"မင်္ဂလာပါ ခင်ဗျာ...

ကျွန်တော် ဒီနေ့ စကားမစခင် မေးခွန်းလေးတစ်ခု အရင်မေးပါရစေ။ ကျွန်တော်တို့ 'နိုင်ငံရေး' လို့ ပြောလိုက်ရင် လူတော်တော်များများ စိတ်ထဲမှာ ဘာကို အရင်ဆုံး ပြေးမြင်ကြသလဲ? ပါတီတွေ အားပြိုင်တာလား၊ မဲဆွယ်တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် အာဏာလုပွဲတွေလား?

တကယ်တော့ အဲဒါတွေက နိုင်ငံရေးရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုဖြစ်တဲ့ 'ပါတီနိုင်ငံရေး' သက်သက်ပဲ ရှိပါသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီထက် ပိုအရေးကြီးတဲ့၊ ကျွန်တော်တို့ တိုင်းပြည်ရဲ့ အသက်သွေးကြောလို့ ပြောလို့ရတဲ့ 'အမျိုးသားနိုင်ငံရေး' ဆိုတာ ရှိပါသေးတယ်။

အမျိုးသားနိုင်ငံရေးဆိုတာ ပါတီစွဲ၊ ပုဂ္ဂိုလ်စွဲတွေထက် တိုင်းပြည်ရဲ့ 'ဘုံအကျိုးစီးပွား' ကို ရှေ့တန်းတင်တာပါ။ 'ငါ့ပါတီ နိုင်ဖို့' ထက် 'ငါ့တိုင်းပြည် ရှင်သန်ဖို့' ကို ဦးစားပေးတာပါ။ ဥပမာပြောရရင် မိသားစုတစ်စုမှာ မောင်နှမတွေ အချင်းချင်း စိတ်ကောက်ချင် ကောက်မယ်၊ ငြင်းချင် ငြင်းကြမယ်။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ့်အိမ်ကို သူစိမ်းက လာဖျက်ဆီးမယ်ဆိုရင်တော့ မောင်နှမတွေ အားလုံး လက်တွဲပြီး ကာကွယ်ကြရမှာပဲ မဟုတ်လားခင်ဗျာ? အဲဒီလို စိတ်ဓာတ်မျိုးဟာ အမျိုးသားနိုင်ငံရေးရဲ့ အနှစ်သာရပါပဲ။

ဒီနေ့ခေတ်မှာ ကျွန်တော်တို့ ကြုံတွေ့နေရတဲ့ အခက်အခဲတွေကို ကျော်ဖြတ်ဖို့ဆိုရင် ပါတီတွေအချင်းချင်း တိုက်ခိုက်နေရုံနဲ့ မရတော့ပါဘူး။ ရွေးကောက်ပွဲမှာ ရှုံးလို့၊ အာဏာမရလို့ဆိုပြီး တောခိုလက်နက်ကိုင်၊ တိုင်းပြည်ပျက်အောင် လုပ်နေကြတာတွေဟာ အမျိုးသားနိုင်ငံရေး မဟုတ်ပါဘူး။ အဲဒါတွေဟာ ကိုယ်ကျိုးစီးပွားအတွက် တိုင်းပြည်ကို ဓားစာခံလုပ်တာပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

ဒါကြောင့် ဒီနေ့ ကျွန်တော် တင်ပြချင်တာကတော့... ကျွန်တော်တို့ တိုင်းပြည် တကယ်အေးချမ်းဖို့၊ တကယ်ဖွံ့ဖြိုးဖို့ဆိုရင် ပါတီစွဲတွေကို ခေတ္တဘေးဖယ်ထားပြီး 'နိုင်ငံတော်' ဆိုတဲ့ ဘုံရည်မှန်းချက်အောက်မှာ ဘယ်လို စည်းလုံးကြမလဲဆိုတဲ့ အချက်ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

၁။ ပါတီနိုင်ငံရေးနဲ့ အမျိုးသားနိုင်ငံရေး ဘယ်လိုကွာခြားသလဲ

ဒါကြောင့် ပါတီနိုင်ငံရေးက အဖွဲ့အစည်းအကျိုးကို ရှေးရှုပေမဲ့ အမျိုးသားနိုင်ငံရေးကတော့ တစ်နိုင်ငံလုံးရဲ့ ရေရှည်အနာဂတ်ကို တည်ဆောက်တဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်ကြီးလို့ ဆိုရမှာဖြစ်ပါတယ်။

ဒီနေရာမှာ အဓိက ခွဲခြားမြင်ရမှာကတော့ အမျိုးသားနိုင်ငံရေးကို လုပ်ဆောင်ကြသူဟာ တိုင်းပြည်တည်ငြိမ်ရေးကို ပထမဦးစားပေးပါတယ်။ ပါတီနိုင်ငံရေးအရ မိမိတို့နှစ်သက်တဲ့ ပါတီက ရွေးကောက်ပွဲမှာ အနိုင်မရလို့ဖြစ်စေ၊ မိမိတို့လိုချင်တဲ့ အာဏာကို မရရှိလို့ဖြစ်စေ ရွေးကောက်ပွဲလမ်းကြောင်းနဲ့ ဒီမိုကရေစီနည်းလမ်းတွေကို စွန့်လွှတ်လိုက်တာဟာ အမျိုးသားနိုင်ငံရေးမဟုတ်တော့ပါဘူး။ မိမိပါတီ ရှုံးနိမ့်မှုကို လက်မခံနိုင်ဘဲ တောခိုလက်နက်ကိုင်တာ၊ သူပုန်သူကန်လုပ်ပြီး တိုင်းပြည်ကို ဆူပူအောင် ဖန်တီးတာတွေဟာ တိုင်းပြည်ရဲ့ အနာဂတ်ကို ဖျက်ဆီးရာရောက်ပါတယ်။ ဒါဟာ အမျိုးသားနိုင်ငံရေးရဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်တဲ့ "ကိုယ်ကျိုးစီးပွားနဲ့ အုပ်စုစွဲနိုင်ငံရေး" သက်သက်သာ ဖြစ်ပါတယ်။

တကယ်တော့ အမျိုးသားနိုင်ငံရေးဆိုတာ "ငါ့ပါတီနိုင်ဖို့ထက် ငါ့တိုင်းပြည်ရှင်သန်ဖို့" ဆိုတဲ့ စိတ်ဓာတ်နဲ့ အင်အားစုအားလုံး တစ်သွေးတစ်သားတည်း ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်တာကို ခေါ်တာပါ။ ရွေးကောက်ပွဲဆိုတာ ပြည်သူ့ဆန္ဒကို ဖော်ထုတ်တဲ့ လမ်းကြောင်းဖြစ်လို့ ရှုံးသည်ဖြစ်စေ၊ နိုင်သည်ဖြစ်စေ ရလဒ်ကို လေးစားရပါမယ်။ အနိူင်မရရအောင် မဲလိမ်မဲခိုးမယ် မဲခိုးလို့အရေးယူခံရရင် ဆူပူဆန္္ဒပြမယ် နောက်ဆုံး လက်နက်ကိုင် လမ်းစဉ်ကို ရွေးချယ်ပြီး တိုင်းပြည်ကို မတည်မငြိမ်ဖြစ်အောင် လုပ်ဆောင်တာဟာ ပြည်သူလူထုရဲ့ လူမှုစီးပွားဘဝတွေကို ချောက်ထဲဆွဲချသလို ဖြစ်နေတတ်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် ပါတီနိုင်ငံရေးက အဖွဲ့အစည်းအကျိုးကို ရှေးရှုပေမဲ့၊ အမျိုးသားနိုင်ငံရေးကတော့ တိုင်းပြည်ရဲ့ တည်ငြိမ်ရေးနဲ့ အချုပ်အခြာအာဏာကို ဘယ်အရာနဲ့မှ မလဲနိုင်တဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်ကြီးလို့ ဆိုရမှာဖြစ်ပါတယ်။ ရွေးကောက်ပွဲမှာ အောင်နိုင်သူကလည်း နိုင်ငံ့အကျိုးကို ကြည့်ရသလို၊ အရေးနိမ့်သူကလည်း တရားဝင်လမ်းကြောင်းပေါ်ကနေပဲ နိုင်ငံတော်တည်ဆောက်ရေးမှာ ဝိုင်းဝန်းကူညီခြင်းကသာ စစ်မှန်တဲ့ အမျိုးသားနိုင်ငံရေးပဲ ဖြစ်ပါတယ်ခင်ဗျာ။

၂။ အမျိုးသားနိုင်ငံရေး၏ အနှစ်သာရနှင့် အဓိကမဏ္ဍိုင်များ

အမျိုးသားနိုင်ငံရေးကို လက်တွေ့အကောင်အထည်ဖော်တဲ့နေရာမှာ အခြေခံကျတဲ့ တိုင်ကြီး (၃) တိုင် ခိုင်ခိုင်မာမာ ရှိဖို့လိုအပ်ပါတယ်။ ဒီမဏ္ဍိုင်တွေဟာ တစ်ခုနဲ့တစ်ခု ဆက်စပ်နေပြီး နိုင်ငံတော်ရဲ့ ရေရှည်တည်တံ့ခိုင်မြဲရေးအတွက် အရေးအကြီးဆုံး အုတ်မြစ်တွေပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

ပထမမဏ္ဍိုင်ကတော့ "နိုင်ငံတော် တည်ငြိမ်အေးချမ်းရေး" ပါ။

ဒါဟာ ဘယ်လိုနိုင်ငံရေးစနစ်မျိုးမှာမဆို ပထမဆုံးနဲ့ အရေးအကြီးဆုံး လိုအပ်ချက်ဖြစ်ပါတယ်။ တည်ငြိမ်အေးချမ်းမှု မရှိဘဲနဲ့ ဘယ်လိုဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေး လုပ်ငန်းစဉ်ကိုမှ အကောင်အထည်ဖော်လို့ မရပါဘူး။ တရားဥပဒေစိုးမိုးမှုရှိမှသာ ပြည်သူတွေဟာ စိုးရိမ်ကြောင့်ကြမှုကင်းကင်းနဲ့ မိမိတို့ရဲ့ လူမှုစီးပွားဘဝတွေကို မြှင့်တင်နိုင်မှာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် အမျိုးသားနိုင်ငံရေးကို ဖော်ဆောင်သူတိုင်းဟာ တိုင်းပြည်ဆူပူအောင် လုပ်ဆောင်တာမျိုးထက် တည်ငြိမ်အေးချမ်းမှုကို ရှေးရှုတဲ့ နည်းလမ်းတွေကိုပဲ ရွေးချယ်ကြရပါတယ်။

ဒုတိယမဏ္ဍိုင်ကတော့ "အမျိုးသားပြန်လည်သင့်မြတ်ရေး" ပါ။

ကျွန်တော်တို့ မြန်မာနိုင်ငံလို တိုင်းရင်းသားပေါင်းစုံ၊ ဘာသာပေါင်းစုံ စုပေါင်းနေထိုင်တဲ့ နိုင်ငံမျိုးမှာ အချင်းချင်းကြား ယုံကြည်မှုရှိဖို့က အသက်သွေးကြောပါပဲ။ အတိတ်က ဖြစ်ခဲ့တဲ့ အာဃာတတွေ၊ သဘောထားကွဲလွဲမှုတွေကို ဘေးဖယ်ထားပြီး နိုင်ငံတော်ရဲ့ ဘုံအကျိုးစီးပွားအတွက် အပြန်အလှန် လေးစားမှုနဲ့ ညှိနှိုင်းဆောင်ရွက်ခြင်းဟာ အမျိုးသားပြန်လည်သင့်မြတ်ရေးရဲ့ အနှစ်သာရပါ။ အင်အားကြီးသူက အနိုင်ကျင့်တာမျိုးမဟုတ်ဘဲ အားလုံးတန်းတူရည်တူ ပါဝင်ခွင့်ရတဲ့ နိုင်ငံရေးဝန်းကျင်တစ်ခုကို တည်ဆောက်တာဟာ စစ်မှန်တဲ့ အမျိုးသားနိုင်ငံရေးရဲ့ ပြယုဂ်ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

တတိယမဏ္ဍိုင်ကတော့ "ရေရှည်ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေး" ပါ။

ဒါကတော့ လက်ရှိမျိုးဆက်တင်မကဘဲ နောင်လာနောက်သားတွေအတွက်ပါ ကောင်းမွန်တဲ့ အနာဂတ်ကို ဖန်တီးပေးဖို့ ဖြစ်ပါတယ်။ ခိုင်မာတဲ့ စီးပွားရေးစနစ်၊ အရည်အသွေးရှိတဲ့ ပညာရေးနဲ့ ကျန်းမာရေးစနစ်တွေကို စနစ်တကျ တည်ဆောက်ခြင်းအားဖြင့် နိုင်ငံသားအားလုံးရဲ့ လူမှုဘဝတွေ မြင့်မားလာအောင် လုပ်ဆောင်ရမှာပါ။ ဒါဟာ ပါတီတစ်ခုရဲ့ အကျိုးအတွက် မဟုတ်ဘဲ တစ်နိုင်ငံလုံးရဲ့ အကျိုးစီးပွားအတွက် ရည်ရွယ်ပြီး အားလုံးစုပေါင်း ကြိုးပမ်းကြရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။

အချုပ်အားဖြင့်ဆိုရရင် တည်ငြိမ်အေးချမ်းမှု မရှိရင် ပြန်လည်သင့်မြတ်ဖို့ ခက်ခဲသလို၊ ပြန်လည်သင့်မြတ်မှု မရှိရင်လည်း ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ဖို့ လမ်းစမမြင်နိုင်ပါဘူး။ ဒါကြောင့် ဒီမဏ္ဍိုင် (၃) ခုလုံးဟာ တစ်ပြိုင်တည်း ခိုင်မာအားကောင်းနေဖို့ လိုအပ်တာပါ။ ဒီမဏ္ဍိုင် (၃) ခု ခိုင်မာမှသာ စစ်မှန်တဲ့ အမျိုးသားနိုင်ငံရေးကို ဖော်ဆောင်နိုင်မှာ ဖြစ်ပါတယ်။

၃။ မြန်မာ့သမိုင်းကပေးတဲ့ သင်ခန်းစာနဲ့ အမျိုးသားနိုင်ငံရေး

မြန်မာ့သမိုင်းမှာ အမျိုးသားနိုင်ငံရေးရဲ့ အင်အားကို အထင်ရှားဆုံး မြင်ခဲ့ရတာကတော့ လွတ်လပ်ရေး ကြိုးပမ်းမှုကာလပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ထိုစဉ်က ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်း ဦးဆောင်တဲ့ ဖဆပလ အဖွဲ့ချုပ်ကြီးကို ကြည့်ရင် အမျိုးသားနိုင်ငံရေးရဲ့ ပုံစံကို ကွင်းကွင်းကွက်ကွက် မြင်နိုင်ပါတယ်။ အဲဒီအဖွဲ့ကြီးထဲမှာ ကွန်မြူနစ်တွေပါတယ်၊ ဆိုရှယ်လစ်တွေပါတယ်၊ တိုင်းရင်းသားခေါင်းဆောင်တွေပါတယ်၊ ရဟန်းရှင်လူ ပြည်သူတွေ အကုန်ပါတယ်။

သူတို့အားလုံးမှာ ကိုယ်ပိုင်အယူအဆတွေ မတူညီကြပေမဲ့ "လွတ်လပ်ရေးရရှိရေး" ဆိုတဲ့ ဘုံရည်မှန်းချက်တစ်ခုတည်းအောက်မှာ စည်းလုံးခဲ့ကြပါတယ်။ အဲဒီလို ပါတီစွဲ၊ ဝါဒစွဲတွေကို ခေတ္တဘေးဖယ်ထားပြီး တိုင်းပြည်အတွက် အတူတူလက်တွဲခဲ့ကြလို့လည်း ကျွန်တော်တို့ လွတ်လပ်ရေးကို ရရှိခဲ့တာပါ။ ဒါကြောင့် သမိုင်းကပေးတဲ့ သင်ခန်းစာကတော့—ကျွန်တော်တို့ ညီညွတ်တဲ့အချိန်မှာ အမျိုးသားနိုင်ငံရေးက အားကောင်းပြီး တိုင်းပြည်တိုးတက်တယ်၊ ကျွန်တော်တို့ အကွဲအပြဲများပြီး ကိုယ့်အုပ်စုအကျိုးပဲ ကြည့်တဲ့အချိန်မှာတော့ အမျိုးသားနိုင်ငံရေးက မှေးမှိန်သွားပြီး တိုင်းပြည်ပါ နိမ့်ကျသွားတတ်တာကို သတိပြုရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။

၄။ ယနေ့ခေတ်ကာလမှာ အမျိုးသားနိုင်ငံရေးကို ဘယ်လိုမြင်ကြမလဲ

ဒီနေ့ခေတ်မှာတော့ အမျိုးသားနိုင်ငံရေးရဲ့ အဓိပ္ပာယ်က ပိုပြီးတော့ ခေတ်မီလာဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။ ယနေ့ခေတ် အမျိုးသားနိုင်ငံရေးဆိုတာ ဒီမိုကရေစီ စံနှုန်းတွေကို လေးစားလိုက်နာခြင်းနဲ့ တိုက်ရိုက်ဆက်စပ်နေပါတယ်။ လူတစ်ဦးချင်းစီရဲ့ အခွင့်အရေးကို လေးစားတာ၊ မတူကွဲပြားတဲ့ အမြင်တွေကို လက်ခံနားထောင်ပေးတာဟာ အမျိုးသားနိုင်ငံရေးရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်တွေပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

 ငြိမ်းချမ်းရေး တရားဥပေဒေစိုးမိုးရေး နဲ့အဂတိလိုက်စားမှု တိုက်ဖျက်ရေး၊ ပညာရေးနဲ့ ကျန်းမာရေးစနစ် မြှင့်တင်ရေး စတဲ့ ကဏ္ဍတွေမှာလည်း နိုင်ငံရေးအဖွဲ့အစည်းတွေအနေနဲ့ အပြိုင်အဆိုင်ထက် အပြန်အလှန် အထောက်အကူပြုတဲ့ ပုံစံမျိုးနဲ့ သွားကြဖို့ လိုပါတယ်။ အချုပ်အားဖြင့် ပြောရရင်တော့ အမျိုးသားနိုင်ငံရေးဆိုတာ ခေတ်စနစ်တွေ ဘယ်လောက်ပြောင်းပြောင်း "ပြည်သူကို ဗဟိုပြုပြီး နိုင်ငံတော်ကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်မယ်" ဆိုတဲ့ မပြောင်းလဲတဲ့ စိတ်ဓာတ်နဲ့ ရှေ့ဆက်ရမယ့် လမ်းကြောင်းပဲ ဖြစ်ပါတယ်ခင်ဗျာ။

ကျနော်တို့ပြည်သူတွေ သိထားဖို့လိုတဲ့

တကယ့် အမျိုးသားနိုင်ငံရေးဆိုတာ တိုင်းပြည်ရဲ့ ပကတိလိုအပ်ချက်ကို မှန်မှန်ကန်ကန် မြင်အောင်ကြည့်ပြီး ဖြေရှင်းပေးနိုင်ဖို့ ဖြစ်ပါတယ်။ 

ဒီနေ့ခေတ်မှာ ကျွန်တော်တို့နိုင်ငံဟာ ကမ္ဘာ့နိုင်ငံတွေကြားမှာ ရင်ပေါင်တန်းနိုင်ဖို့အတွက်ဆိုရင် ခိုင်မာတဲ့ အမျိုးသားနိုင်ငံရေး အုတ်မြစ်ရှိဖို့ ပိုတောင်လိုအပ်လာပါသေးတယ်။ ဒါဟာ နိုင်ငံရေးသမားတွေရဲ့ တာဝန်သက်သက်တင်မဟုတ်ဘဲ နိုင်ငံသားတိုင်းမှာလည်း တာဝန်ရှိပါတယ်။

ပြည်သူကို ဗဟိုပြုတယ်ဆိုတာကလည်း ပြည်သူတွေရဲ့ အသက်အိုးအိမ်စည်းစိမ်ကို အကာအကွယ်ပေးတာ၊ ပညာရေးနဲ့ ကျန်းမာရေး အခွင့်အလမ်းတွေကို တန်းတူရည်တူ ရရှိစေတာတွေကို ဆိုလိုတာပါ။ တကယ်လို့ ကျွန်တော်တို့ဟာ နိုင်ငံရေးဆိုတာကို ပါတီတွေ အားပြိုင်တဲ့ ကစားပွဲတစ်ခုလိုပဲ မြင်နေမယ်ဆိုရင် တိုင်းပြည်ရဲ့ အနာဂတ်ဟာ မရေရာတဲ့ လှိုင်းတံပိုးတွေကြားမှာ မျောပါနေဦးမှာပါပဲ။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့အားလုံးဟာ မိမိတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ခံယူချက်တွေ၊ ဝါဒတွေထက် တိုင်းပြည်ရဲ့ အချုပ်အခြာအာဏာနဲ့ နယ်မြေတည်တံ့ရေးကို ပိုပြီးတန်ဖိုးထားရပါမယ်။

အမျိုးသားနိုင်ငံရေးရဲ့ လမ်းကြောင်းပေါ်မှာ လျှောက်လှမ်းတဲ့အခါ စိန်ခေါ်မှုတွေ၊ အခက်အခဲတွေ အများကြီး ကြုံရနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အမျိုးသားရေးကို ဗဟိုပြုတဲ့ စိတ်ဓာတ်ကသာ အမှန်ကန်ဆုံး လမ်းပြနိူင်မယ့် သံလိုက်အိမ်မြှောင် ဖြစ်ပါတယ်။ နိုင်ငံတော်ကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်တယ်ဆိုရာမှာလည်း နိူင်ငံ့တပ်မတော်သည် လက်နက်အင်အား လူအင်အားခိုင်မာတောင့်တင်းနေဖို့ လိုအပ်သလို စစ်မှန်တဲ့အမျိုးသားရေးစိတ်ဓာတ်ကို အစဉ်အလေးထားကြဖို့လိုအပ်ပါတယ် 

 ခေတ်စနစ်တွေ ဘယ်လိုပင် ပြောင်းလဲသွားပါစေ၊ အမျိုးသားနိုင်ငံရေးရဲ့ မူလအခြေခံဖြစ်တဲ့ "တိုင်းပြည်အကျိုး ရှေးရှုရေး" ဆိုတဲ့ စိတ်ဓာတ်ကတော့ ဘယ်တော့မှ ဟောင်းနွမ်းေပြာင်းလဲသွားမှာ မဟုတ်ပါဘူး။

ဒီစိတ်ဓာတ်ကို လက်ကိုင်ထားပြီး ကျွန်တော်တို့အားလုံး တညီတညွတ်တည်း ရှေ့ဆက်သွားကြမယ်ဆိုရင် ငြိမ်းချမ်းသာယာပြီး ခေတ်မီ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်တဲ့ နိုင်ငံတော်သစ်ကြီးဆီကို မလွဲမသွေ ရောက်ရှိနိုင်မှာဖြစ်ကြောင်း သုံ

းသပ်တင်ပြလိုက်ရပါတယ်ခင်ဗျာ။