ါင်းစဉ် - အမှောင်ခေတ်ကို ဖြတ်သန်းခြင်း (သို့မဟုတ်) ကျွန်တော်တို့ အတူတကွ ဆက်လက်ရှင်သန်ကြရအောင်

[နိဒါန်း - အခြေအနေမှန်ကို အသိအမှတ်ပြုခြင်း]

အားလုံးပဲ မင်္ဂလာပါ။ ပုံမှန်အချိန်တွေမှာဆိုရင်တော့ "နေကောင်းကြလား၊ အဆင်ပြေကြလား" လို့ နှုတ်ဆက်ရမှာပေမယ့်၊ အခုလိုအချိန်မှာ ဒီစကားကိုပြောဖို့တောင် အတော်လေး ခက်ခဲပါတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သေနတ်သံတွေ၊ ဗုံးသံတွေ၊ သွေးထွက်သံယိုမှုတွေနဲ့ နေ့စဉ် ကြားနေရတဲ့ သတင်းဆိုးတွေကြားမှာ ဘယ်သူမှ တကယ် အဆင်မပြေနိုင်လို့ပါပဲ။

ဒီနေ့ ကျွန်တော် ပြောချင်တဲ့ အကြောင်းအရာက ဘယ်နိုင်ငံရေးဝါဒ၊ ဘယ်အယူအဆအကြောင်းမှ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒီလို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ စစ်ပွဲတွေ၊ အကြမ်းဖက်မှုတွေ၊ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်မှုတွေကြားထဲမှာ အသက်ကို ဖက်နဲ့ထုပ်ပြီး ရှင်သန်နေရတဲ့ "ကျွန်တော်တို့ ပြည်သူတွေ" အကြောင်းပါ။

မနက်နိုးလာတာနဲ့ ဘယ်သူတွေ ဘာဖြစ်ပြန်ပြီလဲ၊ ငါတို့ရပ်ကွက်၊ ငါတို့မြို့နယ်ရော လုံခြုံရဲ့လားဆိုတဲ့ စိုးရိမ်စိတ်တွေနဲ့ နေ့စဉ်ဖြတ်သန်းနေရတာ အားလုံးအသိပါပဲ။ အနာဂတ်ဆိုတာကို လှမ်းကြည့်ဖို့နေနေသာသာ၊ ဒီကနေ့ နေဝင်သွားတဲ့အထိ အသက်ရှင်လျက် ကျန်နေသေးတယ်ဆိုတာကိုပဲ ကျေးဇူးတင်ရမလို ဖြစ်နေတဲ့ ခေတ်ကြီးပါ။

[အပိုင်း ၁ - စိတ်ဒဏ်ရာတွေကို ဖက်တွယ်ထားခြင်းနှင့် နားလည်ပေးခြင်း]

ဒီလိုအချိန်မှာ ကျွန်တော်တို့အားလုံး ပင်ပန်းနေကြပါပြီ။ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပင်ပန်းတာထက် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုက ပိုဆိုးပါတယ်။ တချို့က ကိုယ်ချစ်ရတဲ့ မိသားစုဝင်တွေကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရတယ်။ တချို့က တစ်သက်လုံး ရှာဖွေစုဆောင်းလာတဲ့ အိမ်ရာတွေ၊ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို စွန့်လွှတ်ပြီး ထွက်ပြေးနေရတယ်။ အိမ်မှာ လုံလုံခြုံခြုံ နေရတယ်ဆိုတဲ့ သူတွေတောင်မှ စိတ်ထဲမှာ အကြောက်တရားတွေနဲ့ပါ။

ဒါကြောင့် ပထမဆုံး ပြောချင်တာက "ခင်ဗျားတို့ ပင်ပန်းနေတယ်၊ ကြောက်ရွံ့နေတယ်၊ ဒေါသထွက်နေတယ်၊ ဝမ်းနည်းနေတယ်ဆိုတာ လုံးဝ သဘာဝကျပါတယ်။" ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် စိတ်ဓာတ်ကျနေတယ်ဆိုပြီး အပြစ်မတင်ပါနဲ့။ ကျွန်တော်တို့ ဖြတ်သန်းနေရတဲ့ အခြေအနေက ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့အတွက် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ တုံ့ပြန်မှုတွေကလည်း ပုံမှန်မဟုတ်တာ အဆန်းမဟုတ်ပါဘူး။ ငိုချင်ရင် ငိုချလိုက်ပါ။ ဝမ်းနည်းပိုင်ခွင့်၊ ကြောက်ရွံ့ပိုင်ခွင့် ကျွန်တော်တို့မှာ ရှိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ စိတ်ဒဏ်ရာတွေထဲမှာပဲ အကြာကြီး နစ်မွန်းမနေဖို့တော့ လိုပါတယ်။

[အပိုင်း ၂ - အချင်းချင်း ဖေးမကူညီခြင်းရဲ့ အရေးပါမှု]

ဒီလို အကျပ်အတည်းကာလမှာ ကျွန်တော်တို့ကို ကယ်တင်နိုင်တာ တစ်ခုတည်းပဲ ရှိပါတယ်။ အဲဒါကတော့ "ကျွန်တော်တို့ အချင်းချင်း" ပါပဲ။

အပြင်ဘက်မှာ အကြမ်းဖက်မှုတွေ ဘယ်လောက်ပဲ ပြင်းထန်နေပါစေ၊ ကျွန်တော်တို့ ပြည်သူတွေကြားထဲမှာ ရှိနေတဲ့ မေတ္တာတရားနဲ့ ကိုယ်ချင်းစာတရားကိုတော့ ဘယ်လက်နက်နဲ့မှ ဖျက်ဆီးလို့ မရပါဘူး။ ကိုယ်ပြေးရချိန်မှာ ကိုယ့်အိမ်နီးချင်းကို ခေါ်ပြေးတာ၊ ကိုယ့်ဆီမှာရှိတဲ့ ထမင်းတစ်လုတ်ကို ခွဲကျွေးတာ၊ ဘေးလွတ်ရာကို သတင်းပေးတာတွေဟာ ဒီကနေ့ခေတ်ရဲ့ အစစ်မှန်ဆုံး သူရဲကောင်းဆန်မှုတွေပါပဲ။

လူ့အသက်တစ်ချောင်းဟာ ဘာနဲ့မှ အစားထိုးလို့ မရပါဘူး။ ကိုယ့်အသက်ရှင်သန်ဖို့ ကြိုးစားသလို၊ တခြားသူတွေရဲ့ အသက်ရှင်သန်ရေးကိုလည်း တတ်နိုင်တဲ့ဘက်က ကူညီပေးကြပါ။ ရုပ်ဝတ္ထုပစ္စည်း ကူညီနိုင်မှ ကူညီတာမဟုတ်ပါဘူး။ စိတ်ဓာတ်ကျနေတဲ့ မိတ်ဆွေတစ်ယောက်ကို စကားလေးတစ်ခွန်း ပြောပေးတာ၊ အားပေးတာကလည်း အခုလိုအချိန်မှာ အသက်ကယ်ဆေး တစ်ခွက်ပါပဲ။ ကျွန်တော်တို့ အချင်းချင်း ရန်မဖြစ်ကြဖို့၊ သံသယမပွားကြဖို့ အရမ်းအရေးကြီးပါတယ်။ အမှောင်မိုက်ဆုံး အချိန်တွေမှာ ကျွန်တော်တို့ အချင်းချင်း လက်တွဲထားမှသာ လမ်းမပျောက်မှာပါ။

နောက်ပြီး ကျွန်တော် အလေးအနက် တောင်းဆိုချင်တာတစ်ခုရှိပါတယ်။ အဲဒါကတော့ 'ဘယ်လို အကြောင်းပြချက်မျိုးနဲ့မှ မိမိအချင်းချင်းကြားမှာ သံသယစိတ်တွေ မမွေးမြူကြဖို့နဲ့ တစ်ဦးအပေါ်တစ်ဦး အနိုင်မကျင့်ကြဖို့' ပါပဲ။

အပြင်ဘက်မှာ လက်နက်ကိုင်ပဋိပက္ခတွေ ပြင်းထန်နေတာထက် ပိုကြောက်ဖို့ကောင်းတာက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ နှလုံးသားတွေထဲမှာ အမုန်းတရားနဲ့ သံသယတွေ အမြစ်တွယ်သွားမှာကိုပါ။ အခုလို အားကိုးရာမဲ့နေတဲ့အချိန်မှာ ဘေးနားကလူကို ရန်သူလို ကြည့်တာမျိုး၊ အခြေအနေအရ တစ်ဖက်နဲ့တစ်ဖက် သံသယပွားတာမျိုးဟာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ညီညွတ်မှုကို အရင်ဆုံး ဖျက်ဆီးပစ်တာ ဖြစ်ပါတယ်။ အထူးသဖြင့် ဒီစစ်ပွဲတွေ၊ အကြမ်းဖက်မှုတွေကြားမှာ မိသားစုဝင်တွေကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရလို့ဖြစ်စေ၊ စားဝတ်နေရေး ခက်ခဲလို့ဖြစ်စေ အားကိုးရာမဲ့နေတဲ့ သူတွေကို တွေ့ရင် 'ငါနဲ့မဆိုင်ဘူး' လို့ သဘောမထားကြပါနဲ့။

သူတို့ဟာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မိသားစုဝင်တွေပါပဲ။ ခက်ခဲနေသူတွေကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး အနိုင်ကျင့်တာ၊ ကိုယ်ထိလက်ရောက် ကျူးလွန်တာ၊ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နှိပ်စက်တာမျိုးတွေဟာ ဘယ်လိုနိုင်ငံရေး အယူအဆနဲ့မှ ဆင်ခြေပေးလို့မရတဲ့ 'လူသားမဆန်တဲ့ လုပ်ရပ်' တွေပါ။ အားနည်းသူကို ဖေးမတာဟာ အားနည်းချက်မဟုတ်ပါဘူး၊ အဲဒါဟာ တကယ့် 'လူ့တန်ဖိုး' ပါ။ ကျွန်တော်တို့မှာ လက်နက်မရှိရင် ရှိပါစေ၊ အာဏာမရှိရင် ရှိပါစေ... ဒါပေမဲ့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကူညီတတ်တဲ့ 'လူသားဆန်မှု' တော့ အပျောက်မခံပါနဲ့။ မိသားစုဝင် ဆုံးရှုံးသွားတဲ့ အိမ်ထောင်စုတွေကို အားကိုးရာ ဖြစ်ပေးကြပါ။ လမ်းပျောက်နေတဲ့သူတွေကို လမ်းပြပေးကြပါ။ ကျွန်တော်တို့ အချင်းချင်း အနိုင်မကျင့်ဘဲ အပြန်အလှန် အားကိုးရာဖြစ်နေသရွေ့ ဘယ်လောက်ကြီးမားတဲ့ ဘေးဒုက္ခပဲလာလာ ကျွန်တော်တို့ ကျော်ဖြတ်နိုင်မှာပါ။"

[အပိုင်း ၃ - စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခံနိုင်ရည်ကို တည်ဆောက်ခြင်း]

အထူးသဖြင့် ဒီကြမ်းတမ်းတဲ့ခေတ်ကြီးထဲမှာ အဖိုးတန်လှတဲ့ လူငယ်ဘဝတွေကို ပေးဆပ်ဖြတ်သန်းနေရတဲ့ ညီငယ်၊ ညီမငယ်တွေကို သီးသန့် ပြောချင်တာ တစ်ခုရှိပါတယ်။ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ အိပ်မက်တွေ၊ ပညာရေးတွေနဲ့ အနာဂတ် ရည်မှန်းချက်တွေ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားတဲ့အတွက် လမ်းပျောက်နေသလို၊ အချိန်တွေ အလဟဿ ဖြစ်နေပြီလို့ ခံစားနေရတာကို အပြည့်အဝ နားလည်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မှတ်ထားပါ၊ ခင်ဗျားတို့ လုပ်နိုင်တဲ့ အကြီးမားဆုံး တော်လှန်ရေးနဲ့ အရေးကြီးဆုံး တာဝန်က "အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ဖို့" ပါပဲ။ ဒီအမှောင်ခေတ်ကြီး ပြီးဆုံးသွားတဲ့ တစ်နေ့မှာ ပြာပုံဘဝရောက်နေတဲ့ တိုင်းပြည်ကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ဖို့ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ခွန်အားတွေ၊ ဉာဏ်ပညာတွေနဲ့ ဖန်တီးမှုစွမ်းရည်တွေ အများကြီး လိုအပ်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် ဒေါသနဲ့ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုတွေကို အသိပညာရှာမှီးခြင်း၊ တတ်နိုင်တဲ့ဘက်က ကျွမ်းကျင်မှုအသစ်တွေ လေ့လာခြင်းနဲ့ စိတ်ဓာတ်ကြံ့ခိုင်မှုအဖြစ် ပြောင်းလဲပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အမြဲတမ်း အဆင်သင့်ဖြစ်နေအောင် ပြင်ဆင်ထားပေးပါ။ ခင်ဗျားတို့ မရှိဘဲနဲ့ ကျွန်တော်တို့ မျှော်လင့်နေတဲ့ အနာဂတ်ဆိုတာ လုံးဝ မရှိနိုင်လို့ပါပဲ။

နောက်တစ်ခုက သတင်းတွေနဲ့ ပတ်သက်ပါတယ်။ အခုဆိုရင် ဆိုရှယ်မီဒီယာတွေပေါ်မှာ နေ့စဉ်နဲ့အမျှ ရင်ကွဲပက်လက်ဖြစ်စရာ သတင်းတွေ၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ဗီဒီယိုတွေ အများကြီး တက်နေပါတယ်။ သတင်းသိဖို့ လိုအပ်ပေမယ့်၊ အဲဒီလို သတင်းဆိုးတွေကို ၂၄ နာရီလုံး ထိုင်ကြည့်နေမယ်ဆိုရင်တော့ ခင်ဗျားရဲ့ စိတ်ကျန်းမာရေး အရင်ဆုံး ပြိုလဲသွားပါလိမ့်မယ်။

စိတ်ခွန်အားရှိမှ ခန္ဓာကိုယ်ကလည်း ကျန်းမာမှာပါ။ တစ်နေ့ကို သတင်းဖတ်တဲ့ အချိန်လေး သတ်မှတ်ထားပါ။ ကျန်တဲ့အချိန်မှာ ကိုယ့်မိသားစုနဲ့ စကားပြောတာ၊ ကလေးတွေနဲ့ ဆော့ကစားတာ၊ ဒါမှမဟုတ် စိတ်ငြိမ်စေမယ့် တရားထိုင်တာ၊ ဆုတောင်းတာမျိုးလေးတွေ လုပ်ပေးပါ။ ကိုယ့်ရဲ့ စိတ်ကို အမုန်းတရားတွေချည်းပဲ လွှမ်းမိုးမသွားအောင် ကာကွယ်ပါ။ အမုန်းတရားဆိုတာ အဆိပ်တစ်ခုလိုပါပဲ။ သူများမသေခင် ကိုယ့်ကိုအရင် သတ်ပစ်တတ်ပါတယ်။ တရားမျှတမှုကို လိုလားတာနဲ့ အငြိုးအတေးတွေနဲ့ အမုန်းပွားတာ မတူပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စိတ်နှလုံးကို သန့်သန့်ရှင်းရှင်း ထားနိုင်မှ အနာဂတ်မှာ တိုင်းပြည်ကို ပြန်လည်တည်ဆောက်တဲ့အခါ ကျန်းမာတဲ့ လူ့အဖွဲ့အစည်းတစ်ခု ဖြစ်လာမှာပါ။

[နိဂုံး - မျှော်လင့်ချက်ကို ဆက်လက်ရှင်သန်စေခြင်း]

သမိုင်းကို ပြန်ကြည့်မယ်ဆိုရင် ကမ္ဘာပေါ်က နိုင်ငံအတော်များများဟာ အဆိုးရွားဆုံး စစ်ပွဲတွေ၊ အကြမ်းဖက်မှုတွေ၊ ပြာပုံတွေထဲကနေ ပြန်လည် ရုန်းထလာနိုင်ခဲ့ကြတာချည်းပါပဲ။ ကျွန်တော်တို့ နိုင်ငံ၊ ကျွန်တော်တို့ ပြည်သူတွေလည်း ဒီအမှောင်ခေတ်ကို ကျော်လွန်နိုင်စွမ်း ရှိပါတယ်။

"အမှောင်မိုက်ဆုံး အချိန်ဆိုတာ မိုးလင်းခါနီးအချိန်ပါ" ဆိုတဲ့ စကားရှိပါတယ်။ အခု ကျွန်တော်တို့ ဖြတ်သန်းနေရတာ အဲဒီ အမှောင်မိုက်ဆုံး အချိန်ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မိုးကတော့ သေချာပေါက် လင်းလာမှာပါ။ အဲဒီလို မိုးလင်းလာတဲ့ တစ်နေ့မှာ ကျွန်တော်တို့တွေ အသက်ရှင်လျက်၊ လူ့ဂုဏ်သိက္ခာ အပြည့်အဝနဲ့ ရှိနေဖို့ လိုပါတယ်။

ဒါကြောင့်...

ကျေးဇူးပြုပြီး အသက်ရှင်အောင် နေပါ။ ဘယ်လောက်ပဲ ခက်ခဲပါစေ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အန္တရာယ်ကင်းအောင် ဂရုစိုက်ပါ။

စိတ်ဓာတ်မကျပါနဲ့။ ကိုယ့်ရဲ့ မျှော်လင့်ချက်ကို ဘယ်သူမှ လာလုယူခွင့် မပေးလိုက်ပါနဲ့။

အချင်းချင်း ဖေးမပါ။ ကျွန်တော်တို့မှာ ကျွန်တော်တို့ပဲ ရှိပါတယ်။

တစ်နေ့နေ့ တစ်ချိန်ချိန်မှာ ဒီခက်ခဲတဲ့ ကာလကြီးကို ကျွန်တော်တို့ ပြန်ပြောင်းပြောပြကြမယ့် အချိန်ရောက်လာပါလိမ့်မယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် "ငါတို့တွေ အချင်းချင်း ရိုင်းပင်းကူညီရင်း၊ စိတ်ဓာတ်ခိုင်ခိုင်မာမာနဲ့ ဒီမုန်တိုင်းကို ဖြတ်ကျော်ခဲ့ကြတယ်" ဆိုတဲ့ ဂုဏ်ယူစရာ သမိုင်းတစ်ခုကို အတူတကွ ရေးထိုးနိုင်ကြပါစေလို့ ဆန္ဒပြုရင်း နိဂုံးချုပ်လိုက်ပါတယ်။ အားလုံးပဲ 

ဘေးအန္တရာယ် ကင်းရှင်းကြပါစေ။