစွန်းရောက် အကြမ်းဖက်ဝါဒရဲ့ သားကောင်အဖြစ်ကနေ အမြန်ဆုံး ရုန်းထွက်ပြီး၊ ဖျက်ဆီးခြင်းဆိုတဲ့ လက်နက်ကိုင် လမ်းစဉ်ထက် တိုင်းပြည်ကို အသိပညာ၊ ပညာရပ်တွေနဲ့ ပြန်လည်တည်ဆောက်မယ့် မှန်ကန်တဲ့ လမ်းကြောင်းပေါ်ကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ပြန်လျှောက်ကြဖို့ အချိန်တန်နေပြီ ဖြစ်ကြောင်း လေးလေးနက်နက် သတင်းစကားပါးချင်ပါတယ်။


မိတ်ဆွေတို့အနေနဲ့ ဒီအကြောင်းအရာကို နားထောင်ပြီးတဲ့ အခါမှာ တိုင်းပြည်တစ်ခု တည်ငြိမ်ဖို့အတွက် အုပ်ချုပ်သူတွေရဲ့ ပြတ်သားမှုနဲ့ အုပ်ချုပ်ရေး ယန္တရားရဲ့ အရေးပါပုံကို ပိုပြီး နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း မြင်ယောင်လာနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ယုံကြည်ပါတယ်။ တိုင်းပြည်တစ်ခုမှာ အကြမ်းဖက် သူပုန်ဆိုတာ ရှင်သန်ခွင့် မရှိတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခု ဖန်တီးနိုင်ဖို့ ဆိုတာ ကျွန်တော်တို့အားလုံးရဲ့ အတွေးအခေါ် အမြင်ကျယ်မှု အပေါ်မှာလည်း အများကြီး မူတည်နေပါတယ်။

အချိန်ပေးပြီး နားထောင်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒီကနေ့ ကျွန်တော် ဆွေးနွေးသွားတဲ့ အချက်တွေက မိတ်ဆွေတို့အတွက် အတွေးသစ် အမြင်သစ် တစ်ခုခု ရသွားစေမယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။ နောက်ထပ်လည်း ဒီလို လေးနက်ပြီး အသိပညာ တိုးစေမယ့် အကြောင်းအရာတွေကို ဆက်လက် တင်ဆက်ပေးသွားပါမယ်။ အားလုံးပဲ ငြိမ်းချမ်းသာယာတဲ့ နေ့

ရက်လေးကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်ကြပါစေ။

Sunday, 27 September 2026

  မြန်မြာ့နိုင်ငံရေး ဝ င်္ကပါ (YouTube Script)

မ င်္ဂလာပါ။ 

ဒီကနေ ့တော့ ကျွနေ်တော်တေို့ မနေ်မာနိုင်ငံရဲ့ နိုင်ငံရးရချိနေ်၊ သမိုင်း ကာင်းနေဲ ့လက်ရှိအ ခအနေတေတွေကို

 

နေည်းနေည်းလး

 

ခပ်ပါးပါးနေဲ ့  

လးလးနေက်နေက်လး တွေးနတွေး ကည့်ချင်ပါတေယ်။ သမိုင်း ိုတော အတေိတေ်က အ ဖြစ်အပျက်တေတွေချည်းပဲ မဟုတေ်ပါဘူး။ပစ္စုပ္ပနေ်ကို ပံုဖြာ်နေတေဲ့ အ မစ်တေတွေ ဖြစ်သလို၊ အနော တေ်ကို ကိုတေတွေးလို့ရတေဲ့ မှနေ်တေစ်ချပ်လည်း ဖြစ်ပါတေယ်။

 မနေ်မာ့သမိုင်းကို ပနေ် ကည့်ရင်၊ ကျွနေ်တော်တေို့ဟာ လက်နေက်အင်အား၊ စစ်အင်အားနေဲ ့ပဲဘုနေ်းမီးနေလတောက်ခဲ့ရတေဲ့ အစဉ်အလာတေစ်ခု ရှိခဲ့ပါတေယ်။ နှစ်ပါင်း တေစ်ထောင်ကျာ်သမိုင်း ကာင်းမှာ၊ နိုင်ငံတေစ်ဝှမ်းလံုး စုစည်းမိတေဲ့ အချိနေ် ိုတောဟာ စစ်မက်အင်အား ကီးတေဲ့စစ်ဘုရင်တေစ်ပါးပါးရဲ့ ထေီးရိပ်အာက်မှာသာ ဖြစ်ခဲ့တော များပါတေယ်။ အနော်ရထော၊ ဘုရင့်နောင်၊အလာင်းဘုရား စတေဲ့ မင်းတေတွေခေ်ကို ကည့်ပါ။ စစ်အင်အားဟာ နိုင်ငံတေည် ာက်ရးရဲ့ကျာရိုးမဏ္ဍိုင် ဖြစ်ခဲ့ပါတေယ်။

ကုနေ်းဘာင်ခတေ် ၁၈ ရာစုကို ပနေ်သတွေား ကည့်ရအာင်။ အဲဒီအချိနေ်က အင်အား ကီးမားတေဲ့တေရုတေ်ချင်မင်း က်ဟာ မနေ်မာကို သိမ်းသတွေင်းဖြို့ ၄ ကိမ်တေိုင်တေိုင် စစ်ထေိုးခဲ့ပါတေယ်။ ဒါပမဲ့မအာင် မင်ခဲ့ဘူး။ ဘာ ကာင့်လဲ? ကျွနေ်တော်တေို့ မနေ်မာတေပ်တေတွေရဲ့ ခိုင်မာတေဲ့ စစ်အင်အားနေဲ ့အသက်သတွေးချွး ပး ပ်ခုခံနိုင်ခဲ့လို့ပဲ ိုတော အားလံုး အသိအမှတေ် ပုထေား ကပါတေယ်။လတွေ ေ်လပ်ရးရ ပီးခတေ်မှာလည်း ကူမင်တေနေ် (KMT) ကျူးကျာ်မှု၊ ဗကပ အရးအခင်းစတောတေတွေကို

 

ခုခံကာကတွေယ်နိုင်ခဲ့တော၊

 

နေယ်နေိမိတေ်ကို

 

ထေိနေ်းသိမ်းနိုင်ခဲ့တောတေတွေဟာစစ်အင်အား ကာင့်ပဲလို့ လူအများက ယံု ကည်လက်ခံထေား ကပါတေယ်။

ဒီလို စစ်အင်အားအပါ် အလးထေားမှုဟာ လတွေ ေ်လပ်ရးရယူတေဲ့ အချိနေ်ကတေည်းကသိသာထေင်ရှားခဲ့ပါတေယ်။ လတွေ ေ်လပ်ရး ကညာမယ့် အချိနေ်အခါ (အခါတော်) ကိုရတွေးချယ်တေဲ့အခါမှာတောင် စစ်အင်အားကို ကိုယ်စား ပုတေဲ့ အ င်္ဂါ ိုဟ်ရဲ့ တေည်နေရာနေဲ ့လ ်ကာက်ချိနေ်တေတွေကို အ ခခံ ပီး အကာင်း ံုး သက်ရာက်မှုရှိမယ့် အချိနေ်ကိုတေတွေက်ချက်ရတွေးချယ်ခဲ့ ကပါတေယ်။ ဒါဟာ ကျွနေ်တော်တေို့ရဲ့ နိုင်ငံရးခါင်း ာင်တေတွေ စိတေ်ထေဲမှာစစ်အင်အားဟာ ဘယ်လာက်အထေိ အရးပါတေယ် ိုတောကို ပသနေတောပါပဲ။

ဒီတော့ မနေ်မာနိုင်ငံရဲ့ တေည် ာက်ပံုဟာ စစ်အင်အားကို ကျာရိုး ပုထေားတေဲ့ စနေစ်တေစ်ခုအ ဖြစ်အသားပးခံခဲ့ရတော မ နေ်းပါဘူး။ လတွေ ေ်လပ်ရးရခါစ အစာပိုင်းကာលတေတွေမှာ ိုရင် စစ်တေပ်နေဲ ့ ပည်သူလူထေုအ ကားမှာ ချိတေ် က်မှု အတော်လး အားကာင်းခဲ့ပါတေယ်။ " ပည်သူချစ်တေဲ့တေပ်မတော်" ိုတေဲ့ စကားလံုးဟာ အဲဒီခတေ်က တေကယ်ကို အသက်ဝင်ခဲ့ပါတေယ်။ ဒါပမဲ့၊အမှနေ်အတေိုင်း ဝနေ်ခံရရင်တော့ ၁၉၆၂ ခုနှစ် နောက်ပိုင်းမှာ ဒီချိတေ် က်မှုဟာ တေစစနေဲ ့ပျက်စီးယိုယတွေင်းလာခဲ့ပါတေယ်။

၁၉၆၂ ကနေ ၁၉၇၄ အထေိ တော်လှနေ်ရးကာင်စီခတေ်ကို ကည့်ပါ။ စစ်တေပ်ဟာ နိုင်ငံကို အလံုးစံုထေိနေ်းချုပ်ထေားနိုင်ခဲ့ပါတေယ်။ ဒါပမဲ့ စစ်အုပ်ချုပ်ရး သက်သက်နေဲ ့ ရရှည်သတွေားလို့ မရဘူး ိုတောကိုသူတေို့ကိုယ်တေိုင် နေားလည်ခဲ့ ကတေယ်။ ဒါ ကာင့်မို့လို့ မနေ်မာ့ ိုရှယ်လစ်လမ်းစဉ်ပါတေီ (မ လ) ကိုတေည်ထောင် ပီး နိုင်ငံရးအသတွေင်  ပာင်းခဲ့ ကတောပါ။ နိုင်ငံသားတေတွေကို အိုင်ဒီယိုလို ျီ (ဝါဒ)တေစ်ခုအာက်မှာ

 

စုစည်းချုပ်ကိုင်ဖြို့

 

 ကိုးစားခဲ့ ကတေယ်။

 

မ လတေစ်ခတေ်လံုးတေိုင်း ပည်တေည် ာက်ရး၊ နိုင်ငံတေည် ာက်ရး ို ပီး  ကး ကာ်ခဲ့ပမဲ့၊ လက်တေတွေ့မှာတော့စီးပတွေားရးရာ၊ နိုင်ငံရးပါ ကျ င်းခဲ့ ပီး အ ံုးသတေ်မှာ မအာင် မင်ခဲ့ပါဘူး။

ဒီရဲ့ ရလဒ်ကတော့ ၁၉၈၈ ခုနှစ် အရးအခင်းပါပဲ။ ၈၈ အကျပ်အတေည်းနေဲ ့ လူထေုအံု ကမှု ကီးနောက်ပိုင်းမှာတော့ စစ်တေပ်နေဲ ့ ပည်သူ ကားက ကတွောဟချက်ဟာ ပနေ်မ က်နိုင်လာက်အာင်ကိုကတွေဲအက်သတွေားခဲ့ပါတေယ်။ ပည်သူတေတွေဘက်ကလည်း ဒီမိုကရစီ၊ လူ့အခတွေင့်အရး၊ ဖြက်ဒရယ်စနေစ်စတေဲ့ ဦးတေည်ချက်အသစ်တေတွေ၊ တောင်း ိုမှုအသစ်တေတွေ ပါ်ထေတွေက်လာတေဲ့အတေတွေက်၊ ဒီကတွောဟချက်ဟာပို ပီး နေက်ရှုိင်းသတွေားခဲ့ပါတေယ်။

ဒီအ ခအနေမှာ တေက်လာတေဲ့ နိုင်ငံတော် ငိမ်ဝပ်ပိ ပားမှုတေည် ာက်ရးအဖြတွေ့ဲ (နေဝတေ)အစိုးရကလည်း၊ စစ်တေပ်က တေိုက်ရိုက်အုပ်ချုပ်နေလို့ အ မဲတေမ်း မရဘူး ိုတောကိုသဘာပါက်ပါတေယ်။ ဒါ ကာင့် ပည်ထောင်စု ကံ့ခိုင်ရးနှင့် ဖြတွေ့ံ ဖြိုးရးအသင်း ( ကံ့ခိုင်ရး) ကိုဖြတွေ့ဲစည်းခဲ့ ပီး၊ နောက်ပိုင်းမှာ နိုင်ငံရးပါတေီ (USDP) အ ဖြစ် အသတွေင် ပာင်းယူခဲ့ ပနေ်ပါတေယ်။ ဒါဟာ မနေ်မာနိုင်ငံကို နောက်ထေပ် နှစ် ၅၀ ဖြစ် ဖြစ်၊ ၁၀၀ ဖြစ် ဖြစ်၊ စစ်တေပ်ကို မဏ္ဍိုင် ပုတေဲ့ စနေစ်နေဲ ့ က်သတွေားနိုင်ဖြို့ တေပ်မတော် ိုတေဲ့ အင်စတေီကျူးရှင်း (Institution) ကီးရဲ့ ရရှည်စီမံကိနေ်း (MasterPlan) တေစ်ခုလို့ ိုနိုင်ပါတေယ်။ နိုင်ငံရးယန္တရားကို မာင်းနှင်ဖြို့ ကံ့ခိုင်ရးပါတေီကိုဖြနေ်တေီးခဲ့တောဟာ၊ အရင် မ လ၊ နေဝတေ ခတေ်တေတွေက အတေတွေးအခါ်ဘာင် (Frame) တေတွေကို က်ခံတောပဲလို့ ကျွနေ်တော်တေို့ ရှု မင်လို့ရပါတေယ်။ဒီနေရာမှာ ကမ္ဘာ့နိုင်ငံရးနေဲ ့ ကျွနေ်တော်တေို့ မနေ်မာ့နိုင်ငံရးရဲ့ ကတွေဲ ပားချက်ကို နေည်းနေည်းနှုိင်းယှဉ် ကည့်ချင်ပါတေယ်။ ကမ္ဘာပါ်က နိုင်ငံအများစု၊ ပည်တေတွေင်း ပည်ပ နိုင်ငံရးသမိုင်းတေတွေကို ကည့်ရင်၊ နိုင်ငံရးအဖြတွေ့ဲအစည်း (ပါတေီ) က အရင် ပါ်ပါက်လာ ပီး၊ စစ်တေပ် ိုတော နောက်မှလိုက်လာတော များပါတေယ်။ နိုင်ငံရးက စစ်တေပ်ကို ဦး ာင်ပါတေယ်။ ဥပမာ - တေရုတေ် ပည်ကို ကည့်ပါ။ တေရုတေ်ကတွေနေ် မူနေစ်ပါတေီ (CCP) က ပည်သူ့လတွေတေ် မာက်ရးတေပ်မတော် (PLA) ကိုဦး ာင်ပါတေယ်။ ပါတေီက သနေတေ်ကို ကိုင်ပါတေယ်။

ဒါပမဲ့ မနေ်မာနိုင်ငံမှာကျတော့  ပာင်း ပနေ် ဖြစ်နေပါတေယ်။ စစ်တေပ်ကနေ နိုင်ငံရးပါတေီကိုတေည် ာက်တောမျိုး ဖြစ်နေတေယ်။ သနေတေ်က ပါတေီကို ကိုင်ထေားသလို ဖြစ်နေတေယ်။မ လခတေ်က ိုရင် လက်ဝဲယိမ်းသယာင်ယာင် ' မနေ်မာ့နေည်း မနေ်မာ့ဟနေ် ိုရှယ်လစ်လမ်းစဉ်' ို ပီး လုပ်ခဲ့တေယ်။ နေဝတေ၊ နေအဖြ ခတေ်ကနေ အ ခတေည်လာတေဲ့ ကံ့ခိုင်ရးပါတေီကျတော့၊နေရှင်နေယ်လစ်ဇင် (Nationalism) ခါ်တေဲ့ အမျိုးသားရးဝါဒကို ကိုင်စတွေဲလာတော တေတွေ့ရပါေယ်။သိပ်တော့ သဲသဲကတွေဲကတွေဲ မရှိလှပမဲ့၊ ၂၀၁၈ ခုနှစ် တေပ်မတော်နေ ့ မိနေ ့်ခတွေနေ်းမှာ တေပ်မတော်ရဲ့နိုင်ငံရးဝါဒဟာ 'အမျိုးသားရးဝါဒ' ဖြစ်တေယ်လို့ ပတေ် ပတေ်သားသား  ပာခဲ့တောကို ထောက်ရှုရင်၊သူတေို့ရဲ့ လမ်းစဉ်ဟာ ရှင်းလင်းပါတေယ်။ စစ်တေပ်ဟာ 'Hard Power' (အမာစားအာဏာ) ဖြစ်တေယ် ိုရင်၊ ပါတေီ ိုတောဟာ 'Soft Power' (အပျာ့စားအာဏာ) တေည် ာက်တောပါ။သူတေို့ဟာ စတွေယ်စံုသံုးနိုင်ဖြို့ အ မဲ ကိုးစားနေတောကို ကျွနေ်တော်တေို့ တေတွေ့ရပါေယ်။

အခု ကျွနေ်တော်  ပာချင်တေဲ့ အဓိက အချက်ကို ရာက်လာပါ ပီ။ ခတေ်အ က် က်မှာကျွနေ်တော်တေို့ မနေ်မာနိုင်ငံရဲ့ နိုင်ငံရး ဖြစ်စဉ်ထေဲက အင်မတေနေ် ထေူး ခားတေဲ့  ပာင်းလဲမှု (Paradox)တေစ်ခုပါ။

စစ်တေပ်ဘက်ကို ကည့်ပါ။ စစ်သားဘဝကနေ နိုင်ငံရးသမားအ ဖြစ်  ပာင်းလဲသတွေားတေဲ့အစဉ်အလာဟာ အခိုင်အမာ ရှိနေပါတေယ်။ ဗိုလ်ချုပ်အာင် နေ်းကနေ နိုင်ငံရးခါင်း ာင်ဦးအာင် နေ်း ဖြစ်လာတေယ်။ ဗိုလ်ချုပ် ကီးနေဝင်းကနေ နိုင်ငံတော်သမ္မတေ ဦးနေဝင်း၊ဗိုလ်ချုပ် ကီးတေင်ဦးကနေ NLD နောယက ဦးတေင်ဦး၊ ဗိုလ်ချုပ် ကီးသိနေ်းစိနေ်ကနေ သမ္မတေ ဦးသိနေ်းစိနေ်၊အခု လက်ရှိ ဗိုလ်ချုပ်မှူး ကီးမင်းအာင်လှုိင်ကနေ နိုင်ငံတော်ဝနေ် ကီးချုပ် ဦးမင်းအာင်လှုိင်စသ ဖြင့်... ခတေ်အ က် က် စစ်သားတေတွေဟာ နိုင်ငံရးသမား ယူနေီဖြာင်းကို ပာင်းဝတေ်ခဲ့ ကပါတေယ်။ သူတေို့ဟာ လက်နေက်ကိုင်လမ်းစဉ်ကနေ နိုင်ငံရးစားပတွေဲဝိုင်းကို ပာင်းလာ ကတေယ်။ဒါပမဲ့၊ အ ခားတေစ်ဖြက်ကို ကည့်ရအာင်။ မနေ်မာ ပည်မှာ ထေူး ခားတောက... 'အရပ်သားစစ်စစ်နိုင်ငံရးသမား' ို ပီး နောမည်ခံထေားတေဲ့ သူတေတွေ၊ ဒီမိုကရစီရး လှုပ်ရှားသူတေတွေ အများစုဟာအ ခအနေ တေစ်ခုကို ရာက်ရင် 'တောခို သူပုနေ်လုပ် ပီး စစ်သားတေတွေအ ဖြစ်  ပာင်းသတွေား ကတော'ပါပဲ။

ခတေ်အ က် က်ကို ကည့်ပါ။ လတွေ ေ်လပ်ရးရ ပီးစ လက်ဝဲအုပ်စုတေတွေ တောခို ကတေယ်။ဒီမိုကရစီခါင်း ာင်လို့ သတေ်မှတေ် ကတေဲ့ ဝနေ် ကီးချုပ်ဟာင်း ဦးနု ကိုယ်တေိုင်လက်နေက်ကိုင်ခဲ့တေယ်။ ဒါက်တောစိနေ်ဝင်း ( ပည်ပရာက် ညတွေနေ ့်ပါင်းအစိုးရ)၊ ၈၈မျိုး က်ကျာင်းသားခါင်း ာင်တေတွေ ဖြစ်တေဲ့ မင်းကိုနိုင်၊ မိုးသီးဇတွေနေ်... နောက် ံုး သတေင်းစာ ရာ'သူရိယနေဝနေ်း' ကို တေည်ထောင်သူ မိုးဟိနေ်းတောင်မှ တောခို ပီး လက်နေက်ကိုင်ခဲ့ဖြူးပါတေယ်။ အခုနတွေဦးော်လှနေ်ရးမှာ ိုရင်လည်း အရပ်သား လူငယ်လးတေတွေ၊ ပညာတေတေ်တေတွေ၊နိုင်ငံရးသမားတေတွေ အများ ကီးဟာ လက်နေက်ကိုင် လမ်းစဉ်ကို ရတွေးချယ်သတွေား ကပါ ပီ။ 

 မနေ်မာ ပည်မှာ 'လက်နေက်မကိုင်ဖြူးတေဲ့၊ တောမခိုဖြူးတေဲ့၊ သူပုနေ်မထေဖြူးတေဲ့ နိုင်ငံရးသမား' ိုတောရှိတော့ ရှိနိုင်ပမဲ့၊ တေကယ်ကို ရှားပါးလှတေဲ့ မျိုးစိတေ်တေစ်ခု ဖြစ်နေပါ ပီ။

ဒီနေရာမှာ ကျွနေ်တော်တေို့ သချာ စဉ်းစား ကည့်ဖြို့ လိုလာပါ ပီ။ ဘာ ကာင့်လဲ?

ဘာ ကာင့် စစ်သားတေတွေက နိုင်ငံရးသမား ဖြစ်ဖြို့ ကိုးစားနေချိနေ်မှာ၊ နိုင်ငံရးသမားတေတွေကစစ်သား ဖြစ်ဖြို့ ကိုးစားနေ ကတောလဲ? 

ဒါဟာ ကျွနေ်တော်တေို့ နိုင်ငံရဲ့ နိုင်ငံရး ယဉ်ကျးမှု (Political Culture) ကီး တေစ်ခုလံုးမှားယတွေင်းနေလို့လား? စကား ပာလို့ မရတေဲ့ အ ခအနေ၊ နိုင်ငံရးအရ အ ဖြရှာလို့ မရတေဲ့ပိတေ် ို့မှုတေတွေက ဒီလို နေ ့်ကျင်ဘက် အ ခအနေတေတွေကို ဖြနေ်တေီးနေတောလား? 

စစ်သားက နိုင်ငံရးကို လုပ်ချင်တေယ်။ နိုင်ငံရးသမားက စစ်တေိုက်ချင်တေယ်။ ဒီလို ပာင်း ပနေ် ဖြစ်နေတေဲ့ စက်ဝနေ်း ကီးထေဲမှာ ကျွနေ်တော်တေို့ တေိုင်း ပည် ဘယ်လာက် ကာ ကာလည်ပတေ်နေဦးမလဲ? 

ကျွနေ်တော်တေို့ နိုင်ငံမှာ အင်အားကို အင်အားနေဲ ့ တေံု့ ပနေ်တေဲ့ လမ်းစဉ်ဟာ သမိုင်းအစဉ်အလာ တေစ်ခုလို ဖြစ်နေပါတေယ်။ ဒါပမဲ့၊ ကမ္ဘာ့သမိုင်းကို ကည့်ရင် လက်နေက်နေဲ ့ တေည် ာက်တေဲ့ ငိမ်းချမ်းရး ိုတော ရတေိုပါပဲ။ စစ်မှနေ်တေဲ့ နိုင်ငံတေည် ာက်ရး ိုတော ပည်သူလူထေုရဲ့ယံု ကည်မှု၊ တေူညီတေဲ့ ရည်မှနေ်းချက်နေဲ ့ အ ပနေ်အလှနေ် လးစားမှုတေတွေအပါ်မှာပဲ တေည် ာက်လို့ရပါတေယ်။ 

ဒီကနေ ့ ကျွနေ်တော်  ပာသတွေားတေဲ့ အ ကာင်းအရာတေတွေဟာ ဘယ်ဘက်ကိုမှ ဘက်လိုက် ပီး ပာနေတော မဟုတေ်ပါဘူး။ ကျွနေ်တော်တေို့ ဖြတေ်သနေ်းနေရတေဲ့ သမိုင်းရဲ့ အမှနေ်တေရား (Reality) ကိုမီးမာင်းထေိုး ပတောပါ။ 

ဒီဗီဒီယိုကို ကည့်နေတေဲ့ မိတေ် တွေ... သင့်အနေနေဲ ့ရာ ဘယ်လို မင်လဲ? ကျွနေ်တော်တေို့ရဲ့ဒီသံသရာ ကီးထေဲကနေ ဘယ်လို ရုနေ်းထေတွေက် ကမလဲ? စစ်မှနေ်တေဲ့ နိုင်ငံရး ိုတောသနေတေ် ပာင်းဝကနေ လာတောလား၊ ဒါမှမဟုတေ် စားပတွေဲဝိုင်းကနေ လာတောလား? 

ကျွနေ်တော်တေို့ အားလံုး စဉ်းစား ကဖြို့ လိုနေပါ ပီ။ သမိုင်းကို သင်ခနေ်းစာယူ ပီး၊ ပိုကာင်းတေဲ့အနော တေ်တေစ်ခုကို ပံုဖြာ်ဖြို့ ကျွနေ်တော်တေို့အားလံုးမှာ တောဝနေ်ရှိပါတေယ်။

ဒီကနေ ့တော့ ဒီလာက်နေဲ ့ပဲ ရပ်နေားခတွေင့် ပုပါ။ အားလံုးပဲ စဉ်းစား င် ခင်နိုင်စတွေမ်းနေဲ ့ ပည့်စံု ပီး၊အးချမ်းတေဲ့ နေ ့ရက်လးတေတွေကို ပိုင် ိုင်နိုင် ကပါစ

Saturday, 26 September 2026

ကဒါဖီဆိုတာ ဘယ်လိုခေါင်းဆောင်မျိုးလဲ

ကဒါဖီဆိုတာ ဘယ်လိုခေါင်းဆောင်မျိုးလဲ?


 မိနစ် ၁၅ ကြာ မိန့်ခွန်းအစား မိနစ် ၁၀၀ ကြာ မိန့်ခွန်း! ကဒါဖီဟာ ကုလသမဂ္ဂပဋိဉာဉ်စာတမ်းကို ဆုတ်ဖြဲပြီး ကမ္ဘာ့ခေါင်းဆောင်တွေရှေ့မှာ ကြမ်းပြင်ပေါ် ပစ်ချခဲ့တယ်.....!😮


မွမ်မာ ကဒါဖီ အာဏာရလာပြီး ၄၀ နှစ်တာကာလအတွင်း ကဒါဖီဟာ ကုလသမဂ္ဂအထွေထွေညီလာခံကို တစ်ခါမှ မတက်ရောက်ခဲ့ပါဘူး။ ၂၀၀၉ ခုနှစ်မှာ နယူးယောက်ကို ပထမဆုံးခြေချတုန်းက တစ်ကမ္ဘာလုံးက တစ်ခုခုဖြစ်လာတော့မယ်ဆိုတာ သိခဲ့ကြပါတယ်။ ပြီးတော့ အဲဒီလိုပဲ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တယ်...


ကုလသမဂ္ဂရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေအရ နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံချင်းစီရဲ့ အကြီးအကဲဟာ မိန့်ခွန်းပြောဖို့ မိနစ် ၁၅ သာ အချိန်ရပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ကဒါဖီဟာ စင်မြင့်ပေါ်ရောက်တဲ့အခါ နာရီကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အာရဗီဘာသာစကားနဲ့ ကျွမ်းကျင်စွာ ပြောဆိုခဲ့ပါတယ်။ ၁ မိနစ်၊ ၂ မိနစ်ကြာပြီးနောက် အချိန်ဟာ ၁ နာရီနဲ့ ၃၇ မိနစ် (မိနစ် ၁၀၀ ခန့်) ကြာသွားခဲ့ပါတယ်။


ကုလသမဂ္ဂအရာရှိ လစ်ဗျားစကားပြန် ဖူအက်ဂျလစ်ဟာ ကဒါဖီရဲ့ မြင့်မားတဲ့ဗို့အားမြင့်မိန့်ခွန်းကို အဆက်မပြတ်ဘာသာပြန်ဆိုရာကနေ အလွန်ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေခဲ့တာကြောင့် မိန့်ခွန်းပြောပြီး မိနစ် ၈၀ အကြာမှာ တိုက်ရိုက်မိုက်ခရိုဖုန်းထဲကို မေ့လဲသွားလုနီးပါးဖြစ်ပြီး "ငါ နောက်ထပ် မခံနိုင်တော့ဘူး!" လို့ အော်ဟစ်ခဲ့ပါတယ်။ (ကျွန်တော် မခံနိုင်တော့ဘူး!)။ ပြီးတော့ တခြားဘာသာပြန်တစ်ယောက် အတင်းအကျပ် လာပြီး တာဝန်ယူခိုင်းတယ်။ ကိုင်တွယ်ဖို့ မိနစ် ၂၀ ပဲ လိုတော့တယ်။ 😂


ကဒါဖီရဲ့ အဓိက မကျေနပ်ချက်ကတော့ ကုလသမဂ္ဂ လုံခြုံရေးကောင်စီရဲ့ အမြဲတမ်းအဖွဲ့ဝင် ၅ နိုင်ငံ (အမေရိကန်၊ ဗြိတိန်၊ ပြင်သစ်၊ ရုရှား၊ တရုတ်) ရဲ့ သီးသန့် "ဗီတို" အာဏာပါပဲ။ သူက "အင်အားကြီးနိုင်ငံ" တွေကို တိုက်ရိုက်တိုက်ခိုက်နေတာပါ။

သူက ၁၉၄၅ ခုနှစ်ကနေ ဒီနေ့အထိ ဒီလုံခြုံရေးကောင်စီဟာ နိုင်ငံငယ်လေးတွေကို လုံခြုံရေး မပေးနိုင်ခဲ့ဘူးလို့ ကျယ်လောင်စွာ ပြောခဲ့တယ်။ သူတို့က စစ်ပွဲ၊ ရန်လိုမှုနဲ့ ပိတ်ဆို့မှုတွေပဲ ပေးခဲ့တယ်။ လုံခြုံရေးကောင်စီလို့ ခေါ်တာက မှားတယ်၊ တကယ်တော့ ကောင်စီပဲ။

ဒီမှာတင် မပြီးဘူး၊ သူက အမေရိကန်ကို လက်ညှိုးထိုးပြီး အမေရိကန်သမ္မတဟောင်း ဂျွန်အက်ဖ်ကနေဒီ လုပ်ကြံခံရမှုနဲ့ ၂၀၀၃ ခုနှစ် မတရားတဲ့ အီရတ်စစ်ပွဲကို နိုင်ငံတကာက စုံစမ်းစစ်ဆေးဖို့ တောင်းဆိုခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်တုန်းက ပျံ့နှံ့ခဲ့တဲ့ ဝက်တုပ်ကွေးဗိုင်းရပ်စ်ဟာ ဓာတ်ခွဲခန်းမှာ ဖန်တီးထားတဲ့ စစ်ရေးဇီဝလက်နက်လားဆိုတာတောင် သံသယဝင်ခဲ့တယ်။

သူ့ရဲ့ မိန့်ခွန်းတစ်ခုမှာ ကဒါဖီက လူတိုင်းရှေ့မှာ ကုလသမဂ္ဂပဋိဉာဉ်စာတမ်းရဲ့ တရားဝင်စာအုပ်ကို မြှောက်ပြခဲ့တယ်။ ဒီပဋိညာဉ်စာတမ်းမှာ ကမ္ဘာပေါ်က နိုင်ငံအားလုံးမှာ တန်းတူအခွင့်အရေးရှိတယ်လို့ အဆိုပြုချက်မှာ ဖော်ပြထားပေမယ့် တကယ်တမ်းမှာတော့ နိုင်ငံငယ်လေးတွေဟာ အင်အားကြီးနိုင်ငံတွေအတွက် တစ်ပြားတစ်ချပ်မှ မတန်ဘူးလို့ သူပြောခဲ့ပါတယ်။ သူဒီလိုပြောလိုက်တာနဲ့ ဒေါသတကြီးနဲ့ သူတို့ရှေ့က ကုလသမဂ္ဂပဋိညာဉ်စာတမ်းရဲ့ စာမျက်နှာတွေကို ဆွဲဖြဲပစ်လိုက်ပါတယ်။ ပြီးတော့ အလွန်အမင်း စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စွာနဲ့ စုတ်ပြဲနေတဲ့ စက္ကူစတွေကို ကုလသမဂ္ဂဥက္ကဋ္ဌနဲ့ သူ့ရှေ့မှာထိုင်နေတဲ့ အရာရှိတွေရဲ့ စားပွဲပေါ် ပစ်ချလိုက်ပါတယ်။ ခန်းမတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်နေပြီး နိုင်ငံအသီးသီးက ကိုယ်စားလှယ်တွေက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အံ့သြတကြီးနဲ့ ကြည့်နေကြပါတယ်။


ကဒါဖီ ဘယ်သွားသွား ရိုးရာဇိမ်ခံ ‘ဘီဒူဝင်တဲ’ ကို သူနဲ့အတူ ယူဆောင်သွားလေ့ရှိပါတယ်။ နယူးယောက်ကို ရောက်လာတဲ့အခါမှာတောင် ကြယ်ငါးပွင့်ဟိုတယ်မှာ မနေဘဲ တဲထဲမှာပဲ နေဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ပါတယ်။


မာ့ခ်ဟာ မန်ဟက်တန်က စင်ထရယ်ပါ့ခ်ကနေစပြီး နေရာအမျိုးမျိုးမှာ တဲထိုးဖို့ ကြိုးစားတဲ့အခါ လုံခြုံရေးအဖွဲ့က တားဆီးလိုက်တဲ့အခါ ဒေါ်နယ်ထရမ့်ပိုင်တဲ့ ခြံဝင်းထဲက မြက်ခင်းပြင်ကို ချက်ချင်းငှားပြီး တဲကြီးတစ်လုံး ဆောက်လုပ်ခဲ့ပါတယ်။ နောက်ပိုင်းမှာ ဒေသန္တရအုပ်ချုပ်ရေးအဖွဲ့က သူ့ကို ပြန်ပေးဆွဲခံရတဲ့အကြောင်း အကြောင်းကြားတဲ့အခါ သူ့ရဲ့လုံခြုံရေးအဖွဲ့က ညအမှောင်ထဲမှာ တဲကို ခေါက်သိမ်းခဲ့ရပါတယ်။


 ကဒါဖီရဲ့ ဒီမိန့်ခွန်းဟာ နိုင်ငံတကာ သံတမန်ရေး ယဉ်ကျေးမှုမှာ အမှားတစ်ခု ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် မဟုတ်ပါဘူး။ လူအများက ဒါကို သူ့ရဲ့ မှားယွင်းတဲ့ အယူအဆ ဒါမှမဟုတ် ရူးသွပ်မှုလို့ ခေါ်ကြပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အင်အားကြီးနိုင်ငံတွေရဲ့ မျက်နှာနှစ်ဖက်နဲ့ မူဝါဒတွေနဲ့ ကုလသမဂ္ဂရဲ့ ထိရောက်မှုမရှိမှုအကြောင်း မိနစ် ၁၀၀ အတွင်း သူပြောခဲ့တဲ့ ခါးသီးတဲ့ အမှန်တရားတွေဟာ နိုင်ငံတကာ နိုင်ငံရေးရဲ့ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တဲ့ လက်တွေ့ဖြစ်ရပ်မှန်တွေပါပဲ။


ဒီနေ့ခေတ်မှာ အင်အားကြီးနိုင်ငံတွေဟာ သူတို့ရဲ့ ဖိနပ်တွေကို ကန်ပြီး ခြေအောက်မှာ လဲလျောင်းပြီး သူတို့ရဲ့ အာဏာကို ထိန်းသိမ်းဖို့ ရုန်းကန်နေရတဲ့အချိန်တွေမှာ ကဒါဖီလို မားမားမတ်မတ် ရပ်တည်ရဲတဲ့ သတ္တိရှိသူ ဘယ်သူရှိမှာလဲ။


ကဒါဖီရဲ့ လူနေမှုပုံစံ ဒါမှမဟုတ် မူဝါဒတွေအကြောင်း အငြင်းပွားမှုပေါင်း တစ်ထောင်လောက် ရှိနိုင်ပေမယ့် အမေရိကရဲ့ နှလုံးသားထဲကို ဝင်ရောက်ပြီး သူတို့ရဲ့ နှာခေါင်းအောက်မှာ ရပ်ပြီး ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ အမြတ်ထုတ်မှုကို ဆန့်ကျင်ပြောဆိုဖို့ ရဲရင့်တဲ့ စွမ်းအားရှိသူ ဘယ်သူရှိမှာလဲ။ ဒီနေ့ ကမ္ဘာ့အခြေအနေကို ကြည့်မယ်ဆိုရင် နောက်ဆုံးမှာ သမိုင်းက ကျွန်တွေကို မမှတ်မိဘဲ ခြင်္သေ့လို ဟိန်းဟောက်နေတဲ့ ဒီဘုရင်တွေကို သမိုင်းက မှတ်မိနေတယ်ဆိုတာ ထင်ရှားပါတယ်။


Source:Iran Times

ပြည်ခိုင်ဖြိုး

 ကျွန်း နှင့် ကိုင်းနှင့် ၊ တပ်နှင့် ကြံ့နှင့်

_____________________________


“ကြံ့ခိုင်ရေးပါတီ၏ အညမည ပစ္စယသတ္တိ” လို့ သုံးနှုန်းရခြင်း အနက်သဘောရှိပါတယ်။ အဲဒါကတော့ ကြံ့ခိုင်ရေးပါတီဟာ မြန်မာစစ်တပ်နဲ့ အပြန်အလှန် အမှီအတည်ပြုပြီး၊ “ကျွန်း ကိုင်းမှီ၊ ကိုင်း ကျွန်းမှီ” ကျေးဇူးပြု ရပ်တည်လျှောက်လှမ်းနေတယ်ဆိုတာကို ဆိုလိုခြင်းဖြစ်ပါတယ်။ မြန်မာစစ်တပ်ဟာ - အမျိုးသားနိုင်ငံရေးဦးဆောင်မှု အခန်းကဏ္ဍမှာ အစဉ်တစိုက် ပါဝင်နေနိုင်ဖို့အတွက်၊ ကြံ့ခိုင်ရေးပါတီကို အသုံးချတယ်။ ကြံ့ခိုင်ရေးပါတီသည်လည်း၊ အုပ်ချုပ်ခွင့်ရပါတီအဖြစ် ရပ်တည်ဖို့အတွက် မြန်မာစစ်တပ်ကို မှီခိုအားကိုးရတယ်။ မြန်မာစစ်တပ်ခေါင်းဆောင် တစ်ဦးဖြစ်ခဲ့တဲ့ ဗိုလ်ချုပ်မှူးကြီးသန်းရွှေက ကြံ့ခိုင်ရေးပါတီကို၊ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ဖန်တီးတည်ဆောက်ခဲ့ပါတယ်။ မြန်မာစစ်တပ်က ကြံ့ခိုင်ရေးပါတီကို ဖန်တီးလိုက်တယ်။ ကြံ့ခိုင်ရေးပါတီက မြန်မာစစ်တပ်ရဲ့ နိုင်ငံရေးအာဏာ မြဲမြံတည်တံ့မှုကို ပြန်လည် အထောက်အပံ့ပေးရတယ်။ ဒါဟာ အပြန်အလှန် အမှီသဟဲပြု ရပ်ခံနေကြခြင်းသဘောဖြစ်ပါတယ်။ 


⦿ တပ်ဗျူရိုကရက်


ဗိုလ်ချုပ်မှူးကြီးသန်းရွှေဟာ - မြန်မာစစ်တပ်ရဲ့ တပ်အင်အားကို တဖြည်းဖြည်း တိုးချဲ့ခဲ့တယ်။ မြန်မာ့တပ်မတော်ရဲ့ ဖွဲ့စည်းပုံဟာ - ဗိုလ်ချုပ်မှူးကြီးသန်းရွှေလက်ထက်မှာ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ကျယ်ကားလာခဲ့ပါတယ်။ မြန်မာစစ်တပ်ကို ချဲ့ထွင်တဲ့အခါမှာ၊ “အရေအတွက်မှသည် အရည်အချင်းဆီသို့” ဆိုတဲ့ ချဉ်းကပ်မှုမျိုးနဲ့ ချဲ့ကားလာတာကိုလည်း တွေ့ရပါတယ်။ ၁၉၈၈ ခုနှစ်နောက်ပိုင်း ပေါ်ပေါက်ခဲ့တဲ့ စစ်အစိုးရတွေရဲ့ အုပ်ချုပ်ပုံနည်းနာကို ကြည့်ရင်၊ ဗျူရိုကရေစီယန္တရားထဲမှာ စစ်တပ်ယူနီဖောင်းချွတ် စစ်ဗိုလ်တွေကို ထည့်သွင်းပြီး၊ စစ်ဘောင်ချဲ့ခဲ့တာကို တွေ့ရပါတယ်။ ဒါ့အပြင် စစ်အုပ်ချုပ်ရေးရယ်လို့ ပီပီပြင်ပြင်ဖြစ်လာအောင်၊ အုပ်ချုပ်ရေးယန္တရားကိုလည်း စစ်ဗိုလ်တွေနဲ့ အစားထိုးခြင်းဖြစ်ပါတယ်။ 


⦿ မျိုးဆက်ဟောင်းကို ဘယ်ထဲ ထိုးထည့်မလဲ


မြန်မာစစ်တပ်ရဲ့ ဖွဲ့စည်းပုံက တဖြည်းဖြည်းကျယ်လာတော့ - စစ်ဗိုလ်အရေအတွက် များပြားလွန်းလာတဲ့အခါ မျိုးဆက်သစ် မျိုးဆက်ဟောင်းကိစ္စ ပေါ်လာတယ်လို့ ယူဆရပါတယ်။ စစ်တက္ကသိုလ်ကနေ ဆင်းလာတဲ့ အသစ်စက်စက် - သွေးသစ်လောင်း စစ်ဗိုလ်နဲ့ မျိုးဆက်ဟောင်းထဲ တဖြည်းဖြည်း ရောက်လာတဲ့ ဗိုလ်မှူး၊ ဗိုလ်ချုပ်တွေပါ။ အသစ်လာရင် အဟောင်းက ဖယ်ပေးရရိုး ထုံးစံ ရှိပါတယ်။ ဒါ့အပြင် လက်နက်အားဖြင့် တရားဝင် အကြမ်းဖက်ခွင့်ကို ရရှိထားတဲ့ လက်နက်ကိုင်တပ်တွေမှာ၊ “မတစ်ထောင်သား”တွေကို အုပ်ချုပ် ကွပ်ကဲရတာဖြစ်လို့၊ အင်မတန်မှ အန္တရာယ်ကြီးပါတယ်။ မြန်မာစစ်တပ်ဟာ - နိုင်ငံ့ရဲ့ အုပ်ချုပ်ရေးကို လက်နက်မိုးပြီး ရယူထားတာကြောင့် ခေတ်နဲ့အညီ လိုက်ပါ စီးမျောနိုင်ဖို့လည်း လိုနေပါတယ်။ ဒါ့ကြောင့် စစ်တပ်ထဲက သွေးဟောင်းတွေကို အညင်သာဆုံးနည်းနဲ့ ဘယ်လိုမျိုး ဖောက်ထုတ်အသွင်ပြောင်းမလဲ ဆိုတဲ့ စဉ်းစားချက် ရှိလာရပါတယ်။ 


⦿ တပ်ဒေါက်တိုင် အလို့ငှာ


တဖက်မှာလည်း စစ်မှုထမ်းဟောင်းတွေကို သမာရိုးကျအတိုင်းပဲ၊ အငြိမ်းစားပေးလိုက်တယ်ဆိုရင် တစ်ဖက်မှာ လုပ်အားတွေ ပြုန်းတီးတာ၊ တပ်ထောက်ခံရေးအင်အားစုအတွက် အမာခံအဖြစ် မကျန်ခဲ့မှာလည်း စိုးရိမ်စရာ ရှိလာပါတယ်။ ဒါ့အပြင် တပ်အဝန်းအဝိုင်းနဲ့အပတ်အသက် ထိစပ်ထားပြီး၊ တပ်ရဲ့ အာဏာတည်မြဲရေးအတွက် ဒေါက်တိုင်ဖြစ်နေဖို့အတွက် စစ်ဘက်ဟောင်း အရာရှိတွေက တာဝန်ယူဖို့လည်း လိုနေပါတယ်။ ဒါ့ကြောင့် ဗိုလ်ချုပ်မှူးကြီး သန်းရွှေဟာ - အရပ်ဘက် ဗျူရိုကရေစီယန္တရားထဲကို အရပ်ဝတ်ပြောင်း စစ်ဗိုလ်တွေကို ထိုးသွင်းပြီး တပ်ဘောင်ကို ချဲ့ဖို့၊ စစ်ဘောင်ကို ချဲ့ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်လို့ ယူဆရပါတယ်။ 


⦿ မျက်နှာကျက်စိမ်း 


၁၉၈၈ နောက်ပိုင်း၊ ကနဦးကာလတွေမှာတော့ တိုင်းပြည်ရဲ့ ငြိမ်ဝပ်ပိပြားမှုတည်ဆောက်ရေးနဲ့ စစ်အုပ်ချုပ်ရေးအလို့ငှာ ဗျူရိုကရေစီယန္တရားထဲ စစ်မျက်နှာကျက်တွေ တပ်လိုက်တာပါပဲ။ သို့သော်လည်း နအဖအစိုးရအဖြစ် ပြောင်းလဲဖွဲ့စည်းပြီးနောက်ပိုင်းမှာတော့ - စစ်တက္ကသိုလ်ဆင်း စစ်ဗိုလ်သွေးသစ် အရေအတွက်က ပို၍ ပို၍ များလာတယ်။ မျိုးဆက်ဟောင်းနေရာမှာ မျိုးဆက်သစ်ကို အစားထိုးရတော့မယ်။ မျိုးဆက်ဟောင်းနေရာမှာ မျိုးဆက်သစ်ကို အစားထိုးဖို့က လွယ်ပေမယ့်၊ စစ်တပ်ထဲမှာ မျိုးဆက်ဟောင်းကို ဖယ်ဖို့ကတော့ ခက်တယ်။ ဒီတော့ ဘယ်လို ဖယ်မလဲ။ သက်ပြည့်ပင်စင်နဲ့ အငြိမ်းစားပေးလိုက်တဲ့ သမားရိုးကျ နည်းနဲ့ မရနိုင်တော့ပါဘူး။ သက်ပြည့်ပင်စင်နဲ့ အငြိမ်းစားပေးလိုက်တဲ့အခါမှာလည်း၊ အငြိမ်းစား စစ်ဗိုလ်ဟောင်းဟာ - တပ်ကို အကျိုးပြုဖို့ လိုနေပြန်ပါတယ်။ စစ်မှုထမ်းဟောင်းအဖွဲ့တွေရယ်လို့ ဖွဲ့ပြီး၊ ထောက်လှမ်းရေးအဖွဲ့အစည်းလိုလို - ရပ်ရွာ ရပ်မိရပ်ဖလိုလို ရပ်တည်ခိုင်းလိုက်ခြင်းကလည်း တပ်အတွက် သိပ်အင်အားမဖြစ်ပါဘူး။ ဒီတော့ အငြိမ်းစား စစ်ဗိုလ်ချုပ်တွေ စိတ်မလေအောင် ဘယ်လိုကွင်းပြင်ထဲ မောင်းထဲ အသုံးချမလဲ။ 


⦿ ကြံ့ခိုင်ရေးပါတီ၏ အခန်းကဏ္ဍ


ကြံ့ခိုင်ရေးပါတီဟာ - မြန်မာစစ်တပ်ရဲ့ Proxy party တစ်ခုထက် ပိုပါတယ်။ ဒါ့အပြင် မြန်မာစစ်တပ်ပိုင် နိုင်ငံရေးပါတီတစ်ခုထက်လည်း ပိုလွန်ပါတယ်။ ကြံ့ခိုင်ရေးပါတီဟာ ရွေးကောက်ပွဲဝင်ဖို့ ဖန်တီးထားတဲ့ သာမန်နိုင်ငံရေးပါတီတစ်ခုထက် ပိုလာတယ်လို့ ယူဆရပါတယ်။ ဒါ့အပြင် ကြံ့ခိုင်ရေးပါတီဟာ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ တပ်အင်စတီကျူးရှင်းအတွက် အရပ်ဘက်လုပ်ငန်းကိုင်ငန်းတွေကို ဝင်လုပ်ပေးရတဲ့ အင်စတီကျူးရှင်းတစ်ခုလို ဖြစ်လာနေပါတယ်။ မြန်မာစစ်တပ်ရဲ့ နိုင်ငံရေးအာဏာကို - တပ်ထဲကနေ နိုင်ငံရေးနယ်ထဲကို လွှဲပြောင်းပေးနိုင်ဖို့အတွက် ကြံ့ခိုင်ရေးပါတီဟာ transition mechanism တစ်ခုဖြစ်လာပါတယ်။ ဒါ့အပြင် မျိုးဆက်အလိုက် ထိပ်တန်းစစ်ဗိုလ်ချုပ်တွေကို နေရာချထား၊ စီမံခန့်ခွဲဖို့အတွက် အသုံးတည့်လာတဲ့ အခန်းကဏ္ဍမှာ၊ ကြံ့ခိုင်ရေးပါတီက ရောက်လာပါတယ်။ စစ်တပ်ထဲမှာ သွေးသစ်နဲ့ အစားထိုးပြီး၊ သွေးဟောင်းတွေကို နိုင်ငံရေးပါတီထဲ ပို့ပြီး၊ စစ်တပ်ရဲ့ အုပ်ထိန်းမှု ဩဇာကို နိုင်ငံရေးနယ်ထဲ ရွှေ့ပြောင်းဖို့ အသုံးချလာတဲ့ပုံစံ ဖြစ်လာပါတယ်။ ဒါ့အပြင် စစ်သားတွေကို ကျည်တွေ၊ လက်နက်တွေနဲ့ပဲ၊ မကစားစေဘဲနဲ့ စကားလုံး / ဝေါဟာရတွေနဲ့ အကျွမ်းတဝင် ကစားတတ်အောင် လေ့ကျင့်ပေးတဲ့ ကစားကွင်းအဖြစ်၊ ကြံ့ခိုင်ရေးပါတီက ပုံပေါ်လာပါတယ်။ 


⦿ အခြေခံ ယူဆချက် (၃) ရပ် 


ဒါ့ကြောင့် ကြံ့ခိုင်ရေးပါတီကို သရုပ်ခွဲ စိစစ်တဲ့အခါမှာ အခြေခံ အချက် (၃) ချက်ပေါ်လာပါတယ်။ 


အဲဒါတွေကတော့ ….


• (၁) ကြံ့ခိုင်ရေးပါတီကို [Elite transition mechanism] အဖြစ် တွေ့ရတယ်။ 

• (၂) ကြံ့ခိုင်ရေးပါတီကို [Elite recycling mechanism] အဖြစ်လည်း တွေ့ရတယ်။ 

• (၃) ကြံ့ခိုင်ရေးပါတီကို [Political learning mechanism] အဖြစ် တွေ့ရတယ်။ 


⦿ အယူအဆ (၁) ။ ။ 


ကြံ့ခိုင်ရေးပါတီကို [Elite transition mechanism] အဖြစ် ယူဆရခြင်း အကြောင်းရှိပါတယ်။ တနည်းအားဖြင့် ဒီနေရာမှာ [transition] ဆိုတဲ့ အသုံးအနှုန်းကို မသုံးချင်လည်း၊ [reallocation] လို့ ခေါ်ရင်လည်း ရနိုင်ပါတယ်။ တည်ဆဲ စစ်ဗိုလ်အီလစ်တွေကို၊ အရပ်သားနိုင်ငံရေးအီလစ်တွေအဖြစ် နေရာပြန်လည် ချထားပေးတဲ့ ဖြစ်စဉ် တစ်ခုလို့ မှတ်ယူနိုင်ပါတယ်။ ဒီနေရာမှာ မြန်မာစစ်တပ်ဟာ ကြံ့ခိုင်ရေးပါတီကို “မျိုးဆက်အလိုက် ထိပ်တန်းစစ်ဗိုလ်ချုပ်တွေကို နေရာချထားဖို့ ကွင်းပြင်တစ်ခုလို အသုံးချလာတာ၊ တနည်းအားဖြင့်၊ မျိုးဆက်ဟောင်း ထိပ်တန်းစစ်ဗိုလ်ချုပ်တွေကို (ကလန်ကဆန် မပြုစေဘဲ) ညင်သာ သိမ်မွေ့စွာ စီမံခန့်ခွဲဖို့အတွက်၊ ကြံ့ခိုင်ရေးပါတီဟာ မြန်မာစစ်တပ်အတွက် အသုံးတည့်လာတာလို့ ယူဆနိုင်ပါတယ်။ တာဝန်ထမ်းဆောင်ဆဲ ၊ တည်ဆဲ စစ်ဗိုလ်ချုပ်တွေအနေနဲ့ တပ်ထဲက ထွက်ရင် - ဘုန်းကြီးလူထွက်ဖြစ်သလို၊ လောကီအရေးကိစ္စတွေနဲ့ အပ်အပ်စပ်စပ် မဖြစ်တာ၊ အံ့မဝင်တာ၊ ဗုံမဝင် ဆုံမဝင်ဖြစ်လာတာကို ကြုံရတတ်လေ့ရှိပါတယ်။ တစ်သက်လုံး စစ်တပ်ထဲမှာ သေနတ်ကိုင်ပြီး စစ်မှုထမ်းလုပ်လာတော့ - အရပ်ဘက်မှာ ဘယ်လို ဝင်ဆန့်နေထိုင်ရမလဲဆိုတာ - အငြိမ်းစားစစ်ဗိုလ်ချုပ်တွေ များသောအားဖြင့် ကြုံရလေ့ရှိတဲ့ လက္ခဏာပါ။ ဒါကို အထိုက်အသင့်အားဖြင့် နေရာချထားစီမံခန့်ခွဲနိုင်ဖို့အတွက်၊ မြို့နယ်အလိုက်၊ ရပ်ကွက်ကျေးရွာအလိုက်၊ တိုင်းအလိုက် / ပြည်အလိုက် ဖြန့်ခွဲတည်ရှိနေတဲ့ ကြံ့ခိုင်ရေးပါတီဟာ ကွင်းပြင်တစ်ခုဖြစ်လာပါတယ်။ 


တစ်ဖက်မှာလည်း ပါတီကနေ တစ်ဆင့် တိုင်းဒေသကြီးနဲ့ ပြည်နယ်လွှတ်တော် အပါအဝင် ပြည်ထောင်စုလွှတ်တော်၊ အစိုးရအဖွဲ့၊ ဝန်ကြီးအဖွဲ့နဲ့ ပါတီခေါင်းဆောင်မှုနေရာတွေမှာ အငြိမ်းစားစစ်ဗိုလ်ချုပ်တွေ ပါဝင် ခြေဆန့်ခွင့်ရတဲ့ အခွင့်အလမ်း ရှိတာမို့၊ တပ်ထဲမှာ အနားပေးခံလိုက်ရပေမယ့် တခြားနေရာမှာလည်း အသုံးဝင်သေးတယ်ဆိုတဲ့ စိတ်ခံစားမှု ရရှိတာမို့၊ တပ်ထွက် စစ်မှုထမ်းဟောင်း စစ်ဗိုလ်ချုပ်တွေ စိတ်လေလွင့်စရာ အကြောင်းသိပ်မရှိတော့ပါဘူး။ အရပ်ဘက်မှာလည်း လုပ်စရာတွေ ရှိနေတယ်၊ အရပ်ဘက်မှာလည်း ကန်စရာ ကွင်းရှိနေပါတယ်။ ဒါ့ကြောင့် တစ်ဖက်မှာလည်း အနားပေးခံလိုက်ရတဲ့ မျိုးဆက်ဟောင်း စစ်ဗိုလ်တွေအတွက် - ပျားရည်နဲ့ ဝမ်းချခံရသလို၊ ကျေသပ်ရင်သပ်နဲ့ အနားပေးခံရလို ဖြစ်လို့ ခုသာခံသာရှိတယ်လို့ ဆိုနိုင်ပါတယ်။ 


⦿ အယူအဆ (၂) ။ ။ 


ကြံ့ခိုင်ရေးပါတီကို [Elite recycling mechanism] အဖြစ် ယူဆရတဲ့ အကြောင်းရင်း ရှိပါတယ်။ အဲဒါကတော့ - စစ်မှုထမ်းဟောင်းတွေကလည်း စစ်တပ်ထဲမှာ မရှိတော့ပေမယ့်၊ တစ်ဖက်တစ်လမ်းကနေ စစ်တပ်ကို အကျိုးပြုနေဖို့ ဖြစ်ပါတယ်။ အဲသည့်လို တပ်အတွက် အကျိုးဖြစ်ဖို့ ဆိုရင် - တည်ဆဲ စစ်တပ်အီလစ်အလွှာကို ဖွဲ့စည်းပုံတစ်ခုထဲ ထည့်လိုက်ပြီး၊ ကွန်ယက်ဖြန့်ကျက် တည်ဆောက် - ခွဲဖြန့်ထားဖို့ လိုပါတယ်။ အဲသည့်အတွက် အရပ်ဘက် နိုင်ငံရေးအခင်းအကျင်းမှာ ခြေဆန့် တာဝန်ပေးထားလိုက်ခြင်းအားဖြင့်၊ တစ်ဖက်တစ်လမ်းကနေ စစ်တပ်ရဲ့ အကျိုးစီးပွားကို အထောက်အကူဖြစ်တယ်လို့ ပြောနိုင်ပါတယ်။ တစ်ဖက်က ကြည့်ရင်လည်း၊ တစ်သက်လုံး မြန်မာ့တပ်မတော်ထဲမှာ စစ်သားလုပ်လာတဲ့သူဟာ - တစ်စုံတစ်ရာအားဖြင့် မျိုးချစ်စိတ်၊ အမျိုးသားရေးစိတ် ရှိတယ်လို့ အကြမ်းဖျင်း ယူဆနိုင်ပါတယ်။


၂၀၀၈ ဖွဲ့စည်းပုံ အခြေခံဥပဒေ၊ အခန်း (၁) အခြေခံမူများအပိုင်းမှာ ပါတဲ့ “အမျိုးသားနိုင်ငံရေးဦးဆောင်မှု အခန်းကဏ္ဍ” ဆိုတဲ့ ကိစ္စမှာ၊ စစ်ယူနီဖောင်းချွတ် စစ်သားဟောင်းကြီးတွေ ကြောင်းကျိုးညီညီ ပါဝင်ဆင်နွှဲနိုင်မယ့် အခြေခံ အိုင်ဒီယော်လိုဂျီတစ်ခုဖြစ်လာပါတယ်။ မြန်မာစစ်တပ် ကိုယ်၌က မြန်မာအမျိုးသားရေးဝါဒကို အခြေခံပြီး တည်ဆောက်ထားတာဖြစ်တာကြောင့်၊ အမျိုးသားရေးစိတ်နဲ့ နိုင်ငံ့အရေးအရာတွေမှာ ဝင်ရောက်ပါဝင်ဖို့အတွက် ခိုင်မာတဲ့ လော့ဂျစ်ဖြစ်လာပါတယ်။ စစ်တပ်က အနားယူလိုက်ပေမယ့်၊ အရပ်ဘက်မှာလည်း ထိုက်သင့်တဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်တပ်နိုင်တဲ့ လူမှုဂုဏ်ဒြပ်တစ်ခုဖြစ်လို့ - အရပ်ဘက်ပြောင်း စစ်ဗိုလ်ဟာ - အထိုက်အသင့် ကျေနပ်နိုင်စရာ ရှိပါတယ်။ ဒါ့အပြင် တစ်ဖက်မှာလည်း စစ်ယူနီဖောင်းဝတ်မထားသော စစ်တပ်ကလူတွေနဲ့ လူ့အဖွဲ့အစည်းကို အုပ်စီးထားဖို့၊ မြန်မာစစ်တပ်က အခွင့်အလမ်း ကျယ်လာပါတယ်။ 


• တပ်ရဲ့ ဩဇာကို ဖြန့်ကျက်ဖို့၊ 

• တပ်ထောက်ခံရေးအင်အားစုကို ချဲ့ထွင်ဖို့၊ 

• တပ်အုပ်ချုပ်ရေးကို လက်ခံနေစေဖို့၊ 

• တပ်ရဲ့ အုပ်ထိန်းသူ အယူအဆကို လက်တွေ့ကျင့်သုံးဖို့၊ 

• တပ်ဟာ အမျိုးသားနိုင်ငံရေးမှာ ဆက်လက်ပါဝင်ဖို့၊ 

• တပ်ဟာ အုပ်ချုပ်သူလူတန်းစားအလွှာမှာ ဆက်ရှိနေဖို့၊ 

• တပ်ရဲ့ ဩဇာတိက္ကမဟာ လူ့အဖွဲ့အစည်းထံ အခြေအမြစ်ကနေ သက်ရောက်ဖို့…


ဆိုတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တွေနဲ့၊ မြန်မာစစ်တပ်ဟာ တဖြည်းဖြည်း နယ်ချဲ့လာတာတွေ့ရပါတယ်။ ဒါဟာ တစ်ဖက်က ကြည့်ရင်၊ မြန်မာပြည်အနေနဲ့ ဘယ်လိုမျိုး စစ်ဘောင်အတွင်းကို သွတ်သွင်းတည်ဆောက်ခံထားရတယ်ဆိုတာကို စနစ်ပိုင်းအရ လေ့လာနိုင်မယ့် ပုံစံတစ်ခုလည်းဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ 


⦿ အယူအဆ (၃) ။ ။ 


ကြံ့ခိုင်ရေးပါတီကို [Political learning mechanism] အဖြစ် ယူဆရခြင်း အကြောင်းရင်း ရှိပါတယ်။ ကျနော့်ကို ရှစ်လေးလုံး လူထုဒီမိုကရေစီလှုပ်ရှားမှုကာလအတွင်းမှာ ခေါင်းဆောင်အဖြစ် ပါဝင်ခဲ့တဲ့ နိုင်ငံရေးခေါင်းဆောင်တစ်ဦးက ပြောခဲ့ဖူးပါတယ်။ အဲဒါကတော့ မြန်မာပြည်ဟာ “စစ်သားတွေက နိုင်ငံရေးသမား လုပ်ပြီး၊ နိုင်ငံရေးသမားတွေက စစ်သား လုပ်နေကြတယ်” လို့ ပြောခဲ့ဖူးပါတယ်။ ၂၀၂၁ ခုနှစ်နောက်ပိုင်းမှာ၊ နိုင်ငံရေးသမားတွေ စစ်သားလုပ်လာတဲ့ အခင်းအကျင်းကို အကျယ်ပြန့်ဆုံးတွေ့ရပါတယ်။ အရပ်ဘက်နိုင်ငံရေးသမားတွေဟာ လက်နက်ကိုင်တော်လှန်ရေးမှာ ပါဝင်ပြီး၊ စစ်သား လုပ်တာ၊ စစ်ခေါင်းဆောင် လုပ်လာကြတာပါ။ တစ်ဖက်မှာလည်း မြန်မာစစ်တပ်ထဲက စစ်ဗိုလ်တွေ၊ စစ်ခေါင်းဆောင်တွေက နိုင်ငံရေးသမား အလုပ်တွေကို တိုးချဲ့ လုပ်လာကြတာတွေ့ရပါတယ်။ 


၂၀၁၀ နောက်ပိုင်း အခင်းအကျင်းမှာ စစ်သားတွေ နိုင်ငံရေးလုပ်လာကြောင်း တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ပိုမိုသိသာနေပါတယ်။ စစ်သားတွေ နိုင်ငံရေးလုပ်ဖို့၊ စစ်ဗိုလ်တွေ နိုင်ငံရေးလုပ်ဖို့အတွက် - ကစားရမယ့် Play ground ကတော့ ကြံ့ခိုင်ရေးပါတီပဲဖြစ်ပါတယ်။ စစ်သားတွေဟာ လက်နက်နဲ့၊ ကျည်ဆန်နဲ့ အကျွမ်းတဝင်ဖြစ်လာရာကနေ - စကားလုံးတွေ၊ ဒိုင်ယာလော့ခ်တွေ၊ ဆွေးနွေးငြင်းခုန်မှုတွေနဲ့ အကျွမ်းတဝင်ဖြစ်လာပါတယ်။ စစ်သားဘဝမှာ သေနတ်ကို ကျင်လည်စွာ အသုံးချနိုင်သလောက်၊ နိုင်ငံရေးကွင်းပြင်ထဲမှာ စကားလုံးတွေကို ကျင်လည်စွာ အသုံးချနိုင်လာကြပါတယ်။ စစ်သားတွေရဲ့ စွမ်းရည်ကို အမာကနေ အနုဆီကို ကူးပြောင်းပြီး ပြောင်းလဲ သင်ယူခိုင်းဖို့ ကြံ့ခိုင်ရေးပါတီနဲ့ လွှတ်တော်အခင်းအကျင်းဟာ - ကျယ်ပြန့်တဲ့လေ့ကျင့်ကွင်းဖြစ်လာတာပါ။ 


တပ်ထဲမှာ တစ်သွေး-တစ်သံ-တစ်မိန့်နဲ့ လိုက်ပါ လုပ်ဆောင်ကြရတယ်။ အထွန့်တက်ခွင့် မရှိဘူး။ ပြန်လှန် ငြင်းခုန်ဖို့ အခွင့်မရှိဘူး။ အထက်အမိန့်နဲ့ အသက်ရှင်ရတဲ့ လက်နက်ကိုင်အဖွဲ့အစည်းဖြစ်လို့၊ တပ်ထဲမှာ ဒိုင်ယာလော့ခ်ယဉ်ကျေးမှု မရှိဘူး။ စကားလုံးတွေကို တိတိကျကျ ပြတ်ပြတ်သားသား ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပဲ သုံးခွင့် ရှိတယ်။ စကားလုံးတွေကို ဆင်တူကြောင်းကွဲ၊ အရောင်စုံ၊ အနက်စုံအောင် သိုင်းဝိုင်းသုံးစွဲလို့ မရဘူး။ နိုင်ငံရေးပါတီနဲ့ လွှတ်တော်အခင်းအကျင်းကတော့ - စကားလုံးတွေနဲ့ အလုပ်လုပ်ကြရတာပါ။ အချင်းချင်း တိုင်ပင်လို့ ရတယ်၊ နှီးနှောခွင့် ရှိတယ်။ ဆွေးနွေးလို့ ရတယ်၊ ငြင်းခုန်ခွင့် ရှိတယ်။ ပြန်လှန် မေးခွန်းထုတ်လို့ ရတယ်။ မိမိအယူအဆ ရှုဒေါင့်ကို တင်ပြလို့ ရတယ်။ စစ်တပ်ထဲက အမိန့်ပေးဓလေ့ဟာ နိုင်ငံရေးပါတီထဲမှာတော့ ဆွေးနွေးတိုင်ပင်တဲ့ဓလေ့အဖြစ် အသွင်ပြောင်းလာပါတယ်။ 

စစ်သားတွေဟာ - တစ်သွေး၊ တစ်သံ၊ တစ်မိန့် - ယဉ်ကျေးမှုထဲကနေ ဝိုင်းဝန်း ဆွေးနွေးအဖြေထုတ်လို့ ရတဲ့ ဒိုင်ယာလော့ခ် ယဉ်ကျေးမှုထဲကို ဝင်လာကြတာပါ။ စစ်သားတွေဟာ ဘယ်လောက်အထိ ဆွေးနွေးအဖြေရှာခြင်းနည်းလမ်းကို ယုံကြည်ကြသလဲဆိုတာကတော့ - ပုံသေပုံမ - ပြောလို့ မရနိုင်ပါ။ သို့သော်လည်း ညှိနှိုင်းတာ၊ ဆွေးနွေးတာ၊ စည်းရုံးတာ၊ လှုံ့ဆော်တာ၊ ရွေးကောက်တာ၊ စုဖွဲ့တာ၊ သိုင်းဝိုင်းလှုပ်ရှားတာ --- ဆိုတဲ့ နိုင်ငံရေးအမူအကျင့်တွေကို ထိတွေ့လာကြပါတယ်။ ဒါဟာ တဖက်က ကြည့်ရင် political socialization အဖြစ် စစ်သားတွေကို ထိတွေ့ လေ့ကျင့်ပေးနေတဲ့ အနေအထားမျိုးပါ။ 


⦿ ကောက်ချက်။


စစ်တပ်ဟာ ဒါတွေ လုပ်နေပြီလို့၊ ကျနော့်အနေနဲ့ ပြောချင်ပါတယ်။ ဒါ့အပြင် “စစ်တပ်ဟာ ဒါတွေ လုပ်နေတယ်” လို့၊ ကျနော့်အနေနဲ့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း တင်ပြချင်ပါတယ်။ မြန်မာ့နိုင်ငံရေးအခင်းအကျင်းနဲ့ မြန်မာ့စစ်ရေးအခင်းအကျင်းကို ကြည့်ရင် “သူ့သဘော သူဆောင်နေတဲ့ အခြင်းအရာ” တွေကို ဒုလိုက်ဒေးလိုက် တွေ့နေရပါတယ်။ သူ့အလုပ် သူလုပ်၊ ကိုယ့်အလုပ် ကိုယ်လုပ်နေပြီး - သူ့သဘော၊ သူဆောင််၊ ကိုယ့်သဘော ကိုယ်ဆောင်နေကြတာဖြစ်ပါတယ်။ အားလုံးဟာ - ကိုယ့်အုပ်စုနဲ့ ကိုယ့်ဘာသာ၊ ကိုယ်လုပ်စရာရှိတာတွေ၊ ကိုယ်လုပ်ရမယ့်အလုပ်တွေကို ကိုယ့်ဘာသာ လုပ်နေကြပါတယ်။ 


မြန်မာပြည်မှာ တံတိုင်းတွေကို ဖြိုဖို့ ခက်ပါတယ်။ တံတားတွေကို ထိုးဖို့ ခက်ပါတယ်။ မြန်မာစစ်တပ်ဟာ ကြံ့ခိုင်ရေးပါတီနဲ့ ဤသို့ ဤပုံ အပြန်အလှန် ကျေးဇူးပြု ထောက်ပံ့မှီတည်နေတာဟာ - လိုရင်း မျှော်ရည်ချက် ရှိပါတယ်။ အဲဒါကတော့ - ၂၀၅၀ လောက်အထိ မြန်မာစစ်တပ်ရဲ့ နိုင်ငံရေးပြင်ဆင်မှုပါ။ ဒါ့အပြင် ကြံ့ခိုင်ရေးပါတီရဲ့ နှစ်ရှည်စီမံကိန်းတစ်ခုဖြစ်တဲ့ ၂၀၅၀ ခုနှစ်လောက်အထိ၊ ruling party အဖြစ် လျှောက်လှမ်းတည်ဆောက်နေတဲ့ ခြေလှမ်းတွေဖြစ်ပါတယ်။ 


ဒီလျှောက်လမ်းတွေကို လှမ်းတဲ့အခါ၊ မြန်မာစစ်တပ်ဟာ - သမားရိုးကျအတိုင်း လက်နက်နဲ့ အုပ်စီး ထိန်းချုပ်ပြီး၊ အုပ်ချုပ်ရေးအာဏာကို အတင်းအကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားတာထက် - ရာဇပရိယာယ်ကို သုံးပြီး နိုင်ငံရေးနည်းအားဖြင့် တိုင်းပြည်ကို တစ်ဖက်ကနေ ထိန်းချုပ် ကွပ်ကဲနိုင်အောင် ကြံဆောင်နေခြင်းဖြစ်ကြောင်း၊ နားလည်သဘောပေါက်ကြဖို့ တင်ပြလိုက်ရပါတယ် ခင်ဗျား…


မင်းသေ့ 

၂၃ ၊ စက်တင်ဘာ၊ ၂၀၂၆

Thursday, 24 September 2026

 မင်္ဂလာပါ မိတ်ဆွေတို့။

ဒီကနေ့ ဗီဒီယိုမှာတော့ ကျနော်တို့ အားလုံး မျက်ခြည်မပြတ် စောင့်ကြည့်နေကြတဲ့ မြေပြင်က အခြေအနေတွေ၊ အထူးသဖြင့် အခုရက်ပိုင်းအတွင်း သိသိသာသာ ပြောင်းလဲလာတဲ့ စစ်ရေးဗျူဟာပိုင်းနဲ့ ခေါင်းဆောင်မှု အပြောင်းအလဲတွေအကြောင်းကို နည်းနည်းလေး သုံးသပ်ဆွေးနွေးချင်ပါတယ်။

ကမ္ဘာ့သမိုင်းကို ပြန်ကြည့်မယ်ဆိုရင် စစ်ပွဲတစ်ပွဲမှာ အနိုင်အရှုံးကို ဆုံးဖြတ်တာ လက်နက်အင်အား လူအင်အား သီးသန့်မဟုတ်ပါဘူး။ ခေါင်းဆောင်မှုပိုင်းရဲ့ စိတ်ဓာတ်ရေးရာ လမ်းညွှန်မှုနဲ့ ထောက်ပံ့ပို့ဆောင်ရေး (Logistics) စနစ်တွေက သမိုင်းကို ပြောင်းလဲစေခဲ့တာချည်းပါပဲ။ ဥပမာအနေနဲ့ ဒုတိယကမ္ဘာစစ်တုန်းက ဂျာမန်တွေ ရှုံးနိမ့်သွားရတာဟာ ရှေ့တန်းက စစ်သားတွေကို အတင်းအကျပ် တိုက်ခိုင်းပြီး နောက်တန်းကနေ လုံလောက်တဲ့ ကျည်ဆန်နဲ့ စားနပ်ရိက္ခာ ထောက်ပံ့ပေးနိုင်စွမ်း ကျဆင်းသွားလို့ပါပဲ။ စစ်သားတစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ဆိုတာ သူ့အထက်က အရာရှိတွေက သူ့အသက်ကို ဘယ်လောက်တန်ဖိုးထားလဲဆိုတဲ့ အပေါ်မှာ အများကြီး မူတည်နေပါတယ်။

အခု ကျနော်တို့ဆီက မြေပြင်အခြေအနေတွေကို ပြန်ကြည့်ရအောင်ဗျာ။ အခုရက်ပိုင်း ကြားနေရတဲ့ သတင်းတွေအရ စစ်တိုက်ရတဲ့ ပုံစံတွေ သိသိသာသာကြီးကို ပြောင်းလဲလာတာ သတိထားမိကြလား။ ဒါဟာ ရိုးရိုးလေး ပြောင်းလဲသွားတာ မဟုတ်ဘူး။ System တစ်ခုလုံး၊ Doctrine ဒေါက် ထရင်း"  လို့ခေါ်တဲ့ စစ်ရေးအယူအဆ တစ်ခုလုံး ပြောင်းလဲသွားတာပါ။

ပထမဆုံး ကျနော် အံ့ဩမိတဲ့ အချက်လေးတစ်ခု ပြောပြမယ်။ ရှေ့တန်းမှာ တပ်စိတ်မှူးတစ်ယောက်က အခြားတစ်ယောက်ကို "သေနတ်တွေက သိပ်မကောင်းဘူးကွာ" လို့ အချင်းချင်း ညည်းတွားလိုက်တယ်။ အဲ့ဒီအသံကို ကြားဖြတ်ဖမ်းမိတဲ့အခါ အရင်ကဆို ဘာဖြစ်မလဲ။ "မင်းတို့က သတ္တိမရှိလို့ ဆင်ခြေပေးတာ" ဆိုပြီး အဆူခံရနိုင်တယ်။ ဒါပေမယ့် အခု ဘာလုပ်သလဲ သိလား။ နောက်တစ်နေ့ မနက်မှာတင် အဲဒီ ရှေ့တန်းရင်ဆိုင်ထားတဲ့ နေရာအထိကို သေနတ်အသစ်တစ်လက် သွားလဲပေးလိုက်တယ်။

ဒါတင်မကဘူး။ တိုက်ပွဲမှာ လက်နက် ပျက်စီးသွားတာ၊ ပျောက်ဆုံးသွားတာတွေ ရှိလာရင် အရင်ခေတ်ကလို စုံစမ်းရေး ခုံရုံးဖွဲ့တာတွေ၊ လျော်ခိုင်းတာတွေ အသာထားလိုက်တော့။ ချက်ချင်း နောက်တစ်လက် ထပ်ထုတ်ပေးတယ်။ ပြီးမှ "ရန်သူ့ဆီကနေ ပြန်ရအောင်ယူခဲ့" လို့ပဲ မှာလိုက်တော့တယ်။ သေနတ်ပျက်လို့၊ ကျည်ဆန်လိုလို့ လျော်ရတယ်ဆိုတဲ့ ခေတ်ကြီး ကုန်သွားပြီဗျ။ ဒါဟာ စစ်သည်တစ်ယောက်ကို ဘယ်လောက်ထိ ယုံကြည်မှုပေးလိုက်သလဲ၊ ဘယ်လောက်ထိ စိတ်ဓာတ်ခွန်အား တက်စေသလဲ ဆိုတာ စဉ်းစားကြည့်ပါ။

နောက်တစ်ချက်က ပစ်ကူနဲ့ ထောက်ပံ့မှု။ ရန်သူဘက်က ပစ်အားများလာလို့ လက်နက်ကြီး ပစ်ကူတောင်းလိုက်ရင် အရင်လို တွန့်ဆုတ်နေတာ မရှိတော့ဘူး။ လေယာဉ်ပါ ရောက်လာတယ်။ ခေတ်သစ်စစ်ပွဲတွေရဲ့ အသက်ဖြစ်တဲ့ FPV ဒရုန်းတွေပါ ပလူပျံအောင် ရောက်လာတယ်။ မြေပြင်က တောင်းဆိုတာကို အထက်က ချက်ချင်း တုံ့ပြန်ဖြည့်ဆည်းပေးတယ်ဆိုတာ တပ်တစ်တပ်ရဲ့ အသက်သွေးကြောပဲ။

ဒီနေရာမှာ သတင်းအချက်အလက် လုံခြုံရေးကိုလည်း သူတို့ အတော်လေး အလေးထားလာတာ တွေ့ရတယ်။ အရင်က သုံးနေတဲ့ ဆက်သွယ်ရေး အိုင်ကွန်တွေ ကြားဖြတ် နားထောင်ခံရတယ်ဆိုတာ သိတာနဲ့ ချက်ချင်းကို ဖုန်းကတ်နဲ့ပြောရတဲ့ အိုင်ကွန်တွေ ပြောင်းထုတ်ပေးလိုက်တယ်။ ပြဿနာတစ်ခုကို သိတာနဲ့ ချက်ချင်း ဖြေရှင်းတဲ့ ပုံစံမျိုးကို သွားနေတာပါ။ လေကြောင်းကနေဆိုရင်လည်း တိုက်ပွဲနယ်မြေကို မပြတ် ကင်းထောက်ပေးတယ်။ ရန်သူ့နောက်ပိုင်းက စစ်ကူ၊ ပစ်ကူ လမ်းကြောင်းတွေကိုပါ အဆက်မပြတ် ဖြတ်တောက်တယ်။ ပြီးခဲ့တဲ့ရက်ပိုင်းက ခမောင်းတောနဲ့ ငပိကျွန်းဘက်ကို လေကြောင်းကနေ ဘယ်လောက်ထိ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထိုးစစ်ဆင်ခဲ့လဲဆိုတာ သတင်းတွေ စောင့်ကြည့်နေသူတိုင်း သိကြမှာပါ။

ဒါပေမယ့် အဲဒီအချက်တွေ အားလုံးထက် ကျနော့်ကို အများကြီး တွေးစရာဖြစ်သွားစေတဲ့ အချက်တစ်ချက် ရှိတယ်။

အဲဒါကတော့ "ခေါင်းဆောင်မှု စိတ်ဓာတ် (Leadership Mindset)" ပြောင်းလဲသွားတာပါပဲ။

အရင်ကဆိုရင် တိုက်ပွဲတစ်ခုမှာ "ဒီနေ့ အဲဒီကုန်းကို မရရင် မင်းကို အရေးယူမယ်" ဆိုတဲ့ အမိန့်မျိုးတွေ ကြားဖူးကြမှာပါ။ အခုတော့ အဲဒီလို မဟုတ်တော့ဘူး။

"မလောနဲ့... မလိုအပ်ဘဲ အချည်းနှီး မစွန့်စားနဲ့။ နေရာဆိုတာ ရန်သူမရှိရင် သေနတ် နောက်ပြန်ထမ်းပြီး ဝင်သွားလို့ရတယ်။ အဓိကက ကိုယ့်လူတွေ အကျအဆုံးမရှိဘဲ ရန်သူကို ပြုန်းတီးအောင်လုပ်။ တိုက်ပွဲအောင်နိုင်ဖို့ လိုအပ်တာ အကုန်ပြော၊ ချက်ချင်း ရစေရမယ်။ လောဘကြီးပြီး စွတ်မလုပ်နဲ့" ဆိုတဲ့ လမ်းညွှန်မှုတွေ ဖြစ်လာတယ်။

ဒီစကားက သာမန်စကား မဟုတ်ဘူးဗျ။ လူ့အသက်ကို တန်ဖိုးထားလာတာ။ အသေခံပြီး ကုန်းတစ်ခုကို သိမ်းတာထက်၊ ဉာဏ်သုံးပြီး ရန်သူကို ချေမှုန်းဖို့ အားပေးလာတာ။ ပြီးခဲ့တဲ့ ညတိုက်ပွဲတစ်ခုမှာ တပ်စုမှူးနဲ့ စစ်သည်နှစ်ယောက် ရန်သူ့နယ်မြေထဲ ကျွံဝင်သွားပြီး တစ်ညလုံး အဆက်အသွယ် ပြတ်သွားတယ်။ နောက်နေ့ကျမှ တပ်စုမှူးက ရန်သူ့ကြားထဲကနေ ဖောက်ထွက်ပြီး ပြန်ပေါင်းလာနိုင်တဲ့အခါ အရင်ကလို သံသယနဲ့ စစ်ဆေးတာတွေ မလုပ်တော့ဘူး။ တိုင်းမှူးကိုယ်တိုင် ချက်ချင်း ချီးကျူးဂုဏ်ပြုပေးလိုက်တယ်။ တိုက်ပွဲမှာ ရဲရဲဝံ့ဝံ့တိုက်လို့ အကျိုးအမြတ်ထွက်ရင်လည်း နေ့မကူးဘဲ အဆင့်ချက်ချင်း တိုးပေးလိုက်တယ်။

မိတ်ဆွေတို့ စဉ်းစားကြည့်ပါ။ တပ်ဖွဲ့တစ်ခုဟာ သူ့ရဲ့ အားနည်းချက်တွေကို သေချာသုံးသပ်ပြီး၊ အောက်ခြေအထိ နားလည်မှုအပြည့်နဲ့ ဒီလိုမျိုး Support ပေးလာပြီဆိုရင် အဲဒီတပ်ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ရေးရာက ဘယ်လိုဖြစ်လာမလဲ။

ဒါတွေက အိပ်မက် မက်နေတာ မဟုတ်ဘူးဗျ။ တကယ် မြေပြင်မှာ ဖြစ်ပေါ်နေတဲ့ အပြောင်းအလဲတွေပါ။ တချို့က ယုံချင်မှ ယုံလိမ့်မယ်။ ဒါပေမယ့် လက်လှမ်းမီတဲ့သူတွေကို မေးကြည့်ရင် သိနိုင်ပါတယ်။ ကျနော်ကတော့ အရပ်သား တစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့အတွက် အများကြီး ခရေစေ့တွင်းကျ ဗီဒီယိုတွေ၊ သက်သေတွေတော့ ထုတ်မပြရဲဘူးပေါ့ဗျာ။ ကျနော်က ငါးပိကြော်နဲ့ မတည့်ဘူးလေ။ ပဲပုတ်တို့၊ ဂျူးမြစ်တို့၊ မြေပဲကြော်လောက်ပဲ စားနိုင်တာမို့ အဆင်မပြေဘူးဗျ။ (ရယ်လျက်)

ဒီကနေ့ ကျနော် ပြောခဲ့တဲ့ အကြောင်းအရာတွေကို နားထောင်ပြီးတဲ့အခါ မိတ်ဆွေတို့ စိတ်ထဲမှာ မေးခွန်းတစ်ခုတော့ ကျန်ရစ်ခဲ့စေချင်တယ်။

"အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုဟာ သူတို့ရဲ့ အတိတ်က အမှားတွေကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ဝန်ခံပြီး၊ စနစ်တစ်ခုလုံးကို အခုလို မြန်မြန်ဆန်ဆန်နဲ့ လူကိုဗဟိုပြုတဲ့ စနစ်မျိုး ပြောင်းလဲပစ်နိုင်ပြီဆိုရင်... ရှေ့ဆက်သွားမယ့် ခရီးကြမ်းမှာ ရလဒ်တွေက ဘယ်လိုပုံစံ ထွက်ပေါ်လာနိုင်သလဲ" ဆိုတာပါပဲ။ စစ်ပွဲတစ်ခုမှာ လက်နက်ဆိုတာ အရာဝတ္ထုပါ။ တကယ်တမ်း အဆုံးအဖြတ်ပေးတာက အဲဒီလက်နက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားတဲ့ လူတွေရဲ့ စိတ်ဓာတ်နဲ့ သူတို့ကို နောက်ကနေ ကျောထောက်နောက်ခံ ပေးထားတဲ့ ယုံကြည်မှုပါပဲ။

ကျနော်တို့ ဆက်ပြီး စောင့်ကြည့်ရမှာပါ။ သမိုင်းက အမြဲတမ်း သင်ခန်းစာတွေ ပေးလေ့ရှိပါတယ်။ အဲဒီ သင်ခန်းစာကို မြန်မြန်ယူနိုင်သူက အသာစီး ရသွားစမြဲပါပဲ။

ကျနော် အခုလိုမျိုး အဖြစ်အပျက်တွေရဲ့ နောက်ကွယ်က သဘောတရားတွေကို ဆက်ပြီး လေ့လာတင်ဆက်နိုင်ဖို့၊ ဒီအလုပ်ကို ဆက်လုပ်နေဖို့အတွက် မိတ်ဆွေတို့ရဲ့ နားထောင်ပေးမှု၊ ဝေဖန်အကြံပြုပေးမှုနဲ့ တွန်းအားတွေက ကျနော့်အတွက် အမြဲတမ်း လိုအပ်နေပါတယ်လို့ ပြောကြားရင်း... ဒီကနေ့ ဆွေးနွေးတင်ဆက်မှုကို ဒီနေရာမှာပဲ ရပ်နားခွင့်ပြုပါ။

အားလုံးပဲ စိတ်ချမ်းသာ ကိုယ်ကျ

န်းမာ ရှိကြပါစေဗျာ။

 ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ပြည်ထောင်စုကြီးကို ဘယ်လို တည်ဆောက်ကြမလဲ"



မင်္ဂလာပါ မိတ်ဆွေတို့။ ဒီနေ့ ကျွန်တော်တို့တွေ အလေးအနက်ထား စဉ်းစားရမယ့်၊ လက်တွေ့ရင်ဆိုင် ဖြေရှင်းရမယ့် မေးခွန်းတစ်ခုနဲ့ စကားဝိုင်းကို စချင်ပါတယ်။

"ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ပြည်ထောင်စုကြီးကို ဘယ်လို တည်ဆောက်ကြမလဲ"

ဒါဟာ သာမန် နိုင်ငံရေး စကားလုံးတစ်ခု မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ နိုင်ငံရဲ့ ရှင်သန်ရေး၊ ကျွန်တော်တို့ မျိုးဆက်တွေရဲ့ သေရေးရှင်ရေးနဲ့ တိုက်ရိုက် သက်ဆိုင်နေတဲ့ မေးခွန်းပါ။ မိတ်ဆွေတို့ စဉ်းစားကြည့်ပါ။ နိုင်ငံအနှံ့မှာ လက်နက်ကိုင် သူပုန်တွေ၊ ပုန်ကန်ထကြွသူတွေ ရှိနေသရွေ့၊ သေနတ်သံတွေ ဆူညံနေသရွေ့ ကျွန်တော်တို့ တကယ် ငြိမ်းချမ်းနိုင်ပါ့မလား။ ငြိမ်းချမ်းရေးသာ မရရှိရင် ပြည်ထောင်စုဆိုတာရော တည်တံ့နိုင်ပါ့မလား။ အဖြေက ရှင်းပါတယ်။ လုံးဝ မတည်တံ့နိုင်ပါဘူး။


 ကျွန်တော်တို့နဲ့ သိပ်မဝေးတဲ့ အာရှတိုက်က သီရိလင်္ကာနိုင်ငံ အကြောင်းကို မိတ်ဆွေတို့ ကြားဖူးကြမှာပါ။ အဲဒီမှာ တမီလ်ကျား (LTTE) ဆိုတဲ့ လက်နက်ကိုင် သူပုန်တွေက နိုင်ငံကို နှစ်ခြမ်းခွဲဖို့ ဆယ်စုနှစ် သုံးခုလောက် ပုန်ကန်ခဲ့ကြတယ်။ အစပိုင်းမှာ အစိုးရက ငြိမ်းချမ်းရေး စကားဝိုင်းတွေ ခဏခဏ လုပ်ခဲ့တယ်။ စေ့စပ်ဆွေးနွေးဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် တစ်ဖက်က ဘာလုပ်လဲဆိုတော့ ငြိမ်းချမ်းရေးဆိုတာကို ဗန်းပြ၊ အချိန်ဆွဲပြီး လက်နက်တွေ ထပ်စုဆောင်းတယ်။ အင်အားပြန်ဖြည့်တယ်။

ဒီတော့ နိုင်ငံတော် ပြိုကွဲတော့မယ့် အန္တရာယ်ကို သီရိလင်္ကာ အစိုးရက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်သွားတယ်။ ပြည်ထောင်စုကို ကာကွယ်ဖို့အတွက်ဆိုရင် ခွဲထွက်ချင်နေတဲ့ ဒီလက်နက်ကိုင်တွေကို ဆက်ပြီး အလိုလိုက်နေလို့ မရတော့ဘူးဆိုတာကို သဘောပေါက်သွားတယ်။ အဲဒီတော့မှ ပြတ်ပြတ်သားသား စစ်ရေးအရ အမြစ်ပြတ် နှိမ်နင်းခဲ့ရတယ်။ အဲဒီလို ပြတ်သားခဲ့လို့သာ ဒီကနေ့ သီရိလင်္ကာနိုင်ငံဆိုတာ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ မကွဲဘဲ တစ်ပေါင်းတစ်စည်းတည်း ဆက်လက် ရပ်တည်နိုင်ခဲ့တာပါ။


 ၁၉ ရာစုက အမေရိကန် ပြည်တွင်းစစ် (American Civil War) ကို မိတ်ဆွေတို့ ကြားဖူးကြမှာပါ။ သမ္မတ အေဘရာဟမ် လင်ကွန်း (Abraham Lincoln) အုပ်ချုပ်နေတဲ့ အချိန်မှာ တောင်ပိုင်းပြည်နယ်တွေက ခွဲထွက်ဖို့ ကြိုးစားပြီး လက်နက်ကိုင် ပုန်ကန်ကြတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ လင်ကွန်းက "စေ့စပ်ဆွေးနွေးမယ်၊ သူတို့လိုချင်တာ ပေးလိုက်မယ်" ဆိုပြီး အလျှော့မပေးခဲ့ဘူး။ ဘာကြောင့်လဲ။ ပြည်ထောင်စုကြီး ပြိုကွဲသွားမှာကို သူ လုံးဝ လက်မခံနိုင်လို့ပဲ။ ပြည်ထောင်စုကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် လက်နက်ကိုင် ခွဲထွက်ရေးသမားတွေကို ပြတ်ပြတ်သားသား စစ်ရေးအရ နှိမ်နင်းခဲ့ရတယ်။ အသက်သွေးချွေးတွေ အများကြီး ရင်းနှီးခဲ့ရတယ်။ ဒါပေမယ့် အဲဒီလို ပြတ်သားခဲ့လို့သာ ဒီကနေ့ ကမ္ဘာ့အင်အားအကြီးဆုံး အမေရိကန် ပြည်ထောင်စုဆိုတာ ဖြစ်လာတာပါ။

ဒါဟာ သမိုင်းက ပေးတဲ့ အလွန်လေးနက်တဲ့ သင်ခန်းစာပဲ။ ပြည်ထောင်စုကို ကာကွယ်ချင်တယ်ဆိုရင်၊ လက်နက်ကိုင် ပဋိပက္ခကို အရင်ဆုံးနဲ့ အပြတ်သားဆုံး ဖြေရှင်းရပါလိမ့်မယ်။ အိမ်တစ်အိမ်မှာ ဓားမြှောင်ကိုင်ထားတဲ့ လူဆိုးတွေ ရှိနေရင်၊ အဲဒီလူဆိုးတွေကို အရင်မနှိမ်နင်းဘဲ မိသားစု စားပွဲဝိုင်းမှာ အေးအေးဆေးဆေး ထမင်းစားလို့ မရပါဘူး။ အန္တရာယ်ကို အရင်ဖယ်ရှားရပါတယ်။

မိတ်ဆွေတို့... ကျွန်တော်တို့ တိုင်းပြည်ကို တကယ်ချစ်တယ်ဆိုရင်၊ တကယ် ကာကွယ်ချင်တယ်ဆိုရင် စကားလုံးလှလှတွေနဲ့ လေလုံးမိုးလုံး ထစ်နေလို့ မရတော့ဘူး။ အဝေးကနေ စာရိုက်ပြီး မျိုးချစ်စိတ် ပြနေရုံနဲ့ မရတော့ဘူး။ လက်တွေ့ သက်သေပြရမယ့် အချိန်ကို ဆိုက်ဆိုက်မြိုက်မြိုက် ရောက်နေပါပြီ။

ဒီနေ့ ကျွန်တော်တို့ နိုင်ငံမှာ ဖြစ်နေတဲ့ လက်နက်ကိုင် ပြဿနာတွေကို သေသေချာချာ၊ ပညာသားပါပါ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာကြည့်ပါ။ တချို့က နိုင်ငံရေး စကားလုံးတွေ သုံးကြတယ်။ ဒီမိုကရေစီတို့၊ တန်းတူညီမျှရေးတို့၊ လွတ်မြောက်ရေးတို့ အသံကျယ်ကျယ် အော်ကြတယ်။ ဒါပေမယ့် မြေပြင်မှာ တကယ်တမ်း ဖြစ်နေတာက ဘာလဲ။ ဒီလက်နက်ကိုင် အဖွဲ့အစည်း အတော်များများရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ မူးယစ်ဆေးဝါး ပြဿနာတွေ၊ တရားမဝင် မှောင်ခိုလုပ်ငန်းတွေ၊ သယံဇာတ ခိုးထုတ်မှုတွေက အခိုင်အမာ အခြေပြုနေတာပါ။

သူတို့ဟာ နိုင်ငံရေးကို ဗန်းပြပြီး သူတို့ရဲ့ စီးပွားရေး အင်ပါယာကို ကာကွယ်နေကြတဲ့ စစ်ဘုရင် (Warlords) တွေသာ ဖြစ်ပါတယ်။ မူးယစ်ဆေးဝါးနဲ့ မှောင်ခိုလုပ်ငန်းတွေက ရတဲ့ ငွေမည်းတွေနဲ့ လက်နက်ဝယ်တယ်၊ လူသစ်စုတယ်။ ပြီးတော့ တိုင်းပြည်ကို မီးဟုန်းဟုန်း တောက်အောင် လုပ်နေကြတယ်။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ လူငယ်တွေ၊ မျိုးဆက်သစ်တွေကို မူးယစ်ဆေး ရွှံ့နွံထဲ ဆွဲချနေတဲ့ ဒီလို ကိုယ်ကျိုးရှာ လူသတ်သမားတွေကို ကျွန်တော်တို့က နိုင်ငံရေး မျက်နှာဖုံးစွပ်ပေးပြီး ဆက်ကြည့်နေရမှာလား။ တိုင်းပြည်ရဲ့ အနာဂတ်ကို ဖျက်ဆီးနေတဲ့ ဒီလို လက်နက်ကိုင်တွေကို အမြစ်ပြတ် အမြန်ဆုံး ရှင်းလင်းဖို့ လိုအပ်နေပြီ မဟုတ်ဘူးလား။

နောက်ထပ် ရင်နာစရာ အကောင်းဆုံး အချက်တစ်ခု ရှိသေးတယ်။ အဲဒါကတော့ "ငြိမ်းချမ်းရေး" ဆိုတဲ့ မွန်မြတ်တဲ့ စကားလုံးကို အလွဲသုံးစား လုပ်နေတာပဲ။

လူမျိုးစု အမည်ခံ လက်နက်ကိုင်တချို့ ရှိတယ်။ ငြိမ်းချမ်းရေး စားပွဲဝိုင်းမှာတော့ ဝတ်စုံပြည့်နဲ့ လာထိုင်ပြတယ်။ ငြိမ်းချမ်းရေး အကြောင်းပြပြီး အချိန်ဆွဲတယ်။ ဒါပေမယ့် နောက်ကွယ်ကျတော့ ဘာလုပ်နေလဲ။ ပြည်တွင်းငြိမ်းချမ်းရေးကို ဖျက်ဆီးနေတဲ့ အကြမ်းဖက်သမားတွေကို လက်နက်တွေ ထောက်ပံ့ပေးတယ်၊ စစ်ပညာ သင်တန်းတွေ ပေးတယ်၊ သူတို့နယ်မြေမှာ ခိုလှုံခွင့် ပေးထားတယ်။

ဒါဟာ တိုင်းပြည်ကို မျက်နှာပြောင်တိုက်ပြီး သစ္စာဖောက်တာပဲ။ ပြည်ထောင်စုကို နောက်ကျောကနေ ဓားနဲ့ ထိုးနေတာပဲ။ ဒီလို ငြိမ်းချမ်းရေး အကြောင်းပြပြီး နောက်ကွယ်ကနေ တိုင်းပြည်ကို ဖြိုခွဲနေတဲ့ အဖွဲ့တွေကို ကျွန်တော်တို့က ခွင့်လွှတ်ပေးနေဦးမှာလား။ မျက်နှာလွှဲ ခဲပစ် လုပ်နေဦးမှာလား။ ပြတ်သားသင့်တဲ့ အချိန်မှာ မပြတ်သားရင်၊ နှိမ်နင်းသင့်တဲ့ အချိန်မှာ မနှိမ်နင်းရင် အဲဒီအကျိုးဆက်ကို အပြစ်မဲ့ ပြည်သူတွေပဲ သွေးနဲ့ မျက်ရည်နဲ့ ပေးဆပ်ရမှာပါ။ ကင်ဆာဆဲလ် (Cancer cell) ကို သနားပြီး မခွဲထုတ်ဘဲ ထားရင် တစ်ကိုယ်လုံး ပြန့်ပြီး အသက်ပါ ဆုံးရှုံးသွားတတ်တဲ့ သဘောတရားကို ကျွန်တော်တို့ မေ့ထားလို့ မရပါဘူး။

ဒီပြဿနာတွေ အားလုံးရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ အရိပ်မည်းကြီးတစ်ခု ရှိနေသေးတယ်။ အဲဒါကတော့ ပြည်ပ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှုပါပဲ။

နိုင်ငံတော်ရဲ့ ပြည်တွင်းရေးကို နှောင့်ယှက်ဖျက်ဆီးနေတဲ့ ပြည်ပနိုင်ငံတွေ၊ အဖွဲ့အစည်းတွေ ရှိတယ်။ သူတို့က ကျွန်တော်တို့ တိုင်းပြည် ငြိမ်းချမ်းသွားမှာ၊ တည်ငြိမ်သွားမှာကို မလိုလားဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့ အချင်းချင်း သွေးကွဲပြီး ချင်းချင်း ချနေမှ၊ တိုင်းပြည် မတည်မငြိမ် ဖြစ်နေမှ သူတို့က ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သယံဇာတတွေကို အလွယ်တကူ ခေါင်းပုံဖြတ်လို့ ရမှာကိုး။ သူတို့ရဲ့ ပထဝီနိုင်ငံရေး (Geopolitics) ကစားကွက်ထဲမှာ ကျွန်တော်တို့ကို ရုပ်သေးရုပ်လို အသုံးချလို့ ရမှာကိုး။ Proxy War လို့ခေါ်တဲ့ ကိုယ်စားလှယ်လွှဲ စစ်ပွဲတွေ ဖန်တီးပြီး သူတို့ လက်မရွံ့ဘဲ ကျွန်တော်တို့ တိုင်းပြည်ကို ဖျက်ဆီးနေကြတာပါ။

ဒါကို ကျွန်တော်တို့ ပြည်သူတွေ ပီပီပြင်ပြင် မြင်ဖို့လိုတယ်။ ပြည်ပက နေပြီး အဝေးထိန်း စနစ်နဲ့ ခိုင်းစေနေတာတွေကို ကျွန်တော်တို့ ပြတ်ပြတ်သားသား ဆန့်ကျင်ရမယ်။ ကိုယ့်နိုင်ငံရဲ့ ကံကြမ္မာကို ကိုယ့်ဖာသာ ဖန်တီးခွင့်ရှိရမယ်။ သူများ နှာခေါင်းပေါက်နဲ့ အသက်ရှူနေသရွေ့၊ ပြည်ပက ကျွေးတဲ့ အစာကို မျှော်လင့်ပြီး သူတို့ခိုင်းတာ လုပ်နေသရွေ့ ကျွန်တော်တို့ ပြည်ထောင်စုဆိုတာ ဘယ်တော့မှ ခေါင်းမော့နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။

မိတ်ဆွေတို့...

အခု ကျွန်တော် ပြောခဲ့တဲ့ အချက်အလက်တွေ၊ နိုင်ငံရေး အရိပ်အကဲတွေကို ပြန်ကြည့်ပါ။ ကျွန်တော်တို့ ရှေ့မှာ ရွေးချယ်စရာ လမ်းနှစ်လမ်းပဲ ရှိတယ်။

တစ်လမ်းက လက်နက်ကိုင်တွေရဲ့ ခြိမ်းခြောက်မှုအောက်မှာ ခေါင်းငုံ့ပြီး၊ မူးယစ်ဆေးနဲ့ မှောင်ခိုသမားတွေ ကြီးစိုးတဲ့၊ ပြည်ပက ကြိုးဆွဲရာ ကရတဲ့ ဖရိုဖရဲ နိုင်ငံတစ်ခုအဖြစ် ဆက်သွားမလား။

နောက်တစ်လမ်းက တိုင်းပြည်ကို တကယ်ချစ်တဲ့ စိတ်နဲ့၊ အကြမ်းဖက်မှုမှန်သမျှကို ပြတ်ပြတ်သားသား တိုက်ဖျက်ပြီး၊ တည်ငြိမ်အေးချမ်းတဲ့ ခိုင်မာတောင့်တင်းသော ပြည်ထောင်စုကြီးကို တည်ဆောက်မလား။

ဆုံးဖြတ်ရမှာက ကျွန်တော်တို့ ပြည်သူတွေပါပဲ။

ဒီနေ့ ဗီဒီယိုလေးကို မဆုံးခင်မှာ မိတ်ဆွေတို့ကို မေးခွန်းတစ်ခု မေးခဲ့ချင်တယ်။ ဗီဒီယို ကြည့်ပြီးသွားရင်တောင် ရင်ထဲမှာ စွဲကျန်ရစ်မယ့်၊ အေးအေးဆေးဆေး စဉ်းစားကြည့်စေချင်တဲ့ မေးခွန်းတစ်ခုပါ။

"တကယ်လို့ သင်သာ ဒီတိုင်းပြည်ရဲ့ အနာဂတ်ကို ဆုံးဖြတ်ခွင့်ရှိတဲ့ သူတစ်ယောက်ဆိုရင်... အတုအယောင် ငြိမ်းချမ်းရေး စကားလုံးတွေအောက်မှာ ပုန်းကွယ်နေတဲ့ လက်နက်ကိုင်တွေကို ဆက်ပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးနေမှာလား... ဒါမှမဟုတ် နောင်လာမယ့် မျိုးဆက်သစ်တွေအတွက် အေးချမ်းတဲ့ ပြည်ထောင်စုကြီးတစ်ခု ကျန်ရစ်ခဲ့အောင် ဒီနေ့ပဲ ပြတ်ပြတ်သားသား ရပ်တည် ဆုံးဖြတ်တော့မလား။"

မိတ်ဆွေတို့ရဲ့ ရင်ထဲက အဖြေကို ကိုယ်တိုင်ပဲ စဉ်းစားကြည့်ကြပါ။

ကျွန်တော့်အနေနဲ့ ဒီလို အမှန်တရားတွေ၊ လူအများစု သတိမထားမိတဲ့ ထောင့်စွန်းက အချက်အလက်တွေကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဆက်ပြီး ပြောနေဖို့၊ ဒီ Channel ကနေတစ်ဆင့် အသိပညာတွေ ဆက်လက် မျှဝေနေဖို့ဆိုတာ မိတ်ဆွေတို့ရဲ့ နားလည်မှုနဲ့ တွန်းအားတွေ အမြဲတမ်း လိုအပ်နေပါတယ်လို့ အဆုံးသတ်မှာ ပြောကြားချင်ပါတယ်။

အချိန်ပေးပြီး ကြည့်ရှုပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်။ နောက်ထပ် ဗီဒီယို

တွေမှာ ဆက်လက် ဆုံတွေ့ကြပါမယ်။

Wednesday, 23 September 2026

 

ဖိလစ်ပိုင်နိုင်ငံရဲ့အကြမ်းဖက်ဝါဒတွေအကြောင်း


မိတ်ဆွေတို့... အကြမ်းဖက်ဝါဒဆိုတဲ့ စကားလုံးကို ကြားလိုက်တာနဲ့ ခင်ဗျားတို့ ခေါင်းထဲမှာ ဘာအရင်ဆုံး ပေါ်လာသလဲ။

ဗုံးပေါက်ကွဲမှုတွေလား... အပြစ်မဲ့ပြည်သူတွေ သွေးထွက်သံယိုဖြစ်ရတာတွေလား... ဒါမှမဟုတ် တစ်စုံတစ်ခုကို ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်နေတဲ့ မျက်နှာတွေလား။ တကယ်တော့ အကြမ်းဖက်ဝါဒဆိုတာ သတင်းစာမျက်နှာတွေပေါ်က စာလုံးမည်းကြီးတွေသက်သက် မဟုတ်ဘူးဗျ။ အဲဒါဟာ လူ့အသက်ပေါင်းများစွာ၊ မိသားစုပေါင်းများစွာရဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေကို ရိုက်ချိုးပစ်လိုက်တဲ့ အဆိုးရွားဆုံး လူ့အဖြစ်ဆိုးကြီးတစ်ခုပါပဲ။

ဒီနေ့ ကျွန်တော်တို့ အိမ်နီးချင်း အာဆီယံနိုင်ငံတစ်ခုဖြစ်တဲ့ ဖိလစ်ပိုင်နိုင်ငံအကြောင်း ပြောချင်ပါတယ်။ ဖိလစ်ပိုင်ဆိုတာ ကျွန်းပေါင်း ၇၀၀၀ ကျော်နဲ့ ဖွဲ့စည်းထားတဲ့ သိပ်လှတဲ့ နိုင်ငံပါ။ အပန်းဖြေစရာ ကမ်းခြေတွေ၊ ပျော်ရွှင်စွာ အပမ်းဖြေနေတဲ့ ကမ္ဘာလှည့်ခရီးသွားနဲ့ ပြည့်နေတဲ့ နိုင်ငံတစ်ခုပါ။ ဒါပေမယ့် အဲဒီအလှတရားတွေရဲ့ နောက်ကွယ်က တောင်ပိုင်း မင်ဒါနာအို (Mindanao) ဒေသမှာတော့ ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့တဲ့၊ သွေးစွန်းခဲ့တဲ့ သမိုင်းတစ်ခု ရှိနေတယ်။ အဲဒါကတော့ ဘာသာရေးအစွန်းရောက် အကြမ်းဖက်တိုက်ခိုက်မှုသမိုင်းပါပဲ။

ဒီနေရာမှာ အားလုံး သိထားသင့်တာတစ်ခုက 

အကြမ်းဖက်ဝါဒဆိုတာ နေ့ချင်းညချင်း မိုးပေါ်ကနေ အလိုလို ကျလာတဲ့ မိုးကျရွှေကိုတွေလို မဟုတ်ပါဘူး။ ပြဿနာက ဖိလစ်ပိုင်နိုင်ငံကို စပိန်နဲ့ အမေရိကန်တွေ ကိုလိုနီလာလုပ်တဲ့ အချိန်ကတည်းက စတင်လာခဲ့တာပါ။ အဲဒီအချိန်ကတည်းက ဖိလစ်ပိုင်နိုင်ငံ မြောက်ပိုင်းက ခရစ်ယာန်တွေနဲ့ တောင်ပိုင်းက မူစလင် မိုရို (Moro) လူမျိုးတွေကြားမှာ ကြီးမားတဲ့ ကွာဟချက်တွေ ဖြစ်လာတယ်။ 


မင်ဒါနာအိုက ဒေသခံတွေဟာ အကြောင်းပြချက်အမျိုးမျိုးနဲ့ မွတ်စလင်အစွန်းရောက်တွေကို စည်းရုံးပြီး၊

 သူတို့ရဲ့ မြေယာတွေ အသိမ်းခံရတယ်၊ နိုင်ငံရေး၊ စီးပွားရေးအရ ဖယ်ကြဉ်ခံရတယ်။ ခွဲခြားဆက်ဆံခံရတယ်။ အဲ့ဒီလို အလိမ်အညာတွေနဲ့ ဗလီတွေ မှာ အမြဲတမ်း သွေးထိုးလှုပ်ဆော် စည်းရုံးခဲ့ကြတယ် ။ 


 စဉ်းစားကြည့်ပါ...အဲ့ဒီ လူ‌ေတွဟာ သူ့ရဲ့ အခွင့်အရေးတွေ အကြိမ်ကြိမ် ချိုးနှိမ်ခံရတယ်လို့ ထင်လာတဲ့ အခါ၊ တရားမျှတမှု မရှိဘူးလို့ မြင်လာကြတဲ့အခါ... အဲ့ဒီလူတွေအားလူံးက ဘာလုပ်ကြမလဲ။

သူတို့ရဲ့ ရပ်တည်မှုအတွက်၊ သူတို့ရဲ့ အခွင့်အရေးအတွက် ဆိုပြီး စတင်တောင်းဆိုလာရာကနေ ၁၉ ၇၀ပြည့်လွန်နှစ်တွေ လောက်‌ေရာက်လာတဲ့အခါမှာ MNLF ၊ MILF ဆိုတဲ့ မွတ်စလင်အမည်ခံ လက်နက်ကိုင် သူပုန်သူကန် တော်လှန်ရေးအဖွဲ့ကြီးတွေ ပေါ်လာတယ်။ အစပိုင်းမှာတော့ ဒါဟာ ဖိနှိပ်ခံရမှုကနေ ရုန်းထွက်ချင်တဲ့ တော်လှန်ရေးတစ်ခုပဲ။ ဒါပေမယ့် အချိန်တွေ ကြာလာတာနဲ့အမျှ တော်လှန်ရေးဆိုတဲ့ လမ်းကြောင်းကနေ သွေဖည်သွားတယ်။ နိုင်ငံရေးရည်မှန်းချက်တွေ ပျောက်ဆုံးပြီး ဘာသာရေးအစွန်းရောက်ဝါဒတွေ ဝင်လာတယ်။

၁၉၉၀ ပြည့်လွန်နှစ်တွေရောက်တော့ 'အဘူဆေယက်ဖ်' (Abu Sayyaf) လို အစွန်းရောက် အဖွဲ့တွေ ပေါ်လာတယ်။ သူတို့လုပ်ရပ်တွေက ဘာလဲ။ ငွေရှိတဲ့လူ‌ေတွကို ပြန်ပေးဆွဲတယ်၊ နိုင်ငံခြားသားတွေကို ဖမ်းပြီး ငွေညှစ်တယ်၊ မပေးရင် ရက်ရက်စက်စက် ခေါင်းဖြတ်သတ်ပြတယ်။ အပြစ်မဲ့ ပြည်သူတွေ သွားလာနေတဲ့ ကားဂိတ်တွေ၊ ဈေးတွေမှာ ဗုံးခွဲတိုက်ခိုက်တယ်။ 


ဒီနေရာမှာ တစ်ချက် စဉ်းစားကြည့်ပါဗျာ။ အပြစ်မဲ့တဲ့ ကလေးငယ်တွေ၊ အမျိုးသမီးတွေကို သတ်ဖြတ်တာဟာ ဘယ်လိုလုပ် တော်လှန်ရေး ဖြစ်နိုင်တော့မလဲ။ ဒါဟာ တော်လှန်ရေး မဟုတ်တော့ဘူး။အဲ့ဒီလုပ်ရပ်တွေကြောင့် အကြမ်းဖက်ဝါဒ စစ်စစ် ဖြစ်သွားပါပြီ။


လူတစ်ယောက် ဘာလို့ သူ့ကိုယ်သူ ဗုံးခွဲအသေခံရဲတဲ့အထိ ဖြစ်သွားတာလဲ။

အဖြေက ရှင်းပါတယ်။ အစွန်းရောက် အတွေးအခေါ်တွေက သူတို့ရဲ့ ဦးနှောက်ကို အဆိပ်ခတ်လိုက်လို့ပါပဲ။ 


အကြမ်းဖက် ခေါင်းဆောင်တွေက ဆင်းရဲမွဲတေမှု၊ ပညာမဲ့မှုနဲ့ အစိုးရအပေါ် မကျေနပ်မှုတွေကို အသုံးချပြီး လူငယ်တွေကို အကြမ်းဖက်သမားတွေအဖြစ် ပုံသွင်းခဲ့ကြတယ်။

ကျနော်တို့မြန်မာပြည်မှာလည်း ဒါတွေကို လက်တွေ့မြင်နေရတာပဲ ဖြစ်ပါတယ် ။ 

ဖိလစ်ပိုင်နိုင်ငံရဲ့အကြမ်းဖက်မှုတွေရဲ့ 

အဆိုးဆုံး အချိုးအကွေ့ကို ပြပါဆိုရင်တော့ ၂၀၁၇ ခုနှစ်မှာ ဖြစ်ခဲ့တဲ့ မာရာဝီ (Marawi) မြို့သိမ်းတိုက်ပွဲကိုပဲ ပြရလိမ့်မယ်။ အရှေ့အလယ်ပိုင်းက ISIS တွေနဲ့ အချိတ်အဆက်လုပ်ထားတဲ့ မောက်တေ (Maute) ညီနောင်တွေနဲ့ အဘူဆေယက်ဖ် ပူးပေါင်းပြီး မာရာဝီ တစ်မြို့လုံးကို ဝင်သိမ်းလိုက်တယ်။


 စဉ်းစားကြည့်ပါ... ငြိမ်းချမ်းနေတဲ့ အရှေ့တောင်အာရှက မြို့တစ်မြို့ပေါ်မှာ အမည်းရောင် ISIS အလံကြီး လွှင့်ထူလိုက်တဲ့ အဖြစ်က ဖိလစ်ပိုင် တစ်နိုင်ငံလုံးကိုသာမက ကမ္ဘာကြီးကိုပါ တုန်လှုပ်သွားစေတယ်။

ငါးလတိတိ။ ငါးလတိတိ အစိုးရစစ်တပ်နဲ့ အကြမ်းဖက်သမားတွေ မြို့တွင်းတိုက်ပွဲ ဆင်နွှဲခဲ့ရတယ်။ သမိုင်းဝင် ဗလီတွေ၊ ဘုရားကျောင်းတွေ၊ စာသင်ကျောင်းတွေ ပြာပုံအတိ ဖြစ်သွားတယ်။ လှပတဲ့ မာရာဝီမြို့လေးဟာ စစ်တလင်းပြင်ကြီး ဖြစ်သွားတယ်။ လူပေါင်း ရာနဲ့ချီ သေဆုံးပြီး သိန်းနဲ့ချီတဲ့ ပြည်သူတွေ ညတွင်းချင်း အိမ်ရာမဲ့ ဖြစ်ခဲ့ရတယ်။ ကလေးငယ်တွေရဲ့ ငိုကြွေးသံတွေ၊ မိသားစုဝင်တွေ ဆုံးရှုံးလိုက်ရလို့ ယူကျုံးမရဖြစ်နေတဲ့ မြင်ကွင်းတွေဟာ အကြမ်းဖက်ဝါဒက ပေးဆပ်လိုက်ရတဲ့ အခါးသီးဆုံး တန်ဖိုးပါပဲ။ သွေးနဲ့ ရေးတဲ့ သမိုင်းဆိုတာ ဒါမျိုးကို ခေါ်တာပါ။



ဒီတော့... ဒီလောက် ဆိုးရွားတဲ့ အကြမ်းဖက်ဝါဒကို ဖိလစ်ပိုင်အစိုးရ ဘယ်လို နိဂုံးချုပ်စေခဲ့သလဲ။ ဒါက အရေးအကြီးဆုံးသောအချက်ဖြစ်ပါတယ် 

 

ဖိလစ်ပိုင်နိုင်ငံအစိုးရစစ်တပ်က အကြမ်းဖက်သမားတွေကို အပြတ်အသတ်တိုက်ခိုက်ခဲ့တယ် ။ မာရာဝီတိုက်ပွဲအဆုံးမှာ အကြမ်းဖက်ခေါင်းဆောင်တွေကို စစ်တပ်က အသေဖမ်းမိခဲ့တယ်။ မြို့ကို ပြန်လည် ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် စစ်ရေးအရ နိုင်လိုက်ရုံနဲ့ အကြမ်းဖက်ဝါဒက တကယ်ပဲ အမြစ်ပြတ်သွားပြီလား။


ဒီနေရာမှာ ဖိလစ်ပိုင်အစိုးရဟာ သိပ်အရေးကြီးတဲ့ သင်ခန်းစာတစ်ခုကို ရခဲ့တယ်။ အဲဒါက ဘာလဲဆိုတော့ "မတရားမှုနဲ့ ဆင်းရဲမွဲတေမှုတွေ ရှိနေသရွေ့၊ ပြည်သူတွေရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ နာကြည်းမှုတွေ ရှိနေသရွေ့ အကြမ်းဖက်ဝါဒဆိုတာ အချိန်မရွေး ပြန်ရှင်သန်လာနိုင်တယ်" ဆိုတာပဲ။ ဒါကြောင့် စစ်ရေးနည်းလမ်းတစ်ခုတည်းကို မသုံးတော့ဘဲ နိုင်ငံရေးနည်းလမ်းနဲ့ အဖြေရှာဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြတယ်။



၂၀၁၈၊ ၂၀၁၉ ခုနှစ်တွေမှာ သမိုင်းဝင် Bangsamoro (ဘန်ဆာမိုရို) အော်ဂဲနစ်ဥပဒေဆိုတာကို ပြဋ္ဌာန်းပေးခဲ့တယ်။ ဖိလစ်ပိုင်နိုင်ငံတောင်ပိုင်းက မင်ဒါနာအိုဒေသကို ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့် အပြည့်အဝပေးလိုက်တယ်။

သူပုန်အဖွဲ့အားလံုးကို လက်နက်ဖြုတ်သိမ်းပြီး 

 အကြီးဆုံး လက်နက်ကိုင်အဖွဲ့ကြီးဖြစ်တဲ့ MILF ခေါင်းဆောင်တွေကို အစိုးရအဖွဲ့ထဲ ထည့်ပြီး သူတို့ဒေသကို သူတို့ကိုယ်တိုင် ဖွံ့ဖြိုးအောင် လုပ်ခိုင်းလိုက်တယ်။


စဉ်းစားကြည့်ပါဗျာ... တောထဲမှာ ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ သေနတ်ကိုင်လာခဲ့တဲ့ သူတွေကို စားပွဲဝိုင်းမှာ ခဲတံနဲ့ အုပ်ချုပ်ရေးယန္တရားတွေ ကိုင်ခိုင်းလိုက်တာ။


 လူငယ်တွေကို သေနတ်အစား ပညာသင်ခွင့်နဲ့ အလုပ်အကိုင်တွေ ပေးလိုက်တာ။ အဲဒီအခါမှာ ဘာဖြစ်လာသလဲ။ ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့တဲ့ အကြမ်းဖက်မှု သံသရာကြီးဟာ တဖြည်းဖြည်း ရပ်တန့်သွားခဲ့ရတယ်။ စစ်တပ်နဲ့ သူပုန်ကြားက တိုက်ပွဲတွေ ရပ်သွားတယ်။ ယုံကြည်မှု တည်ဆောက်ခြင်း၊ ကိုယ်ချင်းစာတရားနဲ့ နိုင်ငံရေးအရ အဖြေရှာခြင်းကသာ ဒီသွေးထွက်သံယိုမှုတွေကို တကယ်တမ်း နိဂုံးချုပ်စေခဲ့တာပါ။ စစ်မှန်တဲ့ ငြိမ်းချမ်းရေးဆိုတာ ပါးစပ်ကနေ ငြိမ်းချမ်းရေးစကားပြောပြီး လက်နက်ချခိုင်းရုံနဲ့ မရဘူး၊ ဘယ်တော့မှ မတော်လှန်ရဲ မပုန်ကန်ရဲလောက်အောင် ပြတ်ပြတ်သားသား ခြေမှုန်းပစ်မှပဲ တရားဥပဒေစိူးမိုးတဲ့ တည်ငြိမ်မှုဆိုတာ ရရှိလာမှာ ဖြစ်ပါတယ် 

ဒီနေရာမှာ မိတ်ဆွေတို့ကို ကျွန်တော် မေးခွန်းတစ်ခု မေးချင်တယ်။

အကြမ်းဖက်ဝါဒဆိုတာ လူတစ်ယောက်ကို သတ်လိုက်ရုံနဲ့ သေသွားမယ့် အရာလား။

ဒါမှမဟုတ်... အဲဒီဝါဒကို မွေးဖွားပေးနေတဲ့ အခြေခံအကြောင်းရင်းဖြစ်တဲ့ အမုန်တရားတွေ၊ ပါတီစွဲ ပုဂ္ဂိုလ်စွဲ နဲ့ လူမျိုးစွဲ ဒေသစွဲတွေကို အမြစ်ပြတ် ရှင်းလင်းပစ်မှသာ အမှန်တကယ် ပျောက်ကွယ်သွားမယ့် အရာလား။

သေနတ်ကျည်ဆန်တွေဟာ အကြမ်းဖက်သမားတစ်ယောက်ရဲ့ အသက်ကို နှုတ်ယူနိုင်ပါတယ်။ 

ဒါပေမယ့် အကြမ်းဖက်ဝါဒဆိုတဲ့ 'အတွေးအခေါ်' ကိုတော့ ကျည်ဆန်နဲ့ ပစ်သတ်လို့မရပါဘူး။ တရားမျှတမှု၊ တန်းတူညီမျှမှုနဲ့ လူသားချင်း စာနာထောက်ထားမှုကသာ အဲဒီအစွန်းရောက် အတွေးအခေါ်တွေကို အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းနိုင်တာပါ။


ဒီအချက်ကို ကျွန်တော်တို့ မြန်မာနိုင်ငံရဲ့ အခြေအနေနဲ့ ပြန်ယှဉ်ကြည့်ရင်လည်း ပိုပြီး ထင်ရှားပါတယ်ဗျ။ ဘယ်လိုပဲ အကြောင်းပြချက် ပေးပါစေ... အပြစ်မဲ့ တဲ့ နိူင်ငံဝန်ထမ်းတွေကို ပစ်မှတ်ထားတာ၊ ရဟန်းသံဃာနဲ့ အပြစ်မဲ့ပြည်သူတွေကို သတ်ဖြတ်တာ လမ်းတံတားတွေနဲ့ ပြည်သူပိုင် အဆောက်အအုံတွေကို ဖျက်ဆီးတာ၊ အကြမ်းဖက် နည်းလမ်းတွေကို အသုံးပြုတာဟာ ဘယ်သောအခါမှ မမှန်ကန်နိုင်ပါဘူး။


 အကြမ်းဖက်မှုဆိုတာ ဘယ်လို တော်လှန်ရေးခေါင်းစဉ်တပ်တပ် အကြမ်းဖက်မှုပါပဲ။ ဒီလို အကြမ်းဖက် လုပ်ရပ်တွေကြောင့် တကယ်တမ်း ထိခိုက်နစ်နာရတာက သာမန် ပြည်သူတွေရဲ့ အသက်အိုးအိမ်နဲ့ နိုင်ငံရဲ့ တည်ငြိမ်မှုပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

နိူင်ငံရေးပြဿနာကို 

 အကြမ်းဖက် နည်းလမ်းနဲ့ အဖြေရှာဖို့ ကြိုးစားလေလေ... နိုင်ငံနဲ့ ပြည်သူတွေအတွက် ဆုံးရှုံးမှုတွေ ပိုကြီးမားလာလေလေပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

ဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့ နိုင်ငံမှာ အကြမ်းဖက်မှု သံသရာကို တကယ် အဆုံးသတ်ချင်တယ်ဆိုရင် အစွန်းရောက် တော်လှန်ပုန်ကန်ဝါဒတွေနဲ့ အကြမ်းဖက် လုပ်ရပ်တွေကို ပြည်သူအားလူံးက အပြတ်အသတ် ငြင်းပယ်ဖို့ ဆန့်ကျင်ကြဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။ တရားဥပဒေ စိုးမိုးရေးကို ခိုင်မာအောင် တည်ဆောက်ပြီး လက်နက်ကိုင် ပဋိပက္ခတွေကို စွန့်လွှတ်မှသာ စစ်မှန်တဲ့ တည်ငြိမ်မှုနဲ့ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုကို ပြန်လည် ရရှိနိုင်မှာ ဖြစ်ပါတယ် ။ အကြမ်းဖက်မှုကို တော်လှန်ရေး နည်းလမ်းတစ်ခုအဖြစ် အသုံးပြုနေကြသရွေ့တော့ ဘယ်သူမှ အေးချမ်းစွာ နေထိုင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ကျွန်တော်တို့အားလုံး သတိပြုမိဖို့ လိုပါတယ်ဗျ။


ကျွန်တော်တို့ ပတ်ဝန်းကျင်၊ ကျွန်တော်တို့ လူ့အဖွဲ့အစည်းမှာရော... ဒီလိုမျိုး အစွန်းရောက်ဝါဒတွေ၊ အမုန်းတရားတွေ ပေါ်ထွက်မလာအောင် ကျွန်တော်တို့ ဘယ်လို တားဆီးကြမလဲ။


 သဘောထားကွဲလွဲမှုတွေကို လက်နက်နဲ့ ဖြေရှင်းမယ့်အစား စားပွဲဝိုင်းမှာ ဘယ်လို အဖြေရှာကြမလဲ။

ဒါဟာ ဒီနေ့ ဗီဒီယိုကို ကြည့်ပြီးသွားတဲ့အခါ မိတ်ဆွေတို့ရင်ထဲမှာ ဆက်ပြီး တွေးတောနေမိမယ့် အရာတစ်ခု ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။ 


ကျွန်တော်တို့ အားလုံးရဲ့ ရင်ထဲမှာ ဒီမေးခွန်းလေးတစ်ခု ကျန်ရစ်ခဲ့မယ်ဆိုရင်ပဲ ဒီနေ့ ကျွန်တော် ပြောရတဲ့ ရည်ရွယ်ချက် ပြည့်ဝပါပြီ။

အချိန်ပေးပြီး နားထောင်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ 

ကျနော် ထပ်ပြီး ပြောနေဖို့၊ ဆက်လုပ်နေဖို့အတွက် မိတ်‌ေဆွတို့ရဲ့ တွန်းအားတွေ အမြဲလိုအပ်နေတယ်လို့ အဆုံးသတ်မှာ ပြောချင်ပါတယ်။ နောက်ထပ် ဗီဒီယိုတွေမှာ ပိုပြီး လေးနက်တဲ့ အကြောင်းအရာတွေနဲ့ ပြန်ဆုံကြပါမယ်။ အားလုံးပဲ

 ငြိမ်းချမ်းသော နေ့ရက်လေးကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်ကြပါစေဗျာ။

 အင်ဒိုနီးရှားနိုင်ငံကို ခြောက်လှန့်နေခဲ့တဲ့ ဘာသာရေး အစွန်းရောက်ဝါဒနဲ့ အကြမ်းဖက် ပုန်ကန်မှုတွေအကြောင်း


မိတ်ဆွေတို့... အင်ဒိုနီးရှားဆိုတာနဲ့ ကျွန်တော်တို့ မျက်စိထဲ ပြေးမြင်တာက ဘာလီကျွန်းရဲ့ သာယာလှပတဲ့ ကမ်းခြေတွေ၊ ရှေးဟောင်း ဘုရားကျောင်းတွေနဲ့ အေးချမ်းတဲ့ ယဉ်ကျေးမှုတွေပဲ မဟုတ်လား။ ဒါပေမယ့် ဒီနေ့ ကျွန်တော်ပြောပြမယ့် အကြောင်းအရာက အဲဒီအလှတရားတွေရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ဖုံးကွယ်နေတဲ့၊ သွေးစွန်းနေတဲ့ အမှောင်ဘက်ခြမ်း တစ်ခုအကြောင်းပါ။ အဲဒါကတော့ အင်ဒိုနီးရှားနိုင်ငံကို ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ခြောက်လှန့်နေခဲ့တဲ့ ဘာသာရေး အစွန်းရောက်ဝါဒနဲ့ အကြမ်းဖက် ပုန်ကန်မှုတွေအကြောင်းပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

ဒီအကြောင်းကို ပြောရတာ ဘာသာရေးအစွန်းရောက်မှုတွေ အကြမ်းဖက်‌မှုတွေ အများကြီးပါတာမလို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးတော့ မဟုတ်ဘူးပါဘူး။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်တို့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ၊ ကျွန်တော်တို့ ကမ္ဘာကြီးမှာ တကယ်ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ အရာတွေကို က‌ျနော်တို့က မျက်ကွယ်ပြုထားလို့ မရပါဘူး။ တကယ်လို့ ကျနော်တို့ကသာ မျက်ကွယ်ပြုထားလိုက်ရင် တချိန်ချိန်မှာ အဲ့ဒီလိုမျိုး ကျနော်တို့နိူင်ငံမှာ ဖြစ်ပေါ်လာနိူင်ပါတယ် ။ ဒါဟာ ကြိုတင်ကာကွယ်တားဆီးနိူင်ဖို့အတွက်ပဲ ရည်ရွယ်တာ ဖြစ်ပါတယ် ။ 

 အချက်အလက်တွေနဲ့ သမိုင်းကို ပြန်ကောက်ရရင်... ဒါ‌ေတွဟာ မနေ့တစ်နေ့ကမှ ရုတ်တရက် ပေါ်လာတဲ့ ပြဿနာမဟုတ်ဘူးဆိုတာ မိတ်ဆွေတို့ တွေ့ရပါလိမ့်မယ်။

ဒုတိယကမ္ဘာစစ်အပြီး အင်ဒိုနီးရှားနိုင်ငံ လွတ်လပ်ရေးရစ အချိန်ကို ခဏလောက် ပြန်သွားကြည့်ကြရအောင်ပါ။အင်ဒိုနီးရှားက ဒီမိုကရေစီ နိုင်ငံသစ်တစ်ခု တည်ဆောက်ဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့ အချိန်မှာပဲ "ဒါရူလ် အစ္စလာမ်" (Darul Islam) လို အဖွဲ့မျိုးတွေ အများကြီး ပေါ်လာခဲ့တယ်။ သူတို့လိုချင်တာက ရှင်းပါတယ်။ အင်ဒိုနီးရှားကို အစ္စလာမ် ဘာသာရေးဥပဒေသက်သက်နဲ့ အုပ်ချုပ်တဲ့ နိုင်ငံတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်ချင်ကြတာပါ။ အဲဒီဆန္ဒကနေစပြီး လက်နက်ကိုင် တော်လှန်ပုန်ကန်မှုတွေ စတင်လာခဲ့တယ်။ ဒါဟာ အင်ဒိုနီးရှား သမိုင်းမှာ ဘာသာရေးအစွန်းရောက်ဝါဒရဲ့ ပထမဆုံး မျိုးစေ့ချလိုက်ခြင်းပါပဲ။


ဒါပေမယ့် အခြေအနေတွေက အဲဒီလောက်နဲ့ မရပ်သွားခဲ့ဘူးဗျ။ စစ်အေးခေတ်ကာလ၊ အာဖဂန်နစ္စတန်မှာ ဆိုဗီယက်ရုရှားတွေကို သွားရောက်တိုက်ခိုက်ခဲ့တဲ့ အင်ဒိုနီးရှား ဘာသာရေးအစွန်းရောက် တိုက်ခိုက်ရေးသမားတွေက နိုင်ငံကို ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါ ဇာတ်လမ်းက ပိုဆိုးသွားတယ်။


 သူတို့တွေဟာ သာမန် ပုန်ကန်သူတွေ မဟုတ်တော့ဘူး။ အယ်လ်ကိုင်ဒါ (Al-Qaeda) လို အဖွဲ့အစည်းတွေဆီကနေ အကြမ်းဖက်ဗျူဟာတွေ၊ ဗုံးလုပ်နည်းတွေ၊ ပြီးတော့ အဆိုးဆုံးက "ကိုယ့်ယုံကြည်ချက်နဲ့ မတူတဲ့သူ မှန်သမျှဟာ ရန်သူပဲ" ဆိုတဲ့ အစွန်းရောက် သဘောတရားတွေကိုပါ သယ်ဆောင်လာခဲ့ကြတယ်။

ဒီလိုနဲ့ "ဂျမားအစ္စလာမ်မီယာ" (Jemaah Islamiyah - JI) လို အကြမ်းဖက်ကွန်ရက်တွေ အင်ဒိုနီးရှားမှာ အမြစ်တွယ်လာခဲ့တယ်။ သူတို့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က အင်ဒိုနီးရှား တစ်နိုင်ငံတည်းကို သိမ်းဖို့မဟုတ်တော့ဘူး၊ အရှေ့တောင်အာရှ တစ်ခွင်လုံးကို အစ္စလာမ်မစ်ဝါဒ လွှမ်းခြုံနိုင်မယ့် အစွန်းရောက်နိုင်ငံတော်ကြီး တည်ထောင်ဖို့အထိ ရည်မှန်းချက် ကြီးလာကြတယ်။

မိတ်ဆွေတို့ မှတ်မိဦးမယ် ထင်ပါတယ်။ ၂၀၀၂ ခုနှစ်၊ အောက်တိုဘာလ ၁၂ ရက်နေ့မှာ ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ဘာလီကျွန်း ဗုံးပေါက်ကွဲမှုကြီး ဖြစ်ခဲ့ပါတယ် ။ 

အဲဒီနေ့က ကမ္ဘာလှည့်ခရီးသည်တွေ၊ ဒေသခံတွေနဲ့ စည်ကားနေတဲ့ နိုက်ကလပ် နှစ်ခုမှာ ဗုံးတွေ ဆက်တိုက် ကွဲခဲ့တယ်။ လူပေါင်း ၂၀၂ ယောက် သေဆုံးပြီး၊ ရာနဲ့ချီ ဒဏ်ရာရခဲ့တယ်။ သေဆုံးသွားတဲ့ အထဲမှာ နိုင်ငံပေါင်း ၂၁ နိုင်ငံက ဖော်ရိမ်နာတွေပါတယ်။ အပြစ်မဲ့တဲ့သူတွေ၊ ဘဝကို ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ဖြတ်သန်းနေတဲ့သူတွေဟာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာ အငွေ့ပျံ သွားခဲ့ရတယ်။ အဲဒီလုပ်ရပ်ကို လုပ်ခဲ့တာ ဂျမားအစ္စလာမ်မီယာ" ဂျေအိုင် အဖွဲ့ပါပဲ။

ဒီနေရာမှာ ခဏလောက် ရပ်ပြီး ကျနော်တို့ စဉ်းစားကြည့်ပါ။ 


လူတစ်ယောက်ဟာ ကိုယ်နဲ့ ဘာရန်ငြိုးမှမရှိတဲ့၊ ဘယ်သူဘယ်ဝါမှန်းတောင် မသိတဲ့ အပြစ်မဲ့လူသားတွေကို ရက်ရက်စက်စက် သတ်ဖြတ်နိုင်ဖို့အတွက် စိတ်ထဲမှာ ဘယ်လို အမုန်းတရားမျိုးတွေ ကိန်းအောင်းနေရမလဲ။ 


ဘယ်လို ယုံကြည်ချက်မျိုးက သူတို့ရဲ့ လူစင်စစ်ကနေ ဘီလူးဘဝကို ပြောင်းလဲပေးလိုက်တာလဲ။ 

ဒါဟာ အရမ်း ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ မေးခွန်းပါ။


အဲ့ဒီကနေတစ်ဆင့် ဘာသာရေး အစွန်းရောက်ဝါဒရဲ့ သဘောသဘာဝကို ကျွန်တော်တို့ သတိထားကြရပါမယ် ။ 

ဘာသာရေး အစွန်းရောက်ဝါဒဆိုတာ ဆင်းရဲမွဲတေမှု တစ်ခုတည်းကြောင့် ဖြစ်လာတာ မဟုတ်ဘူး။ 

ပညာမတတ်လို့ ဖြစ်လာတာလည်း မဟုတ်ဘူး။ တချို့ အကြမ်းဖက်ခေါင်းဆောင်တွေဆိုရင် နိုင်ငံခြားမှာ တက္ကသိုလ်တက်ခဲ့တဲ့ ပညာတတ်တွေ၊ဆရာဝန် အင်ဂျင်နီယာတွေ ဖြစ်နေကြတယ်။

 ပြဿနာက "ဦးနှောက်ကို ဆေးကြောခံလိုက်ရခြင်း" (Brainwashing) ပါပဲ။

လူတွေရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ရှိတတ်တဲ့ မကျေနပ်မှုတွေ၊ နိုင်ငံရေးအရ ဖိနှိပ်ခံရတယ်လို့ ခံစားရမှုတွေ၊ မတရားဘူးလို့ မြင်နေရတဲ့ အရာတွေကို အစွန်းရောက် ခေါင်းဆောင်တွေက အကောင်းဆုံး အသုံးချသွားကြတယ်။ 


"မင်းတို့ ခံနေရတာတွေအတွက် လက်စားချေဖို့၊ မှန်ကန်တဲ့ လမ်းကြောင်းပေါ် ပြန်ရောက်ဖို့ဆိုရင် အကြမ်းဖက်နည်းလမ်းကို သုံးမှရမယ်" ဆိုပြီး သွေးထိုးကြတယ်။


 ဘာသာရေးရဲ့ အနှစ်သာရဖြစ်တဲ့ မေတ္တာတရားနဲ့ ငြိမ်းချမ်းရေးကို ဖျောက်ဖျက်ပစ်ပြီး၊ အမုန်းတရားကို ဘာသာရေးဝတ်ရုံ ခြုံပေးလိုက်ကြတယ်။



အခုနောက်ပိုင်းခေတ်ကို ရောက်လာတော့ အခြေအနေတွေက ပိုတောင် ဆိုးလာသေးတယ်ဗျ။ အရှေ့အလယ်ပိုင်းမှာ ISIS တွေ အင်အားကောင်းလာတဲ့အခါ၊ အင်ဒိုနီးရှားက အစွန်းရောက်တွေလည်း ISIS ကို သစ္စာခံလာကြတယ်။ JAD(Jamaah Ansharut Daulah) အမည်နဲ့အဖွဲ့တွေ ဂျမားအစ္စလာမ်မီယာ" လို အဖွဲ့သစ်တွေ နေရာအနှံ ပေါ်ထွက်လာတယ်။


အဆိုးဆုံးနဲ့ အရက်စက်ဆုံး လုပ်ရပ်ကို ပြပါဆိုရင် ၂၀၁၈ ခုနှစ်က အင်ဒိုနီးရှားနိူင်ငံက ဆူရာဘာယာ (Surabaya) မြို့မှာ ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ဘုရားကျောင်း ဗုံးခွဲမှုတွေကို ပြရလိမ့်မယ်။ 


အရင်က အစ္စလာမ်မစ် စစ်သွေးကြွတွေ ဗုံးခွဲတယ်ဆိုရင် လူငယ်တွေ၊ အမျိုးသားတွေက လုပ်ခဲ့ကြတာများတယ်။ ဒါပေမယ့် ဆူရာဘာယာ ဗုံးခွဲမှုမှာ ထူးခြားတာကတော့... မိသားစု တစ်စုလုံးက အသေခံပြီး ဗုံးခွဲသွားတာပါ။ 


ဖခင်ဖြစ်သူက ကားကိုမောင်းပြီး ဗုံးခွဲတယ်။ မိခင်ဖြစ်သူက သူ့ရဲ့ ၉ နှစ်နဲ့ ၁၂ နှစ်အရွယ် သမီးငယ်လေး နှစ်ယောက်ကို လက်ဆွဲပြီး ဘုရားကျောင်းထဲဝင်ကာ အသေခံ ဗုံးခွဲတယ်။ ကျန်တဲ့ ဆယ်ကျော်သက် သားနှစ်ယောက်ကလည်း ဆိုင်ကယ်နဲ့ သွားပြီး ဗုံးခွဲကြတယ်။


မိတ်ဆွေတို့... သေချာလေး တွေးတော စဉ်းစားကြည့်ပါ။ ကိုယ့်ရင်သွေးကို၊ ကိုယ့်မျက်စိရှေ့မှာတင် ကြီးပြင်းလာတဲ့ ကလေးငယ်လေးတွေကို အသေခံဗုံးခွဲဖို့ ခေါ်သွားနိုင်တဲ့အထိ မိဘတစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်ကို အစွန်းရောက်ဝါဒက ဘယ်လောက်အထိ ရိုက်ချိုးဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သလဲ။ 


ဒါဟာ လူသားဆန်မှု အကုန်လုံး ရေစုန်မျောသွားတဲ့ အခြေအနေပါပဲ။ 


အကြမ်းဖက်မှုဆိုတာ သေနတ်ကိုင်ပြီး တိုက်ခိုက်တာထက် ပိုပါတယ်။ ဘာသာရေးအစွန်းရောက်မှုဆိုတာက လူတွေရဲ့ တွေးခေါ်နိုင်စွမ်း၊ ချစ်တတ်တဲ့စိတ်၊ သနားကြင်နာတတ်တဲ့ စိတ်ကိုပါ အမြစ်ကနေ ဆွဲနှုတ်ပစ်လိုက်တာပါ။


အင်ဒိုနီးရှား အစိုးရအနေနဲ့ Densus 88 လို အထူးတန်ပြန်အကြမ်းဖက်နှိမ်နင်းရေး တပ်ဖွဲ့တွေ ဖွဲ့စည်းပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် နှိမ်နင်းခဲ့လို့ အခုနောက်ပိုင်းမှာ အကြမ်းဖက်မှုတွေ တော်တော်လေး လျော့ကျသွားခဲ့ပါတယ်။


 အကြမ်းဖက်ခေါင်းဆောင်ပိုင်းက တော်တော်များများကိုလည်း ဖမ်းဆီးနိုင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် သေချာတာတစ်ခုကတော့ အယူဝါဒဆိုတာ သေနတ်နဲ့ ပစ်သတ်လို့ မသေပါဘူး။ အင်တာနက်ပေါ်ကတစ်ဆင့်၊ လူမှုကွန်ရက်တွေကတစ်ဆင့် အစွန်းရောက်ဝါဒတွေက တိတ်တဆိတ် စိမ့်ဝင် ပြန့်နှံ့နေဆဲပါပဲ။


ဒီတော့ ဒီအဖြစ်အပျက်တွေကနေ ကျွန်တော်တို့ ဘာသင်ခန်းစာ ယူကြမလဲ။


ဘာသာရေး၊ နိုင်ငံရေး၊ လူမျိုးရေး... ဘယ်အရာကိုပဲ အခြေခံသည်ဖြစ်စေ အစွန်းရောက်သွားပြီဆိုရင် အဲဒီအရာဟာ လူ့အဖွဲ့အစည်းအတွက် အကြီးမားဆုံး အဆိပ်အတောက် ဖြစ်သွားတတ်ပါတယ်။ ယုံကြည်ချက်ဆိုတာ လူတစ်ယောက်ကို ရှင်သန်ဖို့ ခွန်အားပေးနိုင်သလို၊ လမ်းမှားသွားရင်တော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ရော၊ ကိုယ့်ပတ်ဝန်းကျင် ကိုယ့်ရပ်ကျုယ်ရွာကိုပါ ပြာကျသွားစေနိုင်တဲ့ မီးတောက်တစ်ခုပါပဲ။



၁။ နယ်စပ်လုံခြုံရေးနှင့် တရားဥပဒေ စိုးမိုးရေး စိန်ခေါ်မှုများ


ဒါကို ကျွန်တော်တို့ မြန်မာနိုင်ငံရဲ့ အခြေအနေနဲ့ ယှဉ်ကြည့်ရင်လည်း နယ်စပ်ဒေသ လုံခြုံရေးဆိုတာ နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံရဲ့ အချုပ်အခြာအာဏာနဲ့ တိုက်ရိုက် သက်ဆိုင်နေတာကို တွေ့ရပါလိမ့်မယ်။ ထိန်းချုပ်ရခက်ခဲတဲ့ နယ်စပ်မျဉ်းတွေကနေတစ်ဆင့် တရားမဝင် ဝင်ရောက်မှုတွေနဲ့ စိစစ်ရခက်တဲ့ လူဦးရေ ရွှေ့ပြောင်းမှုတွေ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့အခါ တရားဥပဒေ စိုးမိုးရေးအတွက် အကြီးမားဆုံး စိန်ခေါ်မှု ဖြစ်လာပါတယ်။ နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံမှာ တရားဥပဒေ စိုးမိုးမှုနဲ့ ထိရောက်တဲ့ စိစစ်ကွပ်ကဲမှု လျော့ရော့သွားရင် ဒေသတွင်း သယံဇာတ၊ လူမှုအသိုက်အဝန်းနဲ့ ယဉ်ကျေးမှုဆိုင်ရာ မတည်ငြိမ်မှုတွေ ဖြစ်လာနိုင်ပြီး ရေရှည်မှာ နိုင်ငံရဲ့ အမျိုးသားလုံခြုံရေးအပေါ် အလေးအနက် ထိခိုက်လာစေနိုင်ပါတယ်။


၂။ လက်နက်ကိုင် ပဋိပက္ခနှင့် ဒေသတွင်း တည်ငြိမ်ရေး အန္တရာယ်များ


ဒါ့အပြင် နယ်စပ်ဒေသတွေမှာ အစွန်းရောက် သဘောတရားတွေကို အခြေခံပြီး ပေါ်ပေါက်လာတဲ့ လက်နက်ကိုင် အဖွဲ့အစည်းတွေရဲ့ လှုပ်ရှားမှုဟာလည်း လျှော့တွက်လို့ မရတဲ့ အန္တရာယ်တစ်ခုပါပဲ။

 အကြမ်းဖက်မှုနဲ့ လက်နက်ကိုင် လှုပ်ရှားမှုတွေဟာ ဒေသခံ ပြည်သူတွေရဲ့ လူမှုစီးပွားဘဝကို ပျက်စီးစေရုံတင်မကဘဲ အချိန်မရွေး ပေါက်ကွဲထွက်လာနိုင်တဲ့ မတည်ငြိမ်မှုတွေကို မွေးဖွားပေးပါတယ်။ မည်သည့် လက်နက်ကိုင် အကြမ်းဖက်မှုမဆို တည်ငြိမ်ရေးကို ပျက်စီးစေပြီး ဒေသတွင်း လုံခြုံရေးအတွက် အမြဲတမ်း ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခုအဖြစ် တည်ရှိနေတာ ဖြစ်ပါတယ်။


ကျွန်တော်တို့ လူ့အဖွဲ့အစည်းထဲမှာလည်း မတူကွဲပြားမှုတွေ၊ သဘောထားကွဲလွဲမှုတွေ အများကြီးရှိပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အဲဒီ ကွဲလွဲမှုတွေကို အမုန်းတရားအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခွင့် မပေးဖို့ အရမ်းအရေးကြီးပါတယ်။ အစွန်းရောက်ဝါဒဆိုတာ နေ့ချင်းညချင်း ဖြစ်လာတာ မဟုတ်ဘူး။ "ငါတို့ကလွဲရင် ကျန်တဲ့လူတွေ အကုန်မှားတယ်" ဆိုတဲ့ သေးငယ်တဲ့ အတွေးလေးကနေ စတင် အမြစ်တွယ်လာတတ်တာပါ။

ဒီဗီဒီယိုလေးရဲ့ အဆုံးမှာ မိတ်ဆွေတို့ကို မေးခွန်းတစ်ခုပဲ ကျွန်တော် ချန်ထားရစ်ခဲ့ချင်ပါတယ်။

"ကိုယ့်ရဲ့ ယုံကြည်ချက် တစ်ခုက တခြားလူသားတစ်ယောက်ရဲ့ အသက်၊ သွေး၊ ချွေးတွေထက် ပိုပြီး အရေးကြီးနေပြီလို့ ခံစားလာရတဲ့အခါ... အဲဒီယုံကြည်ချက်ဟာ တကယ်ပဲ မှန်ကန်တဲ့၊ မြင့်မြတ်တဲ့ ယုံကြည်ချက် ဟုတ်ရဲ့လား။"

ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်မေးကြည့်ကြပါ မိတ်ဆွေတို့။ ဒီမေးခွန်းရဲ့ အဖြေက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အနာဂတ်၊ ကျွန်တော်တို့ လူ့အဖွဲ့အစည်းရဲ့ ငြိမ်းချမ်းရေးကို ဆုံးဖြတ်ပေးသွားပါလိမ့်မယ်။

ဒီနေ့တော့ ဒီလောက်ပါပဲ။ ကျွန်တော် အခုလို အကြောင်းအရာတွေကို ရှာဖွေ၊ စဉ်းစား သုံးသပ်ပြီး ဆက်တိုက် တင်ဆက်ပြောဆိုနေဖို့၊ ရှေ့ဆက်လုပ်နေဖို့အတွက် မိတ်ဆွေတို့ရဲ့ အားပေးမှု၊ မိတ်ဆွေတို့ရဲ့ တွန်းအားတွေ အမြဲတမ်း လိုအပ်နေပါတယ်ဗျာ။ နောက်ထပ် ဗီဒီယိုတွေမှာ ပိုပြီး လေးနက်တဲ့ အကြောင်းအရာတွေနဲ့ ပြန်ဆုံကြတာပေါ့

။ အားလုံးပဲ ငြိမ်းချမ်းသော နေ့ရက်လေးကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်ကြပါစေ။

Wednesday, 16 September 2026

 ခေါင်းစဉ် - အဆိုးထဲက အကောင်း (သို့မဟုတ်) သမိုင်းက ချန်ရစ်ခဲ့တဲ့ အဖိုးတန် အမွေအနှစ်

[Intro Music အေးအေးလေးနဲ့ စတင်ပါမည်။]

မင်္ဂလာပါ ခင်ဗျာ။

ဒီနေ့ ကျွန်တော်တို့တွေ သမိုင်းကြောင်းလေး တစ်ခုကို နည်းနည်းလေး နောက်ကြောင်းပြန်လှည့်ပြီး တွေးကြည့်ကြရအောင်ဗျာ။ ခေါင်းစဉ်လေးကတော့ "အဆိုးထဲက အကောင်း" လို့ ပေးချင်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ မြန်မာ့သမိုင်းကို ပြန်ကြည့်တဲ့အခါ နှမြောစရာတွေ၊ နာကျင်စရာတွေ အများကြီး ရှိခဲ့ပေမယ့်.. အဲဒီ အဆိုးတရားတွေကြားထဲကနေ ကျွန်တော်တို့အတွက် ဘယ်လို အကောင်းတွေ ကျန်ရစ်ခဲ့လဲ ဆိုတာကို ဒီနေ့ သုံးသပ်ကြည့်ချင်ပါတယ်။

[စကားကို ခပ်လေးလေးနဲ့ စတင်ပါ]

ကျွန်တော်တို့ ဗမာဘုရင်မင်းဆက်တွေ ခေတ်အဆက်ဆက် တိုင်းပြည်တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ ပုံစံကို ပြန်ကြည့်ရင် အင်မတန် စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတယ်။ သူတို့က "အတွင်းစုစည်းမှုအား" ကို အခြေခံပြီး တိုင်းပြည်ကို တည်ဆောက်ခဲ့ကြတာဗျ။ ပျူခေတ်က မြေပုံတွေကို ပြန်လေ့လာကြည့်ရင် ဧရာဝတီမြစ်ကြီးကို သဘာဝ အတားအဆီး ကြီးတစ်ခုလို သတ်မှတ်ခဲ့တာ တွေ့ရတယ်။ မြစ်ရဲ့ အနောက်ဘက် မြေပြန့်တစ်လျှောက်မှာ ကျုံးတွေ၊ မြို့ရိုးတွေနဲ့ အခိုင်အမာ တည်ဆောက်ပြီး မြို့ပြအုပ်ချုပ်ရေးစနစ်ကို စတင်ခဲ့ကြတယ်။ ဟန်လင်း၊ တကောင်း၊ သရေခေတ္တရာ၊ ဗိဿနိုး.. အားလုံးဟာ ဒီအယူအဆပေါ်မှာ အခြေခံပြီး ပေါ်ထွန်းလာခဲ့တာချည်းပဲ။

ဒီလိုနဲ့ ပုဂံခေတ်ကို ရောက်လာတယ်။ ပုဂံ ၄ ခေတ်၊ မင်းဆက် ၅၅ ဆက် နန်းတက်ခဲ့တဲ့ အချိန်မှာလည်း ဒီစနစ်ကိုပဲ ဆက်သုံးခဲ့တယ်။ ဗမာပြည်ရဲ့ အလယ်ဗဟိုမှာ အင်အားကို ခိုင်ခိုင်မာမာ စုစည်းတယ်။ ဧရာဝတီမြစ်ကို သဘာဝခံတပ်လုပ်တယ်။ ပြီးတော့မှ ဘေးပတ်လည်က တိုင်းရင်းသား စော်ဘွားတွေ၊ နယ်စားတွေကို ဝန်းရံပြီး စည်းရုံးသိမ်းသွင်းထားခဲ့တာပါ။ ပင်းယ၊ အင်းဝ၊ တောင်ငူ၊ ညောင်ရမ်း၊ ကုန်းဘောင် ခေတ်အဆက်ဆက်... အားလုံးဟာ ဒီနည်းဗျူဟာအတိုင်းပဲ တိုင်းပြည်ကို ထိန်းကျောင်းခဲ့ကြတာ ဖြစ်ပါတယ်။

[Video Background တွင် ရှေးဟောင်း မြေပုံများ ပြသနိုင်ပါသည်]

ဒီနေရာမှာ မေးစရာတစ်ခု ရှိလာတယ်။ ကျွန်တော်တို့ နိုင်ငံရဲ့ ပထဝီအနေအထားကို ကြည့်လိုက်ရင် အနောက်ဘက်မှာ လူဦးရေရော အင်အားပါ ကြီးမားတဲ့ အိန္ဒိယ၊ အရှေ့ဘက်မှာလည်း ဧရာမ တရုတ်နိုင်ငံကြီး။ ဒီလို အင်အားကြီး နှစ်နိုင်ငံကြားမှာ ညှပ်နေတဲ့ ဗမာပြည်ဟာ နှစ်ထောင်နဲ့ချီပြီး ဘယ်လိုလုပ် ရင်ပေါင်တန်း ရပ်တည်နိုင်ခဲ့တာလဲ?

အဖြေက ရှင်းပါတယ်။ အဲဒီအချိန်က အိန္ဒိယဘက်မှာလည်း ဘုရင်ပေါင်း ၄၀၀ လောက်က အချင်းချင်း နယ်မြေလုပြီး ချနေကြတဲ့ အချိန်ဗျ။ တရုတ်ဘက်ကို ကြည့်ပြန်တော့လည်း ဧကရာဇ်တွေ၊ စစ်ဘုရင်တွေက သိုင်းကျမ်းတွေ၊ ဆေးကျမ်းတွေ လေ့ကျင့်ပြီး အချင်းချင်း အာဏာလုနေကြတာနဲ့တင် မအားကြဘူး။ ဆိုတော့ သူတို့ဆီမှာ အမြဲတမ်း ညီညွတ်ပြီး အင်အားကြီးမနေခဲ့ဘူး။ အဲဒီ အားနည်းချက်က ကျွန်တော်တို့အတွက် အသက်ရှူချောင်စေခဲ့တာပေါ့။

ဒါပေမယ့် သမိုင်းတစ်လျှောက်လုံး ပြန်ကြည့်ရင် ကျွန်တော်တို့ အများဆုံး ရင်ဆိုင်ခဲ့ရတဲ့ ရန်သူက အရှေ့ဘက်က တရုတ်နွယ်ဖွားတွေပဲ။ ပုဂံနောက်ဆုံးမင်းဆိုရင် တရုတ်တွေ ဝင်တိုက်လို့ ထွက်ပြေးရတာမို့ "တရုတ်ပြေးမင်း" လို့တောင် နာမည်တွင်ခဲ့တာကိုး။ အင်းဝမင်းဆက် ပျက်သုဉ်းခဲ့ရတာလည်း သူတို့ကြောင့်ပါပဲ။

အနောက်ဘက် အိန္ဒိယမင်းတွေကျတော့ ဗမာပြည်မကြီးအထိ ရောက်အောင် ကျူးကျော်လာတာ သိပ်မတွေ့ရဘူး။ ဒါပေမယ့် ရခိုင်မင်းတွေနဲ့ ဘင်္ဂလားနယ်ဘက်မှာ ပဋိပက္ခဖြစ်တာတွေ၊ ချင်းပြည်နယ်၊ အာသံ၊ မဏိပူရ်၊ နာဂ ဒေသတွေကို ကျူးကျော်တာတွေတော့ ရှိခဲ့ပါတယ်။

[လေသံကို နည်းနည်းမြှင့်ပြီး စိတ်ဝင်စားဖွယ် ပြောပါ]

ကဲ.. အိန္ဒိယ၊ ဗမာ၊ တရုတ်.. ဒီသုံးခုကြားမှာ ဘာတွေ ရှိနေသေးလဲ။

ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သွေးချင်း တိုင်းရင်းသား ညီအစ်ကိုတွေ ရှိနေတာပေါ့ဗျာ။ အဲဒီအထဲမှာ အများစုက ရှမ်းတိုင်းရင်းသားတွေပါ။ သူတို့ကို ကြည့်လိုက်ရင် ကုလားနဲ့လည်း မတူဘူး၊ တရုတ်နဲ့လည်း မတူဘူး။ ကျွန်တော်တို့ ဗမာတွေနဲ့ပဲ တူတာလေ။ ခုထိလည်း တူတုန်းပဲ။ ဒါပေမယ့် သူတို့က အင်အားစုစည်းပြီး နေတာထက် ကိုယ့်နယ်နဲ့ကိုယ် စော်ဘွားပုံစံမျိုး အုပ်ချုပ်ပြီး ပြန့်ကျဲနေကြတာ များတယ်။

ဒီနေရာမှာ တရုတ်နဲ့ အိန္ဒိယရဲ့ အုပ်ချုပ်ပုံကို ကြည့်ရအောင်။ တရုတ်စစ်ဘုရင်တွေက နယ်မြေချဲ့ထွင်ပြီး ဝင်လာပြီဆိုရင် လူမျိုးတုံး သတ်ဖြတ်၊ ဖျက်ဆီးပြီးမှ သိမ်းပိုက်လေ့ရှိတယ်။ အိန္ဒိယဘက်ကလည်း အင်မတန် ခွဲခြားဆက်ဆံပြီး အနိုင်ကျင့် အုပ်ချုပ်ကြတယ်။

ဒီတော့ နယ်စပ်က တိုင်းရင်းသားတွေ အနေနဲ့ ဘယ်သူ့ကို ပိုပြီး အားကိုးမလဲ? အစဉ်အလာအရ ဗမာဘုရင်တွေကိုပဲ သြဇာခံကြတာပေါ့ဗျာ။ ဗမာဘုရင်ဆီကိုပဲ လက်ဆောင်ပဏ္ဏာတွေ ဆက်ပြီး အမှုတော် ထမ်းချင်ကြတယ်။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဗမာဘုရင်တွေက တိုင်းရင်းသားတွေ အပေါ်မှာ အုပ်ချုပ်တဲ့ စနစ်က တော်တော်လေး လွတ်လပ်ခွင့် ပေးထားတယ်။ လွှတ်တော်၊ လွှတ်ရုံး ဆိုတာ ဘုရင်ခေတ်ကတည်းက ရှိတာဗျ။ စော်ဘွား၊ နယ်စား ကနေ ရွာလူကြီးအထိ တက်ခွင့်ရတဲ့ လွှတ်တော်တွေ ရှိခဲ့တယ်။ ဗမာဘုရင်တွေက သူတို့ကို သြဇာခံမယ်၊ သမီးကညာ ဆက်မယ်၊ လက်ဆောင်ပဏ္ဏာဆက်ပြီး အခွန်ပေးမယ်၊ လိုအပ်ရင် စစ်သားပေးမယ် ဆိုရင် သူတို့ရဲ့ တိုင်းရင်းသားနယ်မြေတွေကို ဝင်ပြီး စွက်ဖက်လေ့ မရှိဘူး။ ကိုယ့်ကြမ္မာ ကိုယ်ဖန်တီးခွင့် ပေးထားတယ်။

တကယ်လို့များ ပုန်ကန်ထကြွလာပြီ ဆိုရင်တော့ သွားနှိမ်နင်းတယ်၊ ခေါင်းဆောင်ကို ဖမ်းတယ်။ ပြီးရင် နောက်ထပ် ခေါင်းဆောင် တစ်ယောက်ကို သစ္စာရည်တိုက်ပြီး လူစားထိုး အုပ်ချုပ်ခိုင်းတာပဲ ရှိတယ်။

ဒါပေမယ့် ပြည်ပရန်သူလို့ သတ်မှတ်ထားတဲ့ အိန္ဒိယ၊ တရုတ်၊ ထိုင်း၊ ခမာ နဲ့ အနောက်နိုင်ငံသားတွေသာ တိုင်းရင်းသားနယ်တွေထဲ ဝင်လာပြီဆိုရင်တော့ ဗမာဘုရင်က ငြိမ်မနေတော့ဘူး။ စစ်တပ်ချီပြီး ချက်ချင်း သွားနှိမ်နင်းပေးတယ်။ တိုင်းရင်းသားတွေကလည်း ပြည်ပရန်သူ ဝင်လာရင် ဗမာဘုရင်ရဲ့ ပြည်ထောင်စု တပ်မတော်ကိုပဲ စစ်ကူတောင်းကြတာလေ။

ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စစ်ရေးအင်အားကလည်း မသေးဘူးဗျ။ ဘုရင်က စစ်သားဆင့်ခေါ်လိုက်ပြီ ဆိုတာနဲ့ ထောင်ပြုမြို့၊ ရာပြုမြို့၊ ဆယ်ပြုမြို့ တွေကနေ စစ်မှုထမ်းဖို့ အဆင်သင့် လေ့ကျင့်ထားပြီးသား လူတွေ ချက်ချင်း ရောက်လာတာ။ ဒါကြောင့်လည်း ပြည်ပနိုင်ငံတွေကို ရင်ပေါင်တန်းနိုင်ခဲ့တာပါ။

မွန်က စစ်ကူတောင်းရင် ပုဂံက စစ်တပ်ချီပြီး သွားကူတယ်။ ရခိုင်က စစ်ကူတောင်းရင် ပျူ၊ မွန် စစ်တပ်တွေက သွားကူကြတယ်။ ရှမ်းနယ်ထဲ တရုတ်ဝင်လာရင် ဗမာဘုရင်တပ်တွေ ချက်ချင်း သွားတိုက်ပေးတယ်။ ဒီလို သွေးစည်းညီညွတ်မှုတွေ၊ အကာအကွယ်ပေးမှုတွေ ရှိခဲ့လို့သာ ဒီမြေ၊ ဒီရေ၊ ဒီပိုင်နက်ကြီးကို အခုချိန်ထိ အကျယ်ကြီး ပိုင်ဆိုင်ထားနိုင်ခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။ ပေါ်တူဂီတွေ ဝင်လာတော့လည်း နှိမ်နင်းနိုင်ခဲ့တယ်၊ တရုတ်ဝင်လည်း နိုင်ခဲ့တယ်၊ ယိုးဒယားဝင်လည်း နိုင်ခဲ့တာပဲလေ။

[Music ခပ်မြန်မြန် ပြောင်းပါမည်။ စကားပြောနှုန်းကို နည်းနည်း အားပါးတရ ပြောပါ]

ဒါပေမယ့်... အင်္ဂလိပ် ဝင်လာတဲ့ အချိန်မှာတော့ ပွဲက ပြောင်းသွားတယ်။

တကယ်တော့ အင်္ဂလိပ်က ဗမာပိုင်နက်ထဲကို အလောင်းမင်းတရား လက်ထက်ကတည်းက ဟိုင်းကြီးကျွန်းကနေ စဝင်ဖူးတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်တို့က ပြန်မောင်းထုတ်နိုင်ခဲ့တယ်။ မွန်နယ် ဒဂုံကို ရန်ကုန်လို့ သတ်မှတ်ပြီး အခိုင်အမာ ကာကွယ်ထားနိုင်ခဲ့တယ်။

ဒါပေမယ့် အင်္ဂလိပ်က ဉာဏ်များတယ်။ သူက အိန္ဒိယ တစ်နိုင်ငံလုံးကို အရင်သိမ်းပြီးမှ ဗမာပြည်ကို အိန္ဒိယဘက်ကနေ ရခိုင်ကို စဝင်တာဗျ။ အဲဒီကနေ တဖြည်းဖြည်းချင်း မွန်ဒေသ၊ အောက်မြန်မာပြည်ကို စမြိုတယ်။ နောက်ဆုံး ၁၈၈၆ ရောက်မှ မန္တလေးကို သိမ်းတာ။ တွက်ကြည့်လိုက်ရင် ဗမာပြည်မကြီးကို သူတို့ သိမ်းပိုက်အုပ်ချုပ်နိုင်ခဲ့တာဟာ နှစ်ပေါင်း ၅၀ ကျော်လေးပဲ ရှိတာပါ။

တကယ်တော့ နေမဝင် အင်ပါယာကြီး ဆိုတဲ့ အင်္ဂလိပ်ဟာ အမေရိကန်၊ ကနေဒါ၊ သြစတြေးလျ အပါအဝင် ကမ္ဘာ့နိုင်ငံပေါင်းများစွာကို သိမ်းပိုက်ခဲ့တုန်းက သိပ်အိန္ဒြေ မပျက်ခဲ့ဘူး။ လွယ်လွယ်ကူကူပဲ ရခဲ့တာ။ ဒါပေမယ့် မြန်မာပြည်ကို မန္တလေးကနေ စသိမ်းပြီးကတည်းက တောက်လျှောက်ကို ပွဲပျက်ခဲ့တာဗျ။ ဒါဟာ သူတို့ကိုယ်တိုင် မှတ်တမ်းတင်ထားတဲ့ သမိုင်းတွေပါ။

၁၉၀၀ ပြည့်နှစ်လောက်အထိ ကျွန်တော်တို့ မြန်မာတွေက လက်နက်စွဲကိုင်ပြီး တော်လှန်နေကြတုန်းပဲ။ ၁၉၀၆ ကျတော့ YMBA တို့လို အသင်းအဖွဲ့တွေ တည်ထောင်လာပြီး နိုင်ငံရေးအသိတွေ နိုးကြားလာတယ်။ ၁၉၂၀ မှာ GCBA နဲ့ ကျောင်းသားသမဂ္ဂတွေက နိုင်ငံရေးတိုက်ပွဲတွေ စတင်ဖော်ဆောင်လာတယ်။ ပညာတတ် ဥပဒေသမားတွေက အင်္ဂလန်အထိ သွားပြီး အခွင့်အရေးတွေ တောင်းဆိုကြတယ်။

၁၉၃၆ လောက် ရောက်တော့ "တို့ဗမာအစည်းအရုံး" ပေါ်လာတယ်။ နိုင်ငံရေး အရှိန်အဟုန်က တအားကို ကောင်းလာပြီ။ ကျောင်းသား၊ အလုပ်သမား၊ လယ်သမား၊ စာပေ၊ ဂီတနယ်ပယ်က လူတွေပါ ပြင်းပြင်းထန်ထန် တိုက်ပွဲဝင်လာကြတယ်။ ၁၉၃၈ အထွေထွေသပိတ်ကြီးဆိုတာ သမိုင်းမှာ အထင်အရှားပဲလေ။

၁၉၃၉ ကျတော့ ဒုတိယကမ္ဘာစစ်ကြီး စဖြစ်ပြီ။ ဥရောပမှာ စစ်မီးတောက်နေသလို ဗမာပြည်မှာလည်း နိုင်ငံရေးက လုံးဝ မငြိမ်တော့ဘူး။ ၁၉၄၁ မှာ ဂျပန်နဲ့အတူ BIA (ဗမာ့လွတ်လပ်ရေး တပ်မတော်) ဝင်လာတော့ အင်္ဂလိပ်တွေ ပြေးရတော့တာပဲ။

၁၉၄၅ မှာ ဂျပန် လက်နက်ချမှ အင်္ဂလိပ်တွေ ပြန်ဝင်လာပေမယ့်.. အရင်လို အုပ်ချုပ်လို့ မရတော့ဘူး။ ဗမာပြည်က လုံးဝကို ကိုင်တွယ်လို့ မရအောင် ပူလောင်နေပြီ။ မဟာမိတ်တွေကြားမှာလည်း အခြေအနေက ရှုပ်ထွေးလာတော့ နောက်ဆုံး အင်္ဂလိပ်တွေ ခွာစစ်ဆင်ရတော့တာပါပဲ။ အင်္ဂလန်ကို ရသမျှ သယ်တဲ့ အလုပ်ပဲ လုပ်နိုင်တော့တယ်။ အဲဒီလိုနဲ့ ၁၉၄၈ မှာ လွတ်လပ်ရေး ပေးခဲ့ရတာ ဖြစ်ပါတယ်။

စဉ်းစားကြည့်ဗျာ... ရန်ကုန် တစ်မြို့တည်းကိုတောင် ကောင်းကောင်း အုပ်ချုပ်ခွင့် ရခဲ့ပေမယ့် ဗမာလူမိုက်ပေါင်းစုံက အင်္ဂလိပ်ပုလိပ်တွေကို တော်တော်လေး ဒုက္ခပေးခဲ့တာ။ ဗမာတွေဟာ ကမ္ဘာမကျေဘူး ဆိုတာကို ပြသခဲ့လို့ အင်္ဂလိပ်ဘုရင်မကြီး အနေနဲ့ သမိုင်းတစ်လျှောက် ဂုဏ်ငယ်ခဲ့ရတာ ကျွန်တော်တို့ မြန်မာတွေကြောင့်လို့ ပြောရင်လည်း မမှားပါဘူး။

[Music ကို နည်းနည်း သံစဉ်နှေးနှေး၊ ခံစားမှုပါပါလေး ပြောင်းပေးပါ]

ဒီနေရာမှာ ကျွန်တော်တို့ဘက်က ပြန်ကြည့်ရင်... ကိုယ့်ရဲ့ အချုပ်အခြာအာဏာ ဆုံးရှုံးခဲ့ရတယ်။ ဘုရင် နန်းချခံရတယ်။ နိုင်ငံသားတွေ အသက်သွေးချွေးတွေ အများကြီး ပေးဆပ်ခဲ့ရတယ်။ ဒါဟာ တကယ်ကို နာကျင်စရာကောင်းတဲ့ အဆိုးတရားတွေပါ။

ဒါပေမယ့်... အစက ကျွန်တော် ပြောခဲ့သလိုပေါ့ဗျာ။ အဲဒီ "အဆိုးထဲမှာ အကောင်း" တစ်ခု ရှိခဲ့တယ်။

ဘာလဲသိလား?

"တစ်နိုင်ငံလုံး ကျွန်ဖြစ်သွားလို့၊ ကျွန်တော်တို့ တိုင်းပြည်ကို တစ်နိုင်ငံလုံး အတိုင်းအတာနဲ့ ပြန်ရခဲ့တာပါပဲ။"

တကယ်လို့သာဗျာ... ကျွန်တော်တို့ တိုင်းပြည်ဟာ တစ်ပိုင်းတစ်စသာ ကျွန်ဖြစ်ခဲ့မယ်ဆိုရင်... အဲဒီ တိုင်းရင်းသား နယ်မြေတွေဟာ အခုချိန်မှာ တရုတ် လက်အောက်၊ ဒါမှမဟုတ် အိန္ဒိယ လက်အောက်ကို ရောက်သွားလောက်ပြီ။

နောက်ထပ် ကံကောင်းတဲ့ အချက်က အင်္ဂလိပ်ဟာ တရုတ်နဲ့ စစ်ဖြစ်တဲ့အခါမှာ အင်္ဂလိပ်က နိုင်ခဲ့တယ်။ အဲဒီအတွက် နယ်နိမိတ် စာချုပ် ချုပ်တဲ့အခါမှာ တိုင်းရင်းသား နယ်မြေတွေဟာ မြန်မာပိုင်နက်ထဲမှာ ဆက်ပြီး တည်ရှိနေခဲ့တယ်။ စစ်လျော်ကြေးလိုမျိုး နယ်မြေတချို့ ပါသွားတာတွေ ရှိပေမယ့် တော်သေးတယ်လို့ ပြောရမှာပဲ။

တကယ်လို့သာ... အဲဒီအချိန်က တရုတ်ကသာ အင်္ဂလိပ်ကို စစ်နိုင်ခဲ့မယ် ဆိုရင် စဉ်းစားကြည့်ပါ။ ကချင်ပြည်နယ်က မေခနဲ့ မလိခ မြစ်ကြားက မြေတွေ... အင်ဂျန်းယန်၊ ဆော့လော်၊ ခေါင်လန်ဖူး စတဲ့ ကချင်၊ ရဝမ်၊ လီဆူ ညီအစ်ကိုတွေ ပိုင်တဲ့ မြေတွေဟာ အခုဆို တရုတ်ပိုင် ဖြစ်သွားလောက်ပြီ။

ရှမ်းပြည်နယ်ကြီး တစ်ခုလုံး ထိုင်ဝမ်လို သီးခြား ဖြစ်မသွားတာဟာ၊ တရုတ် လက်အောက် မရောက်သွားတာဟာ... ကျွန်တော်တို့ ဗမာတွေနဲ့ တိုင်းရင်းသားတွေရဲ့ အတိတ်က စစ်ရေးစွမ်းရည်တွေ၊ သွေးစည်းခဲ့မှုတွေကြောင့်လို့ ဆိုရင်လည်း မမှားပါဘူးဗျာ။

[အဆုံးသတ် နိဂုံးပိုင်း - လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောပါ]

ဒါဟာ အဆိုးထဲက အကောင်းပါပဲ။

သမိုင်းဆိုတာ အမြဲတမ်း ဖြောင့်တန်းမနေပါဘူး။ အနိမ့်အမြင့်၊ အတက်အကျ ဆိုတာ ရှိပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အဲဒီ သမိုင်းကြောင်းတွေထဲကနေ ကျွန်တော်တို့ ရလိုက်တဲ့ သင်ခန်းစာက ဘာလဲ?

ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဘိုးဘွားတွေဟာ... သူတို့ ခေတ်၊ သူတို့ အခါမှာ တိုင်းပြည်ကို သူတို့ တတ်နိုင်သမျှ အကောင်းဆုံး ကာကွယ်သွားခဲ့ကြတယ်။ အသက်တွေ၊ သွေးတွေ ချွေးတွေ ရင်းပြီး ဒီမြေ၊ ဒီရေကို ကျွန်တော်တို့ လက်ထက်အထိ လက်ဆင့်ကမ်း ပေးခဲ့ကြတယ်။ ဧရာဝတီကို သဘာဝခံတပ် လုပ်ခဲ့သလို၊ စိတ်ဝမ်းကွဲပြားမှုတွေကို ဖယ်ထားပြီး ပြည်ပရန်ဆိုရင် လက်တွဲ တွန်းလှန်ခဲ့ကြတယ်။

အခု ခေတ်မှာရော... ကျွန်တော်တို့ ဘာတွေ လုပ်နေကြလဲ။ ကျွန်တော်တို့ ရင်ဘတ်ထဲမှာ၊ နှလုံးသားထဲမှာ တိုင်းပြည်အတွက် ဘယ်လို စိတ်ဓာတ်တွေ ကိန်းအောင်းနေပြီလဲ။ ကိုယ့်သမိုင်းကို ကိုယ်ပြန်သိမှ၊ ကိုယ့်အဖိုးအခါက ဘယ်လို အခက်အခဲတွေ ကြားကနေ ဒီနိုင်ငံကို တည်ဆောက်ခဲ့လဲ ဆိုတာကို နားလည်မှ... ကျွန်တော်တို့ ရှေ့ဆက်ရမယ့် အနာဂတ် လမ်းကြောင်းက ရှင်းလင်းပြတ်သားလာမှာ ဖြစ်ပါတယ်။

အဆိုးတွေ ကြုံလာတိုင်း အရှုံးမပေးဘဲ... အဲဒီ အဆိုးထဲက အကောင်းကို ရှာဖွေပြီး ခွန်အားယူနိုင်ကြပါစေလို့ ဆန္ဒပြုရင်း... ဒီနေ့ အစီအစဉ်လေးကို ဒီနေရာမှာပဲ ရပ်နားခွင့်ပြုပါဗျာ။

အချိန်ပေးပြီး နားထောင်ပေးတဲ့ သူငယ်ချင်း မိတ်ဆွေ အားလုံးကို ကျေးဇူးအထူးတင်ပါတယ်။ နောက်ထပ် စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းတဲ့ အကြောင်းအရာတွေနဲ့ ပြန်လာခဲ့ပါဦးမယ်။ အားလုံးပဲ သာယာသော နေ့လေး တစ်နေ့ကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်ကြပါစေ ခင်ဗျာ။

[Out

ro Music တဖြည်းဖြည်း ကျယ်လာပြီး Fade out လုပ်ပါ]

 


စစ်ပွဲလား လုပ်ပွဲလား 


မင်္ဂလာပါ မိတ်ဆွေတို့...

ဒီနေ့ ကျနော် ပြောပြချင်တဲ့ အကြောင်းအရာက ကျနော်တို့ မြန်မာပြည်မှာ ခေတ်အဆက်ဆက် ပြောနေကြတဲ့ "ငြိမ်းချမ်းရေး" ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို မိတ်ဆွေတို့ တကယ်ရော ယုံကြည်ကြသေးရဲ့လား။

ကျနော့်ကို မေးရင်တော့... စစ်ပွဲတွေ ဖြစ်နေတာကို ကျနော် မကြိုက်ပါဘူး။ ဒါပေမယ့် မြန်မာပြည်မှာ ပြောပြောနေကြတဲ့ "ငြိမ်းချမ်းရေး" ဆိုတာကြီးကိုလည်း ကျနော်အနေနဲ့ လုံးဝမကြိုက်ဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့... ဘယ်ဘက်ကမှ တကယ့် ငြိမ်းချမ်းရေး ကို လိုချင်နေကြတာ မဟုတ်လို့ပါပဲ။


ဒီမိုကရေစီ ဆိုတာတွေ၊ ဖက်ဒရယ် ဆိုတာတွေ၊ တန်းတူညီမျှမှု ဆိုတာတွေ... ဒါတွေဟာ လူကြားကောင်းရုံ၊ နိုင်ငံရေး စင်မြင့်ပေါ်မှာ အော်လို့ကောင်းရုံ ပြောနေကြတဲ့ အလကား စကားလုံးတွေလို ဖြစ်နေပါပြီ။ ဒါကိုလည်း မိတ်ဆွေတို့ အသိဆုံးဖြစ်မှာပါ ။ 


သေချာ ကြည့်လိုက်ပါ။ ပြည်သူ့အတွက်၊ တိုင်းပြည်အတွက် တကယ် စိတ်ရင်းမှန်နဲ့ ငြိမ်းချမ်းရေး လုပ်နေကြတဲ့ အဖွဲ့အစည်း ဘယ်နှစ်ခုရှိပါသလဲ ကျနော်အမြင်အရဆိုရင် တစ်ဖွဲ့မှ မရှိပါဘူး။


ဘယ်အဖွဲ့ကမှ ဒီစကားလုံးတွေရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို သေချာ မသိကြသလို၊ ဘယ်သူကမှလည်း တကယ်မလိုချင်ကြဘူး။

ဖက်ဒရယ်လို့ အော်အော်နေကြတဲ့ 

 တိုင်းရင်းသား လက်နက်ကိုင်တွေက ဖက်ဒရယ် တကယ်လိုချင်ကြမယ် ထင်လို့လား။ 

ဒီမိုကရေစီပြောပြောနေတဲ့ 

တပ်မတော်ကရော စစ်မှန်တဲ့ ဒီမိုကရေစီကို တကယ်ပေးချင်မယ် ထင်လို့လား။ ပေးရင်ရော ရနိူင်မယ်လို့ ထင်လား။ စဉ်းစားကြည့်ပါ သေချာလေးလည်း တွေးတောကြည့်ပါ ။


ကျနော်တို့ဆီမှာ "ငြိမ်းချမ်းရေး" ဆိုတာ... နောက်တစ်ကြိမ် စစ် ပြန်တိုက်ဖို့ အင်အားစုစည်းချင်တဲ့ အချိန်ကျမှ ထုတ်သုံးလေ့ရှိတဲ့ စကားလုံးတစ်လုံးထက် မပိုပါဘူး။


ဒီနေရာမှာ TNLA ပလောင်အဖွဲ့က တားဘုန်းကျော် ပြောခဲ့ဖူးတဲ့ စကားတစ်ခွန်း ရှိတယ်။ ကျနော် အဲဒီစကားကို သိပ်ကြိုက်တာ။

သူ ဘာပြောလဲဆိုတော့... "စစ်ပွဲဆိုတာ Halftime နားရအောင် ဘောလုံးကန်နေတာ မဟုတ်ဘူး" တဲ့။

မှန်တာပေါ့။ စစ်ပွဲဆိုတာ ဘောလုံးပွဲမှ မဟုတ်တာ။ ပထမပိုင်း ကန်လိုက်၊ မောရင် ခေတ္တနားလိုက်၊ အမောပြေမှ ဒုတိယပိုင်း ပြန်ကန်လိုက် လုပ်ရအောင် စစ်ပွဲက ကစားပွဲ မှမဟုတ်တာ။

ဒါပေမယ့် အံ့ဩစရာကောင်းတာက အဲဒီစကားကို ပြောခဲ့တဲ့သူကိုယ်တိုင်လည်း အခုတော့ စစ်တပ်နဲ့ ငြိမ်းချမ်းရေး စကားတွေပြော၊ အနားယူတဲ့ ပုံစံမျိုး ရောက်သွားပြန်ရော။

ကျနော် ပြောချင်တာက ဒါပဲဗျ။ စစ်တိုက်တယ်ဆိုတာ ပြတ်သားတဲ့ အဖြေတစ်ခု ထွက်တဲ့အထိ တိုက်ကြရတာ။

ဝေစားမျှစား လုပ်တာတွေ၊ ခဏရပ်လိုက် ပြန်တိုက်လိုက် လုပ်တာတွေဟာ နောက်လာမယ့် မျိုးဆက်တွေကို စစ်ပွဲ လက်ဆင်ကမ်းပေးနေတာနဲ့ အတူတူပဲ။


 အပြုတ်တိုက်၊ အပြတ်ရှင်း၊ သူနိုင်ကိုယ်နိုင် အမြစ်ပြတ်အောင် ရှင်းရမယ်။ ဒါမှ စစ်ပွဲ ပီသမှာပါ။


အဲလိုမဟုတ်ဘဲ ခဏတိုက်လိုက်၊ နားလိုက်၊ ပြန်တိုက်လိုက် လုပ်နေကြရင် ဒီစစ်ပွဲဟာ "လုပ်ပွဲ" ဖြစ်သွားပြီ။ စစ်ပွဲက လုပ်ပွဲ ဖြစ်သွားပြီဆိုတာနဲ့ သေကြရတာ၊ ဒုက္ခရောက်ကြရတာဟာ တိုင်းပြည်နဲ့ ပြည်သူတွေပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ 


မျိုးဆက်အဆက်ဆက် စစ်ရဲ့ ဒုက္ခကို ခံနေကြရလိမ့်မယ်။

ကြည့်လိုက်လေ... အခု ကျနော်တို့ တိုင်းပြည်မှာ စစ်ပွဲတွေ အပြတ်မရှင်းခဲ့လို့ နှစ်ပေါင်း ၇၀၊ ၈၀ အထိ စစ်ဖြစ်နေရတာ မဟုတ်ဘူးလား။


မိတ်ဆွေတို့ စဉ်းစားကြည့်ပါ... စစ်ပွဲတွေ၊ တိုက်ပွဲတွေဆိုတာ ဒီနေ့သေတာနဲ့ မနက်ဖြန်သေတာပဲ ကွာတာ။ ဒီစစ်ပွဲတွေ မပြီးသမျှ ကာလပတ်လုံး ကျနော်တို့ တိုင်းပြည်က လူတွေ သေနေကြရဦးမှာပဲ။


မိတ်ဆွေတို့... ကမ္ဘာ့သမိုင်းကို နည်းနည်းလောက် လှည့်ကြည့်ရအောင်။

သမိုင်းမှာ ကြာရှည်စွာ ဖြစ်ပွားခဲ့တဲ့ စစ်ပွဲတွေကို ကြည့်လိုက်ပါ။ ဘယ်စစ်ပွဲကမှ "ဝေစားမျှစား" လုပ်လို့ သို့မဟုတ် "ယှဉ်ပြိုင်ထိန်းညှိရုံ" နဲ့ မပြီးသွားခဲ့ပါဘူး။


အမေရိကန် ပြည်တွင်းစစ် (American Civil War) ကိုပဲ ကြည့်မလား။ မြောက်ပိုင်းနဲ့ တောင်ပိုင်း စစ်ဖြစ်ကြတုန်းက အေဘရာဟမ် လင်းကွန်း အမိန့်ပေးခဲ့တာ ဘာလဲ။ "အကန့်အသတ်မရှိ အပစ်အခတ်ရပ်စဲ‌ေရးပဲ" မဟုတ်ဘူး။ တောင်ပိုင်းတပ်တွေ အကြွင်းမဲ့ လက်နက်ချတဲ့အထိ (Unconditional Surrender)ထိ အပြတ်ရှင်းခဲ့တာပါ။ အဲဒီလို ပြတ်ပြတ်သားသား အနိုင်ရလဒ် ထွက်သွားခဲ့လို့ပဲ ဒီနေ့ အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု ဆိုတာ ကမ္ဘာ့အင်အားကြီးနိုင်ငံအဖြစ် တည်ရှိနေနိုင်တာ။


ကျနော်တို့နဲ့ နီးစပ်တဲ့ သီရိလင်္ကာကိုကြည့်ပါ။ LTTE တမီးလ်ကျား သူပုန်တွေနဲ့ နှစ်ပေါင်း ၃၀ နီးပါး ငြိမ်းချမ်းရေးဆွေးနွေးပွဲတွေ ခေတ္တအပစ်အခတ်ရပ်စဲရေးတွေ လုပ်ခဲ့ပေမယ့် စစ်မပြီးခဲ့ဘူး။ စစ်ပွဲတွေ ဆွဲဆန့်လေလေ တိုင်းပြည် မွဲတေလေလေပဲ ဖြစ်ခဲ့တယ်။


 နောက်ဆုံး ၂၀၀၉ ခုနှစ်မှာ မဟိန္ဒာ ရာဂျာပက်ဆာ အစိုးရက စစ်ပွဲကို အပြတ်ရှင်းတဲ့ နည်းလမ်းနဲ့ အမြစ်ပြတ် တိုက်ခိုက်လိုက်မှသာ စစ်ပွဲ ပြီးဆုံးသွားခဲ့တာ။


ကမ္ဘာ့သမိုင်းက သင်ခန်းစာတစ်ခု ပေးထားတယ်ဗျ။

စစ်ပွဲကို အပြတ်မတိုက်ဘဲ ဆွဲဆန့်ထားရင် ဘာဖြစ်မလဲ။ လက်နက်ကိုင် ခေါင်းဆောင်တွေ၊ စစ်ဘုရင်တွေပဲ ချမ်းသာသွားပြီး တိုင်းပြည်နဲ့ ပြည်သူ မွဲတေကျန်ခဲ့လိမ့်မယ်။ ဒါကို ကျနော်တို့ မြန်မာပြည်သူတွေ ကိုယ်တိုင်လည်း ကြုံခဲ့ရပြီးပြီ၊ အသိဆုံးလည်း ဖြစ်မှာပါ။


ဒါကြောင့် ကျနော် ရဲရဲကြီး ပြောရဲတယ်။

မြန်မာပြည် ငြိမ်းချမ်းရေးဆိုတာ ဘယ်သူလုပ်လို့မှ ငြိမ်းချမ်းရေး ရမှာမဟုတ်ဘူး။ ဟန်ပြတွေ လုပ်ပြမနေနဲ့။

ဒီတိုင်းပြည်မှာ သူပုန်တွေ ရှိနေသမျှ ကာလပတ်လုံး ငြိမ်းချမ်းရေး ဆိုတာ ဘယ်တော့မှ ရမှာမဟုတ်ဘူး။


အလားတူပဲ... စစ်တပ်ကို တိုက်လို့ စစ်တပ်က ပြုတ်ကျသွားခဲ့ရင်တောင် စစ်တပ်နဲ့ စစ်တပ်ထောက်ခံသူတွေက ပြန်ပြီး သူပုန်လုပ်ကြဦးမှာပဲ။ အဲဒီလို သွားရင် ဒီတိုင်းပြည်ဟာ အခုထက်ပိုဆိုးတဲ့ အမှောင်တွင်းထဲ ရောက်သွားလိမ့်မယ်။

တစ်ဖက်နဲ့တစ်ဖက် နယ်မြေလု၊ အင်အားလု၊ ငြိမ်းချမ်းရေးအမည်ခံပြီး နောက်တစ်ကြိမ် တိုက်ဖို့ အင်အားစု။ ဒီ သံသရာဆိုးကြီးက ဘယ်တော့မှ ကျွတ်မှာ မဟုတ်ဘူး။

တားဘုန်းကျော် ပြောသလိုပေါ့... Halftime နားရအောင် ကျနော်တို့ ဘောလုံးကန်နေတာ မဟုတ်ဘူးဗျ။

ဒါဆိုရင် စစ်တပ်အနေနဲ့ လုပ်စရာ ဘာရှိလဲ။ လုပ်စရာရှိတာ တစ်ခုပဲ ရှိတယ်။


ပြုတ်ပြုတ်ပြုန်းအောင် သူပုန်အမြစ်ပြတ် ပြုတ်အောင်သာ တိုက်ရမယ်။ ဒါပဲ ရှိတယ်။


မိတ်ဆွေတို့ စဉ်းစားကြည့်ပါ... ဒီတစ်ကြိမ်ဟာ နောက်ဆုံး ဖြစ်ရမယ်။ ဒီတစ်ကြိမ်မှာသာ သူပုန်ကို အပြုတ်မတိုက်ရင်၊ အပြတ်မရှင်းရင် နောက် မျိုးဆက်တွေ၊ နောင် အနာဂတ် မြန်မာပြည် ငြိမ်းချမ်းဖို့၊ တည်ငြိမ်ဖို့ဆိုတာ စိတ်ကူးယဉ် အိပ်မက်တစ်ခုပဲ ဖြစ်ကျန်ခဲ့လိမ့်မယ်။

အပြုတ်တိုက်၊ အပြတ်ရှင်းသင့်တဲ့ အချိန်ဟာ အခု အချိန်တန်ပါပြီ။

မီးဆိုတာ လောင်နေတုန်း ငြိမ်းရတာလွယ်တယ် ဖွဲ့မီးလို တငွေ့ငွေ့လောင်နေရင်တော့ အသက်တွေ ဘဝတွေက အဲ့ဒီ ဖွဲ့မီးထဲမှာပဲ လူမသိသူမသိ လောင်ကျွမ်းနေအုံးမှာပါပဲ ။ 


မိတ်ဆွေတို့... နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံမှာ "တရားဥပဒေစိုးမိုးရေး" ဆိုတာ စာအုပ်ထဲမှာ ရေးထားရုံနဲ့ ဖြစ်လာတာ မဟုတ်ပါဘူး။

နယ်စပ်ဒေသတွေမှာ လက်နက်ကိုင် သူပုန်တွေ ကိုယ်စီနယ်မြေစိုးမိုးပြီး မိမိဘာသာ ဥပဒေထုတ်၊ အခွန်ကောက်၊ တရားစီရင်နေသမျှ ကာလပတ်လုံး ဒီတိုင်းပြည်မှာ တရားဥပဒေစိုးမိုးရေး ဆိုတာ သေလူတစ်ယောက်ရဲ့ အိပ်မက်ပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။


စဉ်းစားကြည့်ဗျာ... တိုင်းပြည်တစ်ခုတည်းမှာ ဥပဒေက ဆယ်မျိုးဖြစ်နေလို့ ရမလား။ မြို့ပေါ်မှာ တရားဥပဒေရှိပြီး နယ်စပ်မှာ လက်နက်ကိုင်ထားတဲ့ ဘိန်းဘုရင်တွေစိုးမိုးနေရင် အဲဒီနိုင်ငံကို အချုပ်အခြာအာဏာပိုင် နိုင်ငံလို့ ခေါ်လို့ရဦးမလား။


အခု နယ်စပ်ဒေသတွေကို သေချာကြည့်လိုက်ပါ။ လက်နက်ကိုင် သူပုန်တွေ စိုးမိုးထားတဲ့ နေရာတိုင်းမှာ ဘာတွေဖြစ်နေလဲ။

ဒုစရိုက်လုပ်ငန်းတွေ၊ မူးယစ်ဆေးဝါး ကုန်ကူးမှုတွေ၊ အွန်လိုင်းငွေလိမ် ဂိုဏ်းတွေနဲ့ ဥပဒေမဲ့ နယ်မြေတွေ ဖြစ်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ အချုပ်အခြာအာဏာ ဆိုတာ ရန်ကုန် မန်းလေးလို မြို့တော်မှာပဲ ရှိနေလို့ မရဘူးဗျ။ တိုင်းပြည်ရဲ့ အစွန်အဖျား၊ နယ်စပ်မျဉ်းရဲ့ နောက်ဆုံး စင်တီမီတာအထိ နိုင်ငံတော်ရဲ့ အာဏာစက်နဲ့ တရားဥပဒေ စိုးမိုးနေရမယ်။


နယ်စပ်ဒေသပါမကျန် တိုင်းပြည်အနှံ့ အချုပ်အခြာအာဏာ တည်တံ့ခိုင်မြဲဖို့ဆိုရင် အဲဒီနယ်စပ်တွေမှာ မင်းမူနေတဲ့ သူပုန်တွေကို လုံးဝမရှိအောင် အပြုတ်တိုက် အပြတ်ရှင်းပစ်ဖို့မှတစ်ပါး အခြားနည်းမရှိပါဘူး။


အချုပ်အခြာအာဏာကို ဝေမျှစမ်းသပ်လို့ မရဘူး။ နှစ်ပိုင်းခွဲလို့လည်း မရဘူး။ တိုင်းပြည်မှာ လက်နက်ကိုင် တပ်မတော် တစ်ခုတည်းပဲ ရှိရမယ်။ ဥပဒေ တစ်ခုတည်းပဲ ရှိရမယ်။ ဒါမှ တရားဥပဒေစိုးမိုးရေး ဆိုတာ အမှန်တကယ် အသက်ဝင်လာမှာပါ။


ဒီနေရာမှာ ကျနော်တို့ ရိုးရိုးသားသား မေးကြည့်ဖို့လိုတယ်။ ကျနော်တို့ ခေတ်မှာ ဒီပြဿနာကို အပြတ်မရှင်းခဲ့ရင် ဘာဆက်ဖြစ်မလဲ။


ဒီကင်ဆာကျိတ်ကြီးကို ငြိမ်းချမ်းရေး ဆိုတဲ့ ပတ်တီးအတုနဲ့ အပေါ်ယံ အုပ်ထားလိုက်ရင်၊ နောက် မျိုးဆက်တွေဆီ ဒီစစ်ပွဲ ဒုက္ခကြီး ရောက်သွားမှာပဲ။ 

ကျနော်တို့ ကလေးတွေ၊ ကျနော်တို့ရဲ့ မြေးတွေဟာ လက်နက်ကိုင် ဘိန်းဘုရင်တွေ မူးယစ်ရာဇာရာဇဝတ်ဂိုဏ်းတွေရဲ့ အကြမ်းဖက်မှုကို ဆက်ခံရဦးမယ်။

ငြိမ်းချမ်းရေး‌ေဆွး‌ေနွးပွဲ နဲ့ ဆွဲဆန့်ထားတဲ့ စစ်ပွဲတိုင်းမှာ ပြည်သူတွေရဲ့ သွေးနဲ့ တိုင်းပြည်ရဲ့ အနာဂတ်ပဲ ပေးဆပ်လိုက်ရတာပါ။


တပ်မတော်အနေနဲ့ 

စစ်ပွဲကို အပြုတ်တိုက် အပြတ်ရှင်းတယ်ဆိုတာ မုန်းတီးလို့ အမုန်းတရားကြောင့် လုံးဝ မဟုတ်ဘူးပါဘူး။ တိုင်းပြည် ရေရှည် ရပ်တည်နိုင်ဖို့ ပြည်ထောင်စုကြီး မပြိုကွဲ မပျက်ဖို့ နဲ့ နောက်လာမယ့် မျိုးဆက်သစ်တွေဆီ စစ်ပွဲရဲ့ မီးစကို လက်ဆင့်မကမ်းချင်တော့လို့ မဖြစ်မနေလုပ်ရတာပါ ။

နာကျင်ရရင်လည်း ဒီနေ့ ကျနော်တို့ခေတ်မှာပဲ တစ်ခါတည်း အပြတ် နာကျင်လိုက်ကြတာ ပေါ့ဗျာ။


 ဒါမှ နောင်လာမယ့် အနာဂတ် မြန်မာပြည်မှာ စစ်ပွဲဆိုတာ သမိုင်းစာအုပ်ထဲမှာပဲ ကျန်ခဲ့စေချင်တာ ကျနော်စေတနာပါ ။

အားမနာတမ်းပြောရရင် 

တပ်မ‌ေတာ်အနေနဲ့ လုပ်စရာရှိတာ တစ်ခုပဲ ရှိပါတယ်... တိုင်းပြည်အနှံ့က သူပုန်အဖွဲ့အစည်း မှန်သမျှကို အမြစ်ပြတ် အပြုတ်တိုက်ဖို့ပဲ။ 


ဒါဟာ နောင်အနာဂတ် မြန်မာပြည် ငြိမ်းချမ်းရေးနဲ့ တည်ငြိမ်ရေးအတွက် ရှောင်လွှဲလို့မရတဲ့ အမှန်တရားပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

မိတ်ဆွေတို့... ဒီနေ့ ကျနော်တို့ အားလုံး တောင်းဆိုရမှာက ဟန်ပြ အပစ်အခတ် ရပ်စဲရေးတွေ မဟုတ်ပါဘူး။ တိုင်းပြည်မှာ သူပုန်‌ေတွ အကြမ်းဖက်သမား‌ေတွ လုံးဝ မရှိတော့တဲ့အထိ ပြတ်သားတဲ့ စစ်ပွဲအဆုံးသတ်ကိုပဲ တောင်းဆိုကြရမှာပါ။

ဒီအကြောင်းအရာအပေါ် မိတ်ဆွေတို့ရော ဘယ်လိုမြင်လဲ... ကျနော်တို့ရဲ့ နောက်မျိုးဆက်သစ်တွေဆီ စစ်ပွဲ‌ေတွကို လက်ဆင်ဆက်ကမ်း‌ေပးခဲ့မလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဒီနေ့မှာပဲ အပြုတ်တိုက် အပြတ်ရှင်းမလား... မိတ်ဆွေတို့ရဲ့ အတွေးကိုလည်း ကွန်မန့်မှာ မျှဝေခဲ့လို့ရပါတယ် ။


မိတ်ဆွေတို့...

ဒီနေ့ ကျနော် ပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေဟာ မိတ်ဆွေတို့အတွက် အတော်လေး ပြင်းထန်ကောင်း ပြင်းထန်ပါလိမ့်မယ်။ ဒါပေမယ့် ဒါဟာ ကျနော်တို့ ရင်ဆိုင်နေရတဲ့ မြန်မာ့နိူင်ငံရေးရဲ့ အမှန်တရား‌ေတွပဲ ဖြစ်ပါတယ်။


ကျနော် မိတ်ဆွေတို့ကို မေးခွန်းတစ်ခု မေးခဲ့ချင်ပါတယ်။

ကျနော်တို့တွေဟာ ငြိမ်းချမ်းရေး ဆိုတဲ့ စကားလုံး နောက်ကို လိုက်ရင်း၊ စစ်ပွဲကို ဆွဲဆန့်ထားတဲ့ ဘိန်းဘုရင် လူမျိုးစုလက်နက်ကိုင် သူပုန်တွေရဲ့ ကစားကွက်ထဲမှာ မျိုးဆက်တစ်ခုပြီးတစ်ခု စတေးခံရတဲ့ သွေးတွေနဲ့ ရင်းနှီးပေးနေကြတော့မှာလား...

ဒါမှမဟုတ်... နာကျင်ရရင်လည်း တစ်ခါတည်း နာကျင်လိုက်ပြီး၊ နောက်လာမယ့် မျိုးဆက်တွေ စစ်ပွဲ‌ေတွရဲ့ အမွေဆိုးကို ဘယ်တော့မှ ထပ်မခံရတော့အောင် ပြတ်သားတဲ့ အဖြေတစ်ခုကို တောင်းဆိုကြတော့မှာလား...မိတ်ဆွေတို့ စိတ်ထဲမှာပဲ ဖြေကြ ည့်ပေးပါ ။ 

စစ်ပွဲကို Halftime နားမလား... ဒါမှမဟုတ် အမြစ်ပြတ် အပြုတ်တိုက်ပြီး စစ်ပွဲတွေကို အဆုံးသတ်မကြလား...

မိတ်ဆွေတို့ရဲ့ ရင်ထဲမှာ အဖြေတစ်ခုတော့ ကျန်ရ

စ်ခဲ့လိမ့်မယ်လို့ ကျနော် မျှော်လင့်ပါတယ်။

အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။

ပြန်လည်ဆုံတွေ့ပါမယ် ။