နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံရဲ့ အင်အား" ဆိုတာ ဘယ်လိုအရာကိုခေါ်တာလဲ
ဒီနေ့မှာတော့ ကျွန်တော်တို့ နိုင်ငံရေးလောက၊ သမိုင်းလောကမှာ နာမည်အဆိုးဆုံးလို့ သတ်မှတ်ခံထားရပေမယ့်၊ တကယ့် လက်တွေ့မြေပြင်က အမှန်တရားကိုအရိုးရှင်းဆုံး၊ အပြောင်မြောက်ဆုံး ရေးသားေပးခဲ့တဲ့ လူတစ်ယောက်အကြောင်းကို ဆွေးနွေးချင်ပါတယ်။ အဲဒါကတော့ ဆရာမောင်ဝံသ ရေးသားခဲ့တဲ့ **"ဒုတိယအတွေး"** စာအုပ်ထဲက **"ကံဆိုးသူ မက်ခီယာဗယ်လီ"** ဆိုတဲ့ အကြောင်းအရာပဲ ဖြစ်ပါတယ်။
ဒီအကြောင်းကို ပြောတဲ့အခါ မက်ခီယာဗယ်လီရဲ့ နိုင်ငံရေးအတွေးအခေါ်တွေ၊ ပြီးတော့ လက်ရှိ ကမ္ဘာ့အပြည်ပြည်ဆိုင်ရာ နိူင်ငံတကာဆက်ဆံရေးမှာ "နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံရဲ့ အင်အား" ဆိုတာ တကယ်တမ်း ဘာလိုအရာကိုခေါ်တာလဲ ဆိုတာတွေကိုပါ ကျွန်တော်တို့တွေ လက်တွေ့ကျကျ ဆွေးနွေးသွားကြပါမယ်။
*(ကင်မရာကို ပိုပြီး အာရုံစိုက် ကြည့်လိုက်ပါ)*
မက်ခီယာဗယ်လီ (Machiavelli) ကို ဘာလို့ "ကံဆိုးသူ" လို့ ဆရာမောင်ဝံသက သုံးနှုန်းခဲ့တာလဲ။ သေချာ စဉ်းစားကြည့်ရအောင်ပါ။
ဒီနေ့ခေတ်မှာ ခင်ဗျားတို့ ကျွန်တော်တို့တွေ "သူက အာဏာရှင်ဆန်တယ် လို့ ပြောလိုက်ရင် ဘာကို ပြေးမြင်ကြလဲ။ ကောက်ကျစ်တယ်၊ ရက်စက်တယ်၊ ကိုယ်ကျိုးရှာတယ်၊ လှည့်စားတတ်တယ်လို့ တန်းပြီး မြင်ကြတယ် မဟုတ်လား။
ဒါပေမယ့် တကယ်တမ်း အာဏာရှင်တွေဟာ အဲဒီလို လူဆိုးကြီးလား။ သမိုင်းကို ပြန်ကြည့်ရင် မက်ခီယာဗယ်လီဆိုတဲ့ အာဏာရှင်တစ်ယောက်ဟာ သူ့ခေတ်သူ့အခါက အီတလီနိုင်ငံကြီး ပြည်နယ်လေးတွေကွဲပြီး အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်နေကြတာကို ရင်နာလွန်းလို့၊ တိုင်းပြည်ကို စည်းလုံးညီညွတ်တဲ့ နိုင်ငံတော်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်စေချင်တဲ့ ဆန္ဒနဲ့ "မင်းသားကြီး" (The Prince) ဆိုတဲ့ စာအုပ်ကို ရေးခဲ့တာပါ။
သူ့ရဲ့ တစ်ခုတည်းသော အပြစ်က ဘာလဲသိလား။ သမိုင်းတစ်လျှောက်က နိူင်ငံ့ခေါင်းဆောင်တွေ တိတ်တဆိတ် လုပ်နေခဲ့တဲ့ အလုပ်တွေ၊ နိူင်ငံရေးကလားကာနောက်ကွယ်က အလုပ်တွေ တိုင်းပြည်တစ်ခုကို တည်ဆောက်တဲ့နေရာမှာ မဖြစ်မနေ သုံးရတဲ့ ကြမ်းတမ်းတဲ့ နည်းလမ်းတွေကို ဖုံးကွယ်မထားဘဲ အတိအလင်း ဖွင့်ချရေးသားခဲ့တာပါပဲ။
လူတွေက အမှန်တရားကိုဆိုရင် ခါးသီးတတ်ကြပါတယ်။ အမြဲတမ်း စံပြဖြစ်နေတဲ့ ပြည်သူအတွက်၊ပြည်သူတွေသာ အဓိက ဆိုတဲ့ လှပတဲ့ နိုင်ငံရေးပုံပြင်တွေကိုပဲ ကြားချင်ကြပါတယ်။
မက်ခီယာဗယ်လီကတော့ အဲ့လို ပုံပြင်မပြောခဲ့ဘူး။ နိူင်ငံ့အတွက် ရလဒ်ေကာင်းေတွထွက်အောင် လုပ်ရမယ့် လက်တွေ့နည်းလမ်းတွေကိုပဲ အဓိကထားပြီး ပြောခဲ့ပါတယ်။ ဒါကြောင့် သူ့ကို ဝိုင်းမုန်းကြတယ်။ သူကို အာဏာရှင်လို့ သမုတ်ခဲ့ကြတယ် ၊ လူဆိုးဆိုပြီး အဆိုးမြင်ပါတယ် ။ အဲဒါက သူ့ရဲ့ ကံဆိုးမှုပဲ လို့ ဆရာမောင်ဝံသက ကံဆိုးသူ မက်ခီယာဗယ်လီလို့ ရိုးရှင်းစွာ ပြောခဲ့တာပါ ။
သူ့ရဲ့ နိုင်ငံရေးအတွေးအခေါ်က ရှင်းပါတယ်။ ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်၊ အုပ်ချုပ်သူတစ်ယောက်ဟာ "ခြင်္သေ့လို ရဲရင့်ရမယ်၊ မြေခွေးလို ပါးနပ်ရမယ်" လို့ သူက ဆိုတယ်။ နိုင်ငံရေးမှာ ရည်ရွယ်ချက်က နိူင်ငံကောင်းဖို့ အဓိကပါပဲ။ အဲဒီ ကောင်းမွန်တဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က - တိုင်းပြည်တည်ငြိမ်ဖို့၊ အချုပ်အခြာအာဏာ တည်တံ့ဖို့ အတွက်ဆိုရင် လိုအပ်ရင် လိုအပ်သလို ကြမ်းတမ်းခွင့် ရှိတယ်၊ ပြတ်သားခွင့်ရှိတယ် လှည့်ဖြားခွင့် ရှိတယ်လို့ သူက ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောခဲ့တယ်။
ဒီနေရာမှာ ကျွန်တော်တို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်မေးကြည့်ဖို့ လိုအပ်လာပါပြီ။ ကျွန်တော်တို့တွေဟာ နိုင်ငံရေးကို ဘာသာရေးလို သန့်စင်နေရမယ်လို့ မျှော်လင့်နေကြတာလား။ တကယ့် လက်တွေ့လောကကြီးမှာရော အဲဒီလို ရနိုင်ပါ့မလား။
ကျွန်တော်တို့ မြန်မာ့ရာဇဝင် သမိုင်းနဲ့ နည်းနည်းလေး နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ရအောင်။
ပထမ၊ ဒုတိယ၊ တတိယ မြန်မာနိုင်ငံတော်ကြီးတွေကို တည်ထောင်ခဲ့တဲ့ မင်းတရားကြီးတွေကို ကြည့်ပါ။ အနော်ရထာ၊ ဘုရင့်နောင်၊ အလောင်းဘုရား... ဒီလို နိုင်ငံတော် တည်ဆောက်သူကြီးတွေ (State Builders) တွေဟာ တိုင်းပြည်ကို စည်းလုံးညီညွတ်အောင်၊ အင်အားကြီးအောင် တည်ဆောက်တဲ့နေရာမှာ တရားဓမ္မ သက်သက်နဲ့၊ မေတ္တာတရား သက်သက်နဲ့ပဲ အုပ်ချုပ်ခဲ့တာလား။ စဉ်းစားကြည့်ပါ။
မဟုတ်ပါဘူး။ လိုအပ်ရင် ကြီးမားတဲ့ သွေးထွက်သံယိုမှုတွေ စစ်ရေးစစ်ရာနဲ့ ဖိအားပေးခဲ့တာတွေ အများကြီး ရှိခဲ့ပါတယ်။ စစ်ပွဲတွေကို အကြိမ်ကြိမ် ဆင်နွှဲခဲ့ရတယ်။
ကိုယ့်ကို ပုန်ကန်မယ့်သူတွေကို ပြတ်ပြတ်သားသား နှိမ်နင်းခဲ့ရတယ်။ တိုင်းပြည် အင်အားကြီးဖို့၊ မပြိုကွဲဖို့ဆိုတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်အတွက် အင်အားသုံးသင့်တဲ့နေရာ သုံးခဲ့ရတာချည်းပါပဲ။
ဒါဟာ မက်ခီယာဗယ်လီ ပြောတဲ့ အုပ်ချုပ်သူတစ်ယောက်ရဲ့ မဖြစ်မနေ လုပ်ရမယ့် သဘောသဘာဝပါပဲ။
ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်တို့က သမိုင်းထဲက အဲဒီခေါင်းဆောင်ကြီးတွေကိုကျတော့ နိုင်ငံတော်တည်ဆောက်သူ သူရဲကောင်းတွေအဖြစ် ဂုဏ်ပြုကြပြီး၊ အဲဒီ လုပ်ရပ်တွေကို သီအိုရီအနေနဲ့ ပီပီပြင်ပြင် ရေးပြခဲ့တဲ့ မက်ခီယာဗယ်လီကိုကျတော့ ဆိုးသွမ်းသူအဖြစ် သတ်မှတ်ကြတယ်။
ဒါကို ကြည့်ရင် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စံနှုန်းတွေမှာတင် ရှေ့နောက် မညီတာတွေ ရှိနေတယ်ဆိုတာကို မိတ်ဆွေတို့ လက်ခံပါသလား။ ချက်ချင်း ငြင်းဆိုစရာ မလိုပါဘူး၊ ကိုယ့်ဘာသာ အေးအေးဆေးဆေး ပြန်လည်သုံးသပ်ကြည့်စေချင်ပါတယ်။
*(ခေတ္တ အသက်ရှူရပ်နားပြီး၊ ပို၍ လေးနက်သော လေသံဖြင့် ဆက်ပါ)*
ဆက်ပြီး အပြည်ပြည်ဆိုင်ရာ နိူင်ငံတကာ ဆက်ဆံရေး (International Relations) နဲ့ နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံရဲ့ အင်အား ဆိုတဲ့ အပိုင်းကို ကြည့်ရအောင်။ ဆရာမောင်ဝံသက ဒီစာအုပ်ထဲမှာ နိုင်ငံတကာ ဆက်ဆံရေးရဲ့ သဘောတရားတွေကို အတော်လေး ထိထိမိမိ ရှင်းပြထားပါတယ်။
နိုင်ငံတကာ ဆက်ဆံရေးမှာ "ထာဝရ မိတ်ဆွေ၊ ထာဝရ ရန်သူ ဆိုတာ မရှိဘူး။ ထာဝရ အကျိုးစီးပွားပဲ ရှိတယ်" ဆိုတဲ့ စကားလုံးဟာ မက်ခီယာဗယ်လီရဲ့ အယူအဆတွေနဲ့ တစ်ထပ်တည်းပါပဲ။
ဒီနေ့ခေတ် ကမ္ဘာ့နိုင်ငံရေး စားပွဲဝိုင်းမှာ မှန်ခြင်း၊ မှားခြင်း ဆိုတဲ့ ကိုယ်ကျင့်တရားထက် "အင်အား" (Power) ကသာ စကားပြောသွားတာကို ကျွန်တော်တို့ မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မြင်နေရပါတယ်။
ကိုယ့်နိုင်ငံမှာ အင်အားမရှိရင်... စစ်ရေး၊ စီးပွားရေး၊ နည်းပညာ အင်အား မရှိရင် နိုင်ငံတကာ စာမျက်နှာမှာ ကိုယ့်နိူင်ငံရဲ့အသံက အမြဲတမ်း တိုးနေမှာပဲ။ အမြဲတမ်း အသံတိတ်နေမှာပါပဲ ။ သူတပါးတိုင်းပြည်တွေက ပြစ်တင် ဝေဖန်မှုတွေကို ခေါင်းငုပ်ခံနေကြရမှာပါပဲ ။
နိုင်ငံတကာ ဥပဒေတွေ၊ လူ့အခွင့်အရေး ကြေညာစာတမ်းတွေက စာရွက်ပေါ်မှာ ဘယ်လောက်ပဲ လှပနေပါစေ၊ လက်တွေ့ မြေပြင်မှာတော့ Power Politics လို့ခေါ်တဲ့ အင်အားအခြေပြု နိုင်ငံရေးကပဲ အမြဲတမ်း အနိုင်ယူသွားလေ့ရှိပါတယ်။
ဒါဟာ ရက်စက်တဲ့ အမှန်တရားပါ။ ဒါကို ကျွန်တော်တို့ လက်ခံချင်သည်ဖြစ်စေ၊ လက်မခံချင်သည်ဖြစ်စေ လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားလို့ မရပါဘူး။
ထပ်ပြောပါမယ်နော် လက်ခံချင်ဖြစ်စေ လက်မခံချင်သည်ဖြစ်စေ လုံးဝ မေ့ထားလို့ မရပါဘူး ။
တိုင်းပြည်တစ်ပြည်ရဲ့ ရှင်သန်ရပ်တည်ရေးအတွက် နိူင်ငံရေးကိုယ်ကျင့်တရားတွေထက် စစ်အင်အားနဲ့ လက်နက်အင်အားက ပိုပြီး အသက်သွေးကြော ဖြစ်ပါတယ်ဆိုတာကို မက်ခီယာဗယ်လီက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ၅၀၀ ကျော်ကတည်းက အရှိကိုအရှိအတိုင်း အများပြည်သူတွေ ခေါင်းဆောင်လောင်းေတွ နိူင်ငံခေါင်းဆောင်တွေအတွက် the Princeဆိုတဲ့ စာအုပ်နဲ့ ချပြခဲ့ပြီးပါပြီ ။
နိုင်ငံတကာဆက်ဆံရေးမှာ အင်အားက အဓိကလို့ ကျွန်တော် ခုနက ပြောခဲ့တယ်နော်။ အဲဒီ "အင်အား" ဆိုတာရဲ့ အသက်သွေးကြော၊ အဓိက မောင်းနှင်အားက ဘာလဲ။ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် စစ်ရေးအင်အား (Military Power) ပါပဲ။
မက်ခီယာဗယ်လီက စစ်ရေးနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘယ်လောက်တောင် အလေးထားခဲ့လဲဆိုရင် သူရဲ့ (The Prince) စာအုပ်ထဲမှာ ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်၊ အုပ်ချုပ်သူတစ်ယောက်ရဲ့ အဓိကအလုပ်ဟာ စစ်ပညာနဲ့ စစ်ရေးစီမံခန့်ခွဲမှုကို လေ့လာဖို့ပဲလို့ ပြတ်ပြတ်သားသားကို ဆိုခဲ့ပါတယ်။
သူက သိပ်ကို လက်တွေ့ကျတဲ့ စကားတစ်ခွန်း ပြောခဲ့ပါတယ်။ "ကောင်းမွန်တဲ့ ဥပဒေတွေနဲ့ ကောင်းမွန်တဲ့ လက်နက်အင်အား ဆိုတာ အမြဲတမ်း ဒွန်တွဲနေတယ်။ လက်နက်/စစ်အင်အား မတောင့်တင်းဘဲနဲ့ ဘယ်ဥပဒေမှ ခိုင်မာမှာ မဟုတ်ဘူး" တဲ့။
ကျွန်တော်တို့တွေ တရားဥပဒေစိုးမိုးရေး၊ တည်ငြိမ်အေးချမ်းရေး ငြိမ်းချမ်းရေးနဲ့ စတာတွေကို လိုချင်ကြတယ် မဟုတ်လား။
ဒါပေမယ့် အဲဒီစနစ်တွေကို ကာကွယ်ပေးမယ့်၊ နိုင်ငံရဲ့ အချုပ်အခြာကို ကာကွယ်ပေးမယ့် ခိုင်မာတဲ့ စစ်ရေးအင်အား (Institution) တစ်ခုမှ မရှိရင်၊ အဲဒီ ဥပဒေတွေ၊ စံတန်ဖိုးတွေဟာ စက္ကူပေါ်က ရုပ်ပုံလွှာတွေလိုပါပဲ။ အပြင်က လေကြမ်းကြမ်း တစ်ချက်တိုက်တာနဲ့ လွင့်ထွက်သွားမှာပဲ။
ဒီနေရာမှာ မက်ခီယာဗယ်လီရဲ့ အပြောင်မြောက်ဆုံး သုံးသပ်ချက်တစ်ခုကို ကျွန်တော်တို့ ထပ်တွေ့ရပါေသးတယ်။
အဲဒါကတော့ တိုင်းပြည်ကို ကာကွယ်ဖို့ ဘယ်လို စစ်တပ်မျိုးကို တည်ဆောက်မလဲ ဆိုတာပါပဲ။ သူက ကြေးစားစစ်တပ် (Mercenaries) တွေကို လုံးဝ အားမကိုးဖို့ သတိပေးခဲ့တယ်။
ဘာလို့လဲ... စဉ်းစားကြည့်ပါ။ ကြေးစားတွေဆိုတာ ပိုက်ဆံအတွက် တိုက်တာပါ။ ငွေရရင် ရသလို တိုက်မယ်၊ တကယ်တမ်း အသက်အန္တရာယ် ကြုံလာရင်၊ ဒါမှမဟုတ် တစ်ဖက်ရန်သူက ပိုက်ဆံပိုပေးလိုက်ရင် အချိန်မရွေး သစ္စာဖောက်သွားနိုင်ပါတယ်။ မက်ခီယာဗယ်လီ အသက်ရှင်ခဲ့တဲ့ ခေတ်က အီတလီနိုင်ငံမှာ အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်ဖို့ ကြေးစားစစ်တပ်တွေကို သုံးခဲ့ကြလို့ တိုင်းပြည် မွဲပြာကျပြီး နောက်ဆုံး ပြင်သစ်နဲ့ စပိန်လို နိုင်ငံကြီးတွေရဲ့ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှုကို ခံခဲ့ရတာကို သူကိုယ်တိုင် မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြုံခဲ့ရတာကိုး။
ဒါဆို သူက ဘယ်လို စစ်တပ်မျိုးကို အားပေးခဲ့တာလဲ။ "ပြည်သူတွေနဲ့ ဖွဲ့စည်းထားတဲ့ ကိုယ်ပိုင်အမျိုးသားစစ်တပ် (Citizen Army)" ကိုပါ။ ကိုယ့်မြေ၊ ကိုယ့်ရေ၊ ကိုယ့်တိုင်းပြည်၊ ကိုယ့်မိသားစုရဲ့ အသက်အိုးအိမ် စည်းစိမ်ကို ကာကွယ်ချင်တဲ့ စိတ်ဓာတ်နဲ့ တိုက်ခိုက်တဲ့ စစ်သားဟာ ဘယ်ကြေးစားစစ်သားနဲ့မှ မတူဘူးဆိုတာ သူက ထောက်ပြတယ်။
တိုင်းပြည်ကို ချစ်တဲ့စိတ်၊ ကိုယ့်တာဝန်ကို သိတဲ့စိတ်နဲ့ ဖွဲ့စည်းထားတဲ့ တပ်မတော်မျိုးကိုပဲ အားကိုးရမယ်လို့ သူက လမ်းညွှန်ခဲ့တာပါ။
ကျွန်တော်တို့ မြန်မာ့သမိုင်းကိုပဲ ပြန်ကြည့်ကြစို့။ နိုင်ငံတော်ကို တည်ဆောက်တဲ့ နေရာမှာဖြစ်ဖြစ်၊ လွတ်လပ်ရေး ကြိုးပမ်းမှု သမိုင်းမှာဖြစ်ဖြစ်၊ ရဲဘော်သုံးကျိပ်ကနေ စတင် သန္ဓေတည်ခဲ့တဲ့ ဖွဲ့စည်းမှုမျိုးတွေဟာ ခိုင်မာတဲ့ နိုင်ငံရေး ရည်မှန်းချက်နဲ့ တိုင်းပြည်အတွက်ဆိုတဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို အခြေခံခဲ့တာပါ။
ဒီလို ကိုယ်ပိုင် အမျိုးသားရေး စိတ်ဓာတ်ရှိတဲ့ အင်ստီကျူးရှင်း (Institution) မျိုးကသာ ပြည်ပက ဝင်ရောက်စွက်ဖက်တဲ့ အင်အားစုတွေ၊ ကိုယ်ကျိုးရှာ ကြေးစားဆန်ဆန် အဖွဲ့အစည်းတွေကို ရေရှည်မှာ ယှဉ်ပြိုင် အနိုင်ယူနိုင်တယ်ဆိုတာ သမိုင်းက သက်သေပြနေပါတယ်။
မိတ်ဆွေတို့ ကိုယ့်ဘာသာ အေးအေးဆေးဆေး စဉ်းစားကြည့်စေချင်တယ်။
ကိုယ့်တိုင်းပြည်ရဲ့ လုံခြုံရေး၊ အနာဂတ် ကံကြမ္မာကို အခြားနိုင်ငံတစ်ခုခုရဲ့ လက်နက်အင်အား၊ ဒါမှမဟုတ် မဟာမိတ်ဆိုသူတွေဆီမှာ သွားပြီး ပုံအပ်ထားလို့ ရပါ့မလား။
ရေတိုမှာတော့ အဆင်ပြေကောင်း ပြေနိုင်ပါတယ်။
ဒါပေမယ့် ရေရှည်မှာတော့ ကိုယ့်ရဲ့ လည်ပင်းကို သူများလက်ထဲ ထည့်ထားသလိုပါပဲ။
သူတို့ အကျိုးစီးပွားနဲ့ မကိုက်ညီတော့တဲ့ တစ်နေ့မှာ ကိုယ့်တိုင်းပြည်ကို အလွယ်တကူ စတေးခံလိုက်ကြမှာပါပဲ။
ဒါကြောင့်မို့လို့ လွတ်လပ်တဲ့ နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံ၊ အချုပ်အခြာအာဏာ ပိုင်ဆိုင်တဲ့ နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံ ဖြစ်ချင်တယ်ဆိုရင် ကိုယ်ပိုင် စစ်ရေးစွမ်းရည် ခိုင်မာအောင် တည်ဆောက်ခြင်း၊ ကျစ်လျစ်တဲ့ အမျိုးသားတပ်မေတာ်တစ်ခု ရှိနေခြင်းဟာ မရှိမဖြစ် လိုအပ်ချက်ပါပဲ ဆိုတာကို မက်ခီယာဗယ်လီက သတိပေးခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။
*(နိဂုံးချုပ်အနေဖြင့် လက်ကိုယှက်ကာ၊ အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာဖြင့်)*
ဒါကြောင့်မို့လို့... ဆရာမောင်ဝံသရဲ့ "ဒုတိယအတွေး" ကနေ ကျွန်တော်တို့ ရလိုက်တဲ့ အဓိက သင်ခန်းစာက ဘာလဲ။
နိုင်ငံရေး၊ သမိုင်းနဲ့ နိုင်ငံတကာ ဆက်ဆံရေးတွေကို လေ့လာတဲ့အခါမှာ စိတ်ကူးယဉ်ဆန်ဆန် မကြည့်ဖို့ပါပဲ။ ကိုယ်ဖြစ်ချင်တဲ့ ဆန္ဒတွေထက်၊ တကယ် ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ လက်တွေ့အခြေအနေ (Pragmatic) ကို အခြေခံပြီး စဉ်းစား သုံးသပ်တတ်ဖို့ လိုပါတယ်။
နောက်ဆုံးအနေနဲ့ ဒီဗီဒီယိုကို ကြည့်နေတဲ့ မိတ်ဆွေတို့ကို ကျွန်တော် မေးခွန်းတစ်ခု မေးခဲ့ချင်ပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့ တိုင်းပြည်၊ ကျွန်တော်တို့ လူ့အဖွဲ့အစည်းအတွက် တကယ် လိုအပ်နေတာ... ကိုယ်ကျင့်တရား အရမ်းပြည့်စုံလွန်းပြီး လက်တွေ့မှာ ဘာရလဒ်မှ မဖော်ဆောင်နိုင်တဲ့ ခေါင်းဆောင်လား။
ဒါမှမဟုတ် တိုင်းပြည်ရဲ့ အကျိုးစီးပွားအတွက်ဆိုရင် ရက်စက်သင့်တဲ့အခါ ရက်စက်၊ လိမ္မာပါးနပ်သင့်တဲ့အခါ လိမ္မာပြီး ရလဒ် (Result) ကို သက်သေပြနိုင်တဲ့ ခေါင်းဆောင်လား ဆိုတာပါပဲ။
အဖြေကို Comment မှာ ဝင်ရေးသွားပေးပါ။ ဒီနေ့အတွက်တော့ ဒီလောက်ပါပဲ။ နောက်ထပ် ဗီဒီယိုတွေမှာ ကျွန်တော်တို့ ပိုပြီး နက်ရှိုင်းတဲ့ အကြောင်းအရာတွေနဲ့ ပြန်ဆုံကြပါမယ်။ အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။
