Anti hero ခေတ်ကိုရောက်နေပြီ

 

မင်္ဂလာပါဗျာ။

ဒီနေ့ ကျွန်တော်တို့ ပြောမယ့် အကြောင်းအရာက နည်းနည်းလေးတော့ စဉ်းစားစရာ ကောင်းပါလိမ့်မယ်။ ကျွန်တော်တို့တွေ ငယ်ငယ်ကတည်းက ကြည့်ခဲ့ရတဲ့ ရုပ်ရှင်တွေ၊ ဖတ်ခဲ့ရတဲ့ ပုံပြင်တွေ၊ သမိုင်းကြောင်းတွေကို တစ်ချက်လောက် ပြန်တွေးကြည့်ရအောင်။

ကျွန်တော်တို့ အားလုံးဟာ "သူရဲကောင်း" တွေကို ပူဇော်ပသခဲ့ကြတဲ့ ခေတ်ကနေ ဆင်းသက်လာခဲ့ကြတာပါ။ ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်ဖြစ်ဖြစ်၊ သမိုင်းတစ်ကွေ့မှာဖြစ်ဖြစ် အဓိက ဇာတ်ကောင်၊ ဒါမှမဟုတ် သူရဲကောင်းဆိုတာ မြင့်မြတ်ရမယ်၊ အတ္တကင်းရမယ်၊ အမြဲတမ်း မှန်ကန်တဲ့အရာကိုပဲ ရွေးချယ်လုပ်ဆောင်ရမယ် ဆိုပြီး ကျွန်တော်တို့ ယုံကြည်ခဲ့ကြတယ်။ တနည်းအားဖြင့် ပြောရရင် ခြောက်ပစ်ကင်း သဲလဲစင် အိပ်မက်ကြီးကို မက်ယူခဲ့ကြတာပေါ့ဗျာ။ လူတစ်ယောက်ကို အမှားအယွင်း လုံးဝမရှိတဲ့၊ ဘယ်လို အာဏာ၊ ဘယ်လို အကျိုးစီးပွားကြောင့်မှ မဖောက်ပြန်နိုင်တဲ့ သူတော်စင် တစ်ပါးလို၊ နတ်ဒေဝါ တစ်ပါးလို မြင်ချင်ခဲ့ကြတယ်။

ဒါပေမယ့်... တကယ့် လက်တွေ့ဘဝမှာရော အဲဒီလို လူမျိုး တကယ် ရှိသလား။

**[ခေတ္တရပ်ပါ - ပရိသတ်ကို စဉ်းစားချိန်ပေးရန်]**

ဒီနေ့ခေတ်ကတော့ ကျွန်တော်တို့ အဲဒီ စိတ်ကူးယဉ် အိပ်မက်တွေကနေ နိုးထလာတဲ့ ခေတ်လို့ ပြောရပါမယ်။ ဟုတ်ပါတယ်။ ဒီနေ့ခေတ်ဟာ Anti-hero ခေတ်ပါ။

Anti-hero ဆိုတာ ဘာလဲ။ စကားလုံးကသာ အင်္ဂလိပ်လို ခပ်ဆန်းဆန်း ဖြစ်နေတာ၊ တကယ်တမ်း သူ့ရဲ့ အနှစ်သာရက ရှင်းရှင်းလေးပါပဲ။ Anti-hero ဆိုတာ "လူကို လူလို မြင်တဲ့ အမြင်" ပါပဲ။

ဒီနေရာမှာ "လူကို လူလိုမြင်တယ်" ဆိုတဲ့ စကားရပ်ကို ကျွန်တော် နည်းနည်းလေး ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာချင်ပါတယ်။ အပိုင်း နှစ်ပိုင်း ရှိတယ်ဗျ။

ပထမတစ်ပိုင်းက... လူတစ်ယောက်ကို သူ့ရဲ့ အသားအရောင်၊ လိင်၊ ကိုးကွယ်ရာ ဘာသာ၊ လူမျိုး အဆင့်အတန်းတွေကို အခြေခံပြီး လူ့အောက်ချလို့၊ နှိမ့်ချပြီး မမြင်တာပါ။ လူဟာ လူပါပဲ။ သူ့မှာ လူသားတစ်ယောက်ရဲ့ အခွင့်အရေး အပြည့်အဝ ရှိတယ်။

ဒါပေမယ့် ဒုတိယတစ်ပိုင်းက ပိုပြီး အရေးကြီးပါတယ်။ အဲဒါက ဘာလဲဆိုတော့... လူကို လူသားသဘာဝထက် ကျော်လွန်ပြီး လူတစ်ပိုင်း၊ သူတော်စင်တစ်ပိုင်းလို ကောင်းကင်ဘုံက ဆင်းသက်လာတဲ့ ကယ်တင်ရှင်ကြီးလို ပုံကြီးချဲ့ပြီး မမြင်တော့တာပါပဲ။

**[လက်ဟန်ခြေဟန်နဲ့ အလေးအနက်ထား ပြောပါ]**

ခင်ဗျားတို့ သတိထားမိလား။ ယနေ့ခေတ်ဟာ Anti-hero တွေကို တဖြည်းဖြည်း လက်ခံလာကြတဲ့ ခေတ်ဖြစ်လာပါပြီ။ တချိန်တုန်းကဆိုရင် ခြောက်ပစ်ကင်း သဲလဲစင်၊ လူသားတွေကို ကယ်တင်မယ့် စူပါမင်း ဆိုတာမျိုးတွေဟာ အခုခေတ် ရုပ်ရှင်တွေ၊ ဇာတ်လမ်းတွေမှာ သွေးဆာတတ်တဲ့၊ ရက်စက်တဲ့ စရိုက်တွေကို ထုတ်ပြလာကြပြီ။ ဘာလို့လဲ။ ပရိသတ်တွေ ကိုယ်တိုင်က အရင်လို ပုံပြင်တွေကို မယုံတော့လို့ပါပဲ။

လူဆိုတာ အမှားအယွင်း ကင်းတဲ့၊ အတ္တကင်းတဲ့ စက်ရုပ်တွေ မဟုတ်ဘူး။ အဆိုးနဲ့ အကောင်း ဒွန်တွဲနေတဲ့ သတ္တဝါတွေပါ။ တခါတရံမှာ ကျွန်တော်တို့ ကိုယ်တိုင် သူရဲကောင်းလို ကိုးကွယ်ထားတဲ့ လူတွေတောင်မှ၊ သူတို့ရဲ့ ရပ်တည်မှု၊ သူတို့ရဲ့ အကျိုးစီးပွားအတွက် ဆိုရင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တတ်တယ် ဆိုတာကို အခုခေတ်မှာ လူတွေက မှန်မှန်ကန်ကန် မြင်လာကြပြီ ဖြစ်တယ်။

မော်ဒန်ခေတ် ရုပ်ရှင်တွေ၊ ဝတ္ထုတွေထဲက ဇာတ်ကောင်တွေကို ကြည့်ပါ။ ရှေးပုံစံ သူရဲကောင်းတွေ မဟုတ်တော့ဘူးဗျ။ ရှေးပုံစံ ဖွင့်ဆိုချက်တွေနဲ့ မကိုက်ညီတော့ဘူး။ လူကို ခြောက်ပစ်ကင်း သဲလဲစင် အဖြစ် တင်ဆက်တာမျိုး မရှိသလောက် ရှားသွားပါပြီ။

အခုခေတ် ဇာတ်ကောင်တွေက အပြစ်အနာအဆာတွေ ရှိတယ်။ အမှားအယွင်းတွေ လုပ်တယ်။ တကယ့်ကို ခက်ခဲကျပ်တည်းတဲ့ အခြေအနေ၊ ရွေးချယ်စရာ မရှိတဲ့ အခြေအနေမျိုး ရောက်လာရင် သူတော်စင်လို တရားချပြီး ကျင့်မနေနိုင်တော့ဘူး။ လိုအပ်ရင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ် ပြလိုက်တယ်။ အာဏာရလာတဲ့အခါ အာဏာကြောင့် ဖောက်ပြန်ပြတတ်ပါတယ်။ ကိုယ်ကျိုးစီးပွား ဆိုတာကိုလည်း ထည့်တွက်တတ်ကြပါတယ်။

**[ခေတ္တရပ်ပါ - လေသံကို အနည်းငယ် လျှော့ပြီး မိတ်ဆွေတစ်ယောက်ကို တိုက်ရိုက် မေးခွန်းထုတ်သလို ပြောပါ]**

ဒီနေရာမှာ ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့ကို မေးခွန်းတစ်ခု မေးချင်ပါတယ်။

ခင်ဗျားတို့ရဲ့ လက်တွေ့ဘဝမှာရော... ကိုယ် ယုံကြည်အားထားရတဲ့ ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်၊ နိုင်ငံရေးသမား တစ်ယောက်၊ ဒါမှမဟုတ် ကိုယ် အရမ်းလေးစားရတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်ယောက်ကို "သူကတော့ ဘယ်တော့မှ မမှားနိုင်ဘူး၊ သူကတော့ ကိုယ်ကျိုး လုံးဝ မကြည့်ဘူး" ဆိုပြီး မျှော်လင့်ထားဖူးကြလား။ ပြီးတော့ အဲဒီမျှော်လင့်ချက်တွေ ပြိုကွဲသွားတဲ့အခါ ခင်ဗျားတို့ ဘယ်လို ခံစားရလဲ။ အပြင်းအထန် ဒေါသထွက်မယ်၊ စိတ်ပျက်မယ် မဟုတ်လား။

ဘာလို့ အဲဒီလို ခံစားရတာလဲ ဆိုရင်... ကျွန်တော်တို့က သူတို့ကို "လူ" လို မမြင်ဘဲ "သူတော်စင်" လို မြင်ခဲ့မိလို့ပါပဲ။

ဒါကြောင့်မို့လို့ Anti-hero ခေတ်ဆိုတာ ဘာလဲလို့ မေးရင်၊ "လူကို လူလိုမြင်တဲ့ခေတ်" လို့ပဲ ကျွန်တော် ပြတ်ပြတ်သားသား ဖြေပါမယ်။ လူကို လူ့အောက် နှိမ့်ချပြီး မမြင်သလို၊ လူကို လူသားသဘာဝထက် ကျော်လွန်ပြီး နတ်ဒေဝါလို မမြင်ကြတော့တဲ့ ခေတ်ပါ။

**[လေသံကို ပိုမို လေးနက်ခိုင်မာအောင် တင်လိုက်ပါ]**

ဒီလို ရှုမြင်ပုံ၊ ဒီလို Analytical Approach မျိုး ထွန်းကားလာတာဟာ ကျွန်တော်တို့ လူ့အဖွဲ့အစည်းအတွက် အင်မတန် အရေးကြီးပါတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့... ဒီလို မှန်မှန်ကန်ကန် မြင်တတ်မှသာလျှင်၊ လူကို အခြေခံပြီး ဖြစ်ပေါ်နေတဲ့ နိုင်ငံရေး ပြဿနာတွေ၊ လူမှုရေး ပြဿနာတွေကို ချဉ်းကပ်တဲ့ နေရာမှာ ကျွန်တော်တို့ မှန်မှန်ကန်ကန် တွက်ဆနိုင်မှာ ဖြစ်လို့ပါပဲ။

နိုင်ငံရေး ဆိုတာ အကျိုးစီးပွားတွေ အားပြိုင်နေတဲ့ နယ်ပယ်ပါ။ အဲဒီလို နယ်ပယ်မှာ လာပြီး သူတော်စင်ကြီးတွေ ပေါ်လာမယ့် အချိန်ကို ထိုင်စောင့်နေမယ်၊ ခြောက်ပစ်ကင်းတဲ့ ခေါင်းဆောင်ကြီးတွေက ငါတို့ကို ကယ်တင်လိမ့်မယ် ဆိုပြီး မျှော်လင့်နေရင်၊ အဲဒီ လူ့အဖွဲ့အစည်းဟာ အမြဲတမ်း လှည့်စားခံရပြီး နွံနစ်နေဦးမှာပါပဲ။

လူတိုင်းမှာ အတ္တ ရှိတယ်။ လူတိုင်းမှာ အမှောင်ဘက်ခြမ်း ရှိတယ်။ အာဏာဆိုတာ လူကို ဖောက်ပြန်စေတတ်တဲ့ သဘာဝ ရှိတယ်။ ဒီအချက်တွေကို လက်ခံလိုက်ပါ။ ဒီလို လက်ခံလိုက်တာဟာ လူသားတွေအပေါ် စိတ်ပျက်သွားဖို့ မဟုတ်ပါဘူး။ အရှိတရားကို အရှိအတိုင်း မြင်ပြီး၊ ဒီလို အားနည်းချက်တွေ၊ ဖောက်ပြန်တတ်တဲ့ သဘာဝတွေ ရှိတဲ့ လူသားတွေကို ဘယ်လို စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းတွေ၊ ဘယ်လို စနစ်တွေနဲ့ ထိန်းကျောင်းမလဲ ဆိုတာကို လက်တွေ့ကျကျ စဉ်းစားနိုင်ဖို့ ဖြစ်ပါတယ်။

Anti-hero ဇာတ်ကောင်တွေကို ကျွန်တော်တို့ ဘာကြောင့် သဘောကျလဲ ဆိုရင်၊ သူတို့ဟာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ တကယ့် လူသားသဘာဝကို ပုံဖော်ပြနေလို့ပါပဲ။ သူတို့ မှားတယ်။ ဒါပေမယ့် သူတို့ တာဝန်ယူတယ်။ သူတို့ ရက်စက်သင့်ရင် ရက်စက်တယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ တခါတလေမှာ ပိုကြီးမားတဲ့ ပျက်စီးဆုံးရှုံးမှုတွေကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် လက်ကို ညစ်ပေခံဖို့ လိုအပ်တယ် ဆိုတာကို သူတို့ နားလည်လို့ပါ။

ပထမဆုံးအနေနဲ့ "Anti-hero ခေတ်ကို ရောက်နေပြီ၊ လူကို လူလို မြင်ရမယ်" လို့ ပြောတဲ့ နေရာမှာ **ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ**။

ဒီစကားရဲ့ ဆိုလိုရင်းက... မကောင်းဆိုးဝါးတွေကို အားပေးရမယ်၊ ရက်စက်ယုတ်မာမှုတွေကို လက်ခုပ်တီးရမယ်လို့ ပြောနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့တွေ နှစ်ပေါင်းများစွာ ဖက်တွယ်ထားခဲ့တဲ့ မျှော်လင့်ချက် အမှားကြီးတွေ၊ စိတ်ကူးယဉ် အိပ်မက်တွေထဲကနေ အခုချက်ချင်း နိုးထကြဖို့ ဆိုလိုတာပါ။

နိုင်ငံရေးမှာပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ လူမှုရေးမှာပဲ ဖြစ်ဖြစ်... နိူင်ငံ့ခေါင်းဆောင်ဆိုတဲ့ သူတွေ၊ တော်လှန်ရေးသမား ဆိုတဲ့ သူတွေကို၊ သြဇာလွှမ်းမိုးသူ ဆိုတဲ့ သူတွေကို "ဘုရားတစ်ဆူ ဂူတစ်ကျောင်း" ကိုးကွယ်သလိုမျိုး မျက်ကန်း ယုံကြည်နေတဲ့ အကျင့်ဟောင်းကြီးကို စွန့်လွှတ်ဖို့ ဆိုလိုတာပါ။ ဘယ်သူ့ကိုမှ စင်ပေါ်တင်ပြီး သူတော်စင်ကြီးတွေ၊ ကယ်တင်ရှင်ကြီးတွေ အဖြစ် မြင်မနေဖို့ ဆိုလိုတာပါ။ သူတို့လည်း သွေးနဲ့ သားနဲ့ တည်ဆောက်ထားတဲ့၊ ကိုယ်ကျိုးစီးပွား ရှိတဲ့၊ အာဏာမက်တဲ့၊ အမှားလုပ်တတ်တဲ့ "သာမန်လူသားတွေ" ပဲ ဆိုတဲ့ အရှိတရားကို လက်ခံဖို့ ဆိုလိုတာပါ။

**[ခေတ္တရပ်ပါ။ မျက်လုံးချင်းဆုံပြီး လေးလေးနက်နက် ပြောပါ]**

ဒါဆိုရင် ဒီဗီဒီယိုကနေတစ်ဆင့် ကျွန်တော် **ဘာကို အဓိက ပြောချင်တာလဲ**။ အဓိက ပေးချင်တဲ့ Message က ဘာလဲ။

ကျွန်တော် အဓိက ပြောချင်တာက ဒါပါပဲ... လောကကြီးမှာ ခြောက်ပစ်ကင်း သဲလဲစင် သူရဲကောင်း ဆိုတာ လုံးဝ မရှိပါဘူး။

တိုင်းပြည်တစ်ပြည် တည်ငြိမ်ဖို့၊ လူ့အဖွဲ့အစည်း တစ်ရပ် အဖျက်အဆီးမခံရဘဲ ရှင်သန်ရပ်တည်နိုင်ဖို့ ဆိုရင် တခါတလေမှာ အရမ်းကို အကျည်းတန်တဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တွေ၊ ကြမ်းတမ်း ရက်စက်တဲ့ လုပ်ရပ်တွေ လုပ်ရတတ်ပါတယ်။ အဲဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာ "ငါကတော့ လူကောင်းကြီးပါ၊ ငါ့လက်ကို သန့်သန့်လေး ထားချင်ပါတယ်" ဆိုပြီး သူတော်စင် ယောင်ဆောင်နေလို့ မရပါဘူး။ ကိုယ်ကျင့်တရားအရ အဖြူထည်ကြီး ဖြစ်မနေရင်တောင်၊ လိုအပ်လာရင် ပြတ်ပြတ်သားသား လုပ်ရဲတဲ့ သတ္တိ၊ လက်တွေ့ကျကျ ဖြေရှင်းနိုင်တဲ့ အင်အားနဲ့ စီမံခန့်ခွဲနိုင်တဲ့ အစွမ်းသတ္တိ ရှိဖို့က တိုင်းပြည်အတွက် ပိုပြီး အရေးကြီးတယ် ဆိုတာကို အဓိက ပြောချင်တာပါ။

ကျွန်တော်တို့ရဲ့ နိုင်ငံရေး၊ လူမှုရေး ပြဿနာတွေကို ချဉ်းကပ်တဲ့ အခါမှာ "ဘယ်သူက လူကောင်းလဲ၊ ဘယ်သူက လူဆိုးလဲ" ဆိုတဲ့ ကလေးကလား ဇာတ်လမ်းဆန်ဆန် အတွေးအခေါ်တွေနဲ့ ချဉ်းကပ်နေလို့ မရတော့ပါဘူး။

 အဲ့ဒီလိုကလေးကလားဆန်သော အတွေးအခေါ်တွေက ကျနော်တို့ မြန်မာ့ လူမှု့အသိုက်အဝန်းမှာ အတော်များများတွေရပါတယ် ။ နေရာစုံအလွှာစုံပါပဲ ၊ အနီဘက်ပဲကြည့်ကြည့် အစိမ်းဘက်ကိုပဲကြည့်ကြည့် အဲ့လိုတွေက ပိုများတာ တွေ့နေရပါတယ် ၊ ဒါဟာ အမှန်တရားပါပဲ ဒါပေမယ့် လက်ခံမယ့်သူကတော့ ရှားပါးတယ် ။ 

ဒါဆိုရင် 

 "ဘယ်အရာက လက်တွေ့ကျသလဲ၊ ဘယ်လုပ်ရပ်က တိုင်းပြည် တည်ငြိမ်ရေးကို ဖြစ်စေသလဲ" ဆိုတဲ့ အကျိုးစီးပွား (Interest) နဲ့ အင်အား (Power) ကို အခြေခံတဲ့ ဓမ္မဓိဋ္ဌာန်ကျကျ တွက်ချက်မှုတွေနဲ့ပဲ သွားရပါမယ်။

ခင်ဗျားတို့ ကိုယ်တိုင်လည်း ကိုယ့်စိတ်ကို ပြန်ပြီး သုံးသပ်ကြည့်ပါ။

"ငါ မကြိုက်တဲ့သူ လုပ်ရင် အပြစ်၊ ငါ ကြိုက်တဲ့၊ ငါ ကိုးကွယ်ထားတဲ့ သူရဲကောင်း လုပ်ရင်တော့ ဘာလုပ်လုပ် အမှန်ပဲ" ဆိုတဲ့ ဘက်လိုက်မှုတွေ ခင်ဗျားတို့မှာ ရှိနေသေးလား။ အဲဒီလို ရှိနေသေးသရွေ့တော့ ခင်ဗျားတို့ဟာ အလွယ်တကူ လှည့်စားခံရမယ့် သူတွေ ဖြစ်နေဦးမှာပါပဲ။

ဒါကြောင့်မို့လို့... စိတ်ကူးယဉ် ကယ်တင်ရှင်တွေကို ထိုင်စောင့်မနေပါနဲ့တော့။ "လူကို လူလို မြင်တဲ့ခေတ်" ဆိုတာ အရှိတရားကို အရှိအတိုင်း လက်ခံရဲတဲ့ သတ္တိ ရှိတဲ့ ခေတ်ပါ။ လူတွေရဲ့ ဖောက်ပြန်တတ်တဲ့ သဘာဝကို နားလည်ပြီး၊ တစ်ဦးတစ်ယောက်တည်းကို ပုံအပ်ယုံကြည်မယ့် အစား... လက်တွေ့ကျတဲ့ စနစ်တွေ၊ တင်းကျပ်တဲ့ ဥပဒေတွေ၊ ခိုင်မာတဲ့ အင်စတီကျူးရှင်း (Institutions) တွေနဲ့ပဲ တိုင်းပြည်ကို တည်ဆောက်ရမယ် ဆိုတဲ့ အသိတရား ရဖို့ အလွန် အရေးကြီးနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း အဓိက တိုက်တွန်း ပြောကြားလိုပါတယ်။ 

မိတ်ဆွေများအားလုံးမှတ်မိအောင် 

ထပ်ပြောပြမယ်နော် လက်တွေ့ကျတဲ့ စနစ်တွေ၊ တင်းကျပ်တဲ့ ဥပဒေတွေ၊ ခိုင်မာတဲ့ အင်စတီကျူးရှင်း (Institutions) တွေနဲ့ပဲ တိုင်းပြည်ကို တည်ဆောက်ရမယ် ဆိုတဲ့ အသိတရား ရဖို့ အလွန် အရေးကြီးနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း ပြောကြားလိုပါတယ်။ 

သေသေချာချာလေး စဉ်းစားကြည့်ပါဗျာ ။ 

အမှန်တရား ဆိုတာ ခါးသီးကောင်း ခါးသီးပါလိမ့်မယ်။ ဒါပေမယ့် အဲဒီ ခါးသီးတဲ့ အမှန်တရားကပဲ ကျွန်တော်တို့ကို မှန်ကန်တဲ့ လမ်းကြောင်းပေါ် ရောက်စေမှာပါ။ မှန်ကန်တဲ့လမ်းကြောင်းပေါ် ရောက်ရှိမှပဲ ကျနော်တို့ လိုချင်တောင်းတတဲ့ အေးချမ်းသာယာ ငြိမ်းချမ်းသော နိူင်ငံတော်သစ်ကို ရောက်ရှိရရှိနိူင်ပါ ဖြစ်ပါတယ် ။ 

အချိန်ပေးပြီး အဆုံးထိ နားဆင်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ နောက် ဗီဒီယိုတွေမှာ ထပ်တွေ့ကြပါမယ်။ အားလုံးပဲ လက်တွေ့ကျကျ စဉ်းစားဆင်ခြင်နိုင်တဲ့ အင်အားတွေ ပိုင်ဆိုင်နိုင်ကြပါစေဗျာ။