မျက်ကွယ်ပြုထားတဲ့ အမှန်တရား (သို့မဟုတ်) ဝေဖန်ဖို့ မေ့နေတဲ့ တစ်ဖက်ခြမ်း

(Introduction - ၃ မိနစ်ခန့်)

မင်္ဂလာပါ ခင်ဗျာ... ကျွန်တော်တို့ ဒီနေ့ ခပ်ပြတ်ပြတ်လေး တစ်ခု ဆွေးနွေးရအောင်။ အခုတလော လူမှုကွန်ရက်ပေါ် ကြည့်လိုက်ရင်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ လက်ဖက်ရည်ဆိုင် ဝိုင်းတွေမှာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော်တို့ အမြဲကြားနေရတာက အစိုးရနဲ့ တပ်မတော်အပေါ် ဝေဖန်တာ၊ ဆဲဆိုတာ၊ အပြစ်တင်တာတွေပါပဲ။ ဒါဟာ ဒီမိုကရေစီ လူ့အဖွဲ့အစည်းမှာ ရှိသင့်တဲ့ လွတ်လပ်ခွင့်လို့ပဲ ဆိုဆို၊ ဒါမှမဟုတ် ဒေါသထွက်လို့ပဲ ပြောပြော ဒါက မြင်နေကျ မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်နေပါပြီ။

ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် စဉ်းစားကြည့်တာ တစ်ခုရှိတယ်။ ကျွန်တော်တို့တွေက တစ်ဖက်ကိုပဲ အရမ်းကြည့်ပြီး ကျန်တဲ့ တစ်ဖက်ကိုကျတော့ မြင်ရက်နဲ့ မမြင်ချင်ယောင် ဆောင်နေကြတာလား? ဆိုလိုတာက လက်နက်ကိုင် ခေါင်းဆောင်တွေ၊ တော်လှန်ရေး ခေါင်းဆောင်တွေရဲ့ အမှားတွေ၊ သူတို့ နယ်မြေတွေထဲမှာ ဖြစ်ပျက်နေတာတွေကိုကျတော့ ဘာလို့ ဘယ်သူမှ မဝေဖန်ရဲကြတာလဲ? ဒါက ကြောက်လို့လား၊ ဒါမှမဟုတ် တမင်ပဲ မျက်စိမှိတ်ထားတာလား? ဒီနေ့ အဲ့ဒါကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောပြချင်ပါတယ်။

... နောက်ထပ် ကျွန်တော်တို့ အားလုံး နေ့စဉ်နဲ့အမျှ လက်တွေ့ကျကျ ခံစားနေရတဲ့ အခက်အခဲတစ်ခုကို ထပ်ပြောရအောင်။ ဒါကတော့ ခရီးသွားလာရေးနဲ့ ကုန်စည်စီးဆင်းမှု ကိစ္စပါ။ အခုဆိုရင် နယ်စပ်ဒေသတွေတင် မဟုတ်ဘူး၊ မြို့အဝင်အထွက် လမ်းမကြီးတွေပေါ်မှာ ကြည့်လိုက်ရင် အစိုးရဂိတ်တွေအပြင် ဘယ်ကမှန်းမသိတဲ့ လက်နက်ကိုင် စစ်ဆေးရေးဂိတ်တွေက မှိုလိုပေါက်နေတာ ခင်ဗျားတို့လည်း မြင်မှာပါ။

ကျွန်တော်တို့ ခရီးသွားရင်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ကုန်တင်ကားတွေ သွားရင်ပဲဖြစ်ဖြစ် အဲ့ဒီဂိတ်တွေကို တစ်ဂိတ်ပြီးတစ်ဂိတ် ဖြတ်ရတယ်။ ဂိတ်ရောက်ရင် သူတို့က ဘာပြောလဲ? "တော်လှန်ရေးအတွက် အလှူခံတာပါ" ဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်နဲ့ ငွေတောင်းကြတယ်။ တကယ်တော့ ဒါဟာ အလှူခံတာလား၊ ဆပ်ကြေးကောက်တာလားဆိုတာ ကာယကံရှင်တွေ အသိဆုံးပါ။ ကုန်ကားတစ်စီးဟာ ခရီးဆုံးရောက်ဖို့ ဂိတ်ပေါင်းများစွာကို အဆမတန် ငွေပေးနေရတယ်။ အဲ့ဒီတော့ ကုန်သည်က ဘာလုပ်မလဲ? သူ ဂိတ်တွေမှာ ပေးလိုက်ရတဲ့ ဆပ်ကြေးတွေကို ကုန်ပစ္စည်းတန်ဖိုးပေါ်မှာပဲ ပေါင်းတင်လိုက်ရတာပေါ့။

အကျိုးဆက်က ဘာလဲ? ကျွန်တော်တို့ ဝယ်စားနေရတဲ့ ဆန်၊ ဆီ၊ ဆား၊ ကြက်သွန်ကအစ ကုန်ဈေးနှုန်းတွေ အဆမတန် တက်လာတာပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ စိတ်ပျက်ဖို့ကောင်းတာက ကုန်ဈေးနှုန်းတက်လာရင်၊ စားဝတ်နေရေး ကျပ်တည်းလာရင် ကျွန်တော်တို့ ပြည်သူအများစုက အစိုးရကိုပဲ ဝိုင်းဆဲကြတာ။ ဟုတ်ပါတယ်၊ အစိုးရမှာ တာဝန်ရှိတာ ငြင်းလို့မရဘူး။ ဒါပေမဲ့ တစ်ဖက်မှာလည်း တိုက်ပွဲတွေကြောင့် လမ်းတွေပိတ်နေတာ၊ နယ်မြေမတည်ငြိမ်တာနဲ့ လက်နက်ကိုင်အဖွဲ့စုံက ဂိတ်တွေဖွင့်ပြီး ငွေညှစ်နေတာတွေကြောင့် ကုန်ဈေးနှုန်း တက်နေရတာကိုကျတော့ ဘာလို့ ထည့်မတွက်ကြတာလဲ?

ဒီလို မတည်ငြိမ်မှုတွေရှိနေသရွေ့၊ လက်နက်ကိုင်တွေက နယ်မြေစိုးမိုးပြီး ကိုယ်လိုသလို ငွေကောက်နေသရွေ့တော့ ကျွန်တော်တို့ ပြည်သူတွေဟာ အထွေထွေကျပ်တည်းမှုကနေ ဘယ်လိုမှ လွတ်မြောက်မှာ မဟုတ်ဘူး။ အစိုးရကို ဝေဖန်သလိုပဲ၊ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စားဝတ်နေရေးကို တိုက်ရိုက် ဒုက္ခပေးနေတဲ့ ဒီလက်နက်ကိုင် ဂိတ်တွေ၊ ဆပ်ကြေးကောက်တာတွေကိုလည်း ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ထောက်ပြဖို့ လိုနေပြီလို့ ကျွန်တော် မြင်ပါတယ်။ ခင်ဗျားတို့ကော ဘယ်လို ထင်ကြလဲ? ဒီဂိတ်တွေမှာ ပေးနေရတာတွေက တကယ်ပဲ တော်လှန်ရေးအတွက်လား၊ ဒါမှမဟုတ် လူတစ်စု စီးပွားရေးအတွက်လားဆိုတာ အေးအေးဆေးဆေး စဉ်းစားကြည့်စေချင်ပါတယ်။

(Body Section 1: ဘာလို့ တစ်ဖက်သတ် ဝေဖန်နေကြတာလဲ? - ၇ မိနစ်ခန့်)

ကမ္ဘာ့သမိုင်းကို ပြန်ကြည့်ရင် ၁၉၂၀ ဝန်းကျင် တရုတ်ပြည်ရဲ့ "စစ်ဘုရင်ခေတ်" (Warlord Era) ကို သတိထားမိမှာပါ။ အဲ့ဒီတုန်းက ဗဟိုအစိုးရက အားနည်းတော့ နယ်မြေအသီးသီးမှာ လက်နက်ကိုင် စစ်ဘုရင်တွေက ကိုယ့်နယ်မြေ ကိုယ်စိုးမိုးပြီး မင်းမူခဲ့ကြတယ်။ လူထုက ဗဟိုအစိုးရကိုပဲ ဝေဖန်နေချိန်မှာ နယ်မြေခံ စစ်ဘုရင်တွေရဲ့ နှိပ်စက်မှု၊ အခွန်အတုတ် တောင်းတာတွေကိုတော့ ကြောက်လို့ ငြိမ်ခံခဲ့ကြရတယ်။

အခု ကျွန်တော်တို့ဆီမှာလည်း အလားတူ ဖြစ်နေသလားလို့ စဉ်းစားစရာပါ။ အစိုးရကို ဝေဖန်တာက "လွတ်လပ်ခွင့်" လို့ အမည်တပ်လို့ ရပေမဲ့၊ လက်နက်ကိုင် ခေါင်းဆောင်တွေကို ဝေဖန်ဖို့ကျတော့ "တော်လှန်ရေးကို သစ္စာဖောက်တာ" လို့ အစွပ်စွဲခံရမှာ ကြောက်နေကြတာလား? တကယ်တော့ အမှားဆိုတာ ဘယ်သူလုပ်လုပ် အမှားပါပဲ။ ခေါင်းဆောင်ဆိုတာ ဝေဖန်မှုကို ခံနိုင်ရည် ရှိရသလို၊ မှားနေရင်လည်း ထောက်ပြရမှာက ပြည်သူ့တာဝန် မဟုတ်ဘူးလား?

(Body Section 2: ထိန်းချုပ်မှုမဲ့ နယ်မြေက အမှောင်လောက - ၈ မိနစ်ခန့်)

နောက်တစ်ချက်က ပိုအရေးကြီးပါတယ်။ အစိုးရ ထိန်းချုပ်မှု မရှိတဲ့ နယ်မြေတွေ၊ လက်နက်ကိုင်တွေ စိုးမိုးထားတဲ့ နေရာတွေမှာ ဘာတွေ ဖြစ်နေလဲဆိုတာ ကျွန်တော်တို့ အားလုံး သိကြပါတယ်။ အဲ့ဒီမှာ ဘိန်းစိုက်ပျိုးမှုတွေက ပြောင်ပြောင်တင်းတင်း ဖြစ်နေတယ်။ မူးယစ်ဆေးဝါး ချက်လုပ်တာတွေ၊ မှောင်ခို ဈေးကွက်တွေက ကြီးထွားလာတယ်။

ဒါက မြန်မာပြည် တစ်ခုတည်းမှာ ဖြစ်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကိုလံဘီယာတို့၊ မက္ကဆီကိုတို့မှာ ကြည့်ရင် သိနိုင်ပါတယ်။ အစိုးရ ဩဇာမသက်ရောက်တဲ့ နယ်မြေတွေမှာ ကာတဲလ် (Cartel) လို့ခေါ်တဲ့ ဂိုဏ်းစတား ခေါင်းဆောင်တွေက မူးယစ်ဆေးဝါးနဲ့ ကြီးပွားလာပြီး အင်အားတောင့်တင်းလာတယ်။ နောက်ဆုံးကျတော့ အဲ့ဒီ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးကို ဘယ်သူတွေ ခံရလဲဆိုတော့ ပြည်သူတွေပဲ ခံရတာပါ။

ကျွန်တော်တို့ဆီမှာလည်း အစိုးရကို တိုက်ခိုက်နေတာနဲ့ပဲ အဲ့ဒီနယ်မြေတွေမှာ ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ မူးယစ်ဆေးဝါး ကိစ္စတွေကို မျက်ကွယ်ပြုထားကြတယ်။ အဲ့ဒီ ဆေးဝါးတွေက ကျွန်တော်တို့ လူငယ်တွေရဲ့ ဘဝကို ဖျက်ဆီးနေတာပါ။ "ငါတို့ ခေါင်းဆောင်က တော်လှန်ရေး လုပ်နေတာပဲ၊ ဘိန်းစိုက်တာကတော့ ရံပုံငွေအတွက် နေမှာပေါ့" ဆိုတဲ့ ဆင်ခြေမျိုးက တကယ့်ကို အန္တရာယ်ကြီးတဲ့ အတွေးအခေါ်ပါ။ မူးယစ်ဆေးဝါးက ရတဲ့ ပိုက်ဆံနဲ့ ဘယ်လို ကောင်းမွန်တဲ့ အနာဂတ်ကို တည်ဆောက်မှာလဲ?

(Body Section 3: အမှန်တရားကို ရဲရဲကြည့်ဖို့ လိုပြီ - ၅ မိနစ်ခန့်)

အခု ကျွန်တော် ပြောနေတာက တစ်ဖက်ကို ကာကွယ်ဖို့ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ နိုင်ငံရဲ့ အနာဂတ်ကို ကာကွယ်ဖို့ ပြောနေတာပါ။ ဝေဖန်တယ်ဆိုတာ တစ်ဖက်တည်းကို ကြည့်ပြီး ဆဲဆိုနေတာမျိုး မဖြစ်သင့်ဘူး။ ဘက်စုံ ကြည့်ရမယ်။

တော်လှန်ပုန်ကန်သူ ခေါင်းဆောင်တွေပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ လူမျိုးစု လက်နက်ကိုင် ခေါင်းဆောင်တွေပဲ ဖြစ်ဖြစ် သူတို့လည်း ဥပဒေအထက်မှာ မရှိသင့်ပါဘူး။ သူတို့ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေက ပြည်သူ့အတွက်လား၊ ဒါမှမဟုတ် ကိုယ်ကျိုးစီးပွားနဲ့ မူးယစ်ဆေးဝါး လုပ်ငန်းတွေ တိုးချဲ့ဖို့လား ဆိုတာကို ကျွန်တော်တို့ ခွဲခွဲခြားခြား မြင်ဖို့ လိုပါတယ်။

အစိုးရရဲ့ အားနည်းချက်ကို ထောက်ပြသလိုပဲ၊ အစိုးရ ထိန်းချုပ်မှု မရှိတဲ့ နေရာတွေမှာ ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ ရာဇဝတ်မှုတွေကိုလည်း "ဒါက ငါတို့လူပဲ" ဆိုပြီး ဖုံးဖိမထားကြပါနဲ့။ မျက်စိမှိတ်ပြီး အားပေးတာဟာ အားပေးရာ မရောက်ဘဲ လမ်းမှားကို တွန်းပို့ရာ ရောက်ပါတယ်။

(Conclusion - ၂ မိနစ်ခန့်)

အဆုံးသတ်အနေနဲ့ ပြောချင်တာကတော့... နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံ ကောင်းမွန်ဖို့ဆိုတာ အစိုးရတင် မဟုတ်ဘူး၊ အတိုက်အခံရော၊ လက်နက်ကိုင် အဖွဲ့အစည်းတွေရော အားလုံးမှာ တာဝန်ရှိပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ပြည်သူတွေကလည်း ဝေဖန်စရာရှိရင် ဘယ်သူ့ကိုမဆို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ဝေဖန်နိုင်ရမယ်။ အမှားကို အမှားလို့ ပြောရဲရမယ်။

မူးယစ်ဆေးဝါးနဲ့ မှောင်ခို စီးပွားရေးအပေါ်မှာ အခြေခံတဲ့ တော်လှန်ရေးဆိုတာ ဘယ်တော့မှ အောင်မြင်မှာ မဟုတ်သလို၊ အောင်မြင်ခဲ့ရင်တောင် ကျွန်တော်တို့ နိုင်ငံဟာ မူးယစ်ကျွန်းကိုပဲ ရောက်သွားပါလိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့် အမြင်ကျယ်ကျယ် ကြည့်ကြပါလို့ တိုက်တွန်းချင်ပါတယ်။

ဒီနေ့တော့ ဒီလောက်ပါပဲ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အမြင်အပေါ်မှာ မိတ်ဆွေတို့ ဘယ်လို ထင်ကြလဲ? Comment မှာ ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ဆွေးနွေးသွားကြပါဦး။ အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။