ကျွန်တော်တို့အားလုံး မျှော်လင့်တောင့်တနေတဲ့ အနာဂတ်မြန်မာနိုင်ငံတော်သစ်မှာ "တပ်မတော်" ရဲ့ အခန်းကဏ္ဍက ဘယ်လိုဖြစ်သင့်သလဲဆိုတာကို ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့်နဲ့ လေးလေးနက်နက် သုံးသပ်ကြည့်ချင်ပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့ နိုင်ငံရဲ့ အနာဂတ် တည်ငြိမ်အေးချမ်းရေးနဲ့ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေးအကြောင်းကို စဉ်းစားတဲ့အခါ တပ်မတော်ရဲ့ အခန်းကဏ္ဍကို ချန်လှပ်ထားလို့ မရပါဘူး။ တကယ်တော့ တပ်မတော်ဆိုတာ နိုင်ငံတော်မှာ အင်အားအတောင့်တင်းဆုံးနဲ့ စုစည်းမှုအရှိဆုံး အင်စတီကျူးရှင်းတစ်ခု ဖြစ်တာကြောင့် အုပ်ချုပ်ရေး၊ ဥပဒေပြုရေးနဲ့ တရားစီရင်ရေးဆိုတဲ့ နိုင်ငံတော်ရဲ့ အဓိက မဏ္ဍိုင်ကြီးသုံးရပ်မှာ ဦးဆောင်မှုအခန်းကဏ္ဍကနေ အမြဲတမ်း ပါဝင်နေဖို့က အလွန်ကို လိုအပ်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့လို လက်နက်ကိုင် လူမျိုးစုတွေ များပြားနေပြီး တိုက်ပွဲတွေ၊ စစ်ပွဲတွေ ဖြစ်ပွားနေတဲ့ နိုင်ငံမျိုးမှာ တပ်မတော်ရဲ့ အခန်းကဏ္ဍဟာ အလွန်အင်မတန်မှ အရေးကြီးလှပါတယ်။
ကျွန်တော် မြင်ချင်တဲ့ အနာဂတ် တပ်မတော်ဆိုတာ နိုင်ငံအတွင်းမှာရှိတဲ့ လက်နက်ကိုင် အဖွဲ့အစည်းတွေအားလုံး ချုပ်ငြိမ်းသွားပြီး နိုင်ငံတော်အလံတစ်ခုတည်း၊ တပ်မတော်တစ်ခုတည်းအောက်မှာ စုစည်းထားတဲ့ "တစ်ခုတည်းသော တပ်မတော်" အဖြစ် ခိုင်ခိုင်မာမာ ရပ်တည်နေတာကိုပါ။ တိုင်းပြည်တစ်ခုမှာ တရားဝင် လက်နက်ကိုင်တပ်ဖွဲ့ဟာ တစ်ခုတည်းပဲ ရှိရမှာဖြစ်သလို၊ အဲဒီတပ်မတော်ဟာလည်း ပြည်တွင်း ပုန်ကန်ထကြွမှုတွေနဲ့ သွေးထွက်သံယိုမှုတွေကို အပြီးတိုင် ရပ်တန့်စေမယ့် တစ်ခုတည်းသော ပြည်သူတွေရဲ့ အားကိုးရာ ဖြစ်ရပါမယ်။ တပ်မတော်ရဲ့ အဓိက တာဝန်ဟာ တိုက်ပွဲတွေ အနိူင်တိုက်နေဖို့ထက် တိုက်ပွဲတွေ၊ စစ်ပွဲတွေ လုံးဝမဖြစ်လာအောင် ကြိုတင် ဟန့်တားပေးနိုင်တဲ့ ငြိမ်းချမ်းရေးရဲ့ အမာခံ ကျောက်ဆောင်ကြီး ဖြစ်လာဖို့ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။
ဒါကြောင့် အနာဂတ်မှာ တပ်မတော်ဟာ ပြည်တွင်းရေး မတည်ငြိမ်မှုတွေကို ထိန်းကျောင်းပေးနိုင်တဲ့ အမျိုးသားရေး ဦးဆောင်မှု အခန်းကဏ္ဍမှာ အခိုင်အမာ ပါဝင်နေရမှာ ဖြစ်သလို၊ တိုင်းပြည်ရဲ့ ငြိမ်းချမ်းရေးကဏ္ဍတွေမှာလည်း အဓိက အခန်းကဏ္ဍမှာ ဖြစ်နေရပါမယ်။ လူမျိုးစွဲေဒသစွဲလမ်းမှုတွေကို ကျော်လွန်ပြီး နိုင်ငံတော်အကျိုးကို ရှေ့တန်းတင်တဲ့၊ စစ်ပွဲကို ရပ်တန့်နိုင်စွမ်းရှိတဲ့ အင်အားတောင့်တင်းသော တစ်ခုတည်းသော မျိုးချစ်တပ်မတော်အဖြစ် မြင်တွေ့ရခြင်းကသာ ကျွန်တော်တို့ တိုင်းပြည်အတွက် အစစ်မှန်ဆုံးနဲ့ အခိုင်မာဆုံးသော အနာဂတ်ပဲ ဖြစ်ပါတယ်ခင်ဗျာ။
အနာဂတ်ရဲ့ အဓိကသော့ချက် - "တစ်ခုတည်းသော အမျိုးသားတပ်မတော်"
ကျွန်တော်တို့ တိုင်းပြည်ရဲ့ သမိုင်းတစ်လျှောက်မှာ လက်နက်ကိုင် ပဋိပက္ခတွေ ဘာကြောင့် ရှည်ကြာနေရသလဲလို့ မေးရင် အဖြေက ရှင်းပါတယ်။ ပြည်တွင်းမှာ လက်နက်ကိုင် အဖွဲ့အစည်းတွေ၊ လူမျိုးစု အခြေပြု တပ်ဖွဲ့တွေ အများအပြား ရှိနေလို့ပါပဲ။ အနာဂတ် တပ်မတော်ကို ကျွန်တော် မြင်ချင်တဲ့ ပုံရိပ်ကတော့ "တစ်ခုတည်းသော အမျိုးသားတပ်မတော် (Single Unified Army)" အဖြစ် ရပ်တည်နေတာကိုပါ။
လူမျိုးစု လက်နက်ကိုင် အဖွဲ့အစည်းတွေ အားလုံး ချုပ်ငြိမ်းသွားပြီး နိုင်ငံတော်ရဲ့ အလံတော်အောက်မှာ၊ တူညီတဲ့ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ ကျင့်ဝတ်တွေအောက်မှာ စုစည်းထားတဲ့ "ခေတ်မီ တပ်မတော် (Standard Army)" တစ်ခုပဲ ရှိရပါမယ်။ နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံမှာ တရားဝင် လက်နက်ကိုင် တပ်ဖွဲ့ဟာ တစ်ခုတည်းပဲ ရှိရမှာဖြစ်သလို၊ အဲဒီတပ်မတော်ဟာလည်း အင်အားတောင့်တင်းခိုင်မာတဲ့ "ပြည်ထောင်စုရဲ့ တပ်မတော်" ဖြစ်နေရပါမယ်။ ဒါမှသာ နိူင်ငံရေစသမားတွေရဲ့အင်အားပြိုင်မှုတွေ၊ လူမျိုးစုတွေရဲ့ နယ်မြေလုမှုတွေ သံသယတွေနဲ့ ကင်းစင်ပြီး တကယ့် စည်းလုံးညီညွှတ်မှုကို တည်ဆောက်နိုင်မှာ ဖြစ်ပါတယ်။
တပ်မတော်ရဲ့ တာဝန်ကို ပြောရင် ကျွန်တော်တို့က တိုက်ပွဲနိုင်ဖို့ကိုပဲ အာရုံစိုက်လေ့ရှိကြပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ခေတ်မီတဲ့ အမြင်နဲ့ ကြည့်မယ်ဆိုရင် အနာဂတ် တပ်မတော်ရဲ့ အဓိက တာဝန်ဟာ "စစ်ပွဲတွေ၊ ပုန်ကန်ထကြွမှုတွေ မဖြစ်အောင် ကြိုတင် ဟန့်တားပေးဖို့" ဖြစ်သင့်ပါတယ်။ စစ်ပွဲဆိုတာ တိုင်းပြည်ရဲ့ အရင်းအမြစ်တွေကို လောင်ကျွမ်းစေတဲ့ မီးတောက်ပါပဲ။ တကယ့် အစွမ်းထက်တဲ့ တပ်မတော်ဆိုတာ တိုက်စရာ မလိုအောင် အင်အားတောင့်တင်းနေရပါမယ်။
ငြိမ်းချမ်းရေး ကဏ္ဍတွေမှာ တပ်မတော်က အဓိက ဦးဆောင်မှုအခန်းကဏ္ဍက ဖြစ်ရပါမယ်။ တိုင်းပြည်အတွင်းမှာ ပုန်ကန်မှုတွေ၊ မတည်ငြိမ်မှုတွေ ထပ်မံ အမြစ်မတွယ်နိုင်အောင် ခေတ်မီတဲ့ လုံခြုံရေး ဗျူဟာတွေ၊ ဒေသခံ ပြည်သူတွေနဲ့ တစ်သားတည်းကျတဲ့ ဆက်ဆံရေးတွေနဲ့ တည်ဆောက်ရပါမယ်။ စစ်ပွဲကို ဖန်တီးသူ မဟုတ်ဘဲ ငြိမ်းချမ်းရေးကို အာမခံချက် ပေးနိုင်သူ (ပြည်ထောင်စုရဲ့မျိုးချစ်တပ်မတော် အဖြစ် ရပ်တည်ပေးဖို့က အနာဂတ် တပ်မတော်ရဲ့ အကြီးမားဆုံး ဂုဏ်သိက္ခာပဲ ဖြစ်ပါတယ်။
နိုင်ငံတကာအဆင့်မီ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် အချုပ်အခြာအာဏာ
အနာဂတ်မှာ ကျွန်တော် မြင်ချင်တဲ့ တပ်မတော်ဟာ ပြည်တွင်းရေး ပဋိပက္ခတွေထဲမှာ လုံးပန်းနေရတဲ့ အခြေအနေကနေ ရုန်းထွက်ပြီး နိုင်ငံတော်ရဲ့ အချုပ်အခြာအာဏာနဲ့ နယ်စပ်လုံခြုံရေးကိုပဲ အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်နေတဲ့ ပရော်ဖက်ရှင်နယ် တပ်မတော်မျိုးဖြစ်ပါတယ်။ လူမျိုးစု လက်နက်ကိုင်တွေ မရှိတော့တဲ့ အခါမှာ တပ်မတော်ရဲ့ အင်အားဟာ ပြည်တွင်းကို မျက်နှာမူစရာ မလိုတော့ဘဲ နိုင်ငံတော်ကို ပြင်ပအန္တရာယ်ကနေ ကာကွယ်ဖို့အတွက်ပဲ အသင့်ဖြစ်နေပါလိမ့်မယ်။
ကျွန်တော်တို့ နိုင်ငံရဲ့ လက်ရှိပထဝီနိုင်ငံရေး အခြေအနေနဲ့ ရှုပ်ထွေးလှတဲ့ ပြည်တွင်းလုံခြုံရေး အခင်းအကျင်းတွေကို ခြုံငုံကြည့်မယ်ဆိုရင် တပ်မတော်ရဲ့ အခန်းကဏ္ဍဟာ သာမန်ကာလျှံကာ စဉ်းစားလို့ရတဲ့အရာမဟုတ်တာကို တွေ့ရပါလိမ့်မယ်။
အထူးသဖြင့် တိုက်ပွဲတွေ၊ ပုန်ကန်မှုတွေနဲ့ လက်နက်ကိုင်အဖွဲ့အစည်းတွေ များပြားနေတဲ့ တိုင်းပြည်တစ်ခုမှာ တပ်မတော်ဟာ နိုင်ငံတော်ရဲ့ "အဓိကမဏ္ဍိုင်" အဖြစ် ဘယ်လောက်အထိ အရေးပါတယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော် သုံးသပ်တင်ပြပေးချင်ပါတယ်။
နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံ တည်ဆောက်တဲ့နေရာမှာ အုပ်ချုပ်ရေး၊ ဥပဒေပြုရေးနဲ့ တရားစီရင်ရေးဆိုတဲ့ "အာဏာသုံးရပ် )" ဟာ အလွန်အရေးကြီးပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့နိုင်ငံလို အသွင်ကူးပြောင်းေရးကာလ ရုန်းကန်နေရပြီး လက်နက်ကိုင်ပဋိပက္ခတွေ ပြင်းထန်နေတဲ့ နေရာမျိုးမှာ ဒီမဏ္ဍိုင်တွေ ခိုင်ခိုင်မာမာ ရပ်တည်နိုင်ဖို့ဆိုတာ အင်အားတောင့်တင်းတဲ့ အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုရဲ့ ပံ့ပိုးမှုမပါဘဲ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။
တပ်မတော်ဟာ နိုင်ငံတော်မှာ အင်အားအတောင့်တင်းဆုံးနဲ့ စုစည်းမှုအရှိဆုံး အင်စတီကျူးရှင်း (Institution) ဖြစ်တာကြောင့် အုပ်ချုပ်ရေး၊ တရားစီရင်ရေးနဲ့ ဥပဒေပြုရေး ကဏ္ဍတွေမှာ ဦးဆောင်မှု အခန်းကဏ္ဍကနေ အမြဲတမ်း ပါဝင်နေဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။
ဒါဟာ အာဏာကို လိုချင်လို့ မဟုတ်ဘဲ တိုင်းပြည် မပြိုကွဲအောင် ထိန်းကျောင်းပေးရမယ့် အမျိုးသားရေးတာဝန် (National Duty) ကြောင့်ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ အင်အားချည့်နဲ့တဲ့ အုပ်ချုပ်ရေးယန္တရားဟာ ဆူပူအုံကြွမှုတွေကို မဟန့်တားနိုင်သလို၊ ခိုင်မာတဲ့ အကာအကွယ်မရှိတဲ့ ဥပဒေပြုရေးဟာလည်း လက်တွေ့မှာ သက်ရောက်မှု မရှိနိုင်ပါဘူး။ ဒါကြောင့် တပ်မတော်ဟာ ဒီမဏ္ဍိုင်ကြီးတွေ အလုပ်လုပ်နိုင်အောင် နောက်ကွယ်ကနေရော၊ ရှေ့တန်းကနေပါ ဝန်းရံပေးရမယ့် နိူင်ငံတော်ရဲ့အဓိက အင်အားစု ဖြစ်ပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့ တိုင်းပြည်ရဲ့ အကြီးမားဆုံးသော စိန်ခေါ်မှုကတော့ "လက်နက်ကိုင် အဖွဲ့အစည်းတွေ များပြားနေတာ" ပါပဲ။ တိုင်းပြည်တစ်ခုမှာ တရားမဝင် လက်နက်ကိုင်တွေ များနေသရွေ့ အချုပ်အခြာအာဏာဟာ အမြဲတမ်း ခြိမ်းခြောက်ခံနေရမှာဖြစ်သလို ပြည်သူတွေရဲ့ လူမှုစီးပွားဘဝဟာလည်း စစ်မီးေတာက်ေတွအောက်မှာပဲ ရှိနေမှာပါ။
ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ တပ်မတော်ရဲ့ အခန်းကဏ္ဍဟာ အလွန်အင်မတန် အရေးကြီးလာပါတယ်။ ကျနော်တို့ မြန်မာ့တပ်မတော်ဟာ ရိုးရိုးကာကွယ်ရေးတပ်ဖွဲ့တစ်ခုထက် ပိုပါတယ်။ တပ်မတော်ဟာ ပြည်ထောင်စုကြီး ပြိုကွဲမသွားအောင် နိုင်ငံတော်ကို ပြိုကွဲမသွားအောင် ထိန်းထားတဲ့ "သံမဏိစည်းရိုး" ပါ။ လက်နက်ကိုင် လူမျိုးစုအဖွဲ့တွေ ချုပ်ငြိမ်းသွားဖို့နဲ့ နိုင်ငံတော်အတွင်းမှာ "တစ်ခုတည်းသော တပ်မတော် ရှိဖို့ဆိုတာ အနာဂတ် ငြိမ်းချမ်းရေးအတွက် မဖြစ်မနေ လျှောက်လှမ်းရမယ့် လမ်းစဥ်ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။
တပ်မတော်အနေနဲ့ ဒီပုန်ကန်ထကြွမှုတွေကို အပြီးတိုင် ငြိမ်းချမ်းသွားအောင် ဆောင်ရွက်ပေးရမှာဖြစ်သလို၊ အဲဒီလို ဆောင်ရွက်နိုင်တဲ့ အင်အားနဲ့ စွမ်းရည်လည်း ရှိနေဖို့ လိုပါတယ်။
တပ်မတော်ရဲ့ အဓိက တာဝန်ဟာ တိုက်ပွဲတွေ တိုက်နေဖို့ မဟုတ်ဘဲ တိုက်ပွဲတွေ မဖြစ်အောင် တားဆီးပေးဖို့ ဖြစ်ပါတယ်။ "ငြိမ်းချမ်းရေး" ဆိုတာ စကားလုံးသက်သက်နဲ့ ရတာမဟုတ်ဘဲ တောင့်တင်းတဲ့ စစ်ရေးအင်အား ကနေလာတဲ့ ဟန့်တားနိုင်စွမ်းကြောင့်သာ ရရှိတာပါ။
ခြုံငုံသုံးသပ်ရရင် တပ်မတော်ဟာ နိုင်ငံတော်ရဲ့ သာမန် ဝန်ထမ်းအဖွဲ့အစည်းတစ်ခု မဟုတ်ပါဘူး။ဒါကိုပြည်သူတိုင်းသိထားဖို့လိုအပ်ပါတယ် ။
တပ်မတော်ဟာ နိုင်ငံတော်ရဲ့ "အသက်သွေးကြော" ဖြစ်ပါတယ်။ အနာဂတ်မှာ အင်အားတောင့်တင်းပြီး ဂုဏ်သိက္ခာရှိတဲ့၊ နိုင်ငံတော်ရဲ့ အာဏာသုံးရပ်မှာ အခိုင်အမာ ပါဝင်ဦးဆောင်နိုင်တဲ့ "တစ်ခုတည်းသော တပ်မတော်" အဖြစ် ရပ်တည်ခြင်းဖြင့်သာ ကျွန်တော်တို့ တိုင်းပြည်ဟာ ကမ္ဘာ့အလယ်မှာ မားမားမတ်မတ် ဂုဏ်သိက္ခာရှိစ္ွာ ရပ်တည်နိုင်မှာ ဖြစ်ပါတယ်။
ဒါဟာ ကျွန်တော်တို့ မြင်တွေ့ချင်တဲ့၊ တိုင်းပြည်အတွက် မရှိမဖြစ် လိုအပ်တဲ့ ခိုင်မာသော အနာဂတ် တပ်မတော်ရဲ့ ပုံရိပ်ပဲ ဖြစ်ပါတယ်ခင်ဗျ။
နိဂုံးချုပ် သုံးသပ်ချက်
နိဂုံးချုပ်အနေနဲ့ ပြောရရင် ကျွန်တော်တို့ မျှော်လင့်တဲ့ အနာဂတ်ဆိုတာ သေနတ်သံတွေ ငြိမ်သက်သွားတဲ့ အနာဂတ်ပါ။ အဲဒီ ငြိမ်းချမ်းေရးကို ဖော်ဆောင်ပေးမယ့် အဖွဲ့အစည်းဟာ အင်အားတောင့်တင်းပြီး စည်းလုံးတဲ့၊ တစ်ခုတည်းသော မျိုးချစ်တပ်မတော်ပဲ ဖြစ်ရပါမယ်။
တိုင်းပြည်ရဲ့ ငြိမ်းချမ်းရေးနဲ့ တည်ငြိမ်ရေးကို အာမခံချက် ပေးနိုင်တဲ့၊ ကမ္ဘာ့အလယ်မှာ လူ/လက်နက်အင်အား ရှိတဲ့ "တစ်ခုတည်းသော တပ်မတော်" အဖြစ် မြင်တွေ့ရမယ့်နေ့ကို ကျွန်တော်တို့အားလုံး ယုံကြည်ချက်အပြည့်နဲ့ မျှော်လင့်နေကြမှာ ဖြစ်ပါတယ်ခင်ဗျ။
