တော်လှန်ရေးက မွေးဖွားပေးလိုက်သော သားကောင်များ (သို့မဟုတ်) အာဏာရှင်သစ်များ

လူကြီးမင်းများခင်ဗျား...

ကျွန်တော်တို့အားလုံးဟာ "တော်လှန်ရေး" ဆိုတဲ့စကားလုံးကို ကြားလိုက်တာနဲ့ ရင်ခုန်ကြတယ်၊ တက်ကြွကြတယ်၊ ဒါဟာ မတရားမှုကို အဆုံးသတ်မယ့် မျှော်လင့်ချက်အလင်းတန်းလို့ မြင်ကြပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သမိုင်းရဲ့ လက်တွေ့မျက်နှာစာမှာတော့ တော်လှန်ရေးဆိုတာ အာဏာရှင်တွေကို ဖယ်ရှားပစ်တဲ့ လက်နက်ဖြစ်သလို၊ အာဏာရှင်သစ်တွေကို မွေးဖွားပေးလိုက်တဲ့ ဘုမိနက်သန် မြေဆီလွှာ လည်း ဖြစ်နေတတ်တာကို ကျွန်တော်တို့ သတိမမူမိကြပါဘူး။

"အာဏာရှင်ကို တော်လှန်တယ်" ဆိုတဲ့ စကားလုံးဟာ နားထောင်လို့ကောင်းတဲ့ ပုံပြင်တစ်ပုဒ်ပါ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီပုံပြင်ရဲ့ ဇာတ်သိမ်းမှာတော့ တော်လှန်ရေးသူရဲကောင်းဟာ သူကိုယ်တိုင် နဂါးဖြစ်သွားတတ်တဲ့ သာဓကတွေ ကမ္ဘာ့သမိုင်းမှာ အပြည့်ရှိပါတယ်။

၁။ ရုရှားတော်လှန်ရေးနှင့် စတာလင် (Joseph Stalin)

၁၉၁၇ ခုနှစ် ရုရှားတော်လှန်ရေးဟာ ဇာဘုရင်ရဲ့ ဖိနှိပ်မှုကို တွန်းလှန်ပြီး အလုပ်သမားထုအတွက် ဆိုကာ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ ရလဒ်က ဘာဖြစ်ခဲ့သလဲ? တော်လှန်ရေးပြီးတဲ့နောက် အာဏာရလာတဲ့ စတာလင် ဟာ ဇာဘုရင်ထက် အဆပေါင်းများစွာ ရက်စက်တဲ့ အာဏာရှင်ဖြစ်လာခဲ့ပါတယ်။ တော်လှန်ရေးမှာ အတူပါခဲ့တဲ့ ရဲဘော်တွေကိုတောင် "တော်လှန်ရေးရန်သူ" အဖြစ် သတ်မှတ်ပြီး သုတ်သင်ခဲ့ပါတယ်။ တော်လှန်ရေးက ပေးလိုက်တဲ့ အကြွင်းမဲ့အာဏာဟာ လူသန်းပေါင်းများစွာကို အငတ်ဘေးနဲ့ သေဒဏ်ပေးမှုတွေဆီ တွန်းပို့ခဲ့တာပါ။

၂။ တရုတ်တော်လှန်ရေးနှင့် မော်စီတုန်း (Mao Zedong)

ပြည်သူတွေ ဆင်းရဲတွင်းက လွတ်ဖို့၊ နယ်ချဲ့ကို တော်လှန်ဖို့ဆိုတဲ့ ကြွေးကြော်သံနဲ့ မော်စီတုန်း ဟာ တရုတ်ပြည်ကြီးကို သိမ်းပိုက်ခဲ့ပါတယ်။ တော်လှန်ရေးကာလမှာ သူဟာ ပြည်သူ့အချစ်တော် သူရဲကောင်းပါ။ ဒါပေမဲ့ တော်လှန်ရေးအောင်မြင်ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ "ယဉ်ကျေးမှုတော်လှန်ရေး" ဆိုတဲ့ အမည်နာမအောက်မှာ ပညာတတ်တွေ၊ သဘောထားကွဲလွဲသူတွေကို နှိပ်ကွပ်ပြီး တစ်ဦးတည်းမူဝါဒနဲ့ တိုင်းပြည်ကို ချုပ်ကိုင်ခဲ့ပါတယ်။ တော်လှန်ရေးက မွေးဖွားပေးလိုက်တဲ့ အရှိန်အဝါဟာ သူ့ကို ဘုရားသခင်တစ်ဦးလို ကိုးကွယ်စေခဲ့ပြီး အမှားတွေကို ထောက်ပြခွင့်မရှိတဲ့ အာဏာရှင်စနစ်ကို ခိုင်မာစေခဲ့ပါတယ်။

၃။ ကျူးဘားတော်လှန်ရေးနှင့် ဖီဒယ်လ် ကက်စထရို (Fidel Castro)

ဘတ်တစ္စတာ (Batista) ဆိုတဲ့ အာဏာရှင်ကို ဖြုတ်ချဖို့ ကက်စထရိုတို့ တောခိုခဲ့ကြတယ်။ တော်လှန်ရေး အောင်မြင်သွားတဲ့အခါ ကမ္ဘာက ချီးကျူးခဲ့ကြပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အောင်မြင်မှုရဲ့ နောက်ဆက်တွဲက ဘာလဲ? ကက်စထရို ဟာ ကျူးဘားနိုင်ငံကို ဆယ်စုနှစ် ၅ ခုနီးပါး တစ်ဦးတည်း အုပ်ချုပ်ခဲ့ပါတယ်။ လွတ်လပ်စွာ ပြောဆိုခွင့်တွေကို ပိတ်ပင်ခဲ့ပြီး တော်လှန်ရေးကို အကြောင်းပြကာ အာဏာကို လက်မလွှတ်တမ်း ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့ပါတယ်။ တော်လှန်ရေးဟာ အာဏာရှင်တစ်ယောက်ကို ဖယ်ရှားပြီး နောက်ထပ် သက်ဦးဆံပိုင် အာဏာရှင်တစ်ယောက်ကို နန်းတင်ပေးလိုက်သလို ဖြစ်ခဲ့ရပါတယ်။

၄။ အီရန်တော်လှန်ရေးနှင့် အယာတိုလာ ခိုမေနီ (Ayatollah Khomeini)

၁၉၇၉ အီရန်တော်လှန်ရေးဟာ ရှာဘုရင် (Shah) ရဲ့ အာဏာရှင်စနစ်ကို ဖြုတ်ချခဲ့တာပါ။ လူထုက လမ်းမပေါ်ထွက်ပြီး လွတ်လပ်မှုအတွက် အော်ဟစ်ခဲ့ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ တော်လှန်ရေးအပြီးမှာတော့ ဘာသာရေးအစွန်းရောက်မှုနဲ့ ပေါင်းစပ်ထားတဲ့ ပိုမိုတင်းကျပ်တဲ့ အာဏာရှင်စနစ်သစ်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပါတယ်။ ခိုမေနီ ရဲ့ ဦးဆောင်မှုအောက်မှာ တော်လှန်ရေးဟာ ဒီမိုကရေစီဆီ မသွားဘဲ ဘာသာရေးအခြေခံ အာဏာရှင်စနစ်ဆီကိုသာ ဦးတည်သွားခဲ့တာပါ။

၅။ ဇင်ဘာဘွေတော်လှန်ရေးနှင့် ရောဘတ် မူဂါဘီ (Robert Mugabe)

လူဖြူလူနည်းစု အုပ်ချုပ်မှုကို တော်လှန်ခဲ့တဲ့ လွတ်မြောက်ရေး သူရဲကောင်း မူဂါဘီ ကို တစ်ကမ္ဘာလုံးက လေးစားခဲ့ကြပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ အာဏာရလာတဲ့အခါ တော်လှန်ရေးအရှိန်အဝါကို အသုံးချပြီး ဖွဲ့စည်းပုံအခြေခံဥပဒေတွေကို ပြင်ဆင်ကာ သေသည်အထိ အာဏာရှင်အဖြစ် အုပ်ချုပ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပါတယ်။ တော်လှန်ရေးက ပေးလိုက်တဲ့ "လွတ်မြောက်ရေးဖခင်" ဆိုတဲ့ ဘွဲ့ထူးဟာ သူ့ကို အာဏာရှင်ဖြစ်အောင် မွေးမြူပေးလိုက်တဲ့ အစာဖြစ်သွားခဲ့ပါတယ်။

တော်လှန်ရေးသမားတွေ ဘာကြောင့် အာဏာရှင်ဖြစ်သွားကြသလဲ?

ဒီသမိုင်းကြောင်းတွေကို ကြည့်ရင် အချက် ၃ ချက်ကို တွေ့နိုင်ပါတယ်-

အကြွင်းမဲ့အာဏာ (Absolute Power): တော်လှန်ရေးကာလမှာ ခေါင်းဆောင်အပေါ် ယုံကြည်မှုဟာ အမြင့်ဆုံးဖြစ်နေတတ်ပါတယ်။ အဲဒီယုံကြည်မှုကို အသုံးချပြီး အာဏာကို တစ်စုတစ်စည်းတည်းဖြစ်အောင် လုပ်ဆောင်ကြရာက အာဏာရှင်စနစ် စတင်ပါတယ်။

ရန်သူရှာဖွေခြင်း (Searching for Enemies): တော်လှန်ရေးအောင်မြင်ပြီးရင်လည်း "တော်လှန်ရေးရန်သူ" ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို သုံးပြီး ကိုယ့်ကို ဝေဖန်သူမှန်သမျှကို နှိမ်နင်းတတ်ကြပါတယ်။

စနစ်ထက် လူကို ဦးစားပေးခြင်း: ကျွန်တော်တို့ဟာ တရားဥပဒေစိုးမိုးရေးနဲ့ စနစ်ကို တည်ဆောက်တာထက် တော်လှန်ရေးခေါင်းဆောင်ကို "ကယ်တင်ရှင်" အဖြစ် ကိုးကွယ်တတ်ကြပါတယ်။ အဲဒီ "ကယ်တင်ရှင်" ဟာ နောက်ဆုံးမှာတော့ "အာဏာရှင်" ဖြစ်သွားတာပါပဲ။

နိဂုံးချုပ် သတိပေးချက်

မိတ်ဆွေတို့ခင်ဗျား...

ကျွန်တော်တို့ဟာ အာဏာရှင်ကို မုန်းလို့ တော်လှန်ကြတာပါ။ ဒါပေမဲ့ သတိထားရမှာက တော်လှန်ရေးရဲ့ မီးတောက်တွေထဲမှာ အာဏာရှင်သစ်တွေ သန္ဓေတည်မလာဖို့ပါပဲ။ အာဏာရှင်ဆိုတာ စစ်ယူနီဖောင်း ဝတ်ထားသူတွေတင် မဟုတ်ပါဘူး၊ တော်လှန်ရေး အကျီဝတ်ထားသူတွေလည်း ဖြစ်သွားနိုင်ပါတယ်။

ဒါကြောင့် တော်လှန်ရေးတစ်ခုရဲ့ အောင်မြင်မှုကို ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်ရဲ့ အောင်နိုင်မှုနဲ့ မတိုင်းတာပါနဲ့။ စနစ်တစ်ခုရဲ့ အပြောင်းအလဲ၊ အာဏာကို ပြည်သူ့လက်ထဲ ဘယ်လောက် ပြန်ခွဲဝေပေးသလဲ ဆိုတာနဲ့သာ တိုင်းတာကြပါ။ အာဏာရှင်ကို တော်လှန်ရင်း အာဏာရှင်ကို မွေးဖွားမပေးမိဖို့ သမိုင်းရဲ့ သင်ခန်းစာကို အမြဲ နှလုံးသွင်းကြပါလို့ တိုက်တွန်းလိုပါတယ်။

ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။