- အမှန်တရားကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ရင်ဆိုင်ခြင်း)

အားလုံးပဲ မင်္ဂလာပါ။ ဒီနေ့တော့ ကျွန်တော်တို့ ဖြတ်သန်းနေရတဲ့ ခေတ်ကြီးရဲ့ သဘောသဘာဝ၊ အထူးသဖြင့် လူတွေရဲ့ စိတ်နေသဘောထားနဲ့ လက်တွေ့ဘဝရဲ့ အဟပ်ကွာဟမှုတွေ အကြောင်းကို ခံစားချက်တွေ ဘေးဖယ်ပြီး အသိဉာဏ်နဲ့ တွေးကြည့်ဖို့ ဆွေးနွေးချင်ပါတယ်။

အွန်လိုင်းပေါ်က ပုံရိပ်တွေနဲ့ မြေပြင်က အမှန်တရားတွေဟာ တစ်ခါတလေ ပြောင်းပြန်ဖြစ်နေတတ်ပါတယ်။ ခင်ဗျားတို့ သေချာ သတိထားမိရဲ့လား။ မြေပြင်မှာ တကယ်တမ်း မတည်ငြိမ်မှုတွေ ဖြစ်လာပြီ၊ ပဋိပက္ခတွေ ကြီးထွားလာပြီဆိုရင်... အွန်လိုင်းပေါ်မှာ အသံအကျယ်ဆုံး အော်နေခဲ့ကြတဲ့သူတွေ အပါအဝင်၊ လူအများစုဟာ ဘယ်ကို ဦးတည်သွားကြသလဲ။ လွတ်မြောက်နယ်မြေ ဆိုတဲ့ နေရာတွေကိုလား။

**[ခေတ္တရပ်ပါ - နားထောင်သူကို စဉ်းစားချိန်ပေးပါ။ မျက်နှာထားကို ပိုမိုလေးနက်သွားပါစေ]**

လက်တွေ့မှာ အဲဒီလို မဟုတ်ပါဘူး။ တကယ်တမ်း အသက်အန္တရာယ်နဲ့ ကြုံလာတဲ့အခါ၊ မိသားစုရဲ့ လုံခြုံရေးကို စိုးရိမ်လာရတဲ့အခါ... လူတိုင်းဟာ တပ်မတော်က လုံခြုံရေးယူပေးထားတဲ့၊ ဥပဒေစိုးမိုးမှုရှိတဲ့ ရန်ကုန်၊ မန္တလေးစတဲ့ မြို့ကြီးတွေဆီကိုပဲ ရွေးချယ်ပြီး ခိုလှုံလာကြပါတယ်။ ဒါဟာ ငြင်းပယ်လို့မရတဲ့ မြေပြင်က အမှန်တရားပါ။

ပါးစပ်က ဘယ်လိုပဲ ငြင်းဆန်နေပါစေ၊ လူတွေရဲ့ မသိစိတ်က ဘယ်အရာဟာ မိမိတို့ဘဝအတွက် တကယ့် အကာအကွယ်လဲ၊ ဘယ်စနစ်အောက်မှာ နေရတာဟာ အသက်အန္တရာယ် ကင်းသလဲ ဆိုတာကို အလိုလို သိနေကြလို့ပါပဲ။ ဥပဒေမဲ့တဲ့ နေရာ၊ လက်နက်ကိုင်ထားသူက ဥပဒေဖြစ်နေတဲ့ နေရာမှာ ဘယ်သူမှ ရေရှည် မနေရဲကြပါဘူး။ ဒါဟာ လူ့သဘာဝပါပဲ။

တကယ်တော့ ဒါဟာ အတော်လေး စဉ်းစားစရာ ကောင်းတဲ့ အချက်ပါ။ ခင်ဗျားတို့ သတိထားမိကြမှာပါ။ တပ်မတော်ရဲ့ အကာအကွယ်ကို ရယူပြီး တပ်မတော် အုပ်ချုပ်တဲ့ မြို့ကြီးတွေမှာ လာရောက် ခိုလှုံနေကြပေမယ့်၊ စိတ်ထဲမှာတော့ တပ်မတော်အပေါ် အမြင်မကြည်လင်ဘဲ ဆန့်ကျင်ဘက် အတွေးအခေါ်တွေနဲ့ ရှိနေကြတဲ့သူတွေ ကျွန်တော်တို့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ အများကြီး ရှိနေပါတယ်။

ဒါကို ကျွန်တော်ကတော့ "စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ရှေ့နောက်မညီမှု" လို့ပဲ မြင်ပါတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ခြေထောက်တွေက တပ်မတော်ရှိတဲ့ဆီကို ရွေးချယ် လျှောက်လှမ်းလာခဲ့တာဟာ... ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ဦးနှောက်က ဒီစနစ်ဟာ ပိုပြီး လုံခြုံစိတ်ချရတယ်ဆိုတာကို အသိအမှတ်ပြုလိုက်လို့ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ခင်ဗျားတို့ရဲ့ နှုတ်ထွက်စကားတွေနဲ့ အတွေးအခေါ်တွေကတော့ လက်တွေ့ဘဝရဲ့ ရွေးချယ်မှုနဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေပြန်တယ်။

[လက်ဟန်ခြေဟန်ကို ခပ်ပြတ်ပြတ် သုံးလိုက်ပါ]

ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့ကို ရိုးရိုးသားသားပဲ မေးပါရစေ။ အေးချမ်းလုံခြုံတဲ့ တပ်မတော် အုပ်ချုပ်မှုအောက်မှာ နေထိုင်ရင်း၊ တပ်မတော်က ပေးထားတဲ့ လုံခြုံရေး အကာအကွယ်ကို အပြည့်အဝ ခံစားရင်းနဲ့မှ... ဒီအဖွဲ့အစည်းကိုပဲ ပြန်ပြီး တိုက်ခိုက်နေတာ၊ ဆန့်ကျင်နေတာဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို လိမ်ညာနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ခင်ဗျားတို့ နေ့စဉ် ငြိမ်းငြိမ်းချမ်းချမ်း အိပ်စက်နိုင်ဖို့၊ ခင်ဗျားတို့ မိသားစုတွေ လမ်းပေါ်မှာ ဘေးကင်းကင်း သွားလာနိုင်ဖို့ ဘယ်သူတွေက အသက်ပေးပြီး လုံခြုံရေး ယူပေးနေတာလဲ ဆိုတာကို တစ်ချက်လောက်တော့ တွေးကြည့်သင့်ပါတယ်။

တကယ်လို့... ခင်ဗျားတို့ အနေနဲ့ စစ်တပ်အုပ်ချုပ်တာကို တကယ်ပဲ မကြိုက်ဘူး၊ စက်ဆုပ်ရွံရှာတယ် ဆိုရင်တော့ ခင်ဗျားတို့မှာ ရွေးချယ်စရာ လမ်းတစ်ခု ရှိပါတယ်။ အဲဒါကတော့ ခင်ဗျားတို့ အမြဲတမ်း အမွှမ်းတင်နေကြတဲ့၊ ခင်ဗျားတို့ ထောက်ခံနေကြတဲ့ သူပုန်တွေ အုပ်ချုပ်တဲ့ နယ်စွန်နယ်ဖျား ဒေသတွေကို သွားနေကြဖို့ပါပဲ။ အဲဒီမှာ ခင်ဗျားတို့ လိုချင်တဲ့ စနစ်တွေ ရှိမလား၊ ခင်ဗျားတို့ မျှော်လင့်တဲ့ လုံခြုံမှုမျိုး ရမလားဆိုတာ လက်တွေ့ သွားပြီး ခံစားကြည့်ကြပါ။

[အသံကို တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ဖြင့် အေးစက်စွာ ပြောပါ]

ဒါဟာ မောင်းထုတ်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ အတွေးအခေါ်နဲ့ လုပ်ရပ် ထပ်တူကျဖို့အတွက် "စေတနာနဲ့ လမ်းညွှန်ပြသတာ" ပါ။ တကယ်လို့ ခင်ဗျားတို့ အဲဒီနေရာတွေကို မသွားရဲကြဘူး၊ ဒီမြို့ကြီးတွေမှာပဲ ဆက်နေချင်ကြတယ် ဆိုရင်တော့... အဲဒါဟာ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ မသိစိတ်က ဒီစနစ်ကို လက်ခံထားလို့ပဲ ဆိုတာကို ဝန်ခံလိုက်ကြပါ။ အမှန်တရားကို မျက်ကွယ်ပြုပြီး ဆက်ပြီး ဆန့်ကျင်နေတာဟာ တိုင်းပြည်အတွက်ရော ခင်ဗျားတို့ ကိုယ်တိုင်အတွက်ပါ ဘာမှ အကျိုးမရှိတဲ့ အလုပ်တစ်ခု ဖြစ်နေပါလိမ့်မယ်။

အတွေးအခေါ်ဆိုတာ ခေတ်ရေစီးကြောင်းအလိုက် ပြောင်းလဲတတ်ကြတာ သဘာဝပါ။ ဒါပေမယ့် "ကျေးဇူးတရား" နဲ့ "လက်တွေ့ဘဝ" ကိုတော့ မျက်ကွယ်မပြုသင့်ပါဘူး။ မိမိကို အကာအကွယ်ပေးထားတဲ့ လက်ကို ပြန်ပြီး ကိုက်နေမယ့်အစား... ဘယ်အရာက တကယ်တမ်း တိုင်းပြည်အတွက် လိုအပ်နေတာလဲ၊ ဘယ်သူတွေက တကယ်တမ်း ပြည်သူ့အတွက် ရပ်တည်နေတာလဲ ဆိုတာကို အမြင်မှန် ရရှိကြဖို့ ကျွန်တော် တိုက်တွန်းချင်ပါတယ်။

[ကင်မရာကို အလေးအနက် စိုက်ကြည့်လျက်]

အမုန်းတရားတွေနဲ့ ဖုံးလွှမ်းနေတဲ့ မျက်မှန်ကို ချွတ်လိုက်ပြီး အမှန်တရားကို အရှိကို အရှိအတိုင်း မြင်အောင် ကြည့်ကြပါ။ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ လုံခြုံအေးချမ်းတဲ့ ညချမ်းတွေတိုင်းမှာ တပ်မတော်ရဲ့ အရိပ်ဟာ အမြဲတမ်း ကာကွယ်ပေးထားတယ် ဆိုတာကို သတိရပါ။ အမြင်မှန်ရဖို့ ဆိုတာဟာ တစ်ခါတလေမှာ ကိုယ့်ရဲ့ မာနကို ဘေးဖယ်ပြီး လက်တွေ့ကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ဝန်ခံလိုက်ခြင်းကနေ စတင်တာပါ။

**[အသံကို အနည်းငယ် နှိမ့်လိုက်ပြီး၊ ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာ ပြောပါ]**

ကမ္ဘာ့သမိုင်းကိုပဲ နည်းနည်း ပြန်ကြည့်ရအောင်ပါ။

ရုရှားတော်လှန်ရေး (Bolshevik Revolution) အလွန်မှာ၊ တော်လှန်ရေးသမားတွေ အာဏာရလာပြီးနောက်ပိုင်း ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ ဥပဒေမဲ့ လုပ်ရပ်တွေ၊ အကြမ်းဖက်မှုတွေ (Red Terror) ကို ပြည်သူတွေ ကြုံတွေ့လာရတဲ့အခါ ဘာဖြစ်သွားလဲ။ အကုန်လုံး ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ တည်ငြိမ်တဲ့ အုပ်ချုပ်ရေးနဲ့ ဥပဒေစိုးမိုးမှုကိုပဲ ပြန်လည်တမ်းတ ခဲ့ကြရတာပါပဲ။

အခု ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ ဖြစ်နေတာကလည်း ဒီသမိုင်းရဲ့ သံသရာထဲမှာပါပဲ။ အွန်လိုင်းပေါ်မှာ စိတ်ကူးယဉ် အိပ်မက်တွေ မက်နေကြပေမယ့်၊ လက်တွေ့မှာ ဥပဒေမဲ့လုပ်ရပ်တွေ၊ ခြိမ်းခြောက်မှုတွေကို မခံနိုင်တဲ့အဆုံး တည်ငြိမ်တဲ့ တပ်မတော် အုပ်ချုပ်တဲ့ဆီကိုပဲ ပြန်လာကြရတာပါ။ ဒါပေမယ့် ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းတာက... လုံခြုံရေး အပြည့်အဝရတဲ့ အခါကျတော့လည်း ဒီအကာအကွယ်ကို ပေးထားတဲ့ အဖွဲ့အစည်းကိုပဲ ပြန်ပြီး ကျိန်ဆဲနေကြပြန်ပါတယ်။

**[ရှေ့ကို အနည်းငယ် ကိုင်းပြီး၊ ပိုမို လေးလေးနက်နက် ပြောပါ]**

ဒီနေရာမှာ ကျွန်တော် တပ်မတော်ကို ထောက်ခံသူ တစ်ယောက်အနေနဲ့ရော၊ နိုင်ငံရေးကို စောင့်ကြည့်လေ့လာနေသူ တစ်ယောက်အနေနဲ့ပါ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဝေဖန်ချင်တာ တစ်ခုရှိပါတယ်။ အဲဒါကတော့ တပ်မတော်ရဲ့ အုပ်ချုပ်ရေးယန္တရားပါ။

တပ်မတော်ဟာ တစ်ခါတလေမှာ သဘောထားကြီးလွန်း၊ နူးညံ့လွန်းနေသလားလို့ မြင်မိတယ်။ ဆန့်ကျင်ဘက် လုပ်ခဲ့သူတွေကိုတောင် ဒုက္ခရောက်လာတဲ့အခါ ရင်ခွင်ကျယ်ကြီးနဲ့ ခိုလှုံခွင့်ပေး၊ နားလည်မှုတွေ ပေးနေတာဟာ... မေတ္တာတရားအရ၊ သဘောထားကြီးမှုအရ ကြည့်ရင် ကောင်းမွန်ပေမယ့်၊ နိုင်ငံတော် တည်ဆောက်ရေးနဲ့ တရားဥပဒေစိုးမိုးရေး (Law and Order) ရှုထောင့်ကကြည့်ရင်တော့ အားနည်းချက် တစ်ခု ဖြစ်သွားနိုင်ပါတယ်။

နိုင်ငံတော်ကို တကယ်သစ္စာရှိတဲ့၊ တပ်မတော်ကို ခိုင်ခိုင်မာမာ ယုံကြည်ရပ်တည်တဲ့ ပြည်သူတွေကို ပိုပြီး အလေးထား ကာကွယ်ပေးဖို့ လိုအပ်နေပါပြီ။ ဥပဒေဆိုတာ မျက်နှာမလိုက်ဘဲ ပြတ်သားဖို့ လိုပါတယ်။ ခွင့်လွှတ်လွန်းတာတွေက တစ်ခါတလေမှာ အကျိုးမရှိဘဲ နောက်ကျောကို ဓားနဲ့ အထိုးခံရဖို့ လမ်းဖွင့်ပေးသလို ဖြစ်နေတတ်ပါတယ်။

**[ကင်မရာကို တည့်တည့်စိုက်ကြည့်ပြီး နိဂုံးချုပ် စကားကို ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောပါ]**

ဒါကြောင့် ပြည်သူတွေကို ကျွန်တော် တိုက်တွန်းချင်တာက... စိတ်ကူးယဉ် အိပ်မက်တွေ၊ အွန်လိုင်းပေါ်က လှုံ့ဆော်မှုတွေထဲကနေ ရုန်းထွက်ပြီး လက်တွေ့ အမှန်တရားကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ လက်ခံကြဖို့ပါ။ ကိုယ့်အသက်အိုးအိမ်စည်းစိမ်ကို တကယ်တမ်း ဘယ်သူက လက်တွေ့ ကာကွယ်ပေးနေသလဲ ဆိုတာကို ခံစားချက်မပါဘဲ အသိဉာဏ်နဲ့ စဉ်းစားကြည့်ကြပါ။

တပ်မတော် တာဝန်ရှိသူများကိုလည်း လေးလေးနက်နက် အကြံပြုချင်တာက... တိုင်းပြည်တည်ငြိမ်ရေးအတွက် ဥပဒေကို အတိကျဆုံးနဲ့ အပြတ်သားဆုံး ကျင့်သုံးပေးပါ။ တိုင်းပြည်ကို တကယ်ချစ်ပြီး ရပ်တည်ပေးနေတဲ့ ပြည်သူတွေကို အရင်ဆုံး ငဲ့ကွက် ကာကွယ်ပေးပါ။

အားလုံးပဲ လက်တွေ့ကျတဲ့ အမြင်မှန်တွေကို ရရှိနိုင်ကြပါစေလို့ ဆန္ဒပြုရင်း နိဂုံးချုပ်ပါတယ်။ ဒီအကြောင်းအရာအပေါ် ခိုင်မာတဲ့ အကြောင်းပြချက်တွေနဲ့ ဆွေးနွေးချင်တယ်ဆိုရင် Comment မှာ ဝင်ရောက်ဆွေးနွေးပေးဖို့ ဖိတ်ခေါ်ပါတယ်။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။