ကဒါဖီဆိုတာ ဘယ်လိုခေါင်းဆောင်မျိုးလဲ?
မိနစ် ၁၅ ကြာ မိန့်ခွန်းအစား မိနစ် ၁၀၀ ကြာ မိန့်ခွန်း! ကဒါဖီဟာ ကုလသမဂ္ဂပဋိဉာဉ်စာတမ်းကို ဆုတ်ဖြဲပြီး ကမ္ဘာ့ခေါင်းဆောင်တွေရှေ့မှာ ကြမ်းပြင်ပေါ် ပစ်ချခဲ့တယ်.....!😮
မွမ်မာ ကဒါဖီ အာဏာရလာပြီး ၄၀ နှစ်တာကာလအတွင်း ကဒါဖီဟာ ကုလသမဂ္ဂအထွေထွေညီလာခံကို တစ်ခါမှ မတက်ရောက်ခဲ့ပါဘူး။ ၂၀၀၉ ခုနှစ်မှာ နယူးယောက်ကို ပထမဆုံးခြေချတုန်းက တစ်ကမ္ဘာလုံးက တစ်ခုခုဖြစ်လာတော့မယ်ဆိုတာ သိခဲ့ကြပါတယ်။ ပြီးတော့ အဲဒီလိုပဲ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တယ်...
ကုလသမဂ္ဂရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေအရ နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံချင်းစီရဲ့ အကြီးအကဲဟာ မိန့်ခွန်းပြောဖို့ မိနစ် ၁၅ သာ အချိန်ရပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ကဒါဖီဟာ စင်မြင့်ပေါ်ရောက်တဲ့အခါ နာရီကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အာရဗီဘာသာစကားနဲ့ ကျွမ်းကျင်စွာ ပြောဆိုခဲ့ပါတယ်။ ၁ မိနစ်၊ ၂ မိနစ်ကြာပြီးနောက် အချိန်ဟာ ၁ နာရီနဲ့ ၃၇ မိနစ် (မိနစ် ၁၀၀ ခန့်) ကြာသွားခဲ့ပါတယ်။
ကုလသမဂ္ဂအရာရှိ လစ်ဗျားစကားပြန် ဖူအက်ဂျလစ်ဟာ ကဒါဖီရဲ့ မြင့်မားတဲ့ဗို့အားမြင့်မိန့်ခွန်းကို အဆက်မပြတ်ဘာသာပြန်ဆိုရာကနေ အလွန်ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေခဲ့တာကြောင့် မိန့်ခွန်းပြောပြီး မိနစ် ၈၀ အကြာမှာ တိုက်ရိုက်မိုက်ခရိုဖုန်းထဲကို မေ့လဲသွားလုနီးပါးဖြစ်ပြီး "ငါ နောက်ထပ် မခံနိုင်တော့ဘူး!" လို့ အော်ဟစ်ခဲ့ပါတယ်။ (ကျွန်တော် မခံနိုင်တော့ဘူး!)။ ပြီးတော့ တခြားဘာသာပြန်တစ်ယောက် အတင်းအကျပ် လာပြီး တာဝန်ယူခိုင်းတယ်။ ကိုင်တွယ်ဖို့ မိနစ် ၂၀ ပဲ လိုတော့တယ်။ 😂
ကဒါဖီရဲ့ အဓိက မကျေနပ်ချက်ကတော့ ကုလသမဂ္ဂ လုံခြုံရေးကောင်စီရဲ့ အမြဲတမ်းအဖွဲ့ဝင် ၅ နိုင်ငံ (အမေရိကန်၊ ဗြိတိန်၊ ပြင်သစ်၊ ရုရှား၊ တရုတ်) ရဲ့ သီးသန့် "ဗီတို" အာဏာပါပဲ။ သူက "အင်အားကြီးနိုင်ငံ" တွေကို တိုက်ရိုက်တိုက်ခိုက်နေတာပါ။
သူက ၁၉၄၅ ခုနှစ်ကနေ ဒီနေ့အထိ ဒီလုံခြုံရေးကောင်စီဟာ နိုင်ငံငယ်လေးတွေကို လုံခြုံရေး မပေးနိုင်ခဲ့ဘူးလို့ ကျယ်လောင်စွာ ပြောခဲ့တယ်။ သူတို့က စစ်ပွဲ၊ ရန်လိုမှုနဲ့ ပိတ်ဆို့မှုတွေပဲ ပေးခဲ့တယ်။ လုံခြုံရေးကောင်စီလို့ ခေါ်တာက မှားတယ်၊ တကယ်တော့ ကောင်စီပဲ။
ဒီမှာတင် မပြီးဘူး၊ သူက အမေရိကန်ကို လက်ညှိုးထိုးပြီး အမေရိကန်သမ္မတဟောင်း ဂျွန်အက်ဖ်ကနေဒီ လုပ်ကြံခံရမှုနဲ့ ၂၀၀၃ ခုနှစ် မတရားတဲ့ အီရတ်စစ်ပွဲကို နိုင်ငံတကာက စုံစမ်းစစ်ဆေးဖို့ တောင်းဆိုခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်တုန်းက ပျံ့နှံ့ခဲ့တဲ့ ဝက်တုပ်ကွေးဗိုင်းရပ်စ်ဟာ ဓာတ်ခွဲခန်းမှာ ဖန်တီးထားတဲ့ စစ်ရေးဇီဝလက်နက်လားဆိုတာတောင် သံသယဝင်ခဲ့တယ်။
သူ့ရဲ့ မိန့်ခွန်းတစ်ခုမှာ ကဒါဖီက လူတိုင်းရှေ့မှာ ကုလသမဂ္ဂပဋိဉာဉ်စာတမ်းရဲ့ တရားဝင်စာအုပ်ကို မြှောက်ပြခဲ့တယ်။ ဒီပဋိညာဉ်စာတမ်းမှာ ကမ္ဘာပေါ်က နိုင်ငံအားလုံးမှာ တန်းတူအခွင့်အရေးရှိတယ်လို့ အဆိုပြုချက်မှာ ဖော်ပြထားပေမယ့် တကယ်တမ်းမှာတော့ နိုင်ငံငယ်လေးတွေဟာ အင်အားကြီးနိုင်ငံတွေအတွက် တစ်ပြားတစ်ချပ်မှ မတန်ဘူးလို့ သူပြောခဲ့ပါတယ်။ သူဒီလိုပြောလိုက်တာနဲ့ ဒေါသတကြီးနဲ့ သူတို့ရှေ့က ကုလသမဂ္ဂပဋိညာဉ်စာတမ်းရဲ့ စာမျက်နှာတွေကို ဆွဲဖြဲပစ်လိုက်ပါတယ်။ ပြီးတော့ အလွန်အမင်း စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စွာနဲ့ စုတ်ပြဲနေတဲ့ စက္ကူစတွေကို ကုလသမဂ္ဂဥက္ကဋ္ဌနဲ့ သူ့ရှေ့မှာထိုင်နေတဲ့ အရာရှိတွေရဲ့ စားပွဲပေါ် ပစ်ချလိုက်ပါတယ်။ ခန်းမတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်နေပြီး နိုင်ငံအသီးသီးက ကိုယ်စားလှယ်တွေက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အံ့သြတကြီးနဲ့ ကြည့်နေကြပါတယ်။
ကဒါဖီ ဘယ်သွားသွား ရိုးရာဇိမ်ခံ ‘ဘီဒူဝင်တဲ’ ကို သူနဲ့အတူ ယူဆောင်သွားလေ့ရှိပါတယ်။ နယူးယောက်ကို ရောက်လာတဲ့အခါမှာတောင် ကြယ်ငါးပွင့်ဟိုတယ်မှာ မနေဘဲ တဲထဲမှာပဲ နေဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ပါတယ်။
မာ့ခ်ဟာ မန်ဟက်တန်က စင်ထရယ်ပါ့ခ်ကနေစပြီး နေရာအမျိုးမျိုးမှာ တဲထိုးဖို့ ကြိုးစားတဲ့အခါ လုံခြုံရေးအဖွဲ့က တားဆီးလိုက်တဲ့အခါ ဒေါ်နယ်ထရမ့်ပိုင်တဲ့ ခြံဝင်းထဲက မြက်ခင်းပြင်ကို ချက်ချင်းငှားပြီး တဲကြီးတစ်လုံး ဆောက်လုပ်ခဲ့ပါတယ်။ နောက်ပိုင်းမှာ ဒေသန္တရအုပ်ချုပ်ရေးအဖွဲ့က သူ့ကို ပြန်ပေးဆွဲခံရတဲ့အကြောင်း အကြောင်းကြားတဲ့အခါ သူ့ရဲ့လုံခြုံရေးအဖွဲ့က ညအမှောင်ထဲမှာ တဲကို ခေါက်သိမ်းခဲ့ရပါတယ်။
ကဒါဖီရဲ့ ဒီမိန့်ခွန်းဟာ နိုင်ငံတကာ သံတမန်ရေး ယဉ်ကျေးမှုမှာ အမှားတစ်ခု ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် မဟုတ်ပါဘူး။ လူအများက ဒါကို သူ့ရဲ့ မှားယွင်းတဲ့ အယူအဆ ဒါမှမဟုတ် ရူးသွပ်မှုလို့ ခေါ်ကြပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အင်အားကြီးနိုင်ငံတွေရဲ့ မျက်နှာနှစ်ဖက်နဲ့ မူဝါဒတွေနဲ့ ကုလသမဂ္ဂရဲ့ ထိရောက်မှုမရှိမှုအကြောင်း မိနစ် ၁၀၀ အတွင်း သူပြောခဲ့တဲ့ ခါးသီးတဲ့ အမှန်တရားတွေဟာ နိုင်ငံတကာ နိုင်ငံရေးရဲ့ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တဲ့ လက်တွေ့ဖြစ်ရပ်မှန်တွေပါပဲ။
ဒီနေ့ခေတ်မှာ အင်အားကြီးနိုင်ငံတွေဟာ သူတို့ရဲ့ ဖိနပ်တွေကို ကန်ပြီး ခြေအောက်မှာ လဲလျောင်းပြီး သူတို့ရဲ့ အာဏာကို ထိန်းသိမ်းဖို့ ရုန်းကန်နေရတဲ့အချိန်တွေမှာ ကဒါဖီလို မားမားမတ်မတ် ရပ်တည်ရဲတဲ့ သတ္တိရှိသူ ဘယ်သူရှိမှာလဲ။
ကဒါဖီရဲ့ လူနေမှုပုံစံ ဒါမှမဟုတ် မူဝါဒတွေအကြောင်း အငြင်းပွားမှုပေါင်း တစ်ထောင်လောက် ရှိနိုင်ပေမယ့် အမေရိကရဲ့ နှလုံးသားထဲကို ဝင်ရောက်ပြီး သူတို့ရဲ့ နှာခေါင်းအောက်မှာ ရပ်ပြီး ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ အမြတ်ထုတ်မှုကို ဆန့်ကျင်ပြောဆိုဖို့ ရဲရင့်တဲ့ စွမ်းအားရှိသူ ဘယ်သူရှိမှာလဲ။ ဒီနေ့ ကမ္ဘာ့အခြေအနေကို ကြည့်မယ်ဆိုရင် နောက်ဆုံးမှာ သမိုင်းက ကျွန်တွေကို မမှတ်မိဘဲ ခြင်္သေ့လို ဟိန်းဟောက်နေတဲ့ ဒီဘုရင်တွေကို သမိုင်းက မှတ်မိနေတယ်ဆိုတာ ထင်ရှားပါတယ်။
Source:Iran Times
No comments:
Post a Comment