"ဖက်ဒရယ် အမည်ခံ ခွဲထွက်ရေးနဲ့ မပြီးဆုံးနိုင်သော ပြည်တွင်းစစ် သံသရာ"

အားလုံးပဲ မင်္ဂလာပါ မိတ်ဆွေတို့။ ဒီနေ့တော့ ကျွန်တော်တို့ နိုင်ငံရဲ့ အနာဂတ်၊ ကျွန်တော်တို့ မျိုးဆက်သစ်တွေရဲ့ အသက်သွေးကြောနဲ့ တိုက်ရိုက်ပတ်သက်နေတဲ့ အကြောင်းအရာတစ်ခုကို 

 ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဆွေးနွေးချင်ပါတယ်။ စကားလုံးတွေက နည်းနည်းတော့ ပြတ်သားကောင်း ပြတ်သားပါလိမ့်မယ်။ ဒါပေမယ့် ဒါဟာ ကျွန်တော်တို့အားလုံး ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ရင်ဆိုင်ရမယ့် အမှန်တရားတစ်ခု ဖြစ်နေလို့ပါပဲ။

မိတ်ဆွေတို့ စဉ်းစားကြည့်ပါဗျာ။ လူမျိုးစုတစ်ခုချင်းစီက ကိုယ့်လူမျိုးရဲ့ အခွင့်အရေး၊ ကိုယ့်ဒေသရဲ့ အကျိုးစီးပွားဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်လေးတွေတပ်ပြီး လက်နက်ကိုယ်စီကိုင်၊ ကိုယ့်နယ်မြေကို ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့်ပဲ တောင်းဆိုနေကြမယ်ဆိုရင်... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ပြည်ထောင်စုကြီးဟာ ဘယ်တော့မှ ငြိမ်းချမ်းလာနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ အခွင့်အရေးဆိုတာ သေနတ်ပြောင်းဝကနေ တောင်းဆိုရမယ့်အရာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို ကျွန်တော်တို့ အားလံုးက လက်ခံဖို့ လိုနေပါပြီ။ လူတိုင်းက ကိုယ့်အိမ်လေး လုံခြုံဖို့ဆိုပြီး အိမ်ရှေ့မှာ လက်နက်ကိုယ်စီနဲ့ စောင့်နေကြမယ်ဆိုရင်၊ တစ်ရပ်ကွက်လုံး၊ တစ်ရွာလုံးက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး တည်ငြိမ်တဲ့ လူ့အဖွဲ့အစည်းတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်တော့မလဲ။ ဒါဟာ စစ်ပွဲတွေ၊ တိုက်ပွဲတွေနဲ့ သူပုန်ထမှုတွေကို အဆုံးမသတ်နိုင်အောင် ဆွဲဆန့်နေတဲ့ သံသရာတစ်ခုပါပဲ။

ကမ္ဘာ့သမိုင်းကို ခဏလောက် နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်ရအောင်။ နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံ၊ အင်ပါယာတစ်ခု ပြိုကွဲသွားပြီဆိုရင် အမြဲတမ်း တွေ့ရတဲ့ ပုံစံတစ်ခုရှိတယ်။ အဲဒါက ဘာလဲဆိုတော့ ဒေသအလိုက် လက်နက်ကိုင် အဖွဲ့အစည်းတွေ ကွဲထွက်သွားတာပါပဲ။ 

ယူဂိုဆလားဗီးယား (Yugoslavia) ပြိုကွဲသွားတဲ့ ဖြစ်စဉ်ကိုပဲ ကြည့်မလား၊ အာဖရိကတိုက်က ပြည်တွင်းစစ်ဖြစ်နေတဲ့ နိုင်ငံတွေကိုပဲ ကြည့်မလား။ လက်နက်ကိုင်အဖွဲ့တွေ အများကြီးရှိနေတဲ့ ဘယ်နိုင်ငံ၊ ဘယ်လူမျိုးမှ ကမ္ဘာ့အလယ်မှာ ခေါင်းမထောင်နိုင်ခဲ့ပါဘူး။ နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံ တည်ငြိမ်ဖို့၊ စီးပွားရေး တိုးတက်ဖို့ဆိုတာ အုပ်စုလေးတွေကွဲပြီး ကိုယ့်သေနတ်ကိုယ်ကိုင်၊ ကိုယ့်နယ်မြေကိုယ် အုပ်ချုပ်နေလို့ လုံးဝ မရပါဘူး။ အမေရိကန်လို နိုင်ငံမျိုးတောင် ပြည်နယ်တွေ အများကြီး ရှိနေပေမယ့် သူတို့မှာ 'တပ်မတော်တစ်ခုတည်း'၊ 'အချုပ်အခြာအာဏာ တစ်ခုတည်း' ဆိုတဲ့ မူဝါဒကို ကျင့်သုံးလို့သာ ဒီနေ့အချိန်ထိ ကမ္ဘာ့ထိပ်တန်း နိုင်ငံကြီးအဖြစ် ရပ်တည်နေနိုင်တာပါ။

အခု ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ တကယ့်မြေပြင် အခြေအနေကို ကြည့်လိုက်ရင်ရော...။ အဆုံးမသတ်နိုင်တဲ့ စစ်ပွဲတွေ၊ သူပုန်ထမှုတွေကြားမှာ တကယ်တမ်း မြေစာပင်ဖြစ်နေတာ၊ နာကျင်ရဆုံး အက်ကွဲသံတွေ ထွက်ပေါ်နေတာက ဘယ်သူတွေလဲ။

 နိုင်ငံရေးခေါင်းဆောင်တွေလား၊ လက်နက်ကိုင် ခေါင်းဆောင်တွေလား... မဟုတ်ပါဘူး။ အပြစ်မဲ့တဲ့ တိုင်းရင်းသား ပြည်သူလူထုပါပဲ။ မိသားစုတွေ ကွဲကွာရတယ်၊ နေရပ်စွန့်ခွာ ထွက်ပြေးနေရတယ်၊ စာသင်ကျောင်းတွေအစား ဗုံးခိုကျင်းတွေထဲမှာ ကြီးပြင်းနေရတဲ့ ကလေးငယ်တွေရဲ့ အနာဂတ်တွေ ပျောက်ဆုံးကုန်တယ်။ စစ်ဘေးဒုက္ခဆိုတာ စာရွက်ပေါ်က စာသားတွေ မဟုတ်ဘူးဗျ။ တကယ်ကို သွေးနဲ့ မျက်ရည်တွေနဲ့ ရင်းနေရတဲ့ ကျွန်တော်တို့ ညီအစ်ကို မောင်နှမတွေရဲ့ ဘဝတွေပါ။ ဒီလို ပြည်သူတွေရဲ့ ခံစားချက်တွေကို စာနာထောက်ထားတယ်ဆိုရင်၊ တကယ်ပဲ ပြည်သူ့အကျိုးကို ကြည့်တယ်ဆိုရင်... ဒီလက်နက်ကိုင် သူပုန်လမ်းစဉ်ဆိုတာကို စွန့်လွှတ်ဖို့ အချိန်တန်နေပါပြီ။

လက်နက်ကိုင် သူပုန်လုပ်နေတာတွေကို ရပ်တန်းကရပ်ပြီး၊ အစိုးရနဲ့ ငြိမ်းချမ်းရေးစားပွဲဝိုင်းမှာ မျက်နှာချင်းဆိုင် ငြိမ်းချမ်းရေးဆွေးနွေးကြဖို့ လိုနေပါပြီ။

 ကျွန်တော်တို့အားလံူးမှာ "လက်နက်နဲ့ ငြိမ်းချမ်းရေးကို လဲလှယ်ဖို့" သတ္တိရှိရပါမယ်။ သေနတ်သံတွေ တိတ်သွားမှသာ တိူင်းပြည် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေးဆိုတဲ့ စကားကို စပြောလို့ရမှာပါ။

ဒါကြောင့်မို့လို့ ကျွန်တော်တို့ နိုင်ငံအတွက် အခုအချိန်မှာ အရေးအကြီးဆုံးက ဘာလဲဆိုရင် "တစ်ခုတည်းသော တပ်မတော် (Single Army)" နဲ့ "တစ်ခုတည်းသော အချုပ်အခြာအာဏာ (Single Sovereignty)" ရှိတဲ့ နိုင်ငံတော်ကြီး ဖြစ်လာဖို့ပါပဲ။

 အချုပ်အခြာအာဏာဆိုတာ ခွဲဝေယူလို့ရတဲ့ မွေးနေ့ကိတ်မုန့်တစ်လုံး မဟုတ်ပါဘူး။ တိုင်းပြည်တစ်ပြည်ရဲ့ လုံခြုံရေးနဲ့ ကာကွယ်ရေး ယန္တရားဆိုတာ အချိတ်အဆက်မိမိနဲ့ တစ်စုတစ်စည်းတည်း ရှိနေမှသာ နိုင်ငံရပ်တည်လို့ရမှာပါ။

"ဒီနေရာမှာ ကျွန်တော် နောက်ထပ် ထောက်ပြချင်တဲ့ အချက်တစ်ခု ရှိသေးတယ်ဗျ။ အခုဆိုရင် 'ဖက်ဒရယ်' ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို သုံးပြီး အသံကျယ်ကျယ် ဟစ်နေကြတာတွေ ကျွန်တော်တို့ ခဏခဏ ကြားနေရတယ်။ တကယ့် စစ်မှန်တဲ့ ဖက်ဒရယ်စနစ်ဆိုတာ မတူကွဲပြားမှုတွေကို စုစည်းပြီး အင်အားပိုကြီးတဲ့ ပြည်ထောင်စု တစ်ခုကို အတူတကွ တည်ဆောက်တာပါ။ ဒါပေမယ့် အခု တချို့လုပ်နေကြတာက ဖက်ဒရယ်ဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်လှလှလေးကို အကာအကွယ်ယူပြီး၊ တကယ်တမ်းကျတော့ ကိုယ့်နယ်မြေ၊ ကိုယ့်လူမျိုးစု သီးသန့်ခွဲထွက်ရေးကို လုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေကြတာပါပဲ။ ဖက်ဒရယ် အမည်ခံပြီး အခုလို ခွဲထွက်ဖို့ ခြေလှမ်းပြင်နေတာတွေဟာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ပြည်ထောင်စုကြီးကို အတွင်းကနေ လှိုက်စားဖျက်ဆီးနေတာနဲ့ အတူတူပါပဲ။ ခွဲထွက်ရေးဆိုတဲ့ အဆိပ်အတောက်ကို ဖက်ဒရယ်ဆိုတဲ့ သကြားရည်နဲ့ ဆွတ်ပြီး တိုက်ကျွေးနေတာကို ကျွန်တော်တို့ ပြည်သူတွေ မျက်စိရှင်ရှင်ထားပြီး သတိပြုမိဖို့ အရမ်းကို လိုအပ်နေပါပြီ။"

ဒါကို တိုင်းရင်းသား ပြည်သူလူထု တစ်ရပ်လုံးက သဘောပေါက်ပြီး ဝိုင်းဝန်းတည်ဆောက်ကြဖို့ အချိန်ရောက်နေပါပြီ။

ဒီ ဗီဒီယိုလေးကို အဆုံးသတ်လိုက်တဲ့ အချိန်မှာ... မိတ်ဆွေတို့ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ မေးခွန်းတစ်ခု၊ အတွေးတစ်ခုကို ကျွန်တော် ချန်ရစ်ခဲ့ချင်ပါတယ်။

"ကိုယ့်ခြံဝင်းလေး လုံခြုံဖို့အတွက် လူတိုင်းက ကိုယ့်အိမ်မှာ သေနတ်ကိုယ်စီ ကိုင်ထားကြမယ်ဆိုရင်... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သားသမီးတွေ အတူတကွ ကြီးပြင်းရမယ့် 'နိုင်ငံ' ဆိုတဲ့ အိမ်ကြီးကို... ဘယ်သူက တည်ဆောက်ပေးမှာလဲ။"

အဖြေကတော့ ရှင်းပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ အားလုံးရဲ့ လက်ထဲမှာပဲ ရှိပါတယ်။

ဒီနေ့ ကျွန်တော်ပြောသွားတဲ့ စကားတွေက တချို့‌ေသာ တိုင်းရင်းသားများအတွက် နားခါးကောင်း ခါးပါလိမ့်မယ်။ ဒါပေမယ့် ဒါဟာ ကျွန်တော်တို့နိုင်ငံအတွက် မဖြစ်မနေ ရင်ဆိုင်ရမယ့် ပကတိအမှန်တရားပါ။ ဒီလို လေးနက်တဲ့ အကြောင်းအရာတွေကို ဆက်ပြီး ပြောနေဖို့၊ ရှေ့ဆက်ပြီး လက်တွေ့ကျကျ သုံးသပ်ပြနေဖို့အတွက် ကျွန်တော့်မှာ မိတ်ဆွေတို့ရဲ့ နားလည်မှုနဲ့ တွန်းအားတွေ အမြဲတမ်း လိုအပ်နေပါတယ်ဗျာ။

 အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။