နှလုံးသားနဲ့ နားထောင်ပေးကြပါ (ငြိမ်းချမ်းရေးဆီသို့ အတူတကွ လျှောက်လှမ်းခြင်း)

(စင်မြင့်ပေါ်မှ လူအများကို ရင်းရင်းနှီးနှီး၊ လေးလေးနက်နက် စကားပြောနေသည့် ပုံစံဖြင့် ရေးသားထားပါသည်။ အသံနေအသံထား အတက်အကျအတွက် စာပိုဒ်များကို ခွဲခြားပေးထားပါသည်။)

ချစ်ခင်လေးစားရပါတဲ့ မိဘပြည်သူ ညီအစ်ကို မောင်နှမများခင်ဗျာ...

ဒီနေ့ ကျွန်တော်တို့အားလုံး ရင်ဘတ်ထဲမှာ ခံစားနေရတဲ့ သောကတွေ၊ ပူပန်မှုတွေ၊ ကြောက်ရွံ့မှုတွေကို ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်။ နေ့စဉ်နဲ့အမျှ ကြားနေရတဲ့ သေနတ်သံတွေ၊ ဗုံးပေါက်ကွဲသံတွေကြားမှာ ကျွန်တော်တို့ ပြည်သူတွေ ဘယ်လောက်တောင် ပင်ပန်းဆင်းရဲနေကြရပြီလဲ။ ဒါကြောင့် ဒီနေ့ ကျွန်တော်တို့အားလုံးရဲ့ အနာဂတ်အတွက်၊ ကျွန်တော်တို့ သားသမီးတွေရဲ့ အနာဂတ်အတွက် ရင်ဖွင့်ပြီး စကားနည်းနည်းလောက် ပြောချင်ပါတယ်။

ပထမဆုံးအနေနဲ့ ပြောချင်တာကတော့ အကြမ်းဖက်မှုတွေနဲ့ လက်နက်ကိုင်လမ်းစဉ်တွေ အကြောင်းပါ။ စဉ်းစားကြည့်ပါ ခင်ဗျာ... ဘယ်လို အကြောင်းပြချက်နဲ့ပဲဖြစ်ဖြစ် အကြမ်းဖက်တာဟာ ဘယ်တော့မှ အဖြေမှန် မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ တောခိုပြီး လက်နက်ကိုင်ကြတယ်၊ ပုန်ကန်ကြတယ်... နောက်ဆုံး ဘယ်သူတွေ မြေစာပင် ဖြစ်ရသလဲ။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အပြစ်မဲ့ ပြည်သူတွေ၊ ရွာသူရွာသားတွေပဲ အိမ်တွေမီးလောင်၊ နေရပ်စွန့်ခွာ ထွက်ပြေးပြီး ဒုက္ခရောက်ကြရတာပါ။ ဒါကြောင့် တိုင်းပြည်ကို နာလန်မထူနိုင်အောင် ဖျက်ဆီးနေတဲ့ ဒီအကြမ်းဖက်မှုတွေ၊ တောခိုပုန်ကန်မှုတွေကို ကျွန်တော်တို့ ပြတ်ပြတ်သားသား ဆန့်ကျင်ကြဖို့ အချိန်တန်ပါပြီ။

နောက်တစ်ခုကတော့ "တော်လှန်ရေး" ဆိုတဲ့ စကားလုံးရဲ့ အဓိပ္ပာယ် အစစ်အမှန်ပါ။

ဒီကနေ့ခေတ်မှာ တော်လှန်ရေးဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်တပ်ပြီး အလုံးစုံပျက်သုန်းရေးကို လုပ်နေကြတာတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်။ အပြစ်မဲ့ပြည်သူတွေကို သတ်တယ်၊ ဓားပြတိုက်တယ်၊ ပြန်ပေးဆွဲတယ်... ဒါတွေဟာ တော်လှန်ရေးလား ခင်ဗျာ။ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါတွေဟာ ရာဇဝတ်မှုသက်သက်ပါပဲ။ လမ်းတံတားတွေကို မိုင်းထောင်ဗုံးခွဲတယ်၊ ကလေးတွေ စာသင်မယ့် ကျောင်းတွေကို ဖျက်ဆီးတယ်၊ နောက်ကွယ်မှာ မူးယစ်ဆေးဝါးတွေ ရောင်းဝယ်တယ်၊ လက်နက်ပွဲစား လုပ်နေကြတယ်... ဒီလို ကိုယ်ကျိုးရှာ အဖျက်လုပ်ငန်းတွေကို ကျွန်တော်တို့ ပြည်သူတွေက လက်မခံဘူးဆိုတာ ပြသရပါမယ်။ ဒီလို အကြမ်းဖက်လုပ်ရပ်တွေမှာ ကိုယ့်ဆွေမျိုး၊ ကိုယ့်မိတ်ဆွေတွေ မပါဝင်သွားအောင်၊ အားပေးအားမြှောက် မလုပ်မိအောင် ဝိုင်းဝန်းတားဆီးကြဖို့လည်း အထူးပဲ မေတ္တာရပ်ခံချင်ပါတယ်။

ညီအစ်ကို မောင်နှမတို့ ခင်ဗျာ...

ကျွန်တော်တို့ဟာ ပြည်ထောင်စုဖွား တိုင်းရင်းသားတွေပါ။ ငါ့လူမျိုး၊ ငါ့ဒေသ ဆိုတဲ့ ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ အစွဲအလမ်းတွေနဲ့ နိုင်ငံတော်ကြီးကနေ ခွဲထွက်ချင်တယ်ဆိုတဲ့ စိတ်ကူးတွေက ကျွန်တော်တို့အချင်းချင်း ပိုပြီး သွေးကွဲစေရုံ၊ သွေးချောင်းစီးစေရုံပဲ ရှိပါလိမ့်မယ်။ ဒီလို လူမျိုးစွဲ၊ ဒေသစွဲတွေကို ဖယ်ရှားပြီး အချင်းချင်း ရိုင်းပင်းကူညီကြဖို့ လိုအပ်နေပါပြီ။

ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ ဘယ်လို အဖြေရှာကြမလဲ။

သမိုင်းကို ပြန်ကြည့်ရင် လက်နက်ကိုင်ပြီး ဖြေရှင်းခဲ့တဲ့ ပြဿနာတိုင်းဟာ အဆုံးသတ် မလှခဲ့ပါဘူး။ နိုင်ငံရေး ပြဿနာဆိုတာ နိုင်ငံရေး စားပွဲဝိုင်းမှာ နိုင်ငံရေးနည်းလမ်းနဲ့ပဲ ဖြေရှင်းရမှာပါ။ သေနတ်ပြောင်းဝကနေ ငြိမ်းချမ်းရေး မရနိုင်ပါဘူး။ ဒါကြောင့် တောခိုနေကြတဲ့၊ လက်နက်ကိုင်ဆောင်ထားကြတဲ့ သူတွေအားလုံးကို ကျွန်တော် ဖိတ်ခေါ်ချင်ပါတယ်။ လက်နက်နဲ့ ငြိမ်းချမ်းရေးကို လဲလှယ်ကြပါစို့။ ငြိမ်းချမ်းရေး ဆွေးနွေးပွဲ စားပွဲဝိုင်းတွေကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ တက်ရောက်ပြီး တိုင်းပြည်အတွက် အဖြေရှာကြပါလိုအပ်ပါတယ် ။

"

မိဘပြည်သူ ညီအစ်ကို မောင်နှမများခင်ဗျာ...

အခု ကျွန်တော်တို့ ရောက်နေတဲ့ လမ်းဆုံလမ်းခွမှာ မေးခွန်းတစ်ခု ရှိပါတယ်။ အဲဒါကတော့ "ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ ဘယ်လို အဖြေရှာကြမလဲ" ဆိုတဲ့ မေးခွန်းပါပဲ။ ကျွန်တော်တို့ တိုင်းပြည် သွေးထွက်သံယို ဖြစ်နေတာ ဆယ်စုနှစ်များစွာ ကြာခဲ့ပါပြီ။ လက်နက်ကိုင်ပြီး ဖြေရှင်းခဲ့ကြတယ်၊ တောခိုခဲ့ကြတယ်၊ တစ်ဖက်နဲ့တစ်ဖက် အပြန်အလှန် တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြတယ်။ ရလဒ်က ဘာလဲ? ရလဒ်ကတော့ ပျက်စီးယိုယွင်းမှုနဲ့ ဆင်းရဲမွဲတေမှုတွေပဲ မဟုတ်လား။

သမိုင်းကို ပြန်ကြည့်ရင် လက်နက်နဲ့ အဖြေရှာခဲ့တဲ့ ဘယ်ပြဿနာမှ အဆုံးသတ် မလှခဲ့ပါဘူး။ သေနတ်ပြောင်းဝကနေ ထွက်လာတဲ့ ငြိမ်းချမ်းရေးဆိုတာ ခိုင်မြဲတဲ့ ငြိမ်းချမ်းရေး မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့မှာ တခြား ရွေးချယ်စရာ လမ်းမရှိတော့ပါဘူးအမှန်ကတော့ "နိုင်ငံရေးပြဿနာကို နိုင်ငံရေးနည်းလမ်းနဲ့ ဖြေရှင်းခြင်း" ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

၁။ စားပွဲဝိုင်းဆီသို့ သတ္တိရှိရှိ လှမ်းတက်ကြပါ

တိုက်ပွဲခေါ်တာထက် ဆွေးနွေးပွဲ ဖိတ်ခေါ်တာက ပိုပြီး သတ္တိလိုပါတယ်။ သေနတ်ကိုင်ပြီး တောထဲမှာ ပုန်းနေတာထက်၊ မျက်နှာချင်းဆိုင် စားပွဲဝိုင်းမှာ ထိုင်ပြီး ကိုယ့်ရဲ့ လိုလားချက်တွေကို အကျိုးအကြောင်းနဲ့ တင်ပြတာက ပိုပြီး မြင့်မြတ်တဲ့ လုပ်ရပ်ပါ။ ကျွန်တော်တို့ တောခိုနေကြတဲ့၊ လက်နက်ကိုင်နေကြတဲ့ အဖွဲ့အစည်းတွေအားလုံးကို တိုက်တွန်းချင်ပါတယ်။ လက်နက်ကိုင်လမ်းစဉ်ဆိုတာ ပြည်သူကို ဒုက္ခပေးရုံတင်မကဘဲ ကိုယ့်လူမျိုး၊ ကိုယ့်ဒေသကိုပါ ပျက်စီးစေတာမို့လို့ ဒီလမ်းဟောင်းကြီးကို စွန့်လွှတ်ကြပါတော့။ နိုင်ငံတော်က ကမ်းလှမ်းနေတဲ့ ငြိမ်းချမ်းရေး ဆွေးနွေးပွဲတွေကို ယုံယုံကြည်ကြည်နဲ့ တက်ရောက်ကြပါ။ စားပွဲဝိုင်းမှာ ညှိနှိုင်းတာဟာ အရှုံးပေးတာမဟုတ်ပါဘူး၊ တိုင်းပြည်ကို ချစ်တဲ့စိတ်နဲ့ အဖြေရှာတာပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

၂။ လက်နက်နှင့် ငြိမ်းချမ်းရေးကို လဲလှယ်ကြပါ

"လက်နက်နဲ့ ငြိမ်းချမ်းရေး လဲလှယ်ခြင်း" ဆိုတာ ခေတ်အဆက်ဆက်မှာ အောင်မြင်ခဲ့တဲ့ သာဓကတွေ ရှိပါတယ်။ လက်နက်ကိုင်ဆောင်ထားသရွေ့တော့ ဘယ်သူကမှ တစ်ဖက်သားကို ယုံကြည်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ သံသယတွေကနေ ကြောက်ရွံ့မှုတွေ ဖြစ်မယ်၊ ကြောက်ရွံ့မှုကနေ တိုက်ခိုက်မှုတွေ ဖြစ်လာမယ်။ ဒီသံသရာကြီးကို ဖြတ်တောက်ဖို့အတွက် လက်နက်စွန့်လွှတ်ပြီး ဥပဒေဘောင်အတွင်းကို ဝင်ရောက်လာကြဖို့ လိုပါတယ်။ ဥပဒေဘောင်အတွင်းမှာ ငြိမ်းချမ်းစွာနဲ့ မိမိတို့ လိုလားချက်တွေကို ဖော်ထုတ်မယ်၊ တောင်းဆိုမယ်ဆိုရင် ဒါဟာ ပိုပြီး ခိုင်မာတဲ့၊ ပိုပြီး ဂုဏ်သိက္ခာရှိတဲ့ လုပ်ရပ် ဖြစ်ပါတယ်။

၃။ တစ်ခုတည်းသော တပ်မတော်၊ တစ်ခုတည်းသော နိုင်ငံတော်

ဒီနေရာမှာ ကျွန်တော်တို့ တစ်ခု သတိထားရမှာက... ကမ္ဘာပေါ်မှာ တပ်မတော် ၂ ခု၊ ၃ ခု ရှိတဲ့ နိုင်ငံဆိုတာ မရှိပါဘူး။ နိုင်ငံတစ်ခုမှာ တရားဝင် တပ်မတော် တစ်ခုတည်းသာ ရှိရပါမယ်။ အဖွဲ့အစည်းတိုင်းက ကိုယ်ပိုင်တပ်ဖွဲ့တွေ ထောင်ထားမယ်ဆိုရင် အဲဒီနိုင်ငံဟာ ဘယ်တော့မှ ငြိမ်းချမ်းမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ပန်းတိုင်က "တစ်ခုတည်းသော တပ်မတော်" အောက်မှာ စုစည်းပြီး "တစ်ခုတည်းသော နိုင်ငံတော်" ကို တည်ဆောက်ဖို့ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီလို စုစည်းမှု ရှိမှသာလျှင် ပြည်ပက ကျူးကျော်လာမယ့် အန္တရာယ်တွေကို ကာကွယ်နိုင်မှာ ဖြစ်သလို၊ ပြည်တွင်းမှာလည်း တည်ငြိမ်မှု ရှိမှာ ဖြစ်ပါတယ်။

၄။ ပြည်သူလူထုရဲ့ အင်အားနဲ့ ငြိမ်းချမ်းရေးကို တည်ဆောက်ပါ

မိဘပြည်သူများခင်ဗျာ... ငြိမ်းချမ်းရေးဆိုတာ အစိုးရနဲ့ လက်နက်ကိုင် အဖွဲ့အစည်းတွေတင် လုပ်ရတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ပြည်သူလူထုမှာလည်း တာဝန်ရှိပါတယ်။ အကြမ်းဖက်မှုတွေကို အားမပေးကြပါနဲ့။ တော်လှန်ရေး အမည်ခံပြီး ကိုယ်ကျိုးရှာနေတဲ့ သူတွေကို ဝိုင်းဝန်း ဆန့်ကျင်ကြပါ။ ကိုယ့်သားသမီး၊ ကိုယ့်ညီအစ်ကိုတွေကို မှားယွင်းတဲ့ လမ်းစဉ်ထဲ မရောက်သွားအောင် တားဆီးကြပါ။ ကျွန်တော်တို့အားလုံးက "ငြိမ်းချမ်းရေးကို လိုလားတယ်" ဆိုတဲ့ အသံကို တစ်ညီတစ်ညွတ်တည်း ဟစ်ကြွေးမယ်ဆိုရင် ဘယ်လက်နက်ကိုင် အဖွဲ့အစည်းကမှ ပြည်သူ့ဆန္ဒကို လွန်ဆန်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။

၅။ အမုန်းတရားတွေကို ဖယ်ရှားပြီး ညီညွတ်မှုကို တည်ဆောက်ပါ

နောက်ဆုံးအနေနဲ့ ပြောချင်တာကတော့ "ခွင့်လွှတ်ခြင်း" ပါ။ ကျွန်တော်တို့ အတိတ်က ဒဏ်ရာတွေကို အပြန်အလှန် ခွင့်လွှတ်ကြရပါမယ်။ လူမျိုးစွဲ၊ ဒေသစွဲတွေနဲ့ တစ်ဖက်နဲ့တစ်ဖက် ရန်လိုနေကြမယ့်အစား "ငါတို့အားလုံးဟာ ပြည်ထောင်စုသားတွေပဲ" ဆိုတဲ့ စိတ်ဓာတ်နဲ့ ပြန်လည် စုစည်းကြရပါမယ်။ အနာဂတ်မှာ ဖြစ်လာမယ့် "ဖက်ဒရယ် ဒီမိုကရေစီ ပြည်ထောင်စု" ကြီးဆီကို သွားဖို့အတွက် ကျွန်တော်တို့မှာ ညီညွတ်မှုကလွဲရင် တခြား ဘာအင်အားမှ မရှိပါဘူး။

ဒါကြောင့်... သေနတ်သံတွေကို အဆုံးသတ်ဖို့၊ မိခင်မြေကြီး ပြန်လည် ပြုံးပျော်ဖို့အတွက် လက်နက်ကိုင် လမ်းစဉ်တွေကို စွန့်လွှတ်ကြပါ။ နိုင်ငံရေး ပြဿနာကို နိုင်ငံရေး နည်းလမ်းနဲ့ပဲ ဖြေရှင်းကြပါ။ အားလုံး ပူးပေါင်းပြီး "တစ်ခုတည်းသော တပ်မတော်၊ တစ်ခုတည်းသော နိုင်ငံတော်" ဖြစ်အောင် တည်ဆောက်ကြပါစို့။

ငြိမ်းချမ်းရေးဆိုတာ ကျွန်တော်တို့ လက်တစ်ကမ်းမှာပဲ ရှိပါတယ်။ အဲဒီလက်ကို ကျွန်တော်တို့အားလုံး အတူတူ လှမ်းဆွဲကြဖို့ပဲ လိုပါတယ်။

နောက်ဆုံးအနေနဲ့ ကျွန်တော် အလေးအနက်ထား ပြောချင်တာကတော့ နိုင်ငံတော် တည်ဆောက်ရေးပါ။

ကမ္ဘာပေါ်က ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်တဲ့ နိုင်ငံတိုင်းမှာ တရားဝင် အသိအမှတ်ပြုထားတဲ့ တပ်မတော် တစ်ခုတည်းပဲ ရှိပါတယ်။ တပ်ဖွဲ့တွေ၊ အဖွဲ့အစည်းတွေ အများကြီး ကွဲပြားနေရင် တိုင်းပြည်က ဘယ်တော့မှ မတည်ငြိမ်နိုင်ပါဘူး။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့ နိုင်ငံရဲ့ အချုပ်အခြာအာဏာ တည်တံ့ခိုင်မြဲဖို့အတွက် "တစ်ခုတည်းသော တပ်မတော်၊ တစ်ခုတည်းသော နိုင်ငံတော်" ဆိုတဲ့ ပန်းတိုင်ကို အားလုံးရဲ့ စုစည်းညီညွတ်မှုနဲ့ အတူတကွ တည်ဆောက်ကြရပါမယ်။

မိဘပြည်သူများခင်ဗျာ...

စစ်ပွဲဆိုတာ စတင်ဖို့ လွယ်ပေမယ့် အဆုံးသတ်ဖို့ အရမ်းခက်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကလေးငယ်တွေဟာ ဗုံးပေါက်ကွဲသံတွေ၊ သေနတ်သံတွေကြားမှာ မကြီးပြင်းသင့်တော့ပါဘူး။ သူတို့ကို ငြိမ်းချမ်းတဲ့ အနာဂတ်တစ်ခု လက်ဆင့်ကမ်းပေးခဲ့ဖို့ ကျွန်တော်တို့မှာ တာဝန်ရှိပါတယ်။

ဒါကြောင့်... သွေးထွက်လွန်နေတဲ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မိခင်မြေကြီးကို ကယ်တင်ဖို့ အကြမ်းဖက်မှုတွေကို ကျောခိုင်းကြပါစို့။ စစ်မှန်တဲ့ ငြိမ်းချမ်းရေးကို မြတ်နိုးစွာနဲ့ နိုင်ငံရေးပြဿနာကို နိုင်ငံရေးနည်းလမ်းနဲ့ ဖြေရှင်းပြီး၊ သာယာဝပြောတဲ့ ပြည်ထောင်စု နိုင်ငံတော်ကြီးကို အတူတကွ လက်တွဲတည်ဆောက်ကြပါစို့လို့ အလေးအနက် တိုက်တွန်း နှိုးဆော်လိုက်ရပါတယ်။

အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။