— ကမ္ဘာကြီးရဲ့ လက်တွေ့အမှန်တရားနဲ့ အကာအကွယ်အတုအယောင်များ

မင်္ဂလာပါဗျာ။ ဒီနေ့ ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့ကို ခပ်ပြတ်ပြတ် မေးခွန်းနှစ်ခုနဲ့ စကားစချင်ပါတယ်။

**"ဒီနေ့ ကမ္ဘာမှာ ဘာလို့ အင်အားကြီးနိုင်ငံတွေက စစ်တပ်ကို ပိုတောင့်တင်းအောင် ပြိုင်တူလုပ်နေကြတာလဲ? နောက်ပြီး... ငါတို့ကရော ဘာလို့ ကိုယ့်နိုင်ငံရဲ့ အကာအကွယ်ကို ကိုယ်တိုင်ပြန်ရိုက်ချိုးဖို့ တွေးနေကြတာလဲ?"**

ဒီမေးခွန်းဟာ ကျွန်တော်တို့ တစ်ခါမှ အလေးအနက် မစဉ်းစားမိတဲ့၊ ဒါပေမဲ့ တကယ့်ကို တုန်လှုပ်စရာကောင်းတဲ့ အမှန်တရားတစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ခေတ်ပေါ်လူငယ်တွေ၊ လူလတ်ပိုင်းတွေဟာ လူမှုကွန်ရက်ပေါ်က "လူ့အခွင့်အရေး"၊ "ကမ္ဘာ့ကုလသမဂ္ဂ"၊ "အပြည်ပြည်ဆိုင်ရာဥပဒေ" ဆိုတဲ့ လှပတဲ့ စကားလုံးတွေကြားထဲမှာ သာယာနေကြတာ များပါတယ်။ ကမ္ဘာကြီးက အရမ်းယဉ်ကျေးနေပြီ၊ စစ်တပ်ဆိုတာ မလိုတော့ဘူးလို့ ထင်နေကြတာပေါ့။

ဒါပေမဲ့ လက်တွေ့ကမ္ဘာကြီးက ခင်ဗျားတို့၊ ကျွန်တော်တို့ ထင်သလို သွေးအေးအေးနဲ့ ယဉ်ကျေးမနေဘူးဗျ။ ဒုတိယကမ္ဘာစစ်နောက်ပိုင်း ငြိမ်းချမ်းရေးဝါဒကို အစွန်းကုန်ဆုပ်ကိုင်ပြီး စစ်တပ်အင်အားကို လျှော့ချထားခဲ့တဲ့ ဂျာမနီနဲ့ ဂျပန်လို နိုင်ငံကြီးတွေကိုပဲ ကြည့်ပါ။ ဒီနေ့ ဘာလုပ်နေကြလဲ? သူတို့ရဲ့ စစ်သုံးစရိတ်တွေကို သမိုင်းမှာ မရှိဖူးလောက်အောင် အဆမတန် တိုးမြှင့်နေကြပြီဗျ။

ကမ္ဘာကြီးမှာ အကာအကွယ်မဲ့တဲ့နိုင်ငံ၊ စစ်တပ်အင်အားချည့်နဲ့တဲ့နိုင်ငံဟာ အချိန်မရွေး တပါးသူရဲ့ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံရတာပါပဲ။ အင်အားကြီးနိုင်ငံတွေက ရူးလို့ စစ်တပ်ကို ပိုတောင့်တင်းအောင် လုပ်နေကြတာ မဟုတ်ဘူးဗျ။ သူတို့က ကမ္ဘာကြီးရဲ့ ဥပဒေသကို သိလို့။ "ကိုယ့်မှာ ဓားမရှိရင် သူတပါးရဲ့ ဓားအောက်မှာ ဒူးထောက်ရမယ်" ဆိုတဲ့ အမှန်တရားကို သိလို့ ဖြစ်ပါတယ်။

ဒါဆိုရင် ငါတို့နိုင်ငံကို ပြန်ကြည့်ရအောင်။ ကျွန်တော်တို့နိုင်ငံမှာ ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ နိုင်ငံရေး စိတ်ပျက်စရာတွေ၊ ဒေါသတွေကို အခြေခံပြီး လူအများစုက "စစ်တပ်ကို ဖြိုချပစ်ရမယ်"၊ "စစ်တပ်မရှိရင် တိုင်းပြည်က အေးချမ်းသွားမယ်" လို့ လွယ်လွယ်လေး တွေးပြီး ပြောနေကြတယ်။ ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့ကို ကမ္ဘာ့သမိုင်းနဲ့ မြန်မာ့သမိုင်းက ငြင်းလို့မရတဲ့ အမှန်တရား နှစ်ခုနဲ့ သတိပေးပါရစေ။

## စာမျက်နှာ (၂) — စစ်တပ်ကို ဖျက်ဆီးခြင်းရဲ့ နောက်ဆက်တွဲ သမိုင်းဝင်အမှားကြီးများ

ပထမဆုံး ကမ္ဘာ့သမိုင်းကို ကြည့်ရအောင်။ ကျွန်တော်တို့နဲ့ အိမ်နီးချင်း **တရုတ်ပြည်ကြီး** ရဲ့ သမိုင်းမှာ **"စစ်ဘုရင်ခေတ် (Warlord Era)"** ဆိုတာ ရှိခဲ့ဖူးတယ်ဗျ။ ၁၉၁၆ ခုနှစ် ဝန်းကျင်က ပင်မဗဟိုအစိုးရနဲ့ ဗဟိုစစ်တပ်ကြီး ပြိုကွဲအားနည်းသွားတဲ့အခါ တရုတ်ပြည်မှာ ဘာဖြစ်သွားလဲသိလား? ဒီမိုကရေစီ ရောက်မလာပါဘူးဗျာ။

ရောက်လာတာကတော့ ဒေသအလိုက် စစ်ဗိုလ်ချုပ်တွေ၊ စစ်ဘုရင်တွေက မိမိတို့အုပ်စုနဲ့မိမိ နယ်မြေလုပြီး အချင်းချင်း ပြန်တိုက်ကြတဲ့ ကမ္ဘာပျက်မတတ် စစ်ပွဲတွေပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီ စစ်ဘုရင်တွေဟာ ကိုယ့်နယ်မြေထဲမှာ ကိုယ်တိုင် အခွန်ကောက်၊ ကိုယ်ပိုင်ဥပဒေထုတ်ပြီး ပြည်သူတွေကို နှိပ်စက်ကြတယ်။ တိုင်းပြည် အချင်းချင်း သတ်ဖြတ်လို့ အင်အားနည်းနေတဲ့အချိန်မှာပဲ အပြင်က ဂျပန်နိုင်ငံက ဝင်ရောက်ကျူးကျော်ပြီး တရုတ်ပြည်သူ သန်းပေါင်းများစွာ သွေးချောင်းစီးခဲ့ရတယ်။ ဒါဟာ ဗဟိုစစ်တပ် အားနည်းသွားရင် ဖြစ်လာတတ်တဲ့ သမိုင်းရဲ့ သက်သေပဲ။

ကဲ... အဝေးကြီး မကြည့်ပါနဲ့၊ ကျွန်တော်တို့ **မြန်မာ့သမိုင်း** ကိုပဲ ပြန်လှန်ကြည့်ရအောင်။ ၁၉၄၈ ခုနှစ် လွတ်လပ်ရေးရပြီးစ ကာလကို မှတ်မိကြမှာပါ။ လွတ်လပ်ရေးလည်း ရရော၊ အယူအဆ မတူညီတဲ့ ရောင်စုံသူပုန်တွေ၊ ကွန်မြူနစ်တွေ၊ လူမျိုးစုလက်နက်ကိုင်တွေဟာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထကြွပုန်ကန်ကြတယ်။ အဲဒီအချိန်တုန်းက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဗဟိုတပ်မတော်ဟာ အသစ်ပြန်တည်ဆောက်ခါစမို့လို့ အင်အား အရမ်းနည်းပါသေးတယ်။

ဗဟိုစစ်တပ် အင်အားနည်းတော့ ဘာဖြစ်လဲ? သူပုန်တွေက ရန်ကုန်မြို့နားအထိ တက်သိမ်းလို့ ထိုခေတ်က ဖဆပလအစိုးရကို ကမ္ဘာက **"ရန်ကုန်အစိုးရ"** လို့တောင် လှောင်ပြောင်ခေါ်ခဲ့ကြရတယ်ဗျ။ တိုင်းပြည်ဟာ မြေပုံပေါ်က ပျောက်ကွယ်လုနီးပါး အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖြစ်ခဲ့ရတယ်။ အဲဒီတုန်းက အင်အားနည်းလှတဲ့ တပ်မတော်ကသာ အသက်သွေးချွေးတွေ အမြောက်အမြား ပေးဆပ်ပြီး ပြည်ထောင်စုကြီး ပြိုမကျအောင် အသည်းအသန် ပြန်စုစည်းမပေးခဲ့ရင်၊ ဒီနေ့ ခင်ဗျားတို့ ကျွန်တော်တို့ မြေပုံပေါ်မှာ "မြန်မာနိုင်ငံ" ဆိုတာ ရှိနေပါဦးမလား?

ခင်ဗျားတို့ စဉ်းစားကြည့်ပါ။ မြန်မာနိုင်ငံဟာ ပထဝီအနေအထားအရ အင်အားကြီးနိုင်ငံတွေကြားထဲမှာ ညှပ်နေတာဗျ။ ပြီးတော့ ပြည်တွင်းမှာလည်း လူမျိုးစုပေါင်းစုံ၊ လက်နက်ကိုင်အဖွဲ့ပေါင်းစုံ ရှိနေတဲ့ နိုင်ငံပါ။ ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ အခုလက်ရှိ ပြည်ထောင်စုကို စုစည်းထားတဲ့၊ တရားဝင် အသိအမှတ်ပြုထားတဲ့ တစ်ခုတည်းသော တပ်မတော်ကြီးကိုသာ ဖြိုချလိုက်ရင်... တိုင်းပြည်က တကယ်ပဲ အေးချမ်းသွားမှာလား? ဒါမှမဟုတ် သမိုင်းကအတိုင်း ဒေသအလိုက်၊ လူမျိုးစုအလိုက် လက်နက်ကိုင် စစ်ဘုရင်တွေ အပြိုင်အဆိုင်ပေါ်လာပြီး အချင်းချင်း နယ်မြေလု၊ ဆက်ကြေးကောက်၊ မူးယစ်ဆေးဝါးနဲ့ လူမှောင်ခိုဈေးကွက်တွေ ကြီးစိုးတဲ့၊ ဥပဒေမရှိတဲ့ မင်းမဲ့စရိုက် တောတွင်းခေတ်ကို ပြန်ရောက်သွားမှာလား?

## စာမျက်နှာ (၃) — စိတ်ခံစားချက်ကို ဘေးဖယ်ပြီး ဉာဏ်နဲ့ သုံးသပ်ခြင်း

မိတ်ဆွေတို့ဗျာ... ကျွန်တော်တို့ လက်ရှိဖြစ်နေတဲ့ အမုန်းတရားတွေ၊ စိတ်ခံစားချက်တွေကို ခဏလောက် ဘေးဖယ်ထားပြီး တကယ့် လက်တွေ့ကျကျ တွေးကြည့်ရအောင်။

အိမ်တစ်အိမ်မှာ ခိုးသူရှိလို့၊ ဒါမှမဟုတ် အိမ်သားတစ်ယောက်ယောက်က အမှားလုပ်လို့ ဆိုပြီး အိမ်ခေါင်မိုးကြီးတစ်ခုလုံးကို မီးရှို့ဖျက်ဆီးပစ်မလား? ခေါင်မိုးမရှိတော့ရင် မိုးရွာရင် မိုးစိုမယ်၊ နေပူရင် နေပူမယ်၊ နောက်ဆုံး အပြင်က ဓားပြတွေ ဝင်တိုက်ရင် ခင်ဗျားတို့ ဘာနဲ့ ခုခံမလဲ? စစ်တပ်ဆိုတာ နိုင်ငံတစ်ခုရဲ့ အဲဒီ ခေါင်မိုးကြီး၊ အကာအကွယ် ဒိုင်းလွှားကြီး ဖြစ်ပါတယ်။

စနစ်တစ်ခု၊ အုပ်ချုပ်သူတစ်ယောက်ကို သဘောမကျတာနဲ့ နိုင်ငံရဲ့ ပင်မကျောရိုးဖြစ်တဲ့ အဖွဲ့အစည်းကြီးတစ်ခုလုံးကို ဖြိုချပစ်ဖို့ ကြိုးစားတာဟာ ကိုယ့်လည်ပင်းကိုယ် ကြိုးကွင်းစွပ်နေသလိုပါပဲ။ တပ်မတော် အင်အားချည့်နဲ့သွားရင် အမြတ်ထွက်သွားမှာက ပြည်သူတွေ မဟုတ်ဘူးဗျ။ အမြတ်ထွက်သွားမှာက တိုင်းပြည် ပြိုကွဲစေချင်တဲ့ ပြည်ပအင်အားစုတွေနဲ့ ကိုယ်ကျိုးရှာမယ့် စစ်ဘုရင်တွေပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

ဒီနေ့ ကမ္ဘာ့နိုင်ငံကြီးတွေက စစ်တပ်ကို ပိုတောင့်တင်းအောင် လုပ်နေကြတာဟာ တိုင်းပြည်ရဲ့ လုံခြုံရေးနဲ့ အနာგတ်အတွက် အာမခံချက် (Insurance) ရှိအောင် လုပ်နေကြတာပါ။ အာမခံချက်မရှိတဲ့ နိုင်ငံ၊ ကိုယ့်အကာအကွယ်ကို ကိုယ်ပြန်ရိုက်ချိုးတဲ့ နိုင်ငံဟာ ကမ္ဘာ့မြေပုံပေါ်ကနေ ပျောက်ကွယ်သွားရတတ်ပါတယ်။

ဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့ လူမှုကွန်ရက်ပေါ်က သွေးထိုးလှုံ့ဆော်မှုတွေ၊ အပေါ်ယံ စိတ်ခံစားချက်တွေနောက်ကို မျက်စိမှိတ် မလိုက်ကြပါနဲ့။ တတည်ငြိမ်မှုမရှိရင် ဘယ်ဒီမိုကရေစီ၊ ဘယ်ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုမှ လာမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကိုယ့်ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေ၊ ကိုယ့်ရဲ့ အတွေးအခေါ်တွေဟာ တိုင်းပြည်ကို တကယ်ပဲ ကယ်တင်နေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် တိုင်းပြည်ပြိုကျအောင် ဝိုင်းတွန်းနေတာလားဆိုတာ မိမိကိုယ်ကို ဉာဏ်နဲ့ယှဉ်ပြီး ပြန်လည်သုံးသပ်ကြပါလို့ တိုက်တွန်းချင်ပါတယ်ဗျာ။

အားလုံးပဲ စဉ်းစားဆင်ခြင်ဉာဏ် တွေးခေါ်နိုင်စွမ်

းတွေ တိုးပွားကြပါစေ။