တော်လှန်ရေး" အမည်ခံ အဖျက်လုပ်ရပ်များနှင့် ပြည်သူ့ဒုက္ခ

(Video အဖွင့် - ကင်မရာကို တိုက်ရိုက်ကြည့်ပြီး ရင်းနှီးဖော်ရွေတဲ့ ပုံစံနဲ့ စတင်ပါ)

မင်္ဂလာပါ မိတ်ဆွေတို့ရေ။ ဒီနေ့ ကျွန်တော် ပြောပြချင်တဲ့ အကြောင်းအရာကတော့ တော်တော်လေးကို အရေးကြီးသလို၊ လက်ရှိ ကျွန်တော်တို့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ တကယ်ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ ခါးသီးတဲ့ အမှန်တရားတွေအကြောင်းပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

အခုဆိုရင် တချို့သော ဒေသတွေမှာ "တော်လှန်ရေး" ဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်အောက်မှာ ကျေးရွာသား အချင်းချင်း ပြန်ပြီး နှိပ်စက်နေတာတွေ၊ ပြည်သူကို ဓားစာခံလုပ်နေတာတွေကို မြင်နေရတာ တကယ့်ကို စိတ်မကောင်းစရာပါ။ ဒါဟာ တကယ်ပဲ တိုင်းပြည်အတွက်လား၊ ဒါမှမဟုတ် အဖျက်အမှောက် လုပ်ရပ်တွေလားဆိုတာ ကျွန်တော်တို့ အေးအေးဆေးဆေး သုံးသပ်ကြည့်ဖို့ လိုနေပါပြီ။

၁။ အမြင်မတူတာနဲ့ ရန်သူဖြစ်ရသလား (ဒလန် ခေါင်းစဉ်အောက်က သတ်ဖြတ်မှုများ)

ကျွန်တော် အရင်ဆုံး ပြောချင်တာက စိတ်ဓာတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပျက်စီးနေတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုပါ။ အခုနောက်ပိုင်း ဘာတွေ ခေတ်စားနေလဲဆိုရင်... နိုင်ငံရေး အယူအဆ မတူတာနဲ့တင်၊ ဒါမှမဟုတ် ပါတီအရောင် ခွဲခြားပြီး "အနီ"၊ "အစိမ်း" ဆိုပြီး နံမည်တပ်ကြတယ်။ ပြီးရင် ဘာလုပ်လဲ? "ဒလန်" တို့၊ "သတင်းပေး" တို့ ဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်တွေ အလွယ်တပ်ပြီး ကိုယ့်လူမျိုးအချင်းချင်း၊ ကိုယ့်ဒေသခံအချင်းချင်းကို ရက်ရက်စက်စက် သတ်ဖြတ်နေကြတာပါ။

ဒါဟာ တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အမှောင်ခေတ်ပါ။ အမြင်မတူရုံနဲ့ သတ်ပစ်လို့ရတယ်ဆိုတဲ့ အတွေးအခေါ်ဟာ ဘယ်လောက်တောင် အောက်တန်းကျသလဲဗျာ။ ဒီလို ခေါင်းစဉ်တပ်ပြီး လူသတ်နေကြတာဟာ တော်လှန်ရေး မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါဟာ အာဃာတကို အရင်းခံတဲ့ အကြမ်းဖက်မှု သက်သက်ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ တစ်ရွာတည်းသားအချင်းချင်း၊ တစ်မြေတည်းနေသူအချင်းချင်းကို ဒီလို နံမည်တပ်ပြီး ဖယ်ရှားနေတာတွေဟာ ကျွန်တော်တို့ လူအဖွဲ့အစည်းကို အကြီးအကျယ် ပျက်စီးစေတာပါ။

၂။ လူသားတံတိုင်းနဲ့ သွေးစုပ်မှု (ကျေးရွာတွေကို ဓားစာခံလုပ်ခြင်း)

ဒါတင်မကသေးဘူးဗျာ။ အဲ့ဒီလို လူသတ်ပွဲတွေ ကျင်းပပြီးပြီဆိုရင် နောက်ကွယ်မှာ ဘာလုပ်လဲ? ကိုယ့်ဒေသခံ အချင်းချင်းဆီကနေ "ဆပ်ကြေး" ကောက်တယ်။ မပေးရင် ဖမ်းဆီးတယ်၊ သတ်ဖြတ်တယ်၊ ပြန်ပေးဆွဲတယ်၊ ဓားပြတိုက်တယ်။ ဒါဟာ တကယ်တော့ ကိုယ့်လူမျိုးကို ကိုယ်ပြန်ပြီး သွေးစုပ်နေတာပါ။ လက်နက်ရှိတာကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး အင်အားမရှိတဲ့ ရွာသားတွေကို နိုင်ထက်စီးနင်း လုပ်နေတာဟာ ဘယ်လိုမှ လက်ခံနိုင်စရာ မရှိတဲ့ လုပ်ရပ်တွေ ဖြစ်ပါတယ်။

နောက်ပြီး ကျေးရွာတွေကို အခြေစိုက်စခန်း လုပ်တယ်၊ ရွာသူရွာသားတွေကို "လူသားတံတိုင်း" အနေနဲ့ အကာအကွယ်ယူတယ်။ ရန်သူလာရင်တော့ အရင်ဆုံး လစ်ပြေးကြပြီး၊ တစ်ဖက်က ပြန်တိုက်ရင်တော့ ရွာသားတွေ ထိခိုက်အောင် လုပ်တဲ့ နည်းလမ်းမျိုး သုံးနေကြတာပါ။ ပြည်သူကို ကာကွယ်ရမယ့်အစား ပြည်သူကို အကာအကွယ်ယူပြီး ကိုယ်ကျိုးရှာနေကြတာ မြင်ရတာ တကယ့်ကို ရင်နာဖို့ ကောင်းပါတယ်။

၃။ ကမ္ဘာ့သမိုင်းက သင်ခန်းစာတွေနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ခြင်း

ဒီလို အခြေအနေမျိုးဟာ ကျွန်တော်တို့ဆီမှာပဲ ဖြစ်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကမ္ဘာ့သမိုင်းမှာလည်း ဒီလို သာဓကတွေ အများကြီး ရှိခဲ့ဖူးပါတယ်။ ဥပမာ - ကမ္ဘောဒီးယားက "ခမာနီ" (Khmer Rouge) တွေကိုပဲ ကြည့်ကြည့်ပါ။ သူတို့လည်း အစပိုင်းမှာ ပြည်သူ့အတွက်ဆိုပြီး အသံကောင်းဟစ်ခဲ့ကြတာပဲ။ ပြီးတော့ ဘာလုပ်လဲ? အမြင်မတူတဲ့သူတွေကို "ရန်သူ" လို့ သတ်မှတ်ပြီး ကိုယ့်လူမျိုးအချင်းချင်း သန်းနဲ့ချီ သတ်ပစ်ခဲ့တယ်။ ပညာတတ်တွေကို သတ်တယ်၊ လမ်းတံတားတွေကို ဖျက်ဆီးတယ်။

သမိုင်းက ပေးတဲ့ သင်ခန်းစာကတော့ တစ်ခုပဲဗျ။ ဘယ်အဖွဲ့အစည်းမဆို ပြည်သူကို ဓားစာခံလုပ်ပြီး၊ အမြင်မတူတာနဲ့ သတ်ဖြတ်၊ ပြည်သူ့ပိုင်ပစ္စည်းနဲ့ အခြေခံအဆောက်အအုံတွေကို ဖျက်ဆီးတဲ့ အဖွဲ့တွေဟာ နောက်ဆုံးမှာတော့ တိုင်းပြည်ဖျက်တဲ့သူတွေအဖြစ် သမိုင်းမှာ ကျန်ရစ်ခဲ့တာပါပဲ။

၄။ အဖျက်အမှောက်လုပ်ရပ်တွေနဲ့ တိုင်းပြည်ရဲ့ ဒဏ်ရာ

နောက်တစ်ခုက အဖျက်အမှောက် လုပ်ရပ်တွေပါ။ တံတားတွေကို မိုင်းခွဲတယ်၊ လမ်းပေါ်မှာ ဗုံးထောင်တယ်၊ မိုင်းထောင်တယ်။ ဒါတွေဟာ ဘယ်သူ့ကို ထိခိုက်စေတာလဲ? စဉ်းစားကြည့်ပါဦး။ အဲ့ဒီလမ်းကို သွားနေတဲ့ ကုန်သည်တွေ၊ ဆေးရုံသွားမယ့် လူနာတွေ၊ ကျောင်းသွားမယ့် ကလေးတွေပဲ ခံစားရတာပါ။

တိုင်းပြည်ရဲ့ ဘဏ္ဍာနဲ့ ဆောက်ထားတဲ့ အခြေခံအဆောက်အအုံတွေကို ဖျက်ဆီးတာဟာ တိုင်းပြည်ကို ဒုက္ခပေးတာပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီလိုလုပ်ရပ်တွေကြောင့် ကုန်စည်စီးဆင်းမှု ပြတ်တောက်တယ်၊ ကုန်စျေးနှုန်းတွေ တက်လာတယ်။ နောက်ဆုံး ဒုက္ခရောက်တာက လက်လုပ်လက်စား ပြည်သူတွေပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ "ငါတို့ တော်လှန်နေတာ" လို့ ပြောပြီး ပြည်သူ့လမ်းကို ပိတ်တယ်၊ ပြည်သူ့တံတားကို ချိုးတယ်ဆိုတာဟာ ဘယ်လိုမှ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ လုပ်ရပ်တွေပါ။

၅။ နိဂုံးချုပ် (ဘာကြောင့် ရှင်းလင်းဖို့ လိုအပ်နေပြီလဲ?)

မိတ်ဆွေတို့ရေ... အခုဆိုရင် အဲ့ဒီလို အဖျက်သမားတွေ အခြေစိုက်တဲ့ ကျေးရွာတွေကို ရှင်းလင်းပစ်ဖို့ လိုအပ်နေပြီဆိုတဲ့ အသံတွေဟာ တကယ်ကို ကျယ်လောင်လာပါပြီ။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့ ပြည်သူတွေ အေးအေးချမ်းချမ်း နေချင်ကြလို့ပါ။

 ရွာသားတွေဟာ နေ့စဉ် "ငါ့ကို ဘယ်တော့ ဒလန်လို့ ခေါင်းစဉ်တပ်ပြီး လာသတ်မလဲ" ဆိုတဲ့ အကြောက်တရားနဲ့ နေနေရပါတယ်။

လမ်းပန်းဆက်သွယ်ရေး လုံခြုံမှ ကုန်စည်စီးဆင်းနိုင်မှာ ဖြစ်ပါတယ်။

ရွာသားတွေကို ဓားစာခံလုပ်တဲ့ စနစ်ကို အဆုံးသတ်ပေးဖို့ လိုပါတယ်။

တကယ့် တော်လှန်ရေးဆိုတာ ဖျက်ဆီးဖို့ မဟုတ်ဘဲ တည်ဆောက်ဖို့ ဖြစ်ရပါမယ်။ အခုမြင်နေရတာတွေကတော့ ကိုယ့်ရွာသားအချင်းချင်း နှိပ်စက်ပြီး၊ ရန်သူလာရင်တော့ အရင်ပြေးတတ်တဲ့ အဖွဲ့တွေရဲ့ အဖျက်လုပ်ရပ်တွေပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

ဒီဆိုးသံသရာကြီး ရပ်တန့်သွားဖို့ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ အားလုံးက အမှန်တရားကို လက်ခံဖို့ လိုပါတယ်။ အကြောက်တရားအောက်မှာ ဆက်ပြီး ဂုတ်သွေးစုပ်မခံရဖို့နဲ့ ကိုယ့်ဒေသ လုံခြုံအေးချမ်းဖို့အတွက် ဘာတွေ လိုအပ်နေပြီလဲဆိုတာကို ဒီနေ့ ကျွန်တော် က အမုန်းခံပြီး တင်ပြလိုက်ရခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။

မိတ်ဆွေတို့ရော ဘယ်လို ထင်မြင်ယူဆကြသလဲ? ကျွန်တော့် video အောက်မှာ comment ပေးသွားကြပါဦး။ အားလုံးပဲ ဘေးကင်းလုံခြုံကြပါစေ။