## စာမျက်နှာ (၁) — ကမ္ဘာကြီးရဲ့ လက်တွေ့အမှန်တရားနဲ့ အကာအကွယ်အတုအယောင်များ

မင်္ဂလာပါဗျာ။ ဒီနေ့ ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့ကို ခပ်ပြတ်ပြတ် မေးခွန်းနှစ်ခုနဲ့ စကားစချင်ပါတယ်။

**"ဒီနေ့ ကမ္ဘာမှာ ဘာလို့ အင်အားကြီးနိုင်ငံတွေက စစ်တပ်ကို ပိုတောင့်တင်းအောင် ပြိုင်တူလုပ်နေကြတာလဲ? နောက်ပြီး... ငါတို့ကရော ဘာလို့ ကိုယ့်နိုင်ငံရဲ့ အကာအကွယ်ကို ကိုယ်တိုင်ပြန်ရိုက်ချိုးဖို့ တွေးနေကြတာလဲ?"**

ဒီမေးခွန်းဟာ ကျွန်တော်တို့ တစ်ခါမှ အလေးအနက် မစဉ်းစားမိတဲ့၊ ဒါပေမဲ့ တကယ့်ကို တုန်လှုပ်စရာကောင်းတဲ့ အမှန်တရားတစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ခေတ်ပေါ်လူငယ်တွေ၊ လူလတ်ပိုင်းတွေဟာ လူမှုကွန်ရက်ပေါ်က "လူ့အခွင့်အရေး"၊ "ကမ္ဘာ့ကုလသမဂ္ဂ"၊ "အပြည်ပြည်ဆိုင်ရာဥပဒေ" ဆိုတဲ့ လှပတဲ့ စကားလုံးတွေကြားထဲမှာ သာယာနေကြတာ များပါတယ်။ ကမ္ဘာကြီးက အရမ်းယဉ်ကျေးနေပြီ၊ စစ်တပ်ဆိုတာ မလိုတော့ဘူးလို့ ထင်နေကြတာပေါ့။

ဒါပေမဲ့ လက်တွေ့ကမ္ဘာကြီးက ခင်ဗျားတို့၊ ကျွန်တော်တို့ ထင်သလို သွေးအေးအေးနဲ့ ယဉ်ကျေးမနေဘူးဗျ။ ဒုတိယကမ္ဘာစစ်နောက်ပိုင်း ငြိမ်းချမ်းရေးဝါဒကို အစွန်းကုန်ဆုပ်ကိုင်ပြီး စစ်တပ်အင်အားကို လျှော့ချထားခဲ့တဲ့ ဂျာမနီနဲ့ ဂျပန်လို နိုင်ငံကြီးတွေကိုပဲ ကြည့်ပါ။ ဒီနေ့ ဘာလုပ်နေကြလဲ? သူတို့ရဲ့ စစ်သုံးစရိတ်တွေကို သမိုင်းမှာ မရှိဖူးလောက်အောင် အဆမတန် တိုးမြှင့်နေကြပြီဗျ။ ရုရှား-ယူကရိန်း စစ်ပွဲဖြစ်လာတော့ ကမ္ဘာ့ကုလသမဂ္ဂက တားနိုင်လား? နိုင်ငံတကာဥပဒေက ရုရှားတင့်ကားတွေကို ရပ်တန့်နိုင်ခဲ့လား? မရပ်တန့်နိုင်ပါဘူး။

ယူကရိန်းဟာ အရင်က ကမ္ဘာ့တတိယအကြီးဆုံး နျူကလီးယားလက်နက်ပိုင်ဆိုင်တဲ့ နိုင်ငံဗျ။ ဒါပေမဲ့ ကမ္ဘာကြီးရဲ့ "ငြိမ်းချမ်းရေးကတိစကား" တွေကို ယုံပြီး သူတို့ရဲ့ လက်နက်တွေကို ဖျက်သိမ်းခဲ့တယ်၊ စစ်တပ်ကို အားလျော့စေခဲ့တယ်။ ရလဒ်က ဘာလဲ? ဒီနေ့ သူတို့နိုင်ငံ ဘာဖြစ်နေသလဲဆိုတာ ခင်ဗျားတို့အမြင်ပဲ မဟုတ်လား။ ကမ္ဘာကြီးမှာ အကာအကွယ်မဲ့တဲ့နိုင်ငံ၊ စစ်တပ်အင်အားချည့်နဲ့တဲ့နိုင်ငံဟာ အချိန်မရွေး တပါးသူရဲ့ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံရတာပါပဲ။

ဒီတော့ အင်အားကြီးနိုင်ငံတွေက ရူးလို့ စစ်တပ်ကို ပိုတောင့်တင်းအောင် လုပ်နေကြတာ မဟုတ်ဘူးဗျ။ သူတို့က ကမ္ဘာကြီးရဲ့ ဥပဒေသကို သိလို့။ "ကိုယ့်မှာ ဓားမရှိရင် သူတပါးရဲ့ ဓားအောက်မှာ ဒူးထောက်ရမယ်" ဆိုတဲ့ အမှန်တရားကို သိလို့ ဖြစ်ပါတယ်။

## စာမျက်နှာ (၂) — စစ်တပ်ကို ဖျက်ဆီးခြင်းရဲ့ နောက်ဆက်တွဲ သမိုင်းဝင်အမှားကြီးများ

ဒါဆိုရင် ငါတို့နိုင်ငံကို ပြန်ကြည့်ရအောင်။ ကျွန်တော်တို့နိုင်ငံမှာ ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ နိုင်ငံရေး စိတ်ပျက်စရာတွေ၊ ဒေါသတွေကို အခြေခံပြီး လူအများစုက "စစ်တပ်ကို ဖြိုချပစ်ရမယ်"၊ "စစ်တပ်မရှိရင် တိုင်းပြည်က အေးချမ်းသွားမယ်" လို့ လွယ်လွယ်လေး တွေးပြီး ပြောနေကြတယ်။ ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့ကို သမိုင်းသင်ခန်းစာတစ်ခုနဲ့ သတိပေးပါရစေ။

၂၀၀၃ ခုနှစ်က **အီရတ်နိုင်ငံ** ကို ကြည့်ပါ။ အမေရိကန်ဦးဆောင်တဲ့ အဖွဲ့က ဆဒ္ဒမ်ဟူစိန်ကို ဖြုတ်ချပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်းလုပ်ခဲ့တဲ့ အကြီးမားဆုံး အမှားကတော့ "အီရတ်စစ်တပ်ကို လုံးဝဖျက်သိမ်းပစ်လိုက်တာ" ပါပဲ။ သူတို့က စစ်တပ်ကြီး မရှိတော့ရင် အီရတ်မှာ ဒီမိုကရေစီပန်းတွေ ပွင့်တော့မယ်လို့ ထင်ခဲ့ကြတာ။ ဒါပေမဲ့ တကယ်တမ်း ဘာဖြစ်သွားလဲ?

စစ်သားဟောင်း သန်းပေါင်းများစွာဟာ အလုပ်လက်မဲ့ဖြစ်၊ လက်နက်တွေနဲ့အတူ လမ်းဘေးရောက်ပြီး ဒေသတွင်းမှာ အာဏာလုကြရာကနေ... ကမ္ဘာမှာ အကြမ်းဖက်ဆုံးဖြစ်တဲ့ **ISIS အဖွဲ့ကြီး** ပေါ်လာခဲ့တာဗျ။ ဗဟိုစစ်တပ်ကို ဖျက်ဆီးလိုက်တဲ့အတွက် တိုင်းပြည်ဟာ မင်းမဲ့စရိုက် ဖြစ်သွားပြီး ဒီနေ့အထိ အီရတ်ဟာ သွေးချောင်းစီး တိုက်ပွဲတွေနဲ့ နာလန်မထူနိုင်တော့ပါဘူး။

ကျွန်တော်တို့ မြန်မာ့သမိုင်းကိုပဲ ပြန်ကြည့်ကြည့်ပါ။ မြန်မာနိုင်ငံဟာ ပထဝီအနေအထားအရ အင်အားကြီး တရုတ်နဲ့ အိန္ဒိယ ကြားထဲမှာ ညှပ်နေတာဗျ။ ပြီးတော့ ပြည်တွင်းမှာလည်း လူမျိုးစုပေါင်းစုံ၊ လက်နက်ကိုင်အဖွဲ့ပေါင်းစုံ ရှိနေတဲ့ နိုင်ငံပါ။ သမိုင်းတစ်လျှောက်မှာ ဗဟိုအစိုးရနဲ့ ဗဟိုစစ်တပ် အင်အားနည်းသွားတဲ့ ခေတ်တိုင်းမှာ တိုင်းပြည်ဟာ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲထွက်သွားပြီး စစ်ဘုရင်တွေ နယ်မြေလုတဲ့ ကာလ (Warlord Period) ထဲကို ရောက်သွားတာချည်းပါပဲ။

ခင်ဗျားတို့ စဉ်းစားကြည့်ပါ။ အခုလက်ရှိ ပြည်ထောင်စုကို စုစည်းထားတဲ့၊ တရားဝင် အသိအမှတ်ပြုထားတဲ့ တစ်ခုတည်းသော တပ်မတော်ကြီးကိုသာ ဖြိုချလိုက်ရင်... တိုင်းပြည်က တကယ်ပဲ အေးချမ်းသွားမှာလား? ဒါမှမဟုတ် ဒေသအလိုက်၊ လူမျိုးစုအလိုက် လက်နက်ကိုင် စစ်ဘုရင်တွေ အပြိုင်အဆိုင်ပေါ်လာပြီး အချင်းချင်း နယ်မြေလု၊ ဆက်ကြေးကောက်၊ မူးယစ်ဆေးဝါးနဲ့ လူမှောင်ခိုဈေးကွက်တွေ ကြီးစိုးတဲ့၊ ဥပဒေမရှိတဲ့ တောတွင်းခေတ်ကို ရောက်သွားမှာလား?

## စာမျက်နှာ (၃) — စိတ်ခံစားချက်ကို ဘေးဖယ်ပြီး ဉာဏ်နဲ့ သုံးသပ်ခြင်း

မိတ်ဆွေတို့ဗျာ... ကျွန်တော်တို့ လက်ရှိဖြစ်နေတဲ့ အမုန်းတရားတွေ၊ စိတ်ခံစားချက်တွေကို ခဏလောက် ဘေးဖယ်ထားပြီး တကယ့် လက်တွေ့ကျကျ တွေးကြည့်ရအောင်။

အိမ်တစ်အိမ်မှာ ခိုးသူရှိလို့၊ ဒါမှမဟုတ် အိမ်သားတစ်ယောက်ယောက်က အမှားလုပ်လို့ ဆိုပြီး အိမ်ခေါင်မိုးကြီးတစ်ခုလုံးကို မီးရှို့ဖျက်ဆီးပစ်မလား? ခေါင်မိုးမရှိတော့ရင် မိုးရွာရင် မိုးစိုမယ်၊ နေပူရင် နေပူမယ်၊ နောက်ဆုံး အပြင်က ဓားပြတွေ ဝင်တိုက်ရင် ခင်ဗျားတို့ ဘာနဲ့ ခုခံမလဲ? စစ်တပ်ဆိုတာ နိုင်ငံတစ်ခုရဲ့ အဲဒီ ခေါင်မိုးကြီး၊ အကာအကွယ် ဒိုင်းလွှားကြီး ဖြစ်ပါတယ်။

စနစ်တစ်ခု၊ အုပ်ချုပ်သူတစ်ယောက်ကို သဘောမကျတာနဲ့ နိုင်ငံရဲ့ ပင်မကျောရိုးဖြစ်တဲ့ အဖွဲ့အစည်းကြီးတစ်ခုလုံးကို ဖြိုချပစ်ဖို့ ကြိုးစားတာဟာ ကိုယ့်လည်ပင်းကိုယ် ကြိုးကွင်းစွပ်နေသလိုပါပဲ။ တပ်မတော် အင်အားချည့်နဲ့သွားရင် အမြတ်ထွက်သွားမှာက ပြည်သူတွေ မဟုတ်ဘူးဗျ။ အမြတ်ထွက်သွားမှာက တိုင်းပြည် ပြိုကွဲစေချင်တဲ့ ပြည်ပအင်အားစုတွေနဲ့ ကိုယ်ကျိုးရှာမယ့် စစ်ဘုရင်တွေပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

ဒီနေ့ ကမ္ဘာ့နိုင်ငံကြီးတွေက စစ်တပ်ကို ပိုတောင့်တင်းအောင် လုပ်နေကြတာဟာ တိုင်းပြည်ရဲ့ လုံခြုံရေးနဲ့ အနာဂတ်အတွက် အာမခံချက် (Insurance) ရှိအောင် လုပ်နေကြတာပါ။ အာမခံချက်မရှိတဲ့ နိုင်ငံ၊ ကိုယ့်အကာအကွယ်ကို ကိုယ်ပြန်ရိုက်ချိုးတဲ့ နိုင်ငံဟာ ကမ္ဘာ့မြေပုံပေါ်ကနေ ပျောက်ကွယ်သွားရတတ်ပါတယ်။

ဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့ လူမှုကွန်ရက်ပေါ်က သွေးထိုးလှုံ့ဆော်မှုတွေ၊ အပေါ်ယံ စိတ်ခံစားချက်တွေနောက်ကို မျက်စိမှိတ် မလိုက်ကြပါနဲ့။ တည်ငြိမ်မှုမရှိရင် ဘယ်ဒီမိုကရေစီ၊ ဘယ်ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုမှ လာမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကိုယ့်ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေ၊ ကိုယ့်ရဲ့ အတွေးအခေါ်တွေဟာ တိုင်းပြည်ကို တကယ်ပဲ ကယ်တင်နေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် တိုင်းပြည်ပြိုကျအောင် ဝိုင်းတွန်းနေတာလားဆိုတာ မိမိကိုယ်ကို ဉာဏ်နဲ့ယှဉ်ပြီး ပြန်လည်သုံးသပ်ကြပါလို့ တိုက်တွန်းချင်ပါတယ်ဗျာ။

အားလုံးပဲ စဉ်းစားဆင်ခြင်ဉာဏ် တွေးခေါ်နိုင်စွမ်းတွေ

 တိုးပွားကြပါစေ။_