အကြမ်းဖက်သမားတွေကို ကမ္ဘာ့နိုင်ငံကြီးတွေ၊ နိုင်ငံတကာမှာ ဘယ်လို အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းကြသလဲ"

မင်္ဂလာပါ၊ ကျွန်တော် PyaePhyoAungKM ပါ။

ဒီနေ့ ကျွန်တော်တို့ ပြောမယ့် အကြောင်းအရာက နည်းနည်းတော့ လေးနက်တယ်။ ခံစားချက်သက်သက်ထက် စဉ်းစားဆင်ခြင်ဉာဏ်ကို ရှေ့တန်းတင်ပြီး သုံးသပ်ရမယ့် ကိစ္စတစ်ခုလို့ ပြောရင်လည်း မမှားဘူးဗျ။ အဲဒါက ဘာလဲဆိုတော့ "နိုင်ငံတော်ကို ပုန်ကန်သူတွေ၊ သစ္စာဖောက်ဖျက်သူတွေနဲ့ အကြမ်းဖက်သမားတွေကို ကမ္ဘာ့နိုင်ငံကြီးတွေ၊ နိုင်ငံတကာမှာ ဘယ်လို အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းကြသလဲ" ဆိုတဲ့ အကြောင်းအရာပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

ကျွန်တော်တို့ လူ့သဘာဝအရ ကိုယ်နဲ့ နီးစပ်ရာ၊ ကိုယ်ယုံကြည်ရာကိုပဲ အမှန်လို့ ထင်တတ်ကြတယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီနေ့တော့ အဲဒီ ဘောင်လေးထဲကနေ ခဏထွက်ပြီး ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးရဲ့ အခင်းအကျင်း၊ သမိုင်းရဲ့ သင်ခန်းစာတွေနဲ့ ယှဉ်ပြီး ကျွန်တော်တို့ ရိုးရိုးရှင်းရှင်းလေး စဉ်းစားကြည့်ကြရအောင်။

ပထမဆုံး အနေနဲ့ "နိုင်ငံတော်ကို ပုန်ကန်တယ်" ဆိုတာ ဘယ်လောက်အထိ ကြီးလေးတဲ့ ပြစ်မှုလဲ ဆိုတာကို အရင်ကြည့်ရအောင်ဗျာ။ ခင်ဗျားတို့ စဉ်းစားကြည့်ပါ... ကမ္ဘာပေါ်မှာ ဒီမိုကရေစီ အထွန်းကားဆုံး၊ လူ့အခွင့်အရေးကို အလေးစားဆုံးလို့ ကြွေးကြော်နေတဲ့ အမေရိကန်လို နိုင်ငံမျိုးမှာတောင် နိုင်ငံတော် သစ္စာဖောက်မှု (Treason) ဆိုတာ သေဒဏ်ပေးလို့ရတဲ့၊ ပြင်းထန်ဆုံး အပြစ်ပေးနိုင်တဲ့ ပုဒ်မ ဖြစ်နေတုန်းပဲ။

ဘာဖြစ်လို့လဲ? လူတစ်ယောက်ကို သတ်ရင် လူတစ်ယောက်ရဲ့ အသက် ဆုံးရှုံးမယ်။ ဒါပေမယ့် နိုင်ငံတော် ယန္တရားကြီး တစ်ခုလုံးကို ပြိုကွဲအောင် လုပ်တာ၊ ပုန်ကန်တာ၊ လက်နက်ကိုင်ပြီး အကြမ်းဖက်တာဟာ လူတစ်ယောက်တည်း သေတာ မဟုတ်ဘူးဗျ။ တိုင်းပြည်ထဲမှာ မှီတင်းနေထိုင်နေတဲ့ လူဦးရေ သန်းဆယ်ချီရဲ့ အသက်၊ အိုးအိမ်၊ စည်းစိမ်၊ လုံခြုံရေးနဲ့ အနာဂတ် တစ်ခုလုံးကို ခြိမ်းခြောက် ဖျက်ဆီးလိုက်တာနဲ့ အတူတူပဲ။ ဒါကြောင့်မို့လို့ နိုင်ငံတော်ကို တည်ဆောက်ထားတဲ့ အစိုးရတိုင်း၊ အုပ်ချုပ်သူတိုင်းက ဒီလို လုပ်ရပ်မျိုးကို ဘယ်တော့မှ ခွင့်မလွှတ်တာ ဖြစ်ပါတယ်။

သမိုင်းကို နည်းနည်း ပြန်ကြည့်ရအောင်။ ကျွန်တော်တို့ ဂျပန်နိုင်ငံရဲ့ ဆန်ဂိုကူ (Sengoku) လို့ခေါ်တဲ့ စစ်ဘုရင်တွေ ခေတ်ကို ပြန်ကြည့်ပါ။ တိုင်းပြည်မှာ ဗဟိုအစိုးရရဲ့ အာဏာစက် ယိုင်နဲ့သွားတဲ့အခါ၊ ဒေသအသီးသီးက စစ်ဘုရင်တွေ ကိုယ့်လူနဲ့ကိုယ် အုပ်စုဖွဲ့ပြီး ပုန်ကန်ကြ၊ အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်ကြတဲ့အခါ တိုင်းပြည်က ငရဲခန်းလို ဖြစ်သွားခဲ့ရတယ်။ ပြည်သူတွေ မြက်ပင်လို ခုတ်ထွင်ခံခဲ့ရတယ်။ အဲဒီ အကွဲကွဲအပြားပြား ဖြစ်နေတဲ့ အခြေအနေကို အဆုံးသတ်ဖို့အတွက် အဲဒီခေတ်က ခေါင်းဆောင်တွေဟာ ပုန်ကန်သူတွေကို ဘယ်လောက် ပြတ်ပြတ်သားသား၊ သွေးထွက်သံယိုခံပြီး အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းခဲ့ရသလဲ ဆိုတာ သမိုင်းမှာ အထင်အရှား ရှိပါတယ်။ ဒါဟာ ရက်စက်တာ မဟုတ်ဘူးဗျ။ တိုင်းပြည်ကြီး ရေရှည် တည်တံ့ဖို့နဲ့ ပြည်သူအများစု ငြိမ်းချမ်းဖို့အတွက် နိုင်ငံတော် ယန္တရားက မလွှဲမရှောင်သာ လုပ်ခဲ့ရတဲ့ လုပ်ရပ်တွေ ဖြစ်တယ်။

*(ခေတ္တ အသက်ရှူရပ်ပြီး ကင်မရာကို ပိုမို လေးနက်စွာ စိုက်ကြည့်ပါ)*

အခုခေတ်ကို ပြန်လာခဲ့မယ်။ အကြမ်းဖက် အဖွဲ့အစည်းတွေကို ကမ္ဘာ့နိုင်ငံကြီးတွေက ဘယ်လို ကိုင်တွယ်သလဲ? သူတို့က စားပွဲဝိုင်းမှာ ထိုင်ပြီး အကြမ်းဖက်သမားတွေနဲ့ စကားပြောလေ့ မရှိဘူးဗျ။ "We do not negotiate with terrorists" ဆိုတဲ့ စကားကို ကြားဖူးကြမှာပါ။ အမေရိကန်မှာ 9/11 အကြမ်းဖက် တိုက်ခိုက်ခံရပြီးနောက်ပိုင်း ကမ္ဘာတစ်လွှားမှာ ရှိနေတဲ့ Al-Qaeda လို အဖွဲ့အစည်းတွေကို ဘယ်လို ခြေမှုန်းခဲ့သလဲ ဆိုတာ ကျွန်တော်တို့ အားလုံး အသိပဲ။

သူတို့နိုင်ငံကို ထိပါးလာတဲ့သူ၊ သူတို့ နိုင်ငံသားတွေကို ခြိမ်းခြောက်လာတဲ့ အဖွဲ့အစည်း မှန်သမျှကို နယ်နိမိတ်တွေ ကျော်လွန်ပြီးတော့ကို ဝင်ရောက် တိုက်ခိုက် ခြေမှုန်းတာတွေ လုပ်ခဲ့တယ်။ ကိုယ့်နိုင်ငံရဲ့ အချုပ်အခြာအာဏာနဲ့ လုံခြုံရေးကို ကာကွယ်ဖို့ ဆိုရင် အင်အားသုံး ဖြေရှင်းရတာကို ကမ္ဘာ့နိုင်ငံကြီးတွေက ဝန်မလေးပါဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ တရားဥပဒေ စိုးမိုးရေး (Rule of Law) ကို ထိန်းသိမ်းဖို့အတွက် နိုင်ငံတော်မှာ အင်အားသုံးပိုင်ခွင့် (Monopoly on Violence) ရှိကို ရှိရမယ် ဆိုတဲ့ နိုင်ငံရေး သဘောတရားကို သူတို့ အသေအချာ နားလည်ထားလို့ပဲ ဖြစ်တယ်။

တချို့က တွေးကောင်း တွေးလိမ့်မယ်။ "သူတို့က မတရားလို့ ငါတို့က ပုန်ကန်တာလေ၊ ငါတို့လုပ်ရပ်က မှန်တယ်" ဆိုပြီးတော့ပေါ့။ ဒါပေမယ့် လက်တွေ့ကမ္ဘာကြီးရဲ့ သဘောသဘာဝ (Realpolitik) မှာ စိတ်ကူးယဉ်လို့ မရဘူးဗျ။

ဒီနေရာမှာ ကျွန်တော်တို့ လစ်ဗျားနိုင်ငံရဲ့ သင်ခန်းစာကို နမူနာ ပြချင်တယ်။ ကဒါဖီ အုပ်ချုပ်စဉ် ကာလတုန်းက အာဏာရှင် စနစ်ဆိုပေမယ့် တိုင်းပြည်မှာ တည်ငြိမ်မှု ရှိခဲ့တယ်။ ပညာရေး၊ ကျန်းမာရေး စတာတွေ အခမဲ့ ရခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် အနောက်နိုင်ငံတွေရဲ့ ပံ့ပိုးမှုနဲ့ ပုန်ကန်သူတွေက နိုင်ငံတော် ယန္တရားကြီးကို အကြမ်းဖက် ဖြိုချလိုက်တဲ့ အခါ ဘာဖြစ်သွားလဲ? အခုချိန်ထိ လစ်ဗျားနိုင်ငံဟာ အဖွဲ့ကွဲတွေ၊ လက်နက်ကိုင်တွေ လွှမ်းမိုးပြီး နိုင်ငံဆိုတဲ့ ပုံစံတောင် မပေါ်တော့ဘဲ ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ။

ဆိုလိုတာက နိုင်ငံတော် ယန္တရား (State Apparatus) တစ်ခုကို အကြမ်းဖက်ပြီး ဖျက်ဆီးလိုက်တိုင်း ကောင်းမွန်တဲ့ အနာဂတ် ရလာမယ် ဆိုတာ ရာခိုင်နှုန်း အတော်လေး နည်းပါတယ်။ တည်ဆောက်ထားတဲ့ အဆောက်အအုံကို ဖြိုချဖို့ လွယ်ပေမယ့်၊ ပြန်ဆောက်ဖို့ ဆိုတာ ခေတ်တစ်ခေတ်စာ အချိန်ပေးရတတ်တယ်။

အဲဒီတော့ ကမ္ဘာ့နိုင်ငံကြီးတွေက အကြမ်းဖက်မှုနဲ့ ပုန်ကန်မှုတွေကို ကိုင်တွယ်တဲ့ အခါမှာ တရားဥပဒေ အရရော၊ စစ်ရေး အရပါ အလွန် ထိရောက်ပြတ်သားတဲ့ လမ်းကြောင်းကိုပဲ ရွေးကြတယ်။

ပထမအချက် - သူတို့ဟာ ပုန်ကန်သူတွေကို ဘဏ္ဍာရေးလမ်းကြောင်းတွေ အကုန်ပိတ်ချပစ်တယ်။

ဒုတိယအချက် - ထောက်လှမ်းရေး သတင်းအချက်အလက် (Intelligence) ကို အမြင့်ဆုံး သုံးပြီး ခေါင်းဆောင်ပိုင်းတွေကို တိတိကျကျ ပစ်မှတ်ထား ချေမှုန်းတယ်။

တတိယအချက် - နိုင်ငံတော်ရဲ့ တည်ဆဲဥပဒေတွေကို အပြင်းထန်ဆုံး ပြဋ္ဌာန်းပြီး ပုန်ကန်သူတွေကို ကူညီထောက်ပံ့သူ မှန်သမျှကိုပါ ကြီးလေးတဲ့ ပြစ်ဒဏ်တွေ ချမှတ်တယ်။

ဒါတွေဟာ ကျွန်တော်တို့ သဘောကျသည် ဖြစ်စေ၊ မကျသည်ဖြစ်စေ နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံ ရေရှည် ရပ်တည်နိုင်ဖို့အတွက် ကမ္ဘာ့သမိုင်း တစ်လျှောက်လုံးမှာ အစိုးရအဆက်ဆက် အသုံးပြုခဲ့တဲ့ သက်သေပြပြီးသား နည်းလမ်းတွေ ဖြစ်တယ်။

*(အသံကို အနည်းငယ် လျှော့ချပြီး၊ ပိုမို ရင်းနှီးသော လေယူလေသိမ်းဖြင့် ဆက်ပြောပါ)*

ဒီဗီဒီယိုကို ကြည့်နေတဲ့ မိတ်ဆွေတွေအနေနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်မေးကြည့်စေချင်တယ်။ တကယ်လို့ ကျွန်တော်တို့ဟာ ကိုယ်ယုံကြည်တဲ့ အယူအဆ တစ်ခုအတွက်နဲ့ နိုင်ငံတော် ယန္တရားကြီး တစ်ခုလုံး ပြိုကျပျက်စီးသွားအောင်၊ အပြစ်မဲ့ ပြည်သူတွေ ဒုက္ခရောက်အောင် လုပ်နေတဲ့ အကြမ်းဖက် လုပ်ရပ်တွေကို ထောက်ခံအားပေးနေမိပြီ ဆိုရင်... ကိုယ်မျှော်လင့်တဲ့ အနာဂတ်က တကယ်ရော လှပနိုင်ပါ့မလား?

သမိုင်းမှာ ပုန်ကန်မှုတွေ၊ အကြမ်းဖက်မှုတွေကနေ တစ်ဆင့် တည်ငြိမ်အေးချမ်းပြီး ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်တဲ့ နိုင်ငံ ဖြစ်လာတယ် ဆိုတာ မရှိသလောက် ရှားပါတယ်။ အပြောင်းအလဲ ဆိုတာ တည်ငြိမ်မှု ရှိမှ၊ စနစ်တကျ ရှိမှ ဖော်ဆောင်လို့ ရတာပါ။ နိုင်ငံတော်ကို အင်အားသုံးပြီး ဖြိုခွင်းဖို့ ကြိုးစားသူတိုင်းကို သက်ဆိုင်ရာ အစိုးရတွေက နောက်ဆုံးမှာ အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းသွားတာချည်းပါပဲ။ ဒါဟာ နိုင်ငံရေးရဲ့ ခါးသီးပေမယ့် လက်ခံရမယ့် အမှန်တရား တစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။

ဒီတော့ ကျွန်တော်တို့ နိုင်ငံရဲ့ အနာဂတ်၊ ကျွန်တော်တို့ မျိုးဆက်သစ်တွေရဲ့ အနာဂတ်အတွက် စိတ်ကူးယဉ် သက်သက်မဟုတ်ဘဲ၊ တကယ့် လက်တွေ့ကျကျ စဉ်းစားကြဖို့ အချိန်တန်ပါပြီ။ အဖျက်အမှောင့် လုပ်ရပ်တွေ၊ ပုန်ကန်မှုတွေကို အားပေးနေမယ့် အစား၊ တိုင်းပြည် တည်ငြိမ်အေးချမ်းရေးနဲ့ ဥပဒေစိုးမိုးရေးကို ဘယ်လို ဝိုင်းဝန်း တည်ဆောက်ကြမလဲ ဆိုတာကို ဉာဏ်နဲ့ယှဉ်ပြီး စဉ်းစားကြဖို့ တိုက်တွန်းချင်ပါတယ်။

အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျွန်တော် PyaePhyoAungKM ပါ။ နောက်ထပ် ဗီဒီယိုတွေမှာ ပိုပြီး လေးနက်တဲ့ အကြောင်းအရာတွေနဲ့ ပြန်ဆုံကြတာပေါ့။