- ဒီမိုကရေစီဆိုတာ ခူးစားရတဲ့ သစ်သီးမဟုတ်ဘူး (သို့မဟုတ်) အစိုးရပြောင်းရုံနဲ့ ပြီးသွားတဲ့ ကိစ္စလား။
(ကင်မရာကို တိုက်ရိုက်၊ တည်ငြိမ်ပြီး ယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ စိုက်ကြည့်ပါ။ စကားပြောတဲ့အခါ အလျင်စလို မပြောဘဲ စကားလုံးတစ်လုံးချင်းစီကို အလေးအနက်ထားပြီး လေသံကို အနိမ့်အမြင့် သေချာထိန်းပြီး စတင်ပါ။)
[စက္ကန့်အနည်းငယ် တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ စကားစပါ]
မင်္ဂလာပါ မိတ်ဆွေတို့။
ဒီနေ့ ကျွန်တော်တို့တွေ အားလုံးရဲ့ နှုတ်ဖျားမှာ ရေပန်းစားနေတဲ့၊ အားလုံးက တောင့်တနေကြတဲ့ စကားလုံးတစ်လုံးအကြောင်း ပြောကြမယ်။ အဲဒါကတော့ "ဒီမိုကရေစီ" ပါပဲ။
ဒါပေမယ့်... ဒီနေ့ ကျွန်တော်ပြောမယ့် ဒီမိုကရေစီအကြောင်းက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ လက်တွေ့ဘဝ၊ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အနာဂတ်နဲ့ တိုက်ရိုက်သက်ဆိုင်နေတဲ့၊ အင်မတန် အရေးကြီးတဲ့ အမြင်တစ်ရပ်ကို ဆွေးနွေးကြည့်ချင်ပါတယ်။
မိတ်ဆွေတို့ စဉ်းစားကြည့်ဖူးလား... ကျွန်တော်တို့ အပါအဝင် ဒီမိုကရေစီ အကူးအပြောင်းကို သွားနေတဲ့ နိုင်ငံတွေ၊ ဆင်းရဲကျပ်တည်းနေတဲ့ နိုင်ငံတွေမှာ ဒီမိုကရေစီကို ဘယ်လို မြင်နေကြသလဲ ဆိုတာကိုပေါ့။
များသောအားဖြင့်ကတော့ ဒီမိုကရေစီဆိုတာကို "မှော်တုတ်တံ" တစ်ချောင်းလို မြင်နေကြတယ်။ ဒီမိုကရေစီသာ ရလိုက်ရင် တိုင်းပြည်ရဲ့ ဆင်းရဲကျပ်တည်းမှုတွေ ချက်ချင်း ပျောက်သွားမယ်။ အလုပ်အကိုင်တွေ ပေါများလာမယ်။ လမ်းတွေကောင်းလာမယ်။ အရာရာ ပြီးပြည့်စုံသွားမယ်ဆိုတဲ့ "အဖြေတစ်ခု" လို့ အလွန်အကျွံ မှတ်ယူသွားကြတယ်။
ဒီလို မှတ်ယူလိုက်တဲ့ အကျိုးဆက်က ဘာဖြစ်လာသလဲဆိုတော့... အဆောက်အအုံတစ်ခုကို အုတ်မြစ်ကစပြီး အချိန်ယူ တည်ဆောက်ရမယ်ဆိုတာကို မေ့သွားကြတာပဲ။ ဒီမိုကရေစီကို ဖြည်းဖြည်းချင်း အချိန်ယူ တည်ဆောက်ရမယ်ဆိုတဲ့ အသိတရား ပျောက်ဆုံးသွားကြတာပဲ။
(လေသံကို အနည်းငယ် လျှော့ချပြီး၊ ပိုပြီး ရင်းနှီးတဲ့ ပုံစံနဲ့ ဆက်ပြောပါ)
မိတ်ဆွေတို့... ဒီမိုကရေစီဆိုတာ သစ်ပင်ပေါ်မှာ ဝေဝေဆာဆာ သီးနေတဲ့ အသီးသက်သက် မဟုတ်ဘူးဗျ။
ဒီမိုကရေစီဆိုတာ သီးပွင့်လာအောင် နှစ်ရှည်လများ တဖြည်းဖြည်း ပြုစုပျိုးထောင်ပေးရတဲ့ သစ်ပင် တစ်ပင်ပါ။ သစ်ပင်ပေါ်က သစ်သီးလို လွယ်လွယ်ကူကူ လှမ်းခူးဆွတ်လိုက်တာနဲ့၊ အစိုးရတစ်ခု ပြောင်းလိုက်တာနဲ့၊ ရွေးကောက်ပွဲတစ်ခု လုပ်လိုက်တာနဲ့ သာယာဝပြောတဲ့ ရွှေပြည်ေအးနိူင်ငံတစ်ခုအဖြစ်နဲ့ ချက်ချင်း ဖြစ်မလာပါဘူး။
ဥရောပ နိုင်ငံတွေ၊ အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု အီတလီ ပြင်သစ် စတဲ့ ဒီမိုကရေစီ ရင့်ကျက်ပါတယ်ဆိုတဲ့ နိုင်ငံတွေကို ကြည့်ပါ။ သူတို့တွေ ဒီအဆင့်ကို ရောက်ဖို့ ရွေးကောက်ပွဲ တစ်ခါ၊ နှစ်ခါလောက် လုပ်ပြီး ရောက်လာတာ မဟုတ်ဘူး။ နှစ်ပေါင်း ရာနဲ့ချီပြီး အသက်သွေးချွေးတွေ ရင်းခဲ့ရတယ်။ အမှားတွေ လည်း အကြိမ်ကြိမ် လုပ်ခဲ့ရတယ်။ လူတန်းစား အလွှာအသီးသီးကနေ နှစ်ပေါင်းများစွာ ငြိမ်းငြိမ်းချမ်းချမ်းနဲ့ တဖြည်းဖြည်း ညှိယူ တည်ဆောက်ခဲ့ရတဲ့ သမိုင်းတွေ ရှိတယ်။
ကျွန်တော်တို့လို ဖွံ့ဖြိုးဆဲ နိုင်ငံတွေ၊ အာဖရိကတိုက်က နိုင်ငံတချို့၊ လက်တင်အမေရိကက နိုင်ငံတချို့ရဲ့ နိူင်ငံရေး ရေချိန်မှာ ဘာသွားတွေ့ရသလဲဆိုရင်၊ ဒီမိုကရေစီကို သစ်သီးတစ်လုံးလို အလွယ်တကူ ခူးဆွတ်ချင်ကြတယ်။ အချိန်မပေးချင်ဘူး။ ချက်ချင်း ခံစားချင်ကြတယ်။ အဲဒီလို လောဘတကြီးနဲ့ အလွယ်တကူ ခူးဆွတ်ချင်တဲ့အတွက်၊ အုတ်မြစ်မခိုင်ဘဲ အပေါ်ထပ်ကို အမြန်ဆောက်ချင်တဲ့အတွက်... နောက်ပြန် လဲကျပြီး တိုင်းပြည် ပိုအကျနာသွားတဲ့ သာဓကတွေ သမိုင်းမှာ အများကြီး ရှိပါတယ်။ ဒီမိုကရေစီဆိုတဲ့ နာမည်ခံပြီး အာဏာရှင်တွေ ထွက်ပေါ်လာတာ၊ ပြည်တွင်းစစ်တွေ ပိုဆိုးသွားတာတွေဟာ အဲဒီလို အလွယ်လိုချင်တဲ့ စိတ်ကနေ မြစ်ဖျားခံတာပါပဲ။
ကျနော်တို့နိူင်ငံကို မြင်အောင်ကြည့်ပါ လွတ်လပ်ရေးရပြီး ဒီမိုကရေစီပါလိမန်စနစ်နဲ့သွားတယ် ၊ ၁၉၅၈ /၅၉ မှာ ရောင်စုံသူပုန်သောင်းကြမ်းမှုကြောင့် ၆၂မှာ ပျက်ဆီးသွားတယ် ၊ 2010မှာ ၂၀၀၈ ဖွဲ့စည်းပုံအခြေဥပဒေနဲ့ ဒီမိုကရေစီလမ်းပေါ်ကို တက်လှမ်းလာခဲ့တယ် 2021မှာ နောက်ပြန်လန်ကျသွားခဲ့တယ် အခု ၂၀၂၅ မှာ ရွေးကောက်ပွဲတွေ လွှတ်တော်တွေနဲ့ ပြန်လည်ရုန်းထ နေတယ် ။ အဖက်ဖက်မှာ အခက်အခဲတွေ လိုအပ်ချက်တွေ အားနည်းချက်တွေများစွာနဲ့ ရုန်းထနေကြတာ မြင်တဲ့အတိုင်းပဲ ။ ဒီတစ်ခါ နိူင်ငံရေး အလှည့်အပြောင်းက အလွန်ကြီးမားပါတယ် ဒါကို ပြည်သူအားလုံးက မြင်အောင်ကြည့်တတ်ကြဖို့ လိုအပ်ပါတယ် ။
(လက်ကို အနည်းငယ် လှုပ်ရှားပြီး ခိုင်မာပြတ်သားတဲ့ လေသံနဲ့ ဆက်ပါ)
ကျွန်တော် ဆိုလိုချင်တာက... ဒီမိုကရေစီကို စနစ်တစ်ခု၊ အစိုးရ အပြောင်းအလဲတစ်ခု၊ အစိုးရ ဖွဲ့စည်းပုံတစ်ခု ဆိုတာထက် အများကြီး ပိုတယ်ဆိုတာကို မြင်ဖို့ အရေးကြီးပါတယ်။
ဒီမိုကရေစီဆိုတာ ဖြစ်စဉ် (Process) တစ်ခုပဲ။ စာရွက်ပေါ်မှာ ရေးထားတဲ့ ဥပဒေသက်သက် မဟုတ်ဘူး။
ဒီမိုကရေစီရဲ့ အနှစ်သာရ အစစ်အမှန်က
ပြည်သူတွေရဲ့ တွေးခေါ်ပုံတွေ၊ လူတွေရဲ့တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် ဆွေးနွေးညှိနှိုင်းယူပုံတွေ၊ "သူ့ဘက် ကိုယ့်ဘက် ကြည့်တတ်တဲ့ အလေ့အကျင့်" တွေပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ လျော့သာတင်းသာ အခြေအနေတွေ ဖန်တီးတတ်တာ၊ "သူ့အတွက် space ၊ ကိုယ့်အတွက်" (Space) နေရာဖွင့် ပေးတတ်တာ၊ ကိုယ်နဲ့ သဘောထား မတိုက်ဆိုင်တဲ့ သူတွေကိုပါ အတူယှဉ်တွဲ နေထိုင်ခွင့်ပြုတာ... ဒါတွေဟာ တဖြည်းဖြည်း ညှိယူ တည်ဆောက်ရတဲ့ 'ဒီမိုကရေစီ ယဉ်ကျေးမှု' ပဲ။
ဒီယဉ်ကျေးမှုမရှိဘဲ၊ ဒီစိတ်ဓာတ်ရေးရာ အုတ်မြစ်မရှိဘဲ ဖွဲ့စည်းလိုက်တဲ့ အစိုးရတိုင်း အဖွဲ့အစည်းတိုင်းဟာ ရေပေါ်ရုပ်ရေးသလိုပဲ။ ဘယ်တော့မှ ခိုင်မာမှာ မဟုတ်ဘူး။
(ကင်မရာကို စူးစိုက်ကြည့်ပြီး အသံကို ပိုပြီး လေးနက်အောင် ထားပါ)
မိတ်ဆွေတို့ သေချာ စဉ်းစားကြည့်ပါ။ ဒီမိုကရေစီဆိုတာ သူနဲ့ သက်ဆိုင်တဲ့ အုတ်မြစ်တွေကို တဖြည်းဖြည်း အချိန်ယူ တည်ဆောက်ဖို့ ကြိုးစားရမယ်ဆိုတဲ့ "အသိ" ကျွန်တော်တို့ လူ့အဖွဲ့အစည်းမှာ မဖြစ်ထွန်းလာရင် ဘာဖြစ်မလဲ။
အဖြေက ရှင်းပါတယ်။ အဲဒီလို အသိမရှိရင်... "တပွဲတိုး နိုင်ငံရေးသမားတွေ" ကြီးစိုးသွားလိမ့်မယ်။
ဒီမိုကရေစီကို ချက်ချင်းရမယ်၊ ချက်ချင်း ချမ်းသာမယ်ဆိုပြီး လေလုံးထွားတတ်တဲ့ တပွဲတိုး နိုင်ငံရေး ဆယ်လီ (Celebrity) တွေရဲ့ လိမ်စားတာကို ကျွန်တော်တို့ ပြည်သူတွေ ခံရလိမ့်မယ်။ သူတို့က ပြည်သူတွေရဲ့ ဆင်းရဲကျပ်တည်းမှု၊ မျှော်လင့်ချက် ကြီးမားမှုတွေကို အသုံးချပြီး နေရာယူသွားကြလိမ့်မယ်။
အကျိုးဆက်ကတော့... အဲဒီလို တပွဲတိုး နိုင်ငံရေး ယဉ်ကျေးမှုတွေနဲ့ တိုင်းပြည်ဟာ မကြာခဏ ကမောက်ကမ ဖြစ်ရတတ်တယ်။ တက်လိုက်၊ ကျလိုက်၊ စစ်တပ်က အာဏာသိမ်းလိုက်၊ ပြည်သူက ဆန္ဒပြလိုက်၊ အစိုးရသစ် တက်လာလိုက်၊ ပြန်ပြီး ဖောက်ပြန်သွားလိုက်နဲ့... သံသရာလည်နေတဲ့ အကျည်းတန်တဲ့ သမိုင်းကိုပဲ ထပ်ခါတလဲလဲ ရေးနေရလိမ့်မယ်။
(လေသံကို ငြိမ်သက်သွားစေပြီး၊ စာနာနားလည်မှု ပါတဲ့ အမူအရာနဲ့ ဆက်ပါ)
ကျွန်တော်တို့ မြန်မာပြည်သူတွေ ပင်ပန်းနေပြီ ဆိုတာ ကျွန်တော်တို့ သိပါတယ်။ကျနော်ဆီဖုန်းဆက်ပြီး ရင်ဖွင့်လာတာတွေလည်း အများကြီးရှိပါတယ် ။
အမြန်ဆုံး အဆင်ပြေေစချင်ကြပြီ။ အမြန်ဆုံး ငြိမ်းချမ်းေအးချမ်းေစချင်ကြပြီ။ ဒါဟာ လူသားတိုင်းရဲ့ သဘာဝပါ။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်တို့ နိူင်ငံရင်ဆိုင်နေရတဲ့ ရောဂါက ပါရာစီတမော တစ်လုံးသောက်ရုံနဲ့ ပျောက်မယ့် ရောဂါမျိုး မဟုတ်ဘူး။ ခွဲစိတ်ကုသပြီး အချိန်ယူ အနားယူရမယ့်၊ ပြုစုယုယရမယ့် ရောဂါမျိုးပါ။
သစ်ပင်တစ်ပင် စိုက်တယ်ဆိုပါစို့။ မျိုးစေ့ချပြီး နောက်နေ့ ချက်ချင်း အသီးသွားရှာလို့ ရမလား။ မရဘူး။ အရိပ်နေနေအခက်ချိုးချိုး ပြည်တွင်းသောင်းကြမ်းသူ သူပုန်တွေရဲ့ရန်ကို အထူးသတိပြုရမယ် ။
ရေလောင်းရမယ်၊ ပေါင်းသင်ရမယ်၊ မြေသြဇာ ကျွေးရမယ်။ လေမုန်တိုင်း လာရင် အပင်မကျိုးအောင် ထောက်တိုင်တွေ လိုက်ထောက် ရပါမယ်။ အချိန်ကာလ တစ်ခုအထိ စိတ်ရှည်လက်ရှည် ပြုစုပျိုးထောင်ပြီးမှသာ အရိပ်အာဝါသရော၊ အသီးအပွင့်ပါ ရနိုင်တာပါ။
ဒီမိုကရေစီ ဆိုတာလည်း အဲဒီ သစ်ပင်လိုပါပဲ။
ကျွန်တော်တို့ အားလုံးက ကိုယ့်ဘက်ကနေ စပြီး ရေလောင်းပေါင်းသင် လုပ်ရမယ်။ အဲဒါက ဘာလဲဆိုရင်...
ကိုယ့်ပတ်ဝန်းကျင်မှာ တရားမျှတအောင် နေထိုင်တာ၊
သူတစ်ပါးရဲ့ အမြင်ကို လေးစားတာ၊
အမုန်းတရားတွေ ပါတီစွဲ အုပ်စုစွဲေတွအစား အကျိုးကြောင်းဆီလျော်မှုကို ရှေ့တန်းတင်တာ၊ တနိူင်ငံလုံးနဲ့ပတ်တာတွေ သက်ဆိုင်တာတွေကို
အလွယ်တကူ ယုံကြည်လိုက်တာမျိုး မလုပ်ဘဲ ဝေဖန်ပိုင်းခြား စဉ်းစားတတ်တာ...
ဒါတွေဟာ ဒီမိုကရေစီ သစ်ပင်အတွက် ကျွန်တော်တို့ လောင်းပေးရမယ့် ရေတွေ၊ ကျွေးပေးရမယ့် မြေသြဇာတွေပဲ။
(အဆုံးသတ်ပိုင်းရောက်ပြီဖြစ်၍ စကားလုံးတိုင်းကို ပိုမို ပြတ်သားပြီး ရင်ထဲရောက်အောင် ပြောပါ)
မိတ်ဆွေတို့... ဒီဗီဒီယိုလေး ပြီးသွားရင် ကျွန်တော် တစ်ခုပဲ တောင်းဆိုချင်ပါတယ်။ သင့်ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ဒီအတွေးလေး တစ်ခုတော့ ထည့်သွားပေးပါ။
"ဒီမိုကရေစီ ဆိုတာ ငါတို့ တခါတည်း လှမ်းခူးလို့ရတဲ့ အသီးမဟုတ်ဘူး။ ငါတို့ မျိုးဆက်တွေ အချိန်ယူ စိုက်ပျိုးရမယ့် သစ်ပင်ပဲ။" ဆိုတာကိုပါ။
အစိုးရတစ်ရပ် ပြောင်းသွားရုံနဲ့ ငါတို့တာဝန် ပြီးပြီလို့ မတွေးပါနဲ့။ နိုင်ငံရေးသမားတွေကိုချည်း ပုံအပ်ပြီး ကယ်တင်ရှင်လို မမျှော်လင့်ပါနဲ့။ တပွဲတိုး ဆယ်လီရူးတွေကို အထင်မကြီးပါနဲ့။
ဒီမိုကရေစီ ဆိုတာ ကျွန်တော်တို့ တစ်ယောက်ချင်းစီရဲ့ နေ့စဉ် ဖြတ်သန်းမှု၊ တွေးခေါ်မှု၊ ညှိနှိုင်းမှုတွေ အပေါ်မှာပဲ အုတ်မြစ်ချ တည်ဆောက်ရတာပါ။ အုတ်မြစ်ခိုင်မှ အဆောက်အအုံ ခိုင်ပါမယ်။ အမြစ်ခိုင်မှ သစ်ပင် ရှင်သန်ပါမယ်။
အလွယ်မလိုက်ကြပါနဲ့။ အချိန်ယူ တည်ဆောက်ဖို့ စိတ်ရှည်ကြပါစို့။ ဒီမိုကရေစီယဉ်ကျေးမှုတစ်ခု အဖြစ် အမြစ်တွယ်အောင် ဝိုင်းဝန်း ကြိုးစားကြပါစို့လို့ တိုက်တွန်းရင်း...
နောင်လာမယ့် မျိုးဆက်တွေအတွက် တကယ် သီးပွင့်ဝေဆာတဲ့ ဒီမိုကရေစီ သစ်ပင်ကြီးကို လက်ဆင့်ကမ်း ပေးနိုင်သူတွေ ဖြစ်ကြပါစေ။လို့ ဆုတောင်းပေးလိုက်ပါတယ်
အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။
(ချက်ချင်း ဖြတ်မချဘဲ ကင်မရာကို
၂ စက္ကန့်ခန့် တည်ငြိမ်စွာ စိုက်ကြည့်ပြီးမှ ဗီဒီယိုကို အဆုံးသတ်ပါ)
