အေအိုင် ၂

 **(Title Idea: ဘဝရဲ့ လမ်းကြောင်းပြောင်းခြင်း - The Art of Routing in Life)**

[အစပိုင်း - ကင်မရာကို တိုက်ရိုက်ကြည့်ပါ၊ အပြုံးလေးနဲ့ ခပ်အေးအေး၊ လွတ်လွတ်လပ်လပ် စတင်ပါ]

မင်္ဂလာပါ။ ဒီနေ့ ဗီဒီယိုလေးမှာတော့ ကျွန်တော်တို့ နေ့စဉ်ဖြတ်သန်းနေရတဲ့ ဘဝကြီးကို နည်းနည်းလေး ကွဲပြားတဲ့ ရှုထောင့်တစ်ခုကနေ အတူတူ သုံးသပ်ကြည့်ကြရအောင်။

ခင်ဗျားရော... တစ်ခါတလေ ကိုယ်လုပ်နေတဲ့ အရာတွေ၊ ကြိုးစားနေတဲ့ ကိစ္စတွေက ရှေ့မရောက်ဘူး၊ တစ်နေရာတည်းမှာပဲ လည်နေတယ်၊ ပိတ်လှောင်ခံနေရတယ်လို့ ခံစားဖူးလား။ ကျွန်တော်တို့ တော်တော်များများကလေ ပြဿနာတစ်ခု ကြုံလာပြီဆိုရင် အဲ့ဒီပြဿနာကို ဖြေရှင်းဖို့ နည်းလမ်းဟောင်းကြီးကိုပဲ ထပ်ခါထပ်ခါ သုံးတတ်ကြတယ်။ "ငါ ဒီထက်ပိုပြီး ကြိုးစားရမယ်၊ အားထည့်ရမယ်" ဆိုပြီး သုံးနေကျ နည်းလမ်းကိုပဲ အတင်း တွန်းလုပ်တတ်ကြတယ်။ ရလဒ်ကတော့ အတူတူပဲ... ဘာမှ ပြောင်းလဲမလာဘူး။ အချိန်တွေ၊ ခွန်အားတွေသာ ကုန်သွားတယ်၊ ကိုယ်လိုချင်တဲ့ ပန်းတိုင်ကို မရောက်ဘူး။ ဒီတော့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ချဉ်းကပ်ပုံ (Approach) ကို နည်းနည်းလေး ပြောင်းကြည့်ရင်ရော...။

[ခန္ဓာကိုယ်ကို ရှေ့နည်းနည်းကိုင်းပြီး ပရိသတ်ကို စကားဝိုင်းထဲ ဆွဲခေါ်မယ့် ပုံစံမျိုး ပြောပါ]

ကျွန်တော်တို့ နေ့တိုင်း သုံးနေတဲ့ အင်တာနက် ကွန်ရက် (Network) ကြီး အလုပ်လုပ်ပုံကို စဉ်းစားကြည့်ဖူးလား။ ဒီစနစ်ကြီးထဲမှာ Data တွေ ပို့တဲ့အခါ၊ ကိုယ်သွားနေကျ လမ်းကြောင်း (Link) တစ်ခုက ပျက်သွားပြီ၊ ဒါမှမဟုတ် ပိတ်ဆို့နေပြီဆိုရင် အဲ့ဒီ Data တွေက အဲ့ဒီရှေ့မှာ ရပ်ပြီး ငိုမနေဘူးဗျ။ ဘာဆက်လုပ်ရမလဲဆိုပြီး ကြောင်မနေဘူး။ သူတို့ရဲ့ နောက်ကွယ်က Routing Protocol တွေအရ၊ နောက်ထပ် အကောင်းဆုံး လမ်းကြောင်းအသစ်တစ်ခုကို အလိုအလျောက် ရှာပြီး ဆက်သွားကြတယ်။ ပန်းတိုင်ရောက်ဖို့ အရေးကြီးတာကိုး။

ဒါပေမဲ့ လူတွေဖြစ်တဲ့ ကျွန်တော်တို့ကျတော့... ကိုယ်သွားနေတဲ့ လမ်းကြောင်းတစ်ခု အဆင်မပြေတော့ရင်တောင်... "ငါ ဒီလောက် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားတာ၊ ဒီလောက် အချိန်ပေးထားတာ" ဆိုပြီး အဲ့ဒီ ပိတ်နေတဲ့ လမ်းကြောင်းကြီးကိုပဲ ဇွတ်အတင်း တွန်းတိုက်နေတတ်ကြတယ်။

[အသံကို နည်းနည်းလေး တည်ငြိမ်သွားစေပြီး သမိုင်းကြောင်းဘက်ကို လှည့်ပါ]

ဒီသဘောတရားက နည်းပညာမှာတင် ရှိတာမဟုတ်ဘူးဗျ။ ကမ္ဘာ့သမိုင်းကို နည်းနည်းလေး လှည့်ကြည့်ရအောင်။

ဂျပန်ပြည်ရဲ့ နာမည်ကျော် ဆန်ဂိုကူ (Sengoku) ခေတ်ကို ခင်ဗျားတို့ ကြားဖူးကြမှာပါ။ တိုင်းပြည်မှာ စစ်ဘုရင်တွေ တကွဲတပြားနဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာ ပြည်တွင်းစစ်တွေ ဖြစ်နေခဲ့တဲ့ ရှုပ်ထွေးလှတဲ့ အချိန်ပေါ့။ အဲ့ဒီခေတ်က အင်အားအကြီးဆုံး၊ အကြမ်းတမ်းဆုံး၊ သတ္တိအရှိဆုံး စစ်ဘုရင်တွေ အများကြီး ပေါ်ထွက်ခဲ့တယ်။ ပြဿနာတစ်ခု ကြုံလာရင် ဓားထုတ်ပြီး ခွန်အားနဲ့ ဖြေရှင်းကြတယ်။

ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာ ဂျပန်တစ်ပြည်လုံးကို စည်းလုံးနိုင်ခဲ့ပြီး နှစ်ပေါင်း ၂၀၀ ကျော် ငြိမ်းချမ်းရေးကို ယူဆောင်လာနိုင်ခဲ့တာက အဲ့ဒီလို အကြမ်းတမ်းဆုံး လူတွေထဲက မဟုတ်ဘူး။ တိုကူဂါဝါ အီယဲယစု (Tokugawa Ieyasu) ဆိုတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ပဲ။ သူက အစပိုင်းမှာ အင်အားအကြီးဆုံး မဟုတ်ခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူက အခြေအနေကို သုံးသပ်နိုင်စွမ်း အရမ်းကောင်းတယ်။ အချိန်အခါကို စောင့်တတ်တယ်။ လိုအပ်ရင် မဟာမိတ် ဖွဲ့တယ်၊ မလိုအပ်ရင် ဆုတ်ခွာတယ်။

တခြား စစ်ဘုရင်တွေက ကိုယ့်ရှေ့က ရန်သူကို ခွန်အားနဲ့ အသေခံ တိုက်ခိုက်နေချိန်မှာ၊ သူက နည်းဗျူဟာ (Strategy) သုံးတယ်။ အခြေအနေပေါ် မူတည်ပြီး လမ်းကြောင်းပြောင်းခဲ့တာပဲ။ "ငှက်ကလေး တစ်ကောင် မတွန်ရင် ဘာလုပ်မလဲ" ဆိုတဲ့ စကားပုံလေး ရှိတယ်။ တချို့က သတ်ပစ်မယ်ပြောတယ်၊ တချို့က တွန်အောင် အတင်းလုပ်မယ် ပြောတယ်။ ဒါပေမဲ့ အီယဲယစု ကတော့ "သူ တွန်လာမယ့် အချိန်အထိ ငါ စောင့်မယ်" လို့ ပြောခဲ့တယ်။ ဒါဟာ အခြေအနေကို လက်ခံပြီး ကိုယ့်ရဲ့ ချဉ်းကပ်ပုံကို ပြောင်းလဲလိုက်တာပဲ။

[မျက်လုံးချင်းဆုံပြီး လေးနက်တဲ့ Analytical Approach နဲ့ မေးခွန်းထုတ်ပါ]

အခု... ခင်ဗျားကိုယ် ခင်ဗျား ပြန်မေးကြည့်ပါ။

ကိုယ့်ရဲ့ နေ့စဉ်ဘဝမှာ၊ ကိုယ့်ရဲ့ အလုပ်အကိုင်၊ စီးပွားရေး၊ ဒါမှမဟုတ် ဖန်တီးမှုတွေမှာ... ခင်ဗျားက ခွန်အားချည်းပဲ သုံးပြီး တိုက်ခိုက်နေတဲ့ စစ်ဘုရင်တစ်ယောက်လား... ဒါမှမဟုတ် အခြေအနေကို အေးအေးဆေးဆေး သုံးသပ်ပြီး အကောင်းဆုံး လမ်းကြောင်းကို ရွေးချယ်နိုင်တဲ့ သူတစ်ယောက်လား။

ကိုယ် ရောင်းချနေတဲ့ အရာတစ်ခု၊ ဖန်တီးနေတဲ့ အလုပ်တစ်ခုဟာ ပရိသတ်ဆီ၊ ဖောက်သည်ဆီ ရောက်မလာဘူးဆိုရင်... "ငါ့ထုတ်ကုန် မကောင်းလို့လား၊ ငါ အရည်အချင်းမရှိလို့လား" ဆိုပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်မယ့် အစား၊ "ငါသွားနေတဲ့ 'လမ်းကြောင်း' မှားနေတာလား၊ ငါ့ရဲ့ ချဉ်းကပ်ပုံ (Approach) က သူတို့နဲ့ မကိုက်ညီတာလား" ဆိုတာကို အရင်ဆုံး Analytical Approach နဲ့ သုံးသပ်ဖို့ လိုပါတယ်။

တကယ်လို့ လမ်းကြောင်းမှားနေတယ်ဆိုရင်... ခင်ဗျား ဘယ်လောက်ပဲ အားထည့်အားထည့်၊ ခရီးရောက်မှာ မဟုတ်ဘူးဗျ။

[အသံကို ပိုပြီး နွေးထွေးသွားစေပြီး အားပေးတဲ့ ပုံစံမျိုးနဲ့ ဆက်ပြောပါ]

ကျွန်တော်တို့ အားလုံးက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တော်ချင်ကြတယ်၊ အောင်မြင်ချင်ကြတယ်။ အဲ့ဒီအတွက်လည်း ကြိုးစားနေကြတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ တကယ်တမ်း အောင်မြင်တဲ့သူတွေဆိုတာ အမှားမလုပ်တဲ့သူတွေ မဟုတ်ဘူး။ အမှားထဲကနေ သင်ခန်းစာယူပြီး လမ်းကြောင်း အသစ်တစ်ခုကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် ရှာတွေ့သွားတဲ့ သူတွေပဲ ဖြစ်တယ်။

စိတ်ခံစားမှုကို ရှေ့တန်းမတင်ပါနဲ့။ ပြဿနာတစ်ခုကို ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါ... "ဘာလို့ ငါ့ကျမှ ဒီလိုဖြစ်ရတာလဲ" လို့ ငြီးတွားမယ့်အစား "ဒီပြဿနာကနေ ငါ ဘာသင်ယူလို့ ရမလဲ၊ နောက်တစ်ပေါက် ဘယ်ကနေ ထွက်လို့ရမလဲ၊ ငါ့ရဲ့ Network ကြီးထဲမှာ ဘယ်လမ်းကြောင်းက အလွတ်ရှိနေသေးလဲ" ဆိုတာကို တွေးကြည့်စေချင်တယ်။

[နိဂုံးချုပ် - အသံကို နည်းနည်း လျှော့ချပြီး လေးနက်တည်ငြိမ်စွာ လက်စသတ်ပါ]

ဒီတော့... ဒီနေ့ကစပြီး ခင်ဗျားရှေ့မှာ ပိတ်နေတဲ့ တံခါးတွေကို ဇွတ်အတင်း တွန်းဖွင့်မနေပါနဲ့တော့။ အနည်းငယ် နောက်ဆုတ်လိုက်ပါ။ အခြေအနေကို အကဲခတ်ပါ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်မတင်ဘဲ၊ အလုပ်မဖြစ်တဲ့ လုပ်ရပ်တွေကို ရပ်တန့်လိုက်ပါ။

ပြီးရင်တော့... ခင်ဗျားရဲ့ ဘဝအတွက်၊ ခင်ဗျားရဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေအတွက် အကောင်းဆုံး ဖြစ်မယ့် Routing အသစ်တစ်ခုကို တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နဲ့ ဆွဲကြည့်လိုက်ပါ။ ခင်ဗျားရဲ့ ပန်းတိုင်က အပြောင်းအလဲ မရှိပေမဲ့၊ အဲ့ဒီကို သွားရမယ့် လမ်းကြောင်းတွေကတော့ အများကြီး ရှိနေနိုင်ပါသေးတယ်။

ဒီစကားလေးတွေက ခင်ဗျားအတွက် တစ်ခုခု စဉ်းစားစရာ ရသွားစေမယ်လို့ ယုံကြည်ပါတယ်။ အဆုံးထိ ကြည့်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ နောက်ထပ် ဗီဒီယိုတွေမှာ ကျွန်တော်

တို့ ပြန်တွေ့ကြတာပေါ့။