မင်္ဂလာပါ ခင်ဗျာ။ ဒီနေ့ ကျွန်တော် ဆွေးနွေးချင်တဲ့ အကြောင်းအရာက နည်းနည်းတော့ လေးနက်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့နိုင်ငံရဲ့ လက်ရှိအခြေအနေကို တကယ်တမ်း ပြောင်းလဲချင်တယ်ဆိုရင် ရှောင်လွှဲလို့မရဘဲ ရင်ဆိုင်ကြည့်ရမယ့် အမှန်တရားတွေအကြောင်း ဖြစ်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ခဏလောက် အေးအေးဆေးဆေး စဉ်းစားကြည့်ရအောင်ဗျာ။
## ၁။ နိုင်ငံရေးအမြင်နဲ့ ပြဿနာဖြေရှင်းနိုင်စွမ်း
ကျွန်တော်တို့ မြန်မာနိုင်ငံမှာ နိုင်ငံရေးအကြောင်း ပြောကြပြီဆိုရင် လူတိုင်းမှာ ကိုယ်စီ အာဘော်တွေ ရှိကြပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခု သတိထားမိတာက ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ တိုင်းပြည်ရဲ့ ပြဿနာတွေကို "လက်တွေ့ကျကျ" ဘယ်လိုဖြေရှင်းမလဲဆိုတဲ့ တွေးခေါ်မြော်မြင်မှုအပိုင်းမှာ တော်တော်လေး အားနည်းနေတာကို တွေ့ရပါတယ်။
ပြဿနာတစ်ခု ဖြစ်လာပြီဆိုရင် အဲ့ဒီပြဿနာရဲ့ အရင်းအမြစ်က ဘာလဲ၊ ဒါကို တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နဲ့ ဘယ်လို နည်းလမ်းရှာမလဲဆိုတာထက် စိတ်ခံစားချက်ကို ဦးစားပေးပြီး တုံ့ပြန်တတ်ကြတယ်။ တကယ်တော့ နိုင်ငံရေးဆိုတာ အမုန်းတရားတွေနဲ့ တိုက်ခိုက်နေရမယ့် စစ်တုရင်ခုံ မဟုတ်ပါဘူး။ တိုင်းပြည် တည်ငြိမ်ဖို့နဲ့ ဖွံ့ဖြိုးဖို့အတွက် အဖြေရှာရမယ့် ပညာရပ်တစ်ခုပါ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ တော်တော်များများက အဖြေရှာဖို့ထက် အပြစ်တင်ဖို့ကိုပဲ ပိုပြီး အာရုံစိုက်နေကြသလိုပါပဲ။
## ၂။ အတ္တနဲ့ အုပ်စုစွဲရဲ့ အန္တရာယ်
ထူးခြားတာတစ်ခုက တိုင်းပြည်အတွက် အဖြေရှာဖို့ကျတော့ အားနည်းပေမဲ့၊ ကိုယ့်ပုဂ္ဂိုလ်ရေး အကျိုးစီးပွား ဒါမှမဟုတ် ကိုယ့်အုပ်စု အင်အားစု အကျိုးရှိဖို့ကျတော့ ကျွန်တော်တို့ လူပုဂ္ဂိုလ်တွေ၊ အဖွဲ့အစည်းတွေဟာ ထူးထူးခြားခြားကို တော်ကြ၊ တတ်ကြတာ တွေ့ရပါတယ်။
ပြဿနာတစ်ခုကို အကြောင်းပြုပြီး "ငါတို့အုပ်စုအတွက် ဘာရမလဲ"၊ "ငါ့အတွက် ဘာအခွင့်အရေး ရမလဲ" ဆိုတာကို တွေးတော ကြံဆနိုင်စွမ်းကတော့ အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် မြင့်မားနေကြပြန်တယ်။ တိုင်းပြည်အကျိုးထက် အုပ်စုအကျိုးကို ရှေ့တန်းတင်လိုက်တဲ့အခါမှာ တကယ့်ပြဿနာက ပိုပြီးတော့ပဲ ရှုပ်ထွေးသွားရပါတယ်။ ဒါဟာ ကျွန်တော်တို့ သတိမထားမိဘဲ ကျရောက်နေတဲ့ "အတ္တကျော့ကွင်း" တစ်ခုပဲ ဖြစ်ပါတယ်။
## ၃။ အရောင်ကွဲ၊ ဘက်ကွက်နဲ့ ဖာထေးရေးဝါဒ
နောက်တစ်ချက်က ကျွန်တော်တို့ နိုင်ငံသားတွေရဲ့ တုံ့ပြန်မှုပုံစံပါ။ ဘယ်ကိစ္စမဆို မှားသလား မှန်သလားဆိုတာထက် "ဘယ်သူပြောတာလဲ"၊ "ဘယ်ဘက်ကလဲ" ဆိုတာကို အရင်ကြည့်တတ်ကြတယ်။ ကိုယ့်ဘက်ကဆိုရင် မှားနေရင်တောင် နည်းမျိုးစုံနဲ့ ဖာထေးပြောဆိုကြတယ်၊ ဆင်ခြေပေးပြီး ကာကွယ်ကြတယ်။ တခြားတစ်ဖက်ကဆိုရင်တော့ ဘာလုပ်လုပ် အပြစ်ဖို့ဖို့ပဲ ချောင်းနေကြသလို ဖြစ်နေပါတယ်။
"ငါ့ဘက်လာမထိနဲ့၊ ငါတို့ကသာအမှန်" ဆိုတဲ့ မာန်မာနတွေက ကျွန်တော်တို့ မျက်စိကို ကွယ်စေပါတယ်။ တကယ်တော့ အမှန်တရားဆိုတာ ဘက်လိုက်မှုကင်းမှ မြင်နိုင်တာမျိုးပါ။ ကိုယ့်ဘက်က မှားနေရင် မှားကြောင်း ဝန်ခံရဲတဲ့ သတ္တိ၊ တစ်ဖက်လူမှာ ကောင်းကွက်ရှိရင် အသိအမှတ်ပြုနိုင်တဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေ ပျောက်ဆုံးနေသရွေ့ ကျွန်တော်တို့ဟာ အမှန်တရားနဲ့ ဝေးနေဦးမှာပဲ ဖြစ်ပါတယ်။
## ၄။ ခုခံကာကွယ်ရေး သူရဲကောင်း အယောင်ဆောင်များ
ဒီနေရာမှာ ကျွန်တော်တို့ လူမှုကွန်ရက်ပေါ်က "လော်ဘီ" တွေအကြောင်းကိုလည်း ထည့်ပြောရပါလိမ့်မယ်။ သူတို့ဟာ သူတို့ ရပ်တည်တဲ့ ဘက်အတွက်၊ လူပုဂ္ဂိုလ်အတွက် အသေအလဲ ကာကွယ်ပေးနေကြတဲ့ "သူရဲကောင်းတွေ" သဖွယ် ပြုမူနေကြတယ်။
ဒါပေမဲ့ စဉ်းစားကြည့်ပါဦး။ ဒီလိုမျိုး တစ်ဖက်သတ် ကာကွယ်ပြောဆိုနေတာတွေ၊ ဆင်ခြေပေးနေတာတွေက တကယ်ပဲ တိုင်းပြည်အတွက် အကျိုးရှိစေသလား? တကယ်တော့ ဒါတွေဟာ ရန်မျိုးမပြတ်အောင် မီးလောင်ရာ လေပင့်ပေးနေသလိုပါပဲ။ အမုန်းတရားတွေကို မျိုးစေ့ချနေတာ ဖြစ်တဲ့အတွက် ဒုက္ခသံသရာကနေ ကျွန်တော်တို့ ဘယ်တော့မှ လွတ်မှာမဟုတ်ပါဘူး။ ဒီလို "ခုခံကာကွယ်သူ" တွေ များလာလေလေ၊ တိုင်းပြည်ရဲ့ အနာဂတ်က ပိုပြီး ရင်လေးစရာ ကောင်းလာလေလေပါပဲ။
## နိဂုံးနှင့် ပြန်လည်သုံးသပ်ချက်
မိတ်ဆွေတို့ ခင်ဗျာ... ကျွန်တော်တို့ အခုလို အဆိုးသံသရာထဲမှာ လည်နေတာဟာ ဘယ်သူ့ကြောင့်လဲဆိုတာ ပြန်စဉ်းစားဖို့ အချိန်တန်ပါပြီ။ ပြဿနာတစ်ခုရဲ့ ပြီးဆုံးရာကို ရှာမယ့်အစား အမုန်းတရားတွေကိုပဲ ချဲ့ထွင်နေကြမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ နောင်လာနောက်သားတွေဟာလည်း ဒီဒုက္ခတွေကိုပဲ ဆက်ပြီး ခံစားကြရမှာပါ။
မြန်မာနိုင်ငံဟာ တကယ်ပဲ ကံဆိုးနေတာလား? ဒါမှမဟုတ် ကျွန်တော်တို့ကိုယ်တိုင်ကပဲ တိုင်းပြည်ကို ကံဆိုးအောင် လုပ်နေကြတာလား?
ကျွန်တော်တို့ တစ်ဦးချင်းစီရဲ့ တွေးခေါ်ပုံတွေ၊ တုံ့ပြန်ပုံတွေကို ပြန်လည်သုံးသပ်ကြည့်ကြရအောင်ပါ။ ကိုယ့်ဘက်၊ သူ့ဘက်ဆိုတာထက် "ဘာက အမှန်တရားလဲ"၊ "ဘာက တိုင်းပြည် တည်ငြိမ်ဖို့အတွက် တကယ်လိုအပ်တာလဲ" ဆိုတာကို ဦးစားပေးပြီး စဉ်းစားနိုင်ကြပါစေလို့ တိုက်တွန်းရင်း ဒီနေ့ ဆွေးနွေးမှုကို ဒီမှာပဲ ရပ်နားပါရစေ။
အားလုံးကို ကျေးဇူ
းတင်ပါတယ် ခင်ဗျာ။
No comments:
Post a Comment