မဲတစ်ပြားရဲ့ အန္တရာယ်နဲ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မျှော်မှန်းသက်တမ်း

ဒီနေ့ခေတ်မှာ "ဒီမိုကရေစီ" ဆိုတာ လူတိုင်းလက်ခံထားတဲ့ အကောင်းဆုံးစနစ်တစ်ခုပါ။ ဒါပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ၂,၄၀၀ ကျော်က ဂရိပညာရှိကြီး ဆိုကရေးတီး (Socrates) ကတော့ ဒီစနစ်ကို သဘောမကျခဲ့ဘူးဆိုရင် သင်အံ့သြသွားမလား။ သူက ဒီမိုကရေစီကို မုန်းတာမဟုတ်ဘူး၊ "ပညာမပါတဲ့ ဒီမိုကရေစီ" က လူ့အဖွဲ့အစည်းကို ချောက်ထဲတွန်းပို့မှာကို ကြောက်ခဲ့တာပါ။

ဒီနေ့ ကျွန်တော်တို့ မြန်မာနိုင်ငံသားတစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝ၊ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သက်တမ်းနဲ့ နိုင်ငံရေးအချိုးအကွေ့တွေကို ဆိုကရေးတီးရဲ့ မျက်မှန်နဲ့ တစ်ချက်လောက် ကြည့်ကြည့်ရအောင်။

၁။ ဆိုကရေးတီး ဘာကို ကြောက်ခဲ့တာလဲ?

ဆိုကရေးတီးက ဥပမာတစ်ခု ပေးခဲ့ဖူးပါတယ်။ "မင်းတို့ ပင်လယ်ခရီးသွားရင် သင်္ဘောကို ဘယ်သူ့ကို မောင်းခိုင်းမလဲ? လမ်းကြုံတဲ့သူကို မဲပေးရွေးမလား၊ ဒါမှမဟုတ် ပင်လယ်အကြောင်း၊ လေကြောင်းအကြောင်း နားလည်တဲ့ ကျွမ်းကျင်သူကိုပဲ ရွေးမလား" တဲ့။

လူတိုင်းက "ကျွမ်းကျင်သူကိုပဲ ရွေးမှာပေါ့" လို့ ဖြေကြပါတယ်။ အဲဒီမှာ ဆိုကရေးတီးက ပြန်မေးပါတယ်။ "ဒါဆိုရင် နိုင်ငံတစ်ခုလုံးရဲ့ ကံကြမ္မာကို ဆုံးဖြတ်မယ့် ခေါင်းဆောင်ကိုကျတော့ ဘာလို့ လူတိုင်းကို (ဘာမှ နားမလည်ရင်တောင်) မဲပေးခိုင်းနေကြတာလဲ?"

သူပြောချင်တာက "မဲပေးခြင်းဆိုတာ အခွင့်အရေးတစ်ခု မဟုတ်ဘူး၊ အတတ်ပညာ (Skill) တစ်ခု" ဖြစ်တယ်ဆိုတာပါပဲ။ စနစ်တကျ မစဉ်းစားတတ်တဲ့၊ အမှားအမှန်ကို ဝေဖန်ပိုင်းခြားနိုင်စွမ်း မရှိတဲ့ လူထုလက်ထဲကို မဲပြားအပ်လိုက်တာဟာ ပင်လယ်မုန်တိုင်းထဲမှာ သင်္ဘောကို ပဲ့ကိုင်ရှင်မပါဘဲ လွှတ်လိုက်တာနဲ့ အတူတူပဲလို့ သူက မြင်ပါတယ်။

၂။ ဒီမိုကရေစီရဲ့ ဟာကွက် (လှည့်ဖျားခံရခြင်း)

ဒီမိုကရေစီမှာ အကြီးမားဆုံး အားနည်းချက်က "လူပြိန်းကြိုက် ဟောပြောသူများ (Demagogues)" ဖြစ်ပါတယ်။

ဆိုကရေးတီးက အဓိပ္ပာယ်ရှိတဲ့ ဥပမာတစ်ခု ထပ်ပေးပါတယ်။ ရွေးကောက်ပွဲမှာ ပြိုင်ဘက်နှစ်ယောက် ရှိတယ်ဆိုပါစို့။ တစ်ယောက်က "ဆရာဝန်"၊ နောက်တစ်ယောက်က "မုန့်ချိုရည်ရောင်းသူ"။

 * မုန့်ချိုရည်ရောင်းသူက ပြောမယ်: "ဒီဆရာဝန်ဟာ မင်းတို့ကို ဆေးခါးကြီးတွေ တိုက်တယ်၊ အသားကို ဓားနဲ့လှီးတယ်၊ မင်းတို့ကို ဗိုက်ဆာအောင် လုပ်တယ်။ ငါကတော့ မင်းတို့ကို အရသာရှိတဲ့ မုန့်တွေ၊ အချိုရည်တွေ ကျွေးမယ်" တဲ့။

 * ဆရာဝန်က ဘာပြန်ပြောနိုင်မလဲ: "ငါ မင်းတို့ကို နာကျင်အောင် လုပ်တာဟာ မင်းတို့ ရောဂါပျောက်ဖို့အတွက် ဖြစ်တယ်" လို့ ပြောရင် လူထုက လက်ခံပါ့မလား?

ဒါပါပဲ။ လူထုဟာ ခါးသီးပေမဲ့ အကျိုးရှိမယ့် အမှန်တရားထက်၊ ချိုသာပေမဲ့ အဆိပ်ဖြစ်စေမယ့် ကတိစကားတွေကို ပိုယုံကြည်တတ်ကြပါတယ်။ ဒါဟာ ဒီမိုကရေစီရဲ့ ကြောက်စရာအကောင်းဆုံး ဟာကွက်ပါပဲ။

၃။ မြန်မာနိုင်ငံနဲ့ မျှော်မှန်းသက်တမ်း (Life Expectancy)

အခု ကျွန်တော်တို့ မြန်မာနိုင်ငံအကြောင်း ပြန်ကြည့်ရအောင်။ လက်ရှိမှာ မြန်မာနိုင်ငံသားတစ်ယောက်ရဲ့ ပျမ်းမျှမျှော်မှန်းသက်တမ်းဟာ ၆၇ နှစ် ဝန်းကျင်ပဲ ရှိပါတယ်။ ဒါဟာ အိမ်နီးချင်း ထိုင်းနိုင်ငံ (၇၇ နှစ်) နဲ့ ယှဉ်ရင် ၁၀ နှစ်လောက် ကွာနေပါတယ်။

ဘာဖြစ်လို့လဲ? ဒါဟာ အစိုးရအဆက်ဆက်ရဲ့ မူဝါဒတွေ၊ ပညာရေးနဲ့ ကျန်းမာရေးအပေါ် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုတွေနဲ့ တိုက်ရိုက်ဆိုင်ပါတယ်။

 * အစိုးရတစ်ဆက်ချင်းရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်: အစိုးရတိုင်းကတော့ နိုင်ငံတိုးတက်အောင် လုပ်မယ်လို့ ပြောကြတာပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဆိုကရေးတီး ပြောသလို "လူပြိန်းကြိုက်" စီမံကိန်းတွေ၊ ရေတိုအကျိုးအမြတ်တွေကိုပဲ ဦးစားပေးခဲ့ကြတာ များပါတယ်။

 * ကျန်းမာရေးဟာကွက်: ကျွန်တော်တို့နိုင်ငံမှာ ရောဂါတစ်ခုဖြစ်ရင် "ကုသဖို့" ထက် "မဖြစ်အောင် ကာကွယ်ဖို့" အပိုင်းမှာ အရမ်းအားနည်းပါတယ်။ လူတစ်ယောက်ရဲ့ သက်တမ်းရှည်ဖို့ဆိုတာ သန့်ရှင်းတဲ့ရေ၊ လုံလောက်တဲ့ အာဟာရနဲ့ အခြေခံကျန်းမာရေး စောင့်ရှောက်မှုက အဓိကပါ။

၄။ အစိုးရတွေ ဘာလုပ်သင့်သလဲ? (အကြံပြုချက်)

နိုင်ငံရေးစနစ်က ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အုပ်ချုပ်သူတွေ လုပ်ဆောင်သင့်တဲ့ အချက် ၃ ချက် ရှိပါတယ်။

 * ပညာရေးကို "ဝေဖန်ပိုင်းခြားနိုင်စွမ်း" အထိ မြှင့်တင်ရန်:

   စာတတ်ရုံနဲ့ မပြီးပါဘူး။ ဆိုကရေးတီး အလိုရှိတဲ့ "မဲပေးတတ်တဲ့ နိုင်ငံသား" ဖြစ်ဖို့ဆိုရင် သတင်းအမှား/အမှန် ခွဲခြားတတ်အောင်၊ ရှေ့နောက် ဆင်ခြင်တတ်အောင် သင်ကြားပေးရပါမယ်။ ပညာတတ်တဲ့ လူထုရှိမှ "မုန့်ချိုရည်ရောင်းသူ" တွေကို ကျွန်တော်တို့ ခွဲခြားနိုင်မှာပါ။

 * ရေရှည်စီမံကိန်း (Human Capital) ကို ဦးစားပေးရန်:

   တံတားတွေ၊ လမ်းတွေ ဆောက်တာထက် "လူ" ကို တည်ဆောက်တာက ပိုအရေးကြီးပါတယ်။ လူတစ်ယောက်ရဲ့ သက်တမ်းကို မြှင့်တင်ဖို့ဆိုတာ မွေးစကနေ သေဆုံးတဲ့အထိ စနစ်တကျ စောင့်ရှောက်တဲ့ Healthcare System ရှိဖို့ လိုပါတယ်။ ဒါဟာ အစိုးရတစ်ဆက်တည်းနဲ့ မရပါဘူး။ အစိုးရအဆက်ဆက် လက်ဆင့်ကမ်းရမယ့် မူဝါဒ (National Policy) ရှိရပါမယ်။

 * ပွင့်လင်းမြင်သာမှုနဲ့ တာဝန်ခံမှု:

   ဒီမိုကရေစီမှာ လူထုက ဆုံးဖြတ်ခွင့်ရှိတယ်ဆိုရင် လူထုဆီမှာ အချက်အလက် အမှန်တွေ ရှိနေဖို့ လိုပါတယ်။ အစိုးရက ဘာတွေလုပ်နေလဲ၊ ဘယ်လောက် အောင်မြင်နေလဲဆိုတာကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း သိရမှသာ မှန်ကန်တဲ့ ရွေးချယ်မှုတွေကို လုပ်နိုင်မှာပါ။

၅။ နိဂုံးချုပ် စဉ်းစားခန်း

ဆိုကရေးတီးဟာ ဒီမိုကရေစီကြောင့်ပဲ သေဒဏ်ပေးခြင်း ခံခဲ့ရသူပါ။ အပြစ်မရှိဘဲနဲ့ လူအုပ်စုရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက် (Mob Rule) ကြောင့် အဆိပ်သောက် သေခဲ့ရပါတယ်။ ဒါဟာ ကျွန်တော်တို့အတွက် သင်ခန်းစာပါပဲ။

ကျွန်တော်တို့ မြန်မာနိုင်ငံသားတွေရဲ့ သက်တမ်း ရှည်ရှည်နေချင်တယ်၊ နိုင်ငံတိုးတက်ချင်တယ်ဆိုရင်:

 * အစိုးရကိုပဲ အပြစ်ပုံချနေလို့ မရပါဘူး။

 * မိမိကိုယ်တိုင်က "အသိပညာရှိတဲ့ နိုင်ငံသား" ဖြစ်အောင် ကြိုးစားရပါမယ်။

 * ခံစားချက်နဲ့ မဲမပေးဘဲ၊ အနာဂတ်အတွက် ဘယ်သူက "ဆေးခါး" တိုက်ရဲတဲ့ "ဆရာဝန်" လဲဆိုတာကို ဝေဖန်ပိုင်းခြားတတ်ရပါမယ်။

ဒီမိုကရေစီဟာ အပြည့်စုံဆုံး စနစ်တော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ အားလုံးက "စဉ်းစားတတ်တဲ့သူတွေ" ဖြစ်လာကြမယ်ဆိုရင်တော့ ဒီစနစ်ဟာ ကျွန်တော်တို့ဘဝတွေကို အကောင်းဆုံး ပြောင်းလဲပေးနိုင်မှာ အသေအချာပါပဲ။

ဒီအကြောင်းအရာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး မြန်မာနိုင်ငံရဲ့ ကျန်းမာရေးကဏ္ဍ ဒါမှမဟုတ် ပညာရေးပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုတွေအကြောင်း အသေးစိတ် ထပ်မံဆွေးနွေးချင်ပါသလား? ကျွန်တေ

ာ် ဘာများ ထပ်မံ ကူညီပေးရမလဲခင်ဗျာ။