ခေါင်းစဉ် - အဆိုးထဲက အကောင်း (သို့မဟုတ်) သမိုင်းက ချန်ရစ်ခဲ့တဲ့ အဖိုးတန် အမွေအနှစ်

[Intro Music အေးအေးလေးနဲ့ စတင်ပါမည်။]

မင်္ဂလာပါ ခင်ဗျာ။

ဒီနေ့ ကျွန်တော်တို့တွေ သမိုင်းကြောင်းလေး တစ်ခုကို နည်းနည်းလေး နောက်ကြောင်းပြန်လှည့်ပြီး တွေးကြည့်ကြရအောင်ဗျာ။ ခေါင်းစဉ်လေးကတော့ "အဆိုးထဲက အကောင်း" လို့ ပေးချင်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ မြန်မာ့သမိုင်းကို ပြန်ကြည့်တဲ့အခါ နှမြောစရာတွေ၊ နာကျင်စရာတွေ အများကြီး ရှိခဲ့ပေမယ့်.. အဲဒီ အဆိုးတရားတွေကြားထဲကနေ ကျွန်တော်တို့အတွက် ဘယ်လို အကောင်းတွေ ကျန်ရစ်ခဲ့လဲ ဆိုတာကို ဒီနေ့ သုံးသပ်ကြည့်ချင်ပါတယ်။

[စကားကို ခပ်လေးလေးနဲ့ စတင်ပါ]

ကျွန်တော်တို့ ဗမာဘုရင်မင်းဆက်တွေ ခေတ်အဆက်ဆက် တိုင်းပြည်တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ ပုံစံကို ပြန်ကြည့်ရင် အင်မတန် စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတယ်။ သူတို့က "အတွင်းစုစည်းမှုအား" ကို အခြေခံပြီး တိုင်းပြည်ကို တည်ဆောက်ခဲ့ကြတာဗျ။ ပျူခေတ်က မြေပုံတွေကို ပြန်လေ့လာကြည့်ရင် ဧရာဝတီမြစ်ကြီးကို သဘာဝ အတားအဆီး ကြီးတစ်ခုလို သတ်မှတ်ခဲ့တာ တွေ့ရတယ်။ မြစ်ရဲ့ အနောက်ဘက် မြေပြန့်တစ်လျှောက်မှာ ကျုံးတွေ၊ မြို့ရိုးတွေနဲ့ အခိုင်အမာ တည်ဆောက်ပြီး မြို့ပြအုပ်ချုပ်ရေးစနစ်ကို စတင်ခဲ့ကြတယ်။ ဟန်လင်း၊ တကောင်း၊ သရေခေတ္တရာ၊ ဗိဿနိုး.. အားလုံးဟာ ဒီအယူအဆပေါ်မှာ အခြေခံပြီး ပေါ်ထွန်းလာခဲ့တာချည်းပဲ။

ဒီလိုနဲ့ ပုဂံခေတ်ကို ရောက်လာတယ်။ ပုဂံ ၄ ခေတ်၊ မင်းဆက် ၅၅ ဆက် နန်းတက်ခဲ့တဲ့ အချိန်မှာလည်း ဒီစနစ်ကိုပဲ ဆက်သုံးခဲ့တယ်။ ဗမာပြည်ရဲ့ အလယ်ဗဟိုမှာ အင်အားကို ခိုင်ခိုင်မာမာ စုစည်းတယ်။ ဧရာဝတီမြစ်ကို သဘာဝခံတပ်လုပ်တယ်။ ပြီးတော့မှ ဘေးပတ်လည်က တိုင်းရင်းသား စော်ဘွားတွေ၊ နယ်စားတွေကို ဝန်းရံပြီး စည်းရုံးသိမ်းသွင်းထားခဲ့တာပါ။ ပင်းယ၊ အင်းဝ၊ တောင်ငူ၊ ညောင်ရမ်း၊ ကုန်းဘောင် ခေတ်အဆက်ဆက်... အားလုံးဟာ ဒီနည်းဗျူဟာအတိုင်းပဲ တိုင်းပြည်ကို ထိန်းကျောင်းခဲ့ကြတာ ဖြစ်ပါတယ်။

[Video Background တွင် ရှေးဟောင်း မြေပုံများ ပြသနိုင်ပါသည်]

ဒီနေရာမှာ မေးစရာတစ်ခု ရှိလာတယ်။ ကျွန်တော်တို့ နိုင်ငံရဲ့ ပထဝီအနေအထားကို ကြည့်လိုက်ရင် အနောက်ဘက်မှာ လူဦးရေရော အင်အားပါ ကြီးမားတဲ့ အိန္ဒိယ၊ အရှေ့ဘက်မှာလည်း ဧရာမ တရုတ်နိုင်ငံကြီး။ ဒီလို အင်အားကြီး နှစ်နိုင်ငံကြားမှာ ညှပ်နေတဲ့ ဗမာပြည်ဟာ နှစ်ထောင်နဲ့ချီပြီး ဘယ်လိုလုပ် ရင်ပေါင်တန်း ရပ်တည်နိုင်ခဲ့တာလဲ?

အဖြေက ရှင်းပါတယ်။ အဲဒီအချိန်က အိန္ဒိယဘက်မှာလည်း ဘုရင်ပေါင်း ၄၀၀ လောက်က အချင်းချင်း နယ်မြေလုပြီး ချနေကြတဲ့ အချိန်ဗျ။ တရုတ်ဘက်ကို ကြည့်ပြန်တော့လည်း ဧကရာဇ်တွေ၊ စစ်ဘုရင်တွေက သိုင်းကျမ်းတွေ၊ ဆေးကျမ်းတွေ လေ့ကျင့်ပြီး အချင်းချင်း အာဏာလုနေကြတာနဲ့တင် မအားကြဘူး။ ဆိုတော့ သူတို့ဆီမှာ အမြဲတမ်း ညီညွတ်ပြီး အင်အားကြီးမနေခဲ့ဘူး။ အဲဒီ အားနည်းချက်က ကျွန်တော်တို့အတွက် အသက်ရှူချောင်စေခဲ့တာပေါ့။

ဒါပေမယ့် သမိုင်းတစ်လျှောက်လုံး ပြန်ကြည့်ရင် ကျွန်တော်တို့ အများဆုံး ရင်ဆိုင်ခဲ့ရတဲ့ ရန်သူက အရှေ့ဘက်က တရုတ်နွယ်ဖွားတွေပဲ။ ပုဂံနောက်ဆုံးမင်းဆိုရင် တရုတ်တွေ ဝင်တိုက်လို့ ထွက်ပြေးရတာမို့ "တရုတ်ပြေးမင်း" လို့တောင် နာမည်တွင်ခဲ့တာကိုး။ အင်းဝမင်းဆက် ပျက်သုဉ်းခဲ့ရတာလည်း သူတို့ကြောင့်ပါပဲ။

အနောက်ဘက် အိန္ဒိယမင်းတွေကျတော့ ဗမာပြည်မကြီးအထိ ရောက်အောင် ကျူးကျော်လာတာ သိပ်မတွေ့ရဘူး။ ဒါပေမယ့် ရခိုင်မင်းတွေနဲ့ ဘင်္ဂလားနယ်ဘက်မှာ ပဋိပက္ခဖြစ်တာတွေ၊ ချင်းပြည်နယ်၊ အာသံ၊ မဏိပူရ်၊ နာဂ ဒေသတွေကို ကျူးကျော်တာတွေတော့ ရှိခဲ့ပါတယ်။

[လေသံကို နည်းနည်းမြှင့်ပြီး စိတ်ဝင်စားဖွယ် ပြောပါ]

ကဲ.. အိန္ဒိယ၊ ဗမာ၊ တရုတ်.. ဒီသုံးခုကြားမှာ ဘာတွေ ရှိနေသေးလဲ။

ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သွေးချင်း တိုင်းရင်းသား ညီအစ်ကိုတွေ ရှိနေတာပေါ့ဗျာ။ အဲဒီအထဲမှာ အများစုက ရှမ်းတိုင်းရင်းသားတွေပါ။ သူတို့ကို ကြည့်လိုက်ရင် ကုလားနဲ့လည်း မတူဘူး၊ တရုတ်နဲ့လည်း မတူဘူး။ ကျွန်တော်တို့ ဗမာတွေနဲ့ပဲ တူတာလေ။ ခုထိလည်း တူတုန်းပဲ။ ဒါပေမယ့် သူတို့က အင်အားစုစည်းပြီး နေတာထက် ကိုယ့်နယ်နဲ့ကိုယ် စော်ဘွားပုံစံမျိုး အုပ်ချုပ်ပြီး ပြန့်ကျဲနေကြတာ များတယ်။

ဒီနေရာမှာ တရုတ်နဲ့ အိန္ဒိယရဲ့ အုပ်ချုပ်ပုံကို ကြည့်ရအောင်။ တရုတ်စစ်ဘုရင်တွေက နယ်မြေချဲ့ထွင်ပြီး ဝင်လာပြီဆိုရင် လူမျိုးတုံး သတ်ဖြတ်၊ ဖျက်ဆီးပြီးမှ သိမ်းပိုက်လေ့ရှိတယ်။ အိန္ဒိယဘက်ကလည်း အင်မတန် ခွဲခြားဆက်ဆံပြီး အနိုင်ကျင့် အုပ်ချုပ်ကြတယ်။

ဒီတော့ နယ်စပ်က တိုင်းရင်းသားတွေ အနေနဲ့ ဘယ်သူ့ကို ပိုပြီး အားကိုးမလဲ? အစဉ်အလာအရ ဗမာဘုရင်တွေကိုပဲ သြဇာခံကြတာပေါ့ဗျာ။ ဗမာဘုရင်ဆီကိုပဲ လက်ဆောင်ပဏ္ဏာတွေ ဆက်ပြီး အမှုတော် ထမ်းချင်ကြတယ်။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဗမာဘုရင်တွေက တိုင်းရင်းသားတွေ အပေါ်မှာ အုပ်ချုပ်တဲ့ စနစ်က တော်တော်လေး လွတ်လပ်ခွင့် ပေးထားတယ်။ လွှတ်တော်၊ လွှတ်ရုံး ဆိုတာ ဘုရင်ခေတ်ကတည်းက ရှိတာဗျ။ စော်ဘွား၊ နယ်စား ကနေ ရွာလူကြီးအထိ တက်ခွင့်ရတဲ့ လွှတ်တော်တွေ ရှိခဲ့တယ်။ ဗမာဘုရင်တွေက သူတို့ကို သြဇာခံမယ်၊ သမီးကညာ ဆက်မယ်၊ လက်ဆောင်ပဏ္ဏာဆက်ပြီး အခွန်ပေးမယ်၊ လိုအပ်ရင် စစ်သားပေးမယ် ဆိုရင် သူတို့ရဲ့ တိုင်းရင်းသားနယ်မြေတွေကို ဝင်ပြီး စွက်ဖက်လေ့ မရှိဘူး။ ကိုယ့်ကြမ္မာ ကိုယ်ဖန်တီးခွင့် ပေးထားတယ်။

တကယ်လို့များ ပုန်ကန်ထကြွလာပြီ ဆိုရင်တော့ သွားနှိမ်နင်းတယ်၊ ခေါင်းဆောင်ကို ဖမ်းတယ်။ ပြီးရင် နောက်ထပ် ခေါင်းဆောင် တစ်ယောက်ကို သစ္စာရည်တိုက်ပြီး လူစားထိုး အုပ်ချုပ်ခိုင်းတာပဲ ရှိတယ်။

ဒါပေမယ့် ပြည်ပရန်သူလို့ သတ်မှတ်ထားတဲ့ အိန္ဒိယ၊ တရုတ်၊ ထိုင်း၊ ခမာ နဲ့ အနောက်နိုင်ငံသားတွေသာ တိုင်းရင်းသားနယ်တွေထဲ ဝင်လာပြီဆိုရင်တော့ ဗမာဘုရင်က ငြိမ်မနေတော့ဘူး။ စစ်တပ်ချီပြီး ချက်ချင်း သွားနှိမ်နင်းပေးတယ်။ တိုင်းရင်းသားတွေကလည်း ပြည်ပရန်သူ ဝင်လာရင် ဗမာဘုရင်ရဲ့ ပြည်ထောင်စု တပ်မတော်ကိုပဲ စစ်ကူတောင်းကြတာလေ။

ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စစ်ရေးအင်အားကလည်း မသေးဘူးဗျ။ ဘုရင်က စစ်သားဆင့်ခေါ်လိုက်ပြီ ဆိုတာနဲ့ ထောင်ပြုမြို့၊ ရာပြုမြို့၊ ဆယ်ပြုမြို့ တွေကနေ စစ်မှုထမ်းဖို့ အဆင်သင့် လေ့ကျင့်ထားပြီးသား လူတွေ ချက်ချင်း ရောက်လာတာ။ ဒါကြောင့်လည်း ပြည်ပနိုင်ငံတွေကို ရင်ပေါင်တန်းနိုင်ခဲ့တာပါ။

မွန်က စစ်ကူတောင်းရင် ပုဂံက စစ်တပ်ချီပြီး သွားကူတယ်။ ရခိုင်က စစ်ကူတောင်းရင် ပျူ၊ မွန် စစ်တပ်တွေက သွားကူကြတယ်။ ရှမ်းနယ်ထဲ တရုတ်ဝင်လာရင် ဗမာဘုရင်တပ်တွေ ချက်ချင်း သွားတိုက်ပေးတယ်။ ဒီလို သွေးစည်းညီညွတ်မှုတွေ၊ အကာအကွယ်ပေးမှုတွေ ရှိခဲ့လို့သာ ဒီမြေ၊ ဒီရေ၊ ဒီပိုင်နက်ကြီးကို အခုချိန်ထိ အကျယ်ကြီး ပိုင်ဆိုင်ထားနိုင်ခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။ ပေါ်တူဂီတွေ ဝင်လာတော့လည်း နှိမ်နင်းနိုင်ခဲ့တယ်၊ တရုတ်ဝင်လည်း နိုင်ခဲ့တယ်၊ ယိုးဒယားဝင်လည်း နိုင်ခဲ့တာပဲလေ။

[Music ခပ်မြန်မြန် ပြောင်းပါမည်။ စကားပြောနှုန်းကို နည်းနည်း အားပါးတရ ပြောပါ]

ဒါပေမယ့်... အင်္ဂလိပ် ဝင်လာတဲ့ အချိန်မှာတော့ ပွဲက ပြောင်းသွားတယ်။

တကယ်တော့ အင်္ဂလိပ်က ဗမာပိုင်နက်ထဲကို အလောင်းမင်းတရား လက်ထက်ကတည်းက ဟိုင်းကြီးကျွန်းကနေ စဝင်ဖူးတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်တို့က ပြန်မောင်းထုတ်နိုင်ခဲ့တယ်။ မွန်နယ် ဒဂုံကို ရန်ကုန်လို့ သတ်မှတ်ပြီး အခိုင်အမာ ကာကွယ်ထားနိုင်ခဲ့တယ်။

ဒါပေမယ့် အင်္ဂလိပ်က ဉာဏ်များတယ်။ သူက အိန္ဒိယ တစ်နိုင်ငံလုံးကို အရင်သိမ်းပြီးမှ ဗမာပြည်ကို အိန္ဒိယဘက်ကနေ ရခိုင်ကို စဝင်တာဗျ။ အဲဒီကနေ တဖြည်းဖြည်းချင်း မွန်ဒေသ၊ အောက်မြန်မာပြည်ကို စမြိုတယ်။ နောက်ဆုံး ၁၈၈၆ ရောက်မှ မန္တလေးကို သိမ်းတာ။ တွက်ကြည့်လိုက်ရင် ဗမာပြည်မကြီးကို သူတို့ သိမ်းပိုက်အုပ်ချုပ်နိုင်ခဲ့တာဟာ နှစ်ပေါင်း ၅၀ ကျော်လေးပဲ ရှိတာပါ။

တကယ်တော့ နေမဝင် အင်ပါယာကြီး ဆိုတဲ့ အင်္ဂလိပ်ဟာ အမေရိကန်၊ ကနေဒါ၊ သြစတြေးလျ အပါအဝင် ကမ္ဘာ့နိုင်ငံပေါင်းများစွာကို သိမ်းပိုက်ခဲ့တုန်းက သိပ်အိန္ဒြေ မပျက်ခဲ့ဘူး။ လွယ်လွယ်ကူကူပဲ ရခဲ့တာ။ ဒါပေမယ့် မြန်မာပြည်ကို မန္တလေးကနေ စသိမ်းပြီးကတည်းက တောက်လျှောက်ကို ပွဲပျက်ခဲ့တာဗျ။ ဒါဟာ သူတို့ကိုယ်တိုင် မှတ်တမ်းတင်ထားတဲ့ သမိုင်းတွေပါ။

၁၉၀၀ ပြည့်နှစ်လောက်အထိ ကျွန်တော်တို့ မြန်မာတွေက လက်နက်စွဲကိုင်ပြီး တော်လှန်နေကြတုန်းပဲ။ ၁၉၀၆ ကျတော့ YMBA တို့လို အသင်းအဖွဲ့တွေ တည်ထောင်လာပြီး နိုင်ငံရေးအသိတွေ နိုးကြားလာတယ်။ ၁၉၂၀ မှာ GCBA နဲ့ ကျောင်းသားသမဂ္ဂတွေက နိုင်ငံရေးတိုက်ပွဲတွေ စတင်ဖော်ဆောင်လာတယ်။ ပညာတတ် ဥပဒေသမားတွေက အင်္ဂလန်အထိ သွားပြီး အခွင့်အရေးတွေ တောင်းဆိုကြတယ်။

၁၉၃၆ လောက် ရောက်တော့ "တို့ဗမာအစည်းအရုံး" ပေါ်လာတယ်။ နိုင်ငံရေး အရှိန်အဟုန်က တအားကို ကောင်းလာပြီ။ ကျောင်းသား၊ အလုပ်သမား၊ လယ်သမား၊ စာပေ၊ ဂီတနယ်ပယ်က လူတွေပါ ပြင်းပြင်းထန်ထန် တိုက်ပွဲဝင်လာကြတယ်။ ၁၉၃၈ အထွေထွေသပိတ်ကြီးဆိုတာ သမိုင်းမှာ အထင်အရှားပဲလေ။

၁၉၃၉ ကျတော့ ဒုတိယကမ္ဘာစစ်ကြီး စဖြစ်ပြီ။ ဥရောပမှာ စစ်မီးတောက်နေသလို ဗမာပြည်မှာလည်း နိုင်ငံရေးက လုံးဝ မငြိမ်တော့ဘူး။ ၁၉၄၁ မှာ ဂျပန်နဲ့အတူ BIA (ဗမာ့လွတ်လပ်ရေး တပ်မတော်) ဝင်လာတော့ အင်္ဂလိပ်တွေ ပြေးရတော့တာပဲ။

၁၉၄၅ မှာ ဂျပန် လက်နက်ချမှ အင်္ဂလိပ်တွေ ပြန်ဝင်လာပေမယ့်.. အရင်လို အုပ်ချုပ်လို့ မရတော့ဘူး။ ဗမာပြည်က လုံးဝကို ကိုင်တွယ်လို့ မရအောင် ပူလောင်နေပြီ။ မဟာမိတ်တွေကြားမှာလည်း အခြေအနေက ရှုပ်ထွေးလာတော့ နောက်ဆုံး အင်္ဂလိပ်တွေ ခွာစစ်ဆင်ရတော့တာပါပဲ။ အင်္ဂလန်ကို ရသမျှ သယ်တဲ့ အလုပ်ပဲ လုပ်နိုင်တော့တယ်။ အဲဒီလိုနဲ့ ၁၉၄၈ မှာ လွတ်လပ်ရေး ပေးခဲ့ရတာ ဖြစ်ပါတယ်။

စဉ်းစားကြည့်ဗျာ... ရန်ကုန် တစ်မြို့တည်းကိုတောင် ကောင်းကောင်း အုပ်ချုပ်ခွင့် ရခဲ့ပေမယ့် ဗမာလူမိုက်ပေါင်းစုံက အင်္ဂလိပ်ပုလိပ်တွေကို တော်တော်လေး ဒုက္ခပေးခဲ့တာ။ ဗမာတွေဟာ ကမ္ဘာမကျေဘူး ဆိုတာကို ပြသခဲ့လို့ အင်္ဂလိပ်ဘုရင်မကြီး အနေနဲ့ သမိုင်းတစ်လျှောက် ဂုဏ်ငယ်ခဲ့ရတာ ကျွန်တော်တို့ မြန်မာတွေကြောင့်လို့ ပြောရင်လည်း မမှားပါဘူး။

[Music ကို နည်းနည်း သံစဉ်နှေးနှေး၊ ခံစားမှုပါပါလေး ပြောင်းပေးပါ]

ဒီနေရာမှာ ကျွန်တော်တို့ဘက်က ပြန်ကြည့်ရင်... ကိုယ့်ရဲ့ အချုပ်အခြာအာဏာ ဆုံးရှုံးခဲ့ရတယ်။ ဘုရင် နန်းချခံရတယ်။ နိုင်ငံသားတွေ အသက်သွေးချွေးတွေ အများကြီး ပေးဆပ်ခဲ့ရတယ်။ ဒါဟာ တကယ်ကို နာကျင်စရာကောင်းတဲ့ အဆိုးတရားတွေပါ။

ဒါပေမယ့်... အစက ကျွန်တော် ပြောခဲ့သလိုပေါ့ဗျာ။ အဲဒီ "အဆိုးထဲမှာ အကောင်း" တစ်ခု ရှိခဲ့တယ်။

ဘာလဲသိလား?

"တစ်နိုင်ငံလုံး ကျွန်ဖြစ်သွားလို့၊ ကျွန်တော်တို့ တိုင်းပြည်ကို တစ်နိုင်ငံလုံး အတိုင်းအတာနဲ့ ပြန်ရခဲ့တာပါပဲ။"

တကယ်လို့သာဗျာ... ကျွန်တော်တို့ တိုင်းပြည်ဟာ တစ်ပိုင်းတစ်စသာ ကျွန်ဖြစ်ခဲ့မယ်ဆိုရင်... အဲဒီ တိုင်းရင်းသား နယ်မြေတွေဟာ အခုချိန်မှာ တရုတ် လက်အောက်၊ ဒါမှမဟုတ် အိန္ဒိယ လက်အောက်ကို ရောက်သွားလောက်ပြီ။

နောက်ထပ် ကံကောင်းတဲ့ အချက်က အင်္ဂလိပ်ဟာ တရုတ်နဲ့ စစ်ဖြစ်တဲ့အခါမှာ အင်္ဂလိပ်က နိုင်ခဲ့တယ်။ အဲဒီအတွက် နယ်နိမိတ် စာချုပ် ချုပ်တဲ့အခါမှာ တိုင်းရင်းသား နယ်မြေတွေဟာ မြန်မာပိုင်နက်ထဲမှာ ဆက်ပြီး တည်ရှိနေခဲ့တယ်။ စစ်လျော်ကြေးလိုမျိုး နယ်မြေတချို့ ပါသွားတာတွေ ရှိပေမယ့် တော်သေးတယ်လို့ ပြောရမှာပဲ။

တကယ်လို့သာ... အဲဒီအချိန်က တရုတ်ကသာ အင်္ဂလိပ်ကို စစ်နိုင်ခဲ့မယ် ဆိုရင် စဉ်းစားကြည့်ပါ။ ကချင်ပြည်နယ်က မေခနဲ့ မလိခ မြစ်ကြားက မြေတွေ... အင်ဂျန်းယန်၊ ဆော့လော်၊ ခေါင်လန်ဖူး စတဲ့ ကချင်၊ ရဝမ်၊ လီဆူ ညီအစ်ကိုတွေ ပိုင်တဲ့ မြေတွေဟာ အခုဆို တရုတ်ပိုင် ဖြစ်သွားလောက်ပြီ။

ရှမ်းပြည်နယ်ကြီး တစ်ခုလုံး ထိုင်ဝမ်လို သီးခြား ဖြစ်မသွားတာဟာ၊ တရုတ် လက်အောက် မရောက်သွားတာဟာ... ကျွန်တော်တို့ ဗမာတွေနဲ့ တိုင်းရင်းသားတွေရဲ့ အတိတ်က စစ်ရေးစွမ်းရည်တွေ၊ သွေးစည်းခဲ့မှုတွေကြောင့်လို့ ဆိုရင်လည်း မမှားပါဘူးဗျာ။

[အဆုံးသတ် နိဂုံးပိုင်း - လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောပါ]

ဒါဟာ အဆိုးထဲက အကောင်းပါပဲ။

သမိုင်းဆိုတာ အမြဲတမ်း ဖြောင့်တန်းမနေပါဘူး။ အနိမ့်အမြင့်၊ အတက်အကျ ဆိုတာ ရှိပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အဲဒီ သမိုင်းကြောင်းတွေထဲကနေ ကျွန်တော်တို့ ရလိုက်တဲ့ သင်ခန်းစာက ဘာလဲ?

ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဘိုးဘွားတွေဟာ... သူတို့ ခေတ်၊ သူတို့ အခါမှာ တိုင်းပြည်ကို သူတို့ တတ်နိုင်သမျှ အကောင်းဆုံး ကာကွယ်သွားခဲ့ကြတယ်။ အသက်တွေ၊ သွေးတွေ ချွေးတွေ ရင်းပြီး ဒီမြေ၊ ဒီရေကို ကျွန်တော်တို့ လက်ထက်အထိ လက်ဆင့်ကမ်း ပေးခဲ့ကြတယ်။ ဧရာဝတီကို သဘာဝခံတပ် လုပ်ခဲ့သလို၊ စိတ်ဝမ်းကွဲပြားမှုတွေကို ဖယ်ထားပြီး ပြည်ပရန်ဆိုရင် လက်တွဲ တွန်းလှန်ခဲ့ကြတယ်။

အခု ခေတ်မှာရော... ကျွန်တော်တို့ ဘာတွေ လုပ်နေကြလဲ။ ကျွန်တော်တို့ ရင်ဘတ်ထဲမှာ၊ နှလုံးသားထဲမှာ တိုင်းပြည်အတွက် ဘယ်လို စိတ်ဓာတ်တွေ ကိန်းအောင်းနေပြီလဲ။ ကိုယ့်သမိုင်းကို ကိုယ်ပြန်သိမှ၊ ကိုယ့်အဖိုးအခါက ဘယ်လို အခက်အခဲတွေ ကြားကနေ ဒီနိုင်ငံကို တည်ဆောက်ခဲ့လဲ ဆိုတာကို နားလည်မှ... ကျွန်တော်တို့ ရှေ့ဆက်ရမယ့် အနာဂတ် လမ်းကြောင်းက ရှင်းလင်းပြတ်သားလာမှာ ဖြစ်ပါတယ်။

အဆိုးတွေ ကြုံလာတိုင်း အရှုံးမပေးဘဲ... အဲဒီ အဆိုးထဲက အကောင်းကို ရှာဖွေပြီး ခွန်အားယူနိုင်ကြပါစေလို့ ဆန္ဒပြုရင်း... ဒီနေ့ အစီအစဉ်လေးကို ဒီနေရာမှာပဲ ရပ်နားခွင့်ပြုပါဗျာ။

အချိန်ပေးပြီး နားထောင်ပေးတဲ့ သူငယ်ချင်း မိတ်ဆွေ အားလုံးကို ကျေးဇူးအထူးတင်ပါတယ်။ နောက်ထပ် စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းတဲ့ အကြောင်းအရာတွေနဲ့ ပြန်လာခဲ့ပါဦးမယ်။ အားလုံးပဲ သာယာသော နေ့လေး တစ်နေ့ကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်ကြပါစေ ခင်ဗျာ။

[Out

ro Music တဖြည်းဖြည်း ကျယ်လာပြီး Fade out လုပ်ပါ]