စစ်ပွဲလား လုပ်ပွဲလား 

မင်္ဂလာပါ မိတ်ဆွေတို့...

ဒီနေ့ ကျနော် ပြောပြချင်တဲ့ အကြောင်းအရာက ကျနော်တို့ မြန်မာပြည်မှာ ခေတ်အဆက်ဆက် ပြောနေကြတဲ့ "ငြိမ်းချမ်းရေး" ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို မိတ်ဆွေတို့ တကယ်ရော ယုံကြည်ကြသေးရဲ့လား။

ကျနော့်ကို မေးရင်တော့... စစ်ပွဲတွေ ဖြစ်နေတာကို ကျနော် မကြိုက်ပါဘူး။ ဒါပေမယ့် မြန်မာပြည်မှာ ပြောပြောနေကြတဲ့ "ငြိမ်းချမ်းရေး" ဆိုတာကြီးကိုလည်း ကျနော်အနေနဲ့ လုံးဝမကြိုက်ဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့... ဘယ်ဘက်ကမှ တကယ့် ငြိမ်းချမ်းရေး ကို လိုချင်နေကြတာ မဟုတ်လို့ပါပဲ။

ဒီမိုကရေစီ ဆိုတာတွေ၊ ဖက်ဒရယ် ဆိုတာတွေ၊ တန်းတူညီမျှမှု ဆိုတာတွေ... ဒါတွေဟာ လူကြားကောင်းရုံ၊ နိုင်ငံရေး စင်မြင့်ပေါ်မှာ အော်လို့ကောင်းရုံ ပြောနေကြတဲ့ အလကား စကားလုံးတွေလို ဖြစ်နေပါပြီ။ ဒါကိုလည်း မိတ်ဆွေတို့ အသိဆုံးဖြစ်မှာပါ ။ 

သေချာ ကြည့်လိုက်ပါ။ ပြည်သူ့အတွက်၊ တိုင်းပြည်အတွက် တကယ် စိတ်ရင်းမှန်နဲ့ ငြိမ်းချမ်းရေး လုပ်နေကြတဲ့ အဖွဲ့အစည်း ဘယ်နှစ်ခုရှိပါသလဲ ကျနော်အမြင်အရဆိုရင် တစ်ဖွဲ့မှ မရှိပါဘူး။

ဘယ်အဖွဲ့ကမှ ဒီစကားလုံးတွေရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို သေချာ မသိကြသလို၊ ဘယ်သူကမှလည်း တကယ်မလိုချင်ကြဘူး။

ဖက်ဒရယ်လို့ အော်အော်နေကြတဲ့ 

 တိုင်းရင်းသား လက်နက်ကိုင်တွေက ဖက်ဒရယ် တကယ်လိုချင်ကြမယ် ထင်လို့လား။ 

ဒီမိုကရေစီပြောပြောနေတဲ့ 

တပ်မတော်ကရော စစ်မှန်တဲ့ ဒီမိုကရေစီကို တကယ်ပေးချင်မယ် ထင်လို့လား။ ပေးရင်ရော ရနိူင်မယ်လို့ ထင်လား။ စဉ်းစားကြည့်ပါ သေချာလေးလည်း တွေးတောကြည့်ပါ ။

ကျနော်တို့ဆီမှာ "ငြိမ်းချမ်းရေး" ဆိုတာ... နောက်တစ်ကြိမ် စစ် ပြန်တိုက်ဖို့ အင်အားစုစည်းချင်တဲ့ အချိန်ကျမှ ထုတ်သုံးလေ့ရှိတဲ့ စကားလုံးတစ်လုံးထက် မပိုပါဘူး။

ဒီနေရာမှာ TNLA ပလောင်အဖွဲ့က တားဘုန်းကျော် ပြောခဲ့ဖူးတဲ့ စကားတစ်ခွန်း ရှိတယ်။ ကျနော် အဲဒီစကားကို သိပ်ကြိုက်တာ။

သူ ဘာပြောလဲဆိုတော့... "စစ်ပွဲဆိုတာ Halftime နားရအောင် ဘောလုံးကန်နေတာ မဟုတ်ဘူး" တဲ့။

မှန်တာပေါ့။ စစ်ပွဲဆိုတာ ဘောလုံးပွဲမှ မဟုတ်တာ။ ပထမပိုင်း ကန်လိုက်၊ မောရင် ခေတ္တနားလိုက်၊ အမောပြေမှ ဒုတိယပိုင်း ပြန်ကန်လိုက် လုပ်ရအောင် စစ်ပွဲက ကစားပွဲ မှမဟုတ်တာ။

ဒါပေမယ့် အံ့ဩစရာကောင်းတာက အဲဒီစကားကို ပြောခဲ့တဲ့သူကိုယ်တိုင်လည်း အခုတော့ စစ်တပ်နဲ့ ငြိမ်းချမ်းရေး စကားတွေပြော၊ အနားယူတဲ့ ပုံစံမျိုး ရောက်သွားပြန်ရော။

ကျနော် ပြောချင်တာက ဒါပဲဗျ။ စစ်တိုက်တယ်ဆိုတာ ပြတ်သားတဲ့ အဖြေတစ်ခု ထွက်တဲ့အထိ တိုက်ကြရတာ။

ဝေစားမျှစား လုပ်တာတွေ၊ ခဏရပ်လိုက် ပြန်တိုက်လိုက် လုပ်တာတွေဟာ နောက်လာမယ့် မျိုးဆက်တွေကို စစ်ပွဲ လက်ဆင်ကမ်းပေးနေတာနဲ့ အတူတူပဲ။

 အပြုတ်တိုက်၊ အပြတ်ရှင်း၊ သူနိုင်ကိုယ်နိုင် အမြစ်ပြတ်အောင် ရှင်းရမယ်။ ဒါမှ စစ်ပွဲ ပီသမှာပါ။

အဲလိုမဟုတ်ဘဲ ခဏတိုက်လိုက်၊ နားလိုက်၊ ပြန်တိုက်လိုက် လုပ်နေကြရင် ဒီစစ်ပွဲဟာ "လုပ်ပွဲ" ဖြစ်သွားပြီ။ စစ်ပွဲက လုပ်ပွဲ ဖြစ်သွားပြီဆိုတာနဲ့ သေကြရတာ၊ ဒုက္ခရောက်ကြရတာဟာ တိုင်းပြည်နဲ့ ပြည်သူတွေပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ 

မျိုးဆက်အဆက်ဆက် စစ်ရဲ့ ဒုက္ခကို ခံနေကြရလိမ့်မယ်။

ကြည့်လိုက်လေ... အခု ကျနော်တို့ တိုင်းပြည်မှာ စစ်ပွဲတွေ အပြတ်မရှင်းခဲ့လို့ နှစ်ပေါင်း ၇၀၊ ၈၀ အထိ စစ်ဖြစ်နေရတာ မဟုတ်ဘူးလား။

မိတ်ဆွေတို့ စဉ်းစားကြည့်ပါ... စစ်ပွဲတွေ၊ တိုက်ပွဲတွေဆိုတာ ဒီနေ့သေတာနဲ့ မနက်ဖြန်သေတာပဲ ကွာတာ။ ဒီစစ်ပွဲတွေ မပြီးသမျှ ကာလပတ်လုံး ကျနော်တို့ တိုင်းပြည်က လူတွေ သေနေကြရဦးမှာပဲ။

မိတ်ဆွေတို့... ကမ္ဘာ့သမိုင်းကို နည်းနည်းလောက် လှည့်ကြည့်ရအောင်။

သမိုင်းမှာ ကြာရှည်စွာ ဖြစ်ပွားခဲ့တဲ့ စစ်ပွဲတွေကို ကြည့်လိုက်ပါ။ ဘယ်စစ်ပွဲကမှ "ဝေစားမျှစား" လုပ်လို့ သို့မဟုတ် "ယှဉ်ပြိုင်ထိန်းညှိရုံ" နဲ့ မပြီးသွားခဲ့ပါဘူး။

အမေရိကန် ပြည်တွင်းစစ် (American Civil War) ကိုပဲ ကြည့်မလား။ မြောက်ပိုင်းနဲ့ တောင်ပိုင်း စစ်ဖြစ်ကြတုန်းက အေဘရာဟမ် လင်းကွန်း အမိန့်ပေးခဲ့တာ ဘာလဲ။ "အကန့်အသတ်မရှိ အပစ်အခတ်ရပ်စဲ‌ေရးပဲ" မဟုတ်ဘူး။ တောင်ပိုင်းတပ်တွေ အကြွင်းမဲ့ လက်နက်ချတဲ့အထိ (Unconditional Surrender)ထိ အပြတ်ရှင်းခဲ့တာပါ။ အဲဒီလို ပြတ်ပြတ်သားသား အနိုင်ရလဒ် ထွက်သွားခဲ့လို့ပဲ ဒီနေ့ အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု ဆိုတာ ကမ္ဘာ့အင်အားကြီးနိုင်ငံအဖြစ် တည်ရှိနေနိုင်တာ။

ကျနော်တို့နဲ့ နီးစပ်တဲ့ သီရိလင်္ကာကိုကြည့်ပါ။ LTTE တမီးလ်ကျား သူပုန်တွေနဲ့ နှစ်ပေါင်း ၃၀ နီးပါး ငြိမ်းချမ်းရေးဆွေးနွေးပွဲတွေ ခေတ္တအပစ်အခတ်ရပ်စဲရေးတွေ လုပ်ခဲ့ပေမယ့် စစ်မပြီးခဲ့ဘူး။ စစ်ပွဲတွေ ဆွဲဆန့်လေလေ တိုင်းပြည် မွဲတေလေလေပဲ ဖြစ်ခဲ့တယ်။

 နောက်ဆုံး ၂၀၀၉ ခုနှစ်မှာ မဟိန္ဒာ ရာဂျာပက်ဆာ အစိုးရက စစ်ပွဲကို အပြတ်ရှင်းတဲ့ နည်းလမ်းနဲ့ အမြစ်ပြတ် တိုက်ခိုက်လိုက်မှသာ စစ်ပွဲ ပြီးဆုံးသွားခဲ့တာ။

ကမ္ဘာ့သမိုင်းက သင်ခန်းစာတစ်ခု ပေးထားတယ်ဗျ။

စစ်ပွဲကို အပြတ်မတိုက်ဘဲ ဆွဲဆန့်ထားရင် ဘာဖြစ်မလဲ။ လက်နက်ကိုင် ခေါင်းဆောင်တွေ၊ စစ်ဘုရင်တွေပဲ ချမ်းသာသွားပြီး တိုင်းပြည်နဲ့ ပြည်သူ မွဲတေကျန်ခဲ့လိမ့်မယ်။ ဒါကို ကျနော်တို့ မြန်မာပြည်သူတွေ ကိုယ်တိုင်လည်း ကြုံခဲ့ရပြီးပြီ၊ အသိဆုံးလည်း ဖြစ်မှာပါ။

ဒါကြောင့် ကျနော် ရဲရဲကြီး ပြောရဲတယ်။

မြန်မာပြည် ငြိမ်းချမ်းရေးဆိုတာ ဘယ်သူလုပ်လို့မှ ငြိမ်းချမ်းရေး ရမှာမဟုတ်ဘူး။ ဟန်ပြတွေ လုပ်ပြမနေနဲ့။

ဒီတိုင်းပြည်မှာ သူပုန်တွေ ရှိနေသမျှ ကာလပတ်လုံး ငြိမ်းချမ်းရေး ဆိုတာ ဘယ်တော့မှ ရမှာမဟုတ်ဘူး။

အလားတူပဲ... စစ်တပ်ကို တိုက်လို့ စစ်တပ်က ပြုတ်ကျသွားခဲ့ရင်တောင် စစ်တပ်နဲ့ စစ်တပ်ထောက်ခံသူတွေက ပြန်ပြီး သူပုန်လုပ်ကြဦးမှာပဲ။ အဲဒီလို သွားရင် ဒီတိုင်းပြည်ဟာ အခုထက်ပိုဆိုးတဲ့ အမှောင်တွင်းထဲ ရောက်သွားလိမ့်မယ်။

တစ်ဖက်နဲ့တစ်ဖက် နယ်မြေလု၊ အင်အားလု၊ ငြိမ်းချမ်းရေးအမည်ခံပြီး နောက်တစ်ကြိမ် တိုက်ဖို့ အင်အားစု။ ဒီ သံသရာဆိုးကြီးက ဘယ်တော့မှ ကျွတ်မှာ မဟုတ်ဘူး။

တားဘုန်းကျော် ပြောသလိုပေါ့... Halftime နားရအောင် ကျနော်တို့ ဘောလုံးကန်နေတာ မဟုတ်ဘူးဗျ။

ဒါဆိုရင် စစ်တပ်အနေနဲ့ လုပ်စရာ ဘာရှိလဲ။ လုပ်စရာရှိတာ တစ်ခုပဲ ရှိတယ်။

ပြုတ်ပြုတ်ပြုန်းအောင် သူပုန်အမြစ်ပြတ် ပြုတ်အောင်သာ တိုက်ရမယ်။ ဒါပဲ ရှိတယ်။

မိတ်ဆွေတို့ စဉ်းစားကြည့်ပါ... ဒီတစ်ကြိမ်ဟာ နောက်ဆုံး ဖြစ်ရမယ်။ ဒီတစ်ကြိမ်မှာသာ သူပုန်ကို အပြုတ်မတိုက်ရင်၊ အပြတ်မရှင်းရင် နောက် မျိုးဆက်တွေ၊ နောင် အနာဂတ် မြန်မာပြည် ငြိမ်းချမ်းဖို့၊ တည်ငြိမ်ဖို့ဆိုတာ စိတ်ကူးယဉ် အိပ်မက်တစ်ခုပဲ ဖြစ်ကျန်ခဲ့လိမ့်မယ်။

အပြုတ်တိုက်၊ အပြတ်ရှင်းသင့်တဲ့ အချိန်ဟာ အခု အချိန်တန်ပါပြီ။

မီးဆိုတာ လောင်နေတုန်း ငြိမ်းရတာလွယ်တယ် ဖွဲ့မီးလို တငွေ့ငွေ့လောင်နေရင်တော့ အသက်တွေ ဘဝတွေက အဲ့ဒီ ဖွဲ့မီးထဲမှာပဲ လူမသိသူမသိ လောင်ကျွမ်းနေအုံးမှာပါပဲ ။ 

မိတ်ဆွေတို့... နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံမှာ "တရားဥပဒေစိုးမိုးရေး" ဆိုတာ စာအုပ်ထဲမှာ ရေးထားရုံနဲ့ ဖြစ်လာတာ မဟုတ်ပါဘူး။

နယ်စပ်ဒေသတွေမှာ လက်နက်ကိုင် သူပုန်တွေ ကိုယ်စီနယ်မြေစိုးမိုးပြီး မိမိဘာသာ ဥပဒေထုတ်၊ အခွန်ကောက်၊ တရားစီရင်နေသမျှ ကာလပတ်လုံး ဒီတိုင်းပြည်မှာ တရားဥပဒေစိုးမိုးရေး ဆိုတာ သေလူတစ်ယောက်ရဲ့ အိပ်မက်ပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။

စဉ်းစားကြည့်ဗျာ... တိုင်းပြည်တစ်ခုတည်းမှာ ဥပဒေက ဆယ်မျိုးဖြစ်နေလို့ ရမလား။ မြို့ပေါ်မှာ တရားဥပဒေရှိပြီး နယ်စပ်မှာ လက်နက်ကိုင်ထားတဲ့ ဘိန်းဘုရင်တွေစိုးမိုးနေရင် အဲဒီနိုင်ငံကို အချုပ်အခြာအာဏာပိုင် နိုင်ငံလို့ ခေါ်လို့ရဦးမလား။

အခု နယ်စပ်ဒေသတွေကို သေချာကြည့်လိုက်ပါ။ လက်နက်ကိုင် သူပုန်တွေ စိုးမိုးထားတဲ့ နေရာတိုင်းမှာ ဘာတွေဖြစ်နေလဲ။

ဒုစရိုက်လုပ်ငန်းတွေ၊ မူးယစ်ဆေးဝါး ကုန်ကူးမှုတွေ၊ အွန်လိုင်းငွေလိမ် ဂိုဏ်းတွေနဲ့ ဥပဒေမဲ့ နယ်မြေတွေ ဖြစ်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ အချုပ်အခြာအာဏာ ဆိုတာ ရန်ကုန် မန်းလေးလို မြို့တော်မှာပဲ ရှိနေလို့ မရဘူးဗျ။ တိုင်းပြည်ရဲ့ အစွန်အဖျား၊ နယ်စပ်မျဉ်းရဲ့ နောက်ဆုံး စင်တီမီတာအထိ နိုင်ငံတော်ရဲ့ အာဏာစက်နဲ့ တရားဥပဒေ စိုးမိုးနေရမယ်။

နယ်စပ်ဒေသပါမကျန် တိုင်းပြည်အနှံ့ အချုပ်အခြာအာဏာ တည်တံ့ခိုင်မြဲဖို့ဆိုရင် အဲဒီနယ်စပ်တွေမှာ မင်းမူနေတဲ့ သူပုန်တွေကို လုံးဝမရှိအောင် အပြုတ်တိုက် အပြတ်ရှင်းပစ်ဖို့မှတစ်ပါး အခြားနည်းမရှိပါဘူး။

အချုပ်အခြာအာဏာကို ဝေမျှစမ်းသပ်လို့ မရဘူး။ နှစ်ပိုင်းခွဲလို့လည်း မရဘူး။ တိုင်းပြည်မှာ လက်နက်ကိုင် တပ်မတော် တစ်ခုတည်းပဲ ရှိရမယ်။ ဥပဒေ တစ်ခုတည်းပဲ ရှိရမယ်။ ဒါမှ တရားဥပဒေစိုးမိုးရေး ဆိုတာ အမှန်တကယ် အသက်ဝင်လာမှာပါ။

ဒီနေရာမှာ ကျနော်တို့ ရိုးရိုးသားသား မေးကြည့်ဖို့လိုတယ်။ ကျနော်တို့ ခေတ်မှာ ဒီပြဿနာကို အပြတ်မရှင်းခဲ့ရင် ဘာဆက်ဖြစ်မလဲ။

ဒီကင်ဆာကျိတ်ကြီးကို ငြိမ်းချမ်းရေး ဆိုတဲ့ ပတ်တီးအတုနဲ့ အပေါ်ယံ အုပ်ထားလိုက်ရင်၊ နောက် မျိုးဆက်တွေဆီ ဒီစစ်ပွဲ ဒုက္ခကြီး ရောက်သွားမှာပဲ။ 

ကျနော်တို့ ကလေးတွေ၊ ကျနော်တို့ရဲ့ မြေးတွေဟာ လက်နက်ကိုင် ဘိန်းဘုရင်တွေ မူးယစ်ရာဇာရာဇဝတ်ဂိုဏ်းတွေရဲ့ အကြမ်းဖက်မှုကို ဆက်ခံရဦးမယ်။

ငြိမ်းချမ်းရေး‌ေဆွး‌ေနွးပွဲ နဲ့ ဆွဲဆန့်ထားတဲ့ စစ်ပွဲတိုင်းမှာ ပြည်သူတွေရဲ့ သွေးနဲ့ တိုင်းပြည်ရဲ့ အနာဂတ်ပဲ ပေးဆပ်လိုက်ရတာပါ။

တပ်မတော်အနေနဲ့ 

စစ်ပွဲကို အပြုတ်တိုက် အပြတ်ရှင်းတယ်ဆိုတာ မုန်းတီးလို့ အမုန်းတရားကြောင့် လုံးဝ မဟုတ်ဘူးပါဘူး။ တိုင်းပြည် ရေရှည် ရပ်တည်နိုင်ဖို့ ပြည်ထောင်စုကြီး မပြိုကွဲ မပျက်ဖို့ နဲ့ နောက်လာမယ့် မျိုးဆက်သစ်တွေဆီ စစ်ပွဲရဲ့ မီးစကို လက်ဆင့်မကမ်းချင်တော့လို့ မဖြစ်မနေလုပ်ရတာပါ ။

နာကျင်ရရင်လည်း ဒီနေ့ ကျနော်တို့ခေတ်မှာပဲ တစ်ခါတည်း အပြတ် နာကျင်လိုက်ကြတာ ပေါ့ဗျာ။

 ဒါမှ နောင်လာမယ့် အနာဂတ် မြန်မာပြည်မှာ စစ်ပွဲဆိုတာ သမိုင်းစာအုပ်ထဲမှာပဲ ကျန်ခဲ့စေချင်တာ ကျနော်စေတနာပါ ။

အားမနာတမ်းပြောရရင် 

တပ်မ‌ေတာ်အနေနဲ့ လုပ်စရာရှိတာ တစ်ခုပဲ ရှိပါတယ်... တိုင်းပြည်အနှံ့က သူပုန်အဖွဲ့အစည်း မှန်သမျှကို အမြစ်ပြတ် အပြုတ်တိုက်ဖို့ပဲ။ 

ဒါဟာ နောင်အနာဂတ် မြန်မာပြည် ငြိမ်းချမ်းရေးနဲ့ တည်ငြိမ်ရေးအတွက် ရှောင်လွှဲလို့မရတဲ့ အမှန်တရားပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

မိတ်ဆွေတို့... ဒီနေ့ ကျနော်တို့ အားလုံး တောင်းဆိုရမှာက ဟန်ပြ အပစ်အခတ် ရပ်စဲရေးတွေ မဟုတ်ပါဘူး။ တိုင်းပြည်မှာ သူပုန်‌ေတွ အကြမ်းဖက်သမား‌ေတွ လုံးဝ မရှိတော့တဲ့အထိ ပြတ်သားတဲ့ စစ်ပွဲအဆုံးသတ်ကိုပဲ တောင်းဆိုကြရမှာပါ။

ဒီအကြောင်းအရာအပေါ် မိတ်ဆွေတို့ရော ဘယ်လိုမြင်လဲ... ကျနော်တို့ရဲ့ နောက်မျိုးဆက်သစ်တွေဆီ စစ်ပွဲ‌ေတွကို လက်ဆင်ဆက်ကမ်း‌ေပးခဲ့မလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဒီနေ့မှာပဲ အပြုတ်တိုက် အပြတ်ရှင်းမလား... မိတ်ဆွေတို့ရဲ့ အတွေးကိုလည်း ကွန်မန့်မှာ မျှဝေခဲ့လို့ရပါတယ် ။

မိတ်ဆွေတို့...

ဒီနေ့ ကျနော် ပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေဟာ မိတ်ဆွေတို့အတွက် အတော်လေး ပြင်းထန်ကောင်း ပြင်းထန်ပါလိမ့်မယ်။ ဒါပေမယ့် ဒါဟာ ကျနော်တို့ ရင်ဆိုင်နေရတဲ့ မြန်မာ့နိူင်ငံရေးရဲ့ အမှန်တရား‌ေတွပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

ကျနော် မိတ်ဆွေတို့ကို မေးခွန်းတစ်ခု မေးခဲ့ချင်ပါတယ်။

ကျနော်တို့တွေဟာ ငြိမ်းချမ်းရေး ဆိုတဲ့ စကားလုံး နောက်ကို လိုက်ရင်း၊ စစ်ပွဲကို ဆွဲဆန့်ထားတဲ့ ဘိန်းဘုရင် လူမျိုးစုလက်နက်ကိုင် သူပုန်တွေရဲ့ ကစားကွက်ထဲမှာ မျိုးဆက်တစ်ခုပြီးတစ်ခု စတေးခံရတဲ့ သွေးတွေနဲ့ ရင်းနှီးပေးနေကြတော့မှာလား...

ဒါမှမဟုတ်... နာကျင်ရရင်လည်း တစ်ခါတည်း နာကျင်လိုက်ပြီး၊ နောက်လာမယ့် မျိုးဆက်တွေ စစ်ပွဲ‌ေတွရဲ့ အမွေဆိုးကို ဘယ်တော့မှ ထပ်မခံရတော့အောင် ပြတ်သားတဲ့ အဖြေတစ်ခုကို တောင်းဆိုကြတော့မှာလား...မိတ်ဆွေတို့ စိတ်ထဲမှာပဲ ဖြေကြ ည့်ပေးပါ ။ 

စစ်ပွဲကို Halftime နားမလား... ဒါမှမဟုတ် အမြစ်ပြတ် အပြုတ်တိုက်ပြီး စစ်ပွဲတွေကို အဆုံးသတ်မကြလား...

မိတ်ဆွေတို့ရဲ့ ရင်ထဲမှာ အဖြေတစ်ခုတော့ ကျန်ရ

စ်ခဲ့လိမ့်မယ်လို့ ကျနော် မျှော်လင့်ပါတယ်။

အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။

ပြန်လည်ဆုံတွေ့ပါမယ် ။