မင်္ဂလာပါဗျာ။ ဒီနေ့ 

ကျွန်တော်တို့ နိုင်ငံ ဘာကြောင့် ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ စစ်ပွဲတွေတိုက်ပွဲတွေနဲ့ သံသရာလည်နေရတာလဲ? အဖြေက ရှင်းရှင်းလေးပါပဲ။ ခိုင်မာပြတ်သားတဲ့ "နိုင်ငံတော်ဗဟိုပြု စနစ်" တစ်ခု မရှိခဲ့လို့ပဲ။ ဒီနေ့ ကျွန်တော် ပြောချင်တာက တချို့သူတွေ ကြိုက်ကျမှာ မဟုတ်ပေမယ့် လက်တွေ့မှာ အလုပ်ဖြစ်နေတဲ့ မြောက်ကိုရီးယားနိုင်ငံရဲ့ အုပ်ချုပ်မှုစနစ်နိူင်ငံ‌ေရးပုံစံမျိုးအကြောင်းပါ။

မြောက်ကိုရီးယားလို့ ပြောလိုက်ရင် လူတွေက နိူင်ငံတကာက စီးပွားရေး သံတမန်ရေး ပိတ်ဆို့ခံထားရတာပဲ ပြေးမြင်ကြလိမ့်မယ်။ ဒါပေမယ့် နောက်ကွယ်က တကယ့်အရှိတရားကို ကြည့်ရအောင်။ ကမ္ဘာ့အင်အားကြီးနိုင်ငံတွေ ဝိုင်းပိတ်ဆို့ထားတဲ့ကြားက သူတို့ ဘာလို့ အချုပ်အခြာအာဏာ မပျက်စီးဘဲ ဒီနေ့အထိ တောင့်ခံနိုင်တာလဲ? အဓိကကတော့ **စစ်တပ်အင်အား၊ လက်နက်အင်အားနဲ့ ပြည်သူ့အင်အား**ကို တစ်သားတည်းဖြစ်အောင် တည်ဆောက်ထားလို့ပဲ။

## ၁။ အင်အားသုံးရပ်ရဲ့ ဒေါက်တိုင်

ကျွန်တော်တို့ သမိုင်းကို ပြန်ကြည့်ရအောင်။ နိုင်ငံတစ်ခုမှာ လက်နက်အင်အားနဲ့ စစ်တပ်အင်အား မတောင့်တင်းရင်၊ ပြည်သူကလည်း စစ်တပ်နဲ့ တစ်သားတည်း မရှိရင် အဲဒီနိုင်ငံဟာ ပြိုကွဲဖို့ပဲ ရှိတယ်။

 * **လစ်ဗျားနိုင်ငံကို ကြည့်မလား?** ကဒါဖီဟာ အနောက်အုပ်စုရဲ့ စကားကို နားယောင်ပြီး သူ့ရဲ့ နျူကလီးယား အစီအစဉ်ကို ဖျက်သိမ်းခဲ့တယ်။ ရလဒ်က ဘာလဲ? အင်အားချည့်နဲ့သွားတဲ့အချိန်မှာ အနောက်အုပ်စုက ဝင်မွှေပြီး လစ်ဗျားနိုင်ငံပါ ပျက်စီးသွားခဲ့ရတယ်။

 * **ယူဂိုစလားဗီးယားကို ကြည့်မလား?** လူမျိုးစု ကွဲပြားမှုကို ဗဟိုအစိုးရက ပြတ်ပြတ်သားသား မထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့အခါ နိုင်ငံဟာ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲထွက်သွားခဲ့ရတယ်။

ဒါတွေက ကျွန်တော်တို့အားလံုးအတွက် ငြင်းပယ်လို့မရတဲ့ ကမ္ဘာ့သမိုင်းသင်ခန်းစာတွေပဲ။ မြောက်ကိုရီးယားကတော့ ဒီသင်ခန်းစာကို နားလည်ပြီး ကောင်းကောင်းကြီးသဘောပေါက် နားလည်လက်ခံထားတယ်။ အဲ့ဒါကြောင့် "စစ်တပ်က ပထမ (Songun Policy)" ဆိုတဲ့ မူဝါဒနဲ့ ကာကွယ်ရေးလက်နက်အင်အားကို အဆုံးစွန်အထိ မြှင့်တင်ခဲ့တယ်။ လက်နက်ရှိမှ ကိုယ့်ကို ဘယ်သူမှ လာမထိရဲမှာ။ ကိုယ့်အိမ်မှာ ကာကွယ်ရေးအင်အား မရှိရင် သူခိုး၊ ဓားပြလို သူပုန်သူကန်‌ေတွက အချိန်မရွေး ဝင်လုနိူင်ပါတယ် ။

ဒါအချက်အလက်ကို ငြင်းချင်တဲ့သူတွေ ရှိပါလိမ့်မယ်။ "ပြည်သူတွေ ဆင်းရဲကုန်မှာပေါ့" နိူင်ငံဆင်းရဲကုန်မှာပေါ့"ဆိုပြီး အကြောင်းပြချက်/စကားလံုးလှလှလေးတွေနဲ့‌ေ ပါ့ဗျာ ။ 

ဒါပေမယ့် စဉ်းစားကြည့်ပါ—လုံခြုံရေးမရှိတဲ့ တိုင်းပြည်မှာ စီးပွားရေး ဘယ်လောက်ကောင်းကောင်း တစ်ရက်အတွင်း ပြာကျသွားနိုင်တာပဲ။ 

အစ္စရေးနဲ့ စစ်ဖြစ်တဲ့ အရှေ့အလယ်ပိုင်းက

လက်ဘနွန်နိုင်ငံ အီရန်နိူင်ငံ ဂါဇာကမ်းမြှောင်ဒေသတွေ အခုဘယ်လိုဖြစ်သွားလဲ အမှန်ကို မြင်အောင်ကြည့်ပါ ။ 

နိူင်ငံတစ်နိူင်ငံ ကမ္ဘာအလယ်မှာ မားမားမတ်မတ် တင့်တင့်တယ်တယ် ရပ်တည်နိူင်ဖို့အတွက် 

စစ်တပ်၊ လက်နက်နဲ့ ပြည်သူ သုံးရပ်လုံးဟာ တိုင်းပြည်ကာကွယ်ရေးဆိုတဲ့ ရည်မှန်းချက်တစ်ခုတည်းအောက်မှာ ကျောက်ဆောင်လို ခိုင်မာနေဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။

## ၂။ ဘက်မလိုက်မူဝါဒထက် ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်ကိုယ် ရပ်တည်ရေး

ကျွန်တော်တို့နိုင်ငံက ကာလရှည်ကြာ "ဘက်မလိုက် နိုင်ငံခြားရေးမူဝါဒ" ကို ကျင့်သုံးခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် ကမ္ဘာ့နိုင်ငံရေးက အလှူအတန်းလုပ်နေတာ မဟုတ်ဘူးဗျ။ အားနည်းတဲ့သူကို နင်းမယ့်သူချည်းပဲ။

အခုအချိန်တွေထိ တရုတ်နဲ့အစဉ်ပြေရင် အနောက်နိူင်ငံတွေက ဖိအားပေးလိုက်။ အနောက်နိူင်ငံတွေနဲ့အစဉ်ပြေရင် တရုတ်က နည်းလမ်းအမျိုးမျိုးနဲ့ စွက်ဖက်နှောက်ယှက်လိုက်နဲ့ပဲ ခြာလည်ပတ်လည်နေတာ ကျနော်တို့ မြန်မာပြည်သူ အားလုံးအသိပဲ ဖြစ်ပါတယ် ။

နိုင်ငံတကာ ဆက်ဆံရေးဆိုတာ မျက်နှာလိုမျက်နှာရ လိုက်လုပ်နေလို့ မရဘူး။ 

ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည်အစိုးရလို ရုပ်သေးရုပ်လေးလို သူများကြိုးစွဲရာ ကနေလို့လည်း မရပြန်ပါဘူး ။ 

အဓိကက **"မိမိရပ်တည်ချက်နဲ့ မိမိနိုင်ငံ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ရပ်တည်နိုင်ရေး"** ပါပဲ။ သူတပါးဆီက အကူအညီကို မျှော်လင့်နေသရွေ့၊ နိုင်ငံတကာရဲ့ အသိအမှတ်ပြုမှုကို လိုက်တောင်းခံနေသရွေ့ ကျွန်တော်တို့ နိူဂ်ငံဟာ သူများကြိုးဆွဲရာ ကရမယ့် ရုပ်သေးရုပ်တွေလို ဖြစ်နေလိမ့်မယ်။

မြောက်ကိုရီးယားကို ကြည့်ပါ။ ဘယ်သူ့မျက်နှာမှ မကြည့်ဘူး။ မိမိအမျိုးသား အကျိုးစီးပွားကိုပဲ ရှေ့တန်းတင်တယ်။ နိုင်ငံတကာက ဝိုင်းပယ်ထားလည်း ကိုယ့်နည်းကိုယ့်ဟန်နဲ့ ကိုယ်ရပ်တည်တယ်။ ကျွန်တော်တို့မှာလည်း ရေမြေတောတောင် သယံဇာတတွေ အပြည့်ရှိတယ်။ စည်းကမ်းရှိရှိနဲ့ ကိုယ့်အားကိုယ်ကိုး စနစ်ကိုသာ အပြည့်အဝ ဖော်ဆောင်နိုင်ရင် ဘယ်သူ့မျက်နှာမှ လိုက်ကြည့်နေစရာ မလိုပါဘူး။

## ၃။ ပြည်တွင်းတည်ငြိမ်ရေးနှင့် လူမျိုးစုလက်နက်ကိုင်များ ပြဿနာ

ကျွန်တော်တို့ အားလုံး လက်ခံရမယ့် အမှန်တရားတစ်ခု ရှိတယ်။ တိုင်းပြည် လွတ်လပ်ရေးရကတည်းက ဒီနေ့အထိ မတိုးတက်နိုင်ဘဲ နောက်ကျကျန်ခဲ့ရတာဟာ **"ပြည်တွင်းသောင်းကျန်းမှုနဲ့ လူမျိုးစုလက်နက်ကိုင် ပြဿနာ"** ကြောင့်ပါပဲ။

အပစ်အခတ်ရပ်စဲရေး ဆွေးနွေးပွဲတွေ၊ ငြိမ်းချမ်းရေးစကားဝိုင်းတွေဆိုတာ နှစ်ပေါင်း ၇၀ ကျော် လုပ်ခဲ့ပြီးပါပြီ။

 ရလဒ်အ‌ေနနဲ့က ဘာလဲ? ယနေ့အချိန်ထိ တိုင်းပြည်ပဲ နာလန်မထူနိုင်အောင် ဖြစ်ခဲ့ရတယ်။ပြည်သူလူထုကလည်း ဆင်းရဲဒုက္ခအတိ ခံစားကြရတယ် ။ နိုင်ငံတစ်ခုမှာ အစိုးရတစ်ဦး၊ စစ်တပ်တစ်တပ်ပဲ ရှိရမယ်။

လက်နက်ကိုင်အဖွဲ့အစည်းတွေ နေရာဒေသတိုင်းမှာ ရှိနေခြင်းက တည်ငြိမ်အေးချမ်းမှုကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တာပါပဲ ။ ပြောချင်တာက 

 အချုပ်အခြာအာဏာဆိုတာ ခွဲဝေပေးလို့ရတဲ့အရာ မဟုတ်ပါဘူး။ ငြိမ်းချမ်းရေးဆွေးနွေးပွဲဆိုတာ အချုပ်အခြာအာဏာကို မြေပုံလေးပေါ် ဒုတ်လေးထောက်ပြီး ဟိုနေရာပေး ဒီနေရာပေး လိုက်လို့ရတဲ့အရာမျိုး မဟုတ်ပါဘူး ။

အချုပ်အခြာအာဏာနဲ့နယ်မြေကို ခွဲပေးရုံနဲ့လည်း ငြိမ်းချမ်းရေးမရနိူင်ပါဘူး။

> "နာကျင်မှုကို ကြောက်နေရင် ကင်ဆာအကျိတ်ကို ခွဲထုတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

> 

ဒီလူမျိုးစုလက်နက်ကိုင်တွေကို အမြစ်ပြတ် မချေမှုန်းသရွေ့ တိုင်းပြည်ဟာ ဘယ်တော့မှ တည်ငြိမ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ တရားဥပဒေစိုးမိုးရေးနဲ့ နိုင်ငံတော် တည်ငြိမ်အေးချမ်းသာယာဖို့အတွက်ဆိုရင် ပြတ်သားတဲ့ စစ်ရေးအင်အားနဲ့ **"အပြုတ်တိုက် အပြတ်ရှင်း"** တဲ့ နည်းလမ်းပဲ ရှိပါတယ်။ ဒါဟာ ရက်စက်တာမဟုတ်ဘူး၊ နောင်လာမယ့် မျိုးဆက်သစ်တွေ အေးအေးချမ်းချမ်း နေနိုင်ဖို့အတွက် လက်ရှိမျိုးဆက်က ပေးဆပ်ရမယ့် မလွှဲမရှောင်သာတဲ့ တာဝန်ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။#

# ၄။ တော်လှန်ပုန်ကန်သူများနှင့် သောင်းကျန်းသူများကို အမြစ်ပြတ်ချေမှုန်းရေး

ဆွေးနွေးပွဲဆိုတဲ့ စကားလုံးနောက်ကွယ်မှာ ဘာရှိလဲဆိုတာ ကျွန်တော်တို့ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း သုံးသပ်ကြည့်ရအောင်။ သမိုင်းတစ်လျှောက်လုံးမှာ တော်လှန်ပုန်ကန်သူတွေ၊ လူမျိုးစုလက်နက်ကိုင်တွေနဲ့ ငြိမ်းချမ်းရေးစကား ပြောခဲ့တာတွေဟာ တကယ့်လက်တွေ့မှာတော့ သူတို့ အင်အားပြန်စုဖို့ လူသစ်စုဆောင်းဖို့ လက်နက်သစ်စုဆောင်းဖို့ အချိန်ဆွဲပေးခဲ့သလိုပဲ ဖြစ်ခဲ့ရတယ်။ 

တစ်ဖက်က ငြိမ်းချမ်းရေးအကြောင်း ပြောနေချိန်မှာ နောက်ကွယ်မှာတော့ လက်နက်ခဲယမ်းတွေ စုဆောင်း၊ နယ်မြေချဲ့ထွင်ပြီး နိုင်ငံတော် ပြိုကွဲအောင် လုပ်ဖို့ပဲ အမြဲတမ်း ပြင်ဆင်နေခဲ့ကြတာပါ။

ဒါကြောင့်မို့လို့ ကျနော်တို့တိုင်းပြည်မှာ အစိုးရနှစ်ခု၊ စစ်တပ်နှစ်ခု ရှိလို့မရသလို၊ ဥပဒေအထက်မှာ လက်နက်ကိုင်ထားတဲ့ တိုင်းရင်းသားလက်နက်ကိုင်သောင်းကျန်းသူတွေ တော်လှန်ပုန်ကန်သူပုန်အုပ်စုတွေ ရှိနေသရွေ့ နိုင်ငံတော် တည်ငြိမ်ဖို့ ငြိမ်းချမ်း‌ေရးရဖို့ဆိုတာ စိတ်ကူးယဉ်အိပ်မက်တစ်ခုပဲ ဖြစ်နေပါလိမ့်မယ်။ 

အနာရောဂါတစ်ခုကို ကုသတဲ့အခါ ဆေးမြီးတိုနဲ့ အပေါ်ယံ သက်သာရုံ ကုနေလို့မရပါဘူး။ ရောဂါမြစ်ပွားကို အမြစ်ကနေ ဆွဲထုတ်ပစ်ရသလိုမျိုး၊ နိုင်ငံတော်ရဲ့ အချုပ်အခြာအာဏာနဲ့ နယ်မြေတည်တံ့ခိုင်မြဲရေးကို ခြိမ်းခြောက်နေတဲ့ တော်လှန်ပုန်ကန်သူတွေ၊ လက်နက်ကိုင်သောင်းကျန်းသူတွေကို မြန်မာ့တပ်မတော်အနေနဲ့ **"အပြုတ်တိုက် အပြတ်ရှင်း"** တဲ့ စစ်ရေးနည်းလမ်းကလွဲလို့ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိပါဘူး။

သမိုင်းကို ပြန်ကြည့်ရင် နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံ တည်ငြိမ်အေးချမ်းဖို့ဆိုတာ သံမဏိလို ပြတ်သားတဲ့ စစ်ရေးအာဏာနဲ့ပဲ တည်ဆောက်ခဲ့ကြတာပါ။

 * **တရုတ်နိုင်ငံရဲ့ သမိုင်းကို ကြည့်မလား?** ကွန်မြူနစ်ပါတီက တိုင်းပြည်ကို စုစည်းတဲ့အခါ ပြည်တွင်းက ပုန်ကန်သူတွေ၊ စစ်ဘုရင်တွေကို ပြတ်ပြတ်သားသား အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းခဲ့လို့သာ ဒီနေ့ ကမ္ဘာ့အလယ်မှာ အင်အားကြီးနိုင်ငံအဖြစ် တည်ငြိမ်စွာ ရပ်တည်နိုင်ခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။

 * **ရုရှားနိုင်ငံက ချေချင်းညာ (Chechnya) ခွဲထွက်ရေးသမားတွေရဲ့ ပြဿနာကို ဘယ်လိုဖြေရှင်းခဲ့လဲ? မြို့တော်တစ်ခုလုံး ပြာကျသွားပါစေဦးတော့၊ တိုင်းပြည်ပြိုကွဲမယ့်အရေးကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် ပူတင်ဟာ စစ်ရေးအင်အား အပြည့်အဝသုံးပြီး အပြတ်ရှင်းခဲ့လို့ပဲ ဒီနေ့အထိ ရုရှားနိုင်ငံဟာ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ မကွဲဘဲ တောင့်ခံနိုင်တာပါ။

ဒါကို တချို့က "အကြမ်းဖက်တာပဲ" လို့ စွပ်စွဲကြပါလိမ့်မယ်။ ဒါပေမယ့် စဉ်းစားကြည့်ပါ—အကြမ်းဖက်မှုကို နှိမ်နင်းဖို့အတွက် ပိုမိုပြတ်သားတဲ့ အင်အားကို အသုံးပြုရတာဟာ တရားဥပဒေရဲ့ သဘောသဘာဝပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ တိုင်းပြည်တစ်ခုလုံးက ပြည်သူ သန်းပေါင်းများစွာရဲ့ အသက်အိုးအိမ်စည်းစိမ်နဲ့ ရေရှည်အေးချမ်းသာယာရေးအတွက်ဆိုရင်၊ တိုင်းပြည်ဖျက်ဆီးနေတဲ့ တိုင်းရင်းသားလက်နက်ကိုင်သောင်းကျန်းသူတွေနဲ့ တော်လှန်ပုန်ကန်သူတွေကို သနားညှာတာနေလို့ မရပါဘူး။

 အားနာခြင်း၊ တွန့်ဆုတ်ခြင်းတွေဟာ တိုင်းပြည်ကို ပိုမိုနက်ရှိုင်းတဲ့ ပျက်စီးခြင်းတွင်းထဲကိုပဲ ဆွဲချသွားပါလိမ့်မယ်။

နိုင်ငံတော်ရဲ့ အနာဂတ်အတွက် ကျွန်တော်တို့ အစိုးရနဲ့တပ်မတော်မှာ ပြတ်သားတဲ့ စိတ်ပိုင်းဖြတ်မှု ခိုင်မာတဲ့မူဝါဒတွေ ရှိဖို့လိုအပ်ပါတယ်။

 လက်နက်ကိုင် ပုန်ကန်သူမှန်သမျှကို မြေလှန်စနစ်နဲ့ အပြတ်ရှင်းပစ်မှသာ တရားဥပဒေစိုးမိုးမှုဟာ တိုင်းပြည်ရဲ့ လက်မခန့်ဒေသအထိ သက်ရောက်သွားမှာဖြစ်ပြီး၊ နောက်နောင် ဘယ်သူမှ နိုင်ငံတော်ကို ပုန်ကန်ဖို့ မဝံ့ရဲတဲ့ သွေးသောက်သင်ခန်းစာမျိုးကို ပေးနိုင်မှာ ဖြစ်ပါတယ်။ 

အချုပ်အခြာအာဏာကို ထိပါးသော နိူင်ငံတော်ကို တော်လှန်ပုန်ကန်သူတွေကို မြေပေါ်မြေအောက် အမြစ်ပါမကျန် တိုက်ထုတ်အပြတ်ရှင်း‌ဖို့ လက်ရှိအချိန်က အသင့်တော်ဆုံးပဲ ဖြစ်ပါတယ် ။ 

ဒါမှသာ ကျွန်တော်တို့ လိုချင်တဲ့ စည်းကမ်းပြည့်ဝပြီး တည်ငြိမ်အေးချမ်းတဲ့ နိုင်ငံတော်သစ်ကို အမြန်ဆုံး တည်ဆောက်နိုင်မှာ ဖြစ်ပါတယ်။

## နိဂုံးချုပ်အနေနဲ့ စဉ်းစားရန်

မိတ်ဆွေတို့ ရွေးချယ်ကြည့်ပါ။ နိုင်ငံတကာက ပေးတဲ့ "ဒီမိုကရေစီ" ဆိုတဲ့ သကြားလုံးကို စားပြီး ပြည်တွင်းစစ်ဒဏ်နဲ့ တိုင်းပြည်ပြိုကွဲမယ့် လမ်းကို သွားမလား? ဒါမှမဟုတ် အပြင်ပန်းကြည့်ရင် ရုန်းကန်ရပေမယ့် ကိုယ့်အချုပ်အခြာအာဏာကို ဘယ်သူမှ မထိရဲဘဲ တည်ငြိမ်ပြီး စည်းကမ်းရှိတဲ့ နိုင်ငံအဖြစ် ရပ်တည်မလား?

သမိုင်းမှာ ပျော့ညံ့တဲ့နိုင်ငံတွေပဲ အဖျက်ဆီးခံခဲ့ရတာပါ။ ခိုင်မာပြတ်သားတဲ့ စစ်အာဏာနဲ့ အမျိုးသားရေး စိတ်ဓာတ်ရှိတဲ့ နိုင်ငံတွေကတော့ ကမ္ဘာတည်သရွေ့ ရပ်တည်နေမှာပဲ။ ကျွန်တော်တို့ တိုင်းပြည်အတွက် တကယ်လိုအပ်နေတာဟာ ဝေဝါးနေတဲ့ မူဝါဒတွေ မဟုတ်ဘဲ၊ ပြတ်သားတဲ့ သံမဏိစိတ်ဓာတ်နဲ့ တပ်မတော်ရဲ့ဦးဆောင်မှုပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

မိတ်ဆွေတို့လည်း ဒီအချက်တွေကို သေချာ တွေးတော သုံးသပ်ကြည့်ကြပါလို့ 

တိုက်တွန်းရင်း နိဂုံးချုပ်လိုက်ပါတယ်။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ဗျာ။