ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ပြည်ထောင်စုကြီးကို ဘယ်လို တည်ဆောက်ကြမလဲ"

မင်္ဂလာပါ မိတ်ဆွေတို့။ ဒီနေ့ ကျွန်တော်တို့တွေ အလေးအနက်ထား စဉ်းစားရမယ့်၊ လက်တွေ့ရင်ဆိုင် ဖြေရှင်းရမယ့် မေးခွန်းတစ်ခုနဲ့ စကားဝိုင်းကို စချင်ပါတယ်။

"ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ပြည်ထောင်စုကြီးကို ဘယ်လို တည်ဆောက်ကြမလဲ"

ဒါဟာ သာမန် နိုင်ငံရေး စကားလုံးတစ်ခု မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ နိုင်ငံရဲ့ ရှင်သန်ရေး၊ ကျွန်တော်တို့ မျိုးဆက်တွေရဲ့ သေရေးရှင်ရေးနဲ့ တိုက်ရိုက် သက်ဆိုင်နေတဲ့ မေးခွန်းပါ။ မိတ်ဆွေတို့ စဉ်းစားကြည့်ပါ။ နိုင်ငံအနှံ့မှာ လက်နက်ကိုင် သူပုန်တွေ၊ ပုန်ကန်ထကြွသူတွေ ရှိနေသရွေ့၊ သေနတ်သံတွေ ဆူညံနေသရွေ့ ကျွန်တော်တို့ တကယ် ငြိမ်းချမ်းနိုင်ပါ့မလား။ ငြိမ်းချမ်းရေးသာ မရရှိရင် ပြည်ထောင်စုဆိုတာရော တည်တံ့နိုင်ပါ့မလား။ အဖြေက ရှင်းပါတယ်။ လုံးဝ မတည်တံ့နိုင်ပါဘူး။

 ကျွန်တော်တို့နဲ့ သိပ်မဝေးတဲ့ အာရှတိုက်က သီရိလင်္ကာနိုင်ငံ အကြောင်းကို မိတ်ဆွေတို့ ကြားဖူးကြမှာပါ။ အဲဒီမှာ တမီလ်ကျား (LTTE) ဆိုတဲ့ လက်နက်ကိုင် သူပုန်တွေက နိုင်ငံကို နှစ်ခြမ်းခွဲဖို့ ဆယ်စုနှစ် သုံးခုလောက် ပုန်ကန်ခဲ့ကြတယ်။ အစပိုင်းမှာ အစိုးရက ငြိမ်းချမ်းရေး စကားဝိုင်းတွေ ခဏခဏ လုပ်ခဲ့တယ်။ စေ့စပ်ဆွေးနွေးဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် တစ်ဖက်က ဘာလုပ်လဲဆိုတော့ ငြိမ်းချမ်းရေးဆိုတာကို ဗန်းပြ၊ အချိန်ဆွဲပြီး လက်နက်တွေ ထပ်စုဆောင်းတယ်။ အင်အားပြန်ဖြည့်တယ်။

ဒီတော့ နိုင်ငံတော် ပြိုကွဲတော့မယ့် အန္တရာယ်ကို သီရိလင်္ကာ အစိုးရက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်သွားတယ်။ ပြည်ထောင်စုကို ကာကွယ်ဖို့အတွက်ဆိုရင် ခွဲထွက်ချင်နေတဲ့ ဒီလက်နက်ကိုင်တွေကို ဆက်ပြီး အလိုလိုက်နေလို့ မရတော့ဘူးဆိုတာကို သဘောပေါက်သွားတယ်။ အဲဒီတော့မှ ပြတ်ပြတ်သားသား စစ်ရေးအရ အမြစ်ပြတ် နှိမ်နင်းခဲ့ရတယ်။ အဲဒီလို ပြတ်သားခဲ့လို့သာ ဒီကနေ့ သီရိလင်္ကာနိုင်ငံဆိုတာ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ မကွဲဘဲ တစ်ပေါင်းတစ်စည်းတည်း ဆက်လက် ရပ်တည်နိုင်ခဲ့တာပါ။

 ၁၉ ရာစုက အမေရိကန် ပြည်တွင်းစစ် (American Civil War) ကို မိတ်ဆွေတို့ ကြားဖူးကြမှာပါ။ သမ္မတ အေဘရာဟမ် လင်ကွန်း (Abraham Lincoln) အုပ်ချုပ်နေတဲ့ အချိန်မှာ တောင်ပိုင်းပြည်နယ်တွေက ခွဲထွက်ဖို့ ကြိုးစားပြီး လက်နက်ကိုင် ပုန်ကန်ကြတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ လင်ကွန်းက "စေ့စပ်ဆွေးနွေးမယ်၊ သူတို့လိုချင်တာ ပေးလိုက်မယ်" ဆိုပြီး အလျှော့မပေးခဲ့ဘူး။ ဘာကြောင့်လဲ။ ပြည်ထောင်စုကြီး ပြိုကွဲသွားမှာကို သူ လုံးဝ လက်မခံနိုင်လို့ပဲ။ ပြည်ထောင်စုကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် လက်နက်ကိုင် ခွဲထွက်ရေးသမားတွေကို ပြတ်ပြတ်သားသား စစ်ရေးအရ နှိမ်နင်းခဲ့ရတယ်။ အသက်သွေးချွေးတွေ အများကြီး ရင်းနှီးခဲ့ရတယ်။ ဒါပေမယ့် အဲဒီလို ပြတ်သားခဲ့လို့သာ ဒီကနေ့ ကမ္ဘာ့အင်အားအကြီးဆုံး အမေရိကန် ပြည်ထောင်စုဆိုတာ ဖြစ်လာတာပါ။

ဒါဟာ သမိုင်းက ပေးတဲ့ အလွန်လေးနက်တဲ့ သင်ခန်းစာပဲ။ ပြည်ထောင်စုကို ကာကွယ်ချင်တယ်ဆိုရင်၊ လက်နက်ကိုင် ပဋိပက္ခကို အရင်ဆုံးနဲ့ အပြတ်သားဆုံး ဖြေရှင်းရပါလိမ့်မယ်။ အိမ်တစ်အိမ်မှာ ဓားမြှောင်ကိုင်ထားတဲ့ လူဆိုးတွေ ရှိနေရင်၊ အဲဒီလူဆိုးတွေကို အရင်မနှိမ်နင်းဘဲ မိသားစု စားပွဲဝိုင်းမှာ အေးအေးဆေးဆေး ထမင်းစားလို့ မရပါဘူး။ အန္တရာယ်ကို အရင်ဖယ်ရှားရပါတယ်။

မိတ်ဆွေတို့... ကျွန်တော်တို့ တိုင်းပြည်ကို တကယ်ချစ်တယ်ဆိုရင်၊ တကယ် ကာကွယ်ချင်တယ်ဆိုရင် စကားလုံးလှလှတွေနဲ့ လေလုံးမိုးလုံး ထစ်နေလို့ မရတော့ဘူး။ အဝေးကနေ စာရိုက်ပြီး မျိုးချစ်စိတ် ပြနေရုံနဲ့ မရတော့ဘူး။ လက်တွေ့ သက်သေပြရမယ့် အချိန်ကို ဆိုက်ဆိုက်မြိုက်မြိုက် ရောက်နေပါပြီ။

ဒီနေ့ ကျွန်တော်တို့ နိုင်ငံမှာ ဖြစ်နေတဲ့ လက်နက်ကိုင် ပြဿနာတွေကို သေသေချာချာ၊ ပညာသားပါပါ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာကြည့်ပါ။ တချို့က နိုင်ငံရေး စကားလုံးတွေ သုံးကြတယ်။ ဒီမိုကရေစီတို့၊ တန်းတူညီမျှရေးတို့၊ လွတ်မြောက်ရေးတို့ အသံကျယ်ကျယ် အော်ကြတယ်။ ဒါပေမယ့် မြေပြင်မှာ တကယ်တမ်း ဖြစ်နေတာက ဘာလဲ။ ဒီလက်နက်ကိုင် အဖွဲ့အစည်း အတော်များများရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ မူးယစ်ဆေးဝါး ပြဿနာတွေ၊ တရားမဝင် မှောင်ခိုလုပ်ငန်းတွေ၊ သယံဇာတ ခိုးထုတ်မှုတွေက အခိုင်အမာ အခြေပြုနေတာပါ။

သူတို့ဟာ နိုင်ငံရေးကို ဗန်းပြပြီး သူတို့ရဲ့ စီးပွားရေး အင်ပါယာကို ကာကွယ်နေကြတဲ့ စစ်ဘုရင် (Warlords) တွေသာ ဖြစ်ပါတယ်။ မူးယစ်ဆေးဝါးနဲ့ မှောင်ခိုလုပ်ငန်းတွေက ရတဲ့ ငွေမည်းတွေနဲ့ လက်နက်ဝယ်တယ်၊ လူသစ်စုတယ်။ ပြီးတော့ တိုင်းပြည်ကို မီးဟုန်းဟုန်း တောက်အောင် လုပ်နေကြတယ်။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ လူငယ်တွေ၊ မျိုးဆက်သစ်တွေကို မူးယစ်ဆေး ရွှံ့နွံထဲ ဆွဲချနေတဲ့ ဒီလို ကိုယ်ကျိုးရှာ လူသတ်သမားတွေကို ကျွန်တော်တို့က နိုင်ငံရေး မျက်နှာဖုံးစွပ်ပေးပြီး ဆက်ကြည့်နေရမှာလား။ တိုင်းပြည်ရဲ့ အနာဂတ်ကို ဖျက်ဆီးနေတဲ့ ဒီလို လက်နက်ကိုင်တွေကို အမြစ်ပြတ် အမြန်ဆုံး ရှင်းလင်းဖို့ လိုအပ်နေပြီ မဟုတ်ဘူးလား။

နောက်ထပ် ရင်နာစရာ အကောင်းဆုံး အချက်တစ်ခု ရှိသေးတယ်။ အဲဒါကတော့ "ငြိမ်းချမ်းရေး" ဆိုတဲ့ မွန်မြတ်တဲ့ စကားလုံးကို အလွဲသုံးစား လုပ်နေတာပဲ။

လူမျိုးစု အမည်ခံ လက်နက်ကိုင်တချို့ ရှိတယ်။ ငြိမ်းချမ်းရေး စားပွဲဝိုင်းမှာတော့ ဝတ်စုံပြည့်နဲ့ လာထိုင်ပြတယ်။ ငြိမ်းချမ်းရေး အကြောင်းပြပြီး အချိန်ဆွဲတယ်။ ဒါပေမယ့် နောက်ကွယ်ကျတော့ ဘာလုပ်နေလဲ။ ပြည်တွင်းငြိမ်းချမ်းရေးကို ဖျက်ဆီးနေတဲ့ အကြမ်းဖက်သမားတွေကို လက်နက်တွေ ထောက်ပံ့ပေးတယ်၊ စစ်ပညာ သင်တန်းတွေ ပေးတယ်၊ သူတို့နယ်မြေမှာ ခိုလှုံခွင့် ပေးထားတယ်။

ဒါဟာ တိုင်းပြည်ကို မျက်နှာပြောင်တိုက်ပြီး သစ္စာဖောက်တာပဲ။ ပြည်ထောင်စုကို နောက်ကျောကနေ ဓားနဲ့ ထိုးနေတာပဲ။ ဒီလို ငြိမ်းချမ်းရေး အကြောင်းပြပြီး နောက်ကွယ်ကနေ တိုင်းပြည်ကို ဖြိုခွဲနေတဲ့ အဖွဲ့တွေကို ကျွန်တော်တို့က ခွင့်လွှတ်ပေးနေဦးမှာလား။ မျက်နှာလွှဲ ခဲပစ် လုပ်နေဦးမှာလား။ ပြတ်သားသင့်တဲ့ အချိန်မှာ မပြတ်သားရင်၊ နှိမ်နင်းသင့်တဲ့ အချိန်မှာ မနှိမ်နင်းရင် အဲဒီအကျိုးဆက်ကို အပြစ်မဲ့ ပြည်သူတွေပဲ သွေးနဲ့ မျက်ရည်နဲ့ ပေးဆပ်ရမှာပါ။ ကင်ဆာဆဲလ် (Cancer cell) ကို သနားပြီး မခွဲထုတ်ဘဲ ထားရင် တစ်ကိုယ်လုံး ပြန့်ပြီး အသက်ပါ ဆုံးရှုံးသွားတတ်တဲ့ သဘောတရားကို ကျွန်တော်တို့ မေ့ထားလို့ မရပါဘူး။

ဒီပြဿနာတွေ အားလုံးရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ အရိပ်မည်းကြီးတစ်ခု ရှိနေသေးတယ်။ အဲဒါကတော့ ပြည်ပ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှုပါပဲ။

နိုင်ငံတော်ရဲ့ ပြည်တွင်းရေးကို နှောင့်ယှက်ဖျက်ဆီးနေတဲ့ ပြည်ပနိုင်ငံတွေ၊ အဖွဲ့အစည်းတွေ ရှိတယ်။ သူတို့က ကျွန်တော်တို့ တိုင်းပြည် ငြိမ်းချမ်းသွားမှာ၊ တည်ငြိမ်သွားမှာကို မလိုလားဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့ အချင်းချင်း သွေးကွဲပြီး ချင်းချင်း ချနေမှ၊ တိုင်းပြည် မတည်မငြိမ် ဖြစ်နေမှ သူတို့က ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သယံဇာတတွေကို အလွယ်တကူ ခေါင်းပုံဖြတ်လို့ ရမှာကိုး။ သူတို့ရဲ့ ပထဝီနိုင်ငံရေး (Geopolitics) ကစားကွက်ထဲမှာ ကျွန်တော်တို့ကို ရုပ်သေးရုပ်လို အသုံးချလို့ ရမှာကိုး။ Proxy War လို့ခေါ်တဲ့ ကိုယ်စားလှယ်လွှဲ စစ်ပွဲတွေ ဖန်တီးပြီး သူတို့ လက်မရွံ့ဘဲ ကျွန်တော်တို့ တိုင်းပြည်ကို ဖျက်ဆီးနေကြတာပါ။

ဒါကို ကျွန်တော်တို့ ပြည်သူတွေ ပီပီပြင်ပြင် မြင်ဖို့လိုတယ်။ ပြည်ပက နေပြီး အဝေးထိန်း စနစ်နဲ့ ခိုင်းစေနေတာတွေကို ကျွန်တော်တို့ ပြတ်ပြတ်သားသား ဆန့်ကျင်ရမယ်။ ကိုယ့်နိုင်ငံရဲ့ ကံကြမ္မာကို ကိုယ့်ဖာသာ ဖန်တီးခွင့်ရှိရမယ်။ သူများ နှာခေါင်းပေါက်နဲ့ အသက်ရှူနေသရွေ့၊ ပြည်ပက ကျွေးတဲ့ အစာကို မျှော်လင့်ပြီး သူတို့ခိုင်းတာ လုပ်နေသရွေ့ ကျွန်တော်တို့ ပြည်ထောင်စုဆိုတာ ဘယ်တော့မှ ခေါင်းမော့နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။

မိတ်ဆွေတို့...

အခု ကျွန်တော် ပြောခဲ့တဲ့ အချက်အလက်တွေ၊ နိုင်ငံရေး အရိပ်အကဲတွေကို ပြန်ကြည့်ပါ။ ကျွန်တော်တို့ ရှေ့မှာ ရွေးချယ်စရာ လမ်းနှစ်လမ်းပဲ ရှိတယ်။

တစ်လမ်းက လက်နက်ကိုင်တွေရဲ့ ခြိမ်းခြောက်မှုအောက်မှာ ခေါင်းငုံ့ပြီး၊ မူးယစ်ဆေးနဲ့ မှောင်ခိုသမားတွေ ကြီးစိုးတဲ့၊ ပြည်ပက ကြိုးဆွဲရာ ကရတဲ့ ဖရိုဖရဲ နိုင်ငံတစ်ခုအဖြစ် ဆက်သွားမလား။

နောက်တစ်လမ်းက တိုင်းပြည်ကို တကယ်ချစ်တဲ့ စိတ်နဲ့၊ အကြမ်းဖက်မှုမှန်သမျှကို ပြတ်ပြတ်သားသား တိုက်ဖျက်ပြီး၊ တည်ငြိမ်အေးချမ်းတဲ့ ခိုင်မာတောင့်တင်းသော ပြည်ထောင်စုကြီးကို တည်ဆောက်မလား။

ဆုံးဖြတ်ရမှာက ကျွန်တော်တို့ ပြည်သူတွေပါပဲ။

ဒီနေ့ ဗီဒီယိုလေးကို မဆုံးခင်မှာ မိတ်ဆွေတို့ကို မေးခွန်းတစ်ခု မေးခဲ့ချင်တယ်။ ဗီဒီယို ကြည့်ပြီးသွားရင်တောင် ရင်ထဲမှာ စွဲကျန်ရစ်မယ့်၊ အေးအေးဆေးဆေး စဉ်းစားကြည့်စေချင်တဲ့ မေးခွန်းတစ်ခုပါ။

"တကယ်လို့ သင်သာ ဒီတိုင်းပြည်ရဲ့ အနာဂတ်ကို ဆုံးဖြတ်ခွင့်ရှိတဲ့ သူတစ်ယောက်ဆိုရင်... အတုအယောင် ငြိမ်းချမ်းရေး စကားလုံးတွေအောက်မှာ ပုန်းကွယ်နေတဲ့ လက်နက်ကိုင်တွေကို ဆက်ပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးနေမှာလား... ဒါမှမဟုတ် နောင်လာမယ့် မျိုးဆက်သစ်တွေအတွက် အေးချမ်းတဲ့ ပြည်ထောင်စုကြီးတစ်ခု ကျန်ရစ်ခဲ့အောင် ဒီနေ့ပဲ ပြတ်ပြတ်သားသား ရပ်တည် ဆုံးဖြတ်တော့မလား။"

မိတ်ဆွေတို့ရဲ့ ရင်ထဲက အဖြေကို ကိုယ်တိုင်ပဲ စဉ်းစားကြည့်ကြပါ။

ကျွန်တော့်အနေနဲ့ ဒီလို အမှန်တရားတွေ၊ လူအများစု သတိမထားမိတဲ့ ထောင့်စွန်းက အချက်အလက်တွေကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဆက်ပြီး ပြောနေဖို့၊ ဒီ Channel ကနေတစ်ဆင့် အသိပညာတွေ ဆက်လက် မျှဝေနေဖို့ဆိုတာ မိတ်ဆွေတို့ရဲ့ နားလည်မှုနဲ့ တွန်းအားတွေ အမြဲတမ်း လိုအပ်နေပါတယ်လို့ အဆုံးသတ်မှာ ပြောကြားချင်ပါတယ်။

အချိန်ပေးပြီး ကြည့်ရှုပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်။ နောက်ထပ် ဗီဒီယို

တွေမှာ ဆက်လက် ဆုံတွေ့ကြပါမယ်။