ရောက်တတ်ရာရာ

 YouTube Video Script: တိုင်းပြည်ရဲ့ အသက်သွေးကြောနဲ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ တာဝန်

(Intro - အဖွင့်)

(ကင်မရာကို တိုက်ရိုက်ကြည့်ပြီး အေးဆေးတည်ငြိမ်တဲ့ လေသံနဲ့ စကားစပါ)

"မင်္ဂလာပါဗျာ... ဒီနေ့ ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့နဲ့ နည်းနည်းလေး ခပ်နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စကားပြောချင်ပါတယ်။

ကျွန်တော်တို့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ခဏခဏ ကြားနေရတဲ့ စကားတစ်ခွန်း ရှိတယ်ဗျ။ 'ငါနဲ့မဆိုင်ဘူး'၊ 'ငါ့အလုပ် မဟုတ်ဘူး'၊ 'ငါကတော့ အေးဆေးပဲ' ဆိုတဲ့ စကားတွေပေါ့။ လူတစ်ယောက်ချင်းစီအတွက် ဒါက လုံခြုံမှုတစ်ခုလို့ ထင်ရပေမယ့်၊ ဒီ 'ငါနဲ့မဆိုင်ဘူး' ဆိုတဲ့ စိတ်ဓာတ်ကပဲ တိုင်းပြည်တစ်ခုရဲ့ အသက်သွေးကြောကို ဖြတ်တောက်နေတာဆိုရင် ခင်ဗျားတို့ ဘယ်လိုတွေးမိမလဲ?

ဒီနေ့ ကျွန်တော်တို့ ပြောမယ့် အကြောင်းအရာက ခင်ဗျားတို့ရဲ့ နေ့စဉ်ဘဝ၊ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ အနာဂတ်နဲ့ တိုက်ရိုက်သက်ဆိုင်နေပါတယ်။ အုပ်ချုပ်သူတွေ ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ အမှန်တရားတွေနဲ့ ကျွန်တော်တို့ ရင်ဆိုင်နေရတဲ့ အတုအယောင် ငြိမ်းချမ်းရေးအကြောင်းကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဆွေးနွေးသွားကြရအောင်။"

(Section 1: အတုအယောင် ငြိမ်းချမ်းရေးကို ရိုက်ချိုးခြင်း)

"ကျွန်တော်တို့ အခု ရနေတာက တကယ်ပဲ ငြိမ်းချမ်းရေးလား? ဒါမှမဟုတ် 'အသံတိတ် ညှဉ်းပန်းခံနေရတာ' လား?

တချို့က ပြောကြတယ်၊ သေနတ်သံ မကြားရရင် ငြိမ်းချမ်းနေတာပဲတဲ့။ ဒါပေမဲ့ ကုန်ဈေးနှုန်းတွေ တက်နေတာ၊ လုံခြုံမှု မရှိတာ၊ ညဘက် အိမ်ထဲမှာတောင် ခြေသံကြားရင် လန့်နေရတာတွေကို ဘာလို့ ငြိမ်းချမ်းရေးလို့ ခေါင်းစဉ်တပ်နေကြတာလဲ။

လက်နက်ကိုင် အဖွဲ့အစည်းတွေ များလာတဲ့အခါ နယ်မြေ တည်ငြိမ်မှု ပျက်ပြားလာပါတယ်။ လူမှုဘဝတွေ ခက်ခဲလာတယ်။ လူတစ်ယောက်ဟာ သူ့လုပ်ငန်းကို စိတ်အေးလက်အေး မလုပ်နိုင်တော့ဘူး၊ လမ်းပေါ်ထွက်ရင်လည်း ဘယ်သူ့ကို ကြောက်ရမှန်း မသိတဲ့ အခြေအနေ။ ဒါဟာ အတုအယောင် ငြိမ်းချမ်းရေးပါ။ ဒီ 'Fake Peace' ကို ရိုက်ချိုးနိုင်ဖို့က ကျွန်တော်တို့ နိုင်ငံသားတွေရဲ့ 'နိုးကြားမှု' က အဓိကပဲ။"

(Section 2: စကားပြောခြင်းထက် သေနတ်ကို အားကိုးလာတဲ့ အတွေးအခေါ်)

"ဒီမှာ စဉ်းစားစရာ တစ်ခု ရှိလာတယ်ဗျ။ လူတွေက ဘာလို့ ပါးစပ်နဲ့ ငြင်းခုံရမှာကို ပျင်းလာကြတာလဲ? ၂ နာရီ၊ ၃ နာရီလောက် ထိုင်ဆွေးနွေးပြီး အဖြေရှာတာထက် သေနတ်နဲ့ ပစ်လိုက်တာက ပိုမြန်တယ်လို့ ထင်လာကြတဲ့ အတွေးအခေါ်ဟာ အင်မတန် ကြောက်ဖို့ကောင်းပါတယ်။

စကားပြောတယ်ဆိုတာ ယဉ်ကျေးတဲ့ လူ့အဖွဲ့အစည်းရဲ့ အလုပ်ပါ။ သေနတ်ကို အားကိုးတာဟာ အမြန်ဆုံး လမ်းဖြစ်နိုင်ပေမယ့်၊ အဆိုးဆုံး ရလဒ်တွေကိုပဲ ပေးတတ်ပါတယ်။ သေနတ်သံ တစ်ချက် ထွက်သွားတိုင်း ကျည်ဆန်က ထိမှန်တာ လူတစ်ယောက်ထဲ မဟုတ်ဘူးဗျ။ အဲ့ဒီလူရဲ့ မိသားစု၊ အဲ့ဒီလူရဲ့ အနာဂတ်နဲ့ တိုင်းပြည်ရဲ့ တည်ငြိမ်မှုပါ ပျက်စီးသွားတာ။

ကျွန်တော်တို့ လူ့အဖွဲ့အစည်းမှာ 'အမှန်တရား' ထက် 'အင်အား' ကိုပဲ ဦးစားပေးနေကြသရွေ့တော့ ကျွန်တော်တို့ ရှေ့ကို တစ်လှမ်းမှ တိုးနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။"

(Section 3: အုပ်ချုပ်သူနဲ့ လူထု ကြားက ကွာဟချက်)

"ခင်ဗျားတို့ သတိထားမိလား? အစိုးရတစ်ရပ် ဒါမှမဟုတ် အုပ်ချုပ်သူတွေဆိုတာ မိုးပေါ်က ကျလာတာ မဟုတ်ဘူးဗျ။ လူထုထဲက ပေါက်ဖွားလာရမှာ။

ဒါပေမဲ့ လူထုရဲ့ လိုလားချက်ကို လျစ်လျူရှု၊ လူထုနဲ့ ကင်းကွာနေတဲ့ အစိုးရမျိုးဟာ 'မိုးပေါ်က ကျလာတဲ့ အစိုးရ' လိုပါပဲ။ မြေပြင်က အခြေအနေကို မသိဘဲ အမိန့်တွေ ထုတ်မယ်၊ ဖိနှိပ်မယ်။ အမှန်တရားကို ဖုံးကွယ်ထားမယ်။

အုပ်ချုပ်သူတွေ ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ အမှန်တရားတွေက ဘာလဲ? တိုင်းပြည်ရဲ့ စီးပွားရေး ဘယ်လောက်ထိ ပျက်စီးနေပြီလဲ၊ ပြည်သူတွေ ဘယ်လောက်ထိ ဆင်းရဲမွဲတေနေပြီလဲဆိုတာ သူတို့ သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါကို ရင်ဆိုင်ဖို့ထက် ဖုံးကွယ်ဖို့ကိုပဲ သူတို့ ရွေးချယ်လေ့ရှိကြတယ်။ ဒီတော့ မေးစရာ ရှိလာတာက 'တိုင်းပြည်ရဲ့ အနာဂတ်ဟာ တကယ်ပဲ ဘယ်သူ့လက်ထဲမှာလဲ?' ဆိုတာပါပဲ။"

(Section 4: Analytical Approach - မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်သုံးသပ်ခြင်း)

"ကဲ... ခဏလောက် ရပ်ပြီး စဉ်းစားကြည့်ရအောင်။ ကျွန်တော် အစက ပြောခဲ့တဲ့ 'ငါနဲ့ မဆိုင်ဘူး' ဆိုတဲ့ စကားကို ပြန်ကောက်ချင်ပါတယ်။

လမ်းဘေးမှာ လူတစ်ယောက် မတရားခံနေရတာကို မြင်ရင် 'ငါနဲ့ မဆိုင်ဘူး' လို့ ပြောပြီး လှည့်ထွက်သွားခဲ့ဖူးလား? ကိုယ့်ရပ်ကွက်ထဲမှာ မဟုတ်တာတွေ ဖြစ်နေတာကို သိရဲ့သားနဲ့ 'ပြဿနာ မတက်ချင်လို့' ဆိုပြီး နှုတ်ပိတ်နေခဲ့ဖူးလား?

ကျွန်တော်တို့ တစ်ယောက်ချင်းစီရဲ့ ဒီလို 'နှုတ်ပိတ်နေမှု' တွေကပဲ အာဏာရှင်စနစ်နဲ့ မတရားမှုကို အားပေးနေသလို ဖြစ်နေတာပါ။ ခင်ဗျား နှုတ်ပိတ်နေတာဟာ ငြိမ်းချမ်းရေးကို တည်ဆောက်တာ မဟုတ်ဘူး၊ မတရားမှုကို ခွင့်ပြုပေးလိုက်တာပဲ။

တိုင်းပြည်ရဲ့ အသက်သွေးကြောဆိုတာ လမ်းတွေ၊ တံတားတွေ မဟုတ်ဘူးဗျ။ တိုင်းပြည်ရဲ့ အသက်သွေးကြောဆိုတာ 'တာဝန်သိတဲ့ နိုင်ငံသား' တွေပါ။ ခင်ဗျား မသိကျိုးကျွံ ပြုလိုက်တဲ့ ကိစ္စတိုင်းဟာ နောက်တစ်နေ့မှာ ခင်ဗျားရဲ့ တံခါးဝကို ပြဿနာအဖြစ်နဲ့ ပြန်ရောက်လာမှာပဲ။"

(Conclusion - အပိတ်)

"ဒီတော့ သူငယ်ချင်းတို့ရေ... အနာဂတ်ဆိုတာ စောင့်နေရမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်တော်တို့ကိုယ်တိုင် တည်ဆောက်ရမှာ။

'ငါနဲ့ မဆိုင်ဘူး' ဆိုတဲ့ စိတ်ကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပါ။ အမှန်တရားကို ရှာဖွေပါ။ နိုးကြားတဲ့ နိုင်ငံသား တစ်ယောက် ဖြစ်အောင် ကြိုးစားပါ။ ကျွန်တော်တို့အားလုံး လက်တွဲပြီး လူထုနဲ့ ကင်းကွာတဲ့ အုပ်ချုပ်မှုတွေကို စိန်ခေါ်ရပါလိမ့်မယ်။

တိုင်းပြည်ရဲ့ အနာဂတ်ဟာ ဘယ်သူ့လက်ထဲမှာလဲ? အဖြေက ရှင်းရှင်းလေးပါ။ ခင်ဗျားလက်ထဲမှာ၊ ကျွန်တော့်လက်ထဲမှာ၊ ကျွန်တော်တို့ အားလုံးရဲ့ လက်ထဲမှာပါ။

ဒီဗီဒီယိုလေးကို ကြည့်ပြီး ခင်ဗျားတို့ ဘယ်လို ခံစားရလဲ? ခင်ဗျားတို့ရော ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်သုံးသပ်မိတဲ့ အခိုက်အတန့်တွေ ရှိလား? Comment မှာ ဝင်ရောက် ဆွေးနွေးပေးကြပါဦး။