🔹လူတစ်ယောက်အတွက် တိုင်းပြည်ကို စတေးနေကြပြီလား? (သို့မဟုတ်) 

သန်းနဲ့ချီတဲ့ ပြည်သူတွေရဲ့ ဘဝနဲ့ အကျဉ်းကျနေတဲ့ လူတစ်ယောက် - ဘယ်အရာက ပိုအရေးကြီးလဲ?

မင်္ဂလာပါ မိတ်ဆွေတို့။ ဒီနေ့ ကျွန်တော်တို့တွေ အေးအေးဆေးဆေး၊ ဒါပေမယ့် သေချာလေး တွေးကြည့်ရမယ့် စကားလေးတချို့ ပြောကြရအောင်ဗျာ။

ဒီဗီဒီယိုလေးကို ကြည့်နေတဲ့ မိတ်ဆွေ... တို့အနေနဲ့ "လူတစ်ယောက်ရဲ့ တန်ဖိုး" ကို ဘယ်လို ပေတံမျိုးနဲ့ တိုင်းတာလေ့ရှိပါသလဲ။ ရာထူးလား၊ ဩဇာတိက္ကမလား၊ ဒါမှမဟုတ် သူပေးဆပ်ခဲ့ဖူးတယ်ဆိုတဲ့ အတိတ်က ပုံရိပ်တွေလား။

ကမ္ဘာ့သမိုင်းကို ခဏလောက် လှန်ကြည့်ရအောင်ဗျာ။ ၂၀ ရာစု အစောပိုင်း ကာလတွေကို ပြန်ကြည့်ရင် နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံ၊ လူမျိုးတစ်မျိုးဟာ အကျပ်အတည်းတွေနဲ့ ရင်ဆိုင်ရပြီဆိုတာနဲ့ "ကယ်တင်ရှင်" တစ်ယောက်ကို မျှော်လင့်တတ်ကြတယ်။ ဂျာမနီမှာပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ အီတလီမှာပဲ ဖြစ်ဖြစ်... လူထုကြီးဟာ မျှော်လင့်ချက်မဲ့လာတဲ့အခါ လူတစ်ယောက်တည်းကို လိုအပ်တာထက်ပိုပြီး ယုံကြည်လိုက်ကြတယ်။ ကိုးကွယ်လိုက်ကြတယ်။ အဲ့ဒီ ယုံကြည်မှုလွန်ကဲသွားတဲ့အခါ ဘာဖြစ်သွားလဲဆိုတော့ "သူမှားလည်း အမှန်ပဲ၊ သူလုပ်သမျှ အကုန်ကောင်းတယ်" ဆိုတဲ့ အကန်းယုံ ယုံကြည်မှုမျိုး ဖြစ်သွားတယ်။ ရလဒ်ကတော့ သမိုင်းမှာ အထင်အရှားပါပဲ။ အဲ့ဒီလို ကယ်တင်ရှင်ကို မျက်လုံးစုံမှိတ်ယုံခဲ့တဲ့ နိုင်ငံတွေဟာ ပြာပုံဘဝကို ရောက်ခဲ့ရတယ်။ လူသန်းပေါင်းများစွာ အသက်တွေ၊ အိုးအိမ်တွေ စတေးခဲ့ရတယ်။

[ခေတ္တရပ်ပါ - သက်ပြင်းချပြီး တည်ငြိမ်သောလေသံဖြင့် ဆက်ပါ]

အခု... ကျွန်တော်တို့ နိုင်ငံရဲ့ လက်ရှိ အခြေအနေကို လက်တွေ့ကျကျ ကြည့်ရအောင်ဗျာ။

လူတစ်ယောက်ကို လိုအပ်တာထက်ပိုပြီး ယုံကြည်ကိုးကွယ်ခဲ့ကြတဲ့ လူအုပ်စုကြီးတစ်စုရဲ့ ဆောင်ရွက်မှုရလဒ်ဟာ ဒီနေ့ ဘယ်ကို ရောက်သွားပြီလဲ။ ကျနော်တို့ အပါအဝင် သန်းဂဏန်းပမာဏရှိတဲ့ လူဦးရေ အများစုကြီးဟာ စုတ်ပြတ်သပ်တဲ့ စစ်ဘေးရှောင်ဘဝတွေကို ရောက်သွားခဲ့ပြီ။ ကိုယ့်အိမ်၊ ကိုယ့်ရာ၊ ကိုယ့်အလုပ်အကိုင်၊ ကိုယ့်အနာဂတ် အားလုံးကို ထားခဲ့ပြီး မနက်ဖြန် ဘာစားရမလဲ၊ သန်ဘက်ခါ ဘယ်ကို ပြေးရမလဲ ဆိုတာကိုပဲ တွေးနေရတဲ့ အခြေအနေဆီ တွန်းပို့ခံလိုက်ရပြီ။

ဒါပေမယ့်... အရမ်း အံ့သြဖို့ကောင်းပြီး၊ အရမ်းလည်း ရင်နာဖို့ကောင်းတဲ့ အချက်တစ်ချက် ရှိတယ်။

ကျွန်တော်တို့ နိုင်ငံမှာ လက်ရှိ အချိန်ထိ နေစရာမရှိ၊ စားစရာမရှိ ဆင်းရဲဒုက္ခ‌ေရာက်နေတဲ့ လူဦးရေဟာ သန်းနဲ့ချီပြီး ရှိနေပါတယ်။ အဲ့ဒီ သန်းနဲ့ချီတဲ့ လူတွေရဲ့ ငိုကြွေးသံ၊ အဲ့ဒီလူတွေရဲ့ ဒုက္ခတွေသောကတွေ၊ အဲ့ဒီလူတွေရဲ့ ခက်ခဲကြမ်းတမ်းတဲ့ နေ့စဉ်ဘဝတွေကို ကျနော်တို့ လူ့အဖွဲ့အစည်းကြီးက ရှိနေမှန်းတောင် မသိကြဘူး မသိချင်ယောင် ဆောင်နေကြတာလည်း ဖြစ်ချင်ဖြစ်မှာပါ။ တချို့ကလည်း တကယ်ကို မသိကြတာပါ။

ဒါပေမယ့်... တစ်ဖက်မှာကျတော့ အဂတိမှုတွေ သူခိုးမှုတွေနဲ့ အကျဉ်းချခံထားရတဲ့ လူပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်ကိုတော့ နေ့တိုင်းနီးပါး သတိရတမ်းတနေကြတယ်။ နေ့တိုင်း ဆုတောင်းပေးနေကြတယ်။ လွမ်းဆွတ်နေကြတယ်။

[ခေတ္တရပ်ပါ - ကင်မရာ (သို့) ကြည့်ရှုသူကို တည့်တည့်ကြည့်သည့်ဟန်ဖြင့် ဖြည်းဖြည်းချင်းပြောပါ]

မိတ်ဆွေတို့... ဒီနေရာမှာ သာမန် သင်္ချာနည်းလေးနဲ့ပဲ ညီမျှခြင်းချ ကြည့်ရအောင်ဗျာ။

တစ်ဖက်မှာက အနာဂတ်တွေ ပျောက်ဆုံး၊ ဘဝတွေ ပျက်စီး၊ ထမင်းတစ်နပ်အတွက် အသက်လုနေရတဲ့ လူ "တစ်သန်း"။

နောက်တစ်ဖက်မှာက ထောင်ကျနေတဲ့ လူ "တစ်ယောက်"။

လူတစ်ယောက် နဲ့ လူတစ်သန်း... ဘယ်လိုမှ ညီမျှခြင်းချလို့ မရဘူးဆိုတာ သာမန် စဉ်းစားဉာဏ်ရှိသူတိုင်း သိပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်တို့ လူ့အဖွဲ့အစည်းမှာ အဲ့ဒီ "လူတစ်ယောက်" ရဲ့ လွတ်မြောက်ရေး၊ အဲ့ဒီ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ပုံရိပ်က သန်းနဲ့ချီတဲ့ ပြည်သူတွေရဲ့ အသက်အိုးအိမ်စည်းစိမ်ထက် ပိုအရေးကြီးနေသလားလို့ မေးစရာ ဖြစ်လာတယ်။

လူတစ်ယောက်ကို ချစ်လို့ရပါတယ်။ လေးစားလို့ရပါတယ်။ သနားလို့ရပါတယ်။ ဒါပေမယ့် နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံ၊ လူမျိုးတစ်မျိုးရဲ့ ရှင်သန်တည်ရှိမှုနဲ့ လဲလှယ်ပြီး ကိုးကွယ်ဖို့တော့ မသင့်ပါဘူး။

အခုဆိုရင် အဲ့ဒီ တစ်ဦးတစ်ယောက်အတွက်ဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်အောက်မှာ တိုင်းပြည်ကြီး တစ်ခုလုံးကို "အလုံးစုံပျက်စီးရေး" ဆိုတဲ့ လမ်းကြောင်းဆီကို အတင်းအဓမ္မ တွန်းပို့နေကြတယ်။ 

ကိုယ်တိုင် ပြည်ပမှာ လုံခြုံစွာနေထိုင်ရင်း၊စစ်ပွဲတွေတိုက်ပွဲတွေနဲ့ ခပ်ဝေးဝေးကနေ ကြည့်ရင်း "မီးကုန်ယမ်းကုန် ချကြ၊ အကုန်ဖျက်ဆီးကြ" တော်လှန်က ပုန်ကန်ကြလို့ လှုံ့ဆော်နေကြတဲ့သူတွေ အများကြီး ရှိ‌ေနတယ်။ သူတို့ရဲ့ စကားတွေကြားမှာ၊ သူတို့ရဲ့ လှုံ့ဆော်မှုတွေကြားမှာ တကယ်တမ်း မြေပြင်မှာ သေဆုံးနေရတာ၊ ဒုက္ခရောက်နေကြရတာ၊ အိမ်ရာမဲ့ဖြစ်နေရတာက အဲ့ဒီ သန်းနဲ့ချီတဲ့ အောက်ခြေက သာမန်ပြည်သူတွေပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

ဒီနေရာမှာ အရေးကြီးတာ တစ်ခုရှိပါတယ် ။ 

နိုင်ငံရေးဆိုတာ ပြည်သူတွေရဲ့ ဘဝတွေ ကောင်းစားဖို့၊ နိုင်ငံကြီး တိုးတက်ဖို့ လုပ်ရတာပါ။ လူတစ်ယောက်တည်းကို ကယ်တင်ဖို့အတွက် တိုင်းပြည်ကို တော်လှန်ပုန်ကန် ဖျက်ဆီးရတဲ့ အလုပ်မျိုးဟာ နိုင်ငံရေး အလုပ် မဟုတ်ပါဘူး။ အဲ့ဒါဟာ အစွန်းရောက်တဲ့ ကိုးကွယ်ယုံကြည်မှုသက်သက်ပါပဲ။

[လေသံကို နည်းနည်းလျှော့လိုက်ပါ - ပိုပြီး ရင်းနှီးတဲ့၊ သတိပေးတဲ့ လေသံမျိုး]

ကျွန်တော်တို့တွေ သတိပြုကြဖို့ လိုအပ်နေပါပြီ မိတ်ဆွေတို့။

"သူမပါရင် မဖြစ်ဘူး"၊ "စုမှ စုပဲ" ဆိုတဲ့ စိတ်ကူးယဉ် အိပ်မက်တွေထဲကနေ နိုးထကြဖို့ အချိန်တန်ပါပြီ။ လူတစ်ယောက်ကို မျှော်လင့်ရင်းနဲ့ ကိုယ့်ဘေးနားက သေဆုံးပျက်စီးနေတဲ့ မိသားစုတွေ၊ ညီအစ်ကို မောင်နှမတွေကို လျစ်လျူရှုထားမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ဟာ လူသားဆန်မှု ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ လူ့အဖွဲ့အစည်း တစ်ခု ဖြစ်သွားပါလိမ့်မယ်။

အလုံးစုံပျက်စီးရေး ဆိုတာ ပြောရတာ လွယ်ပါတယ်။ "ဘာမှ မကျန်ရင်နေပါစေ၊ အစကနေ ပြန်စမယ်" ဆိုတဲ့ စကားက ရုပ်ရှင်ထဲမှာပဲ လှတာပါ။ တကယ့် လက်တွေ့ဘဝမှာ အလုံးစုံပျက်စီးသွားတဲ့အခါ ပြန်တည်ဆောက်ဖို့ဆိုတာ ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ အချိန်ယူရပါတယ်။ အဲ့ဒီ ဆယ်စုနှစ်တွေကြားထဲမှာ စတေးခံလိုက်ရမှာက ခင်ဗျားတို့၊ ကျနော်တို့ရဲ့ လူငယ်လူရွယ်တွေ၊ မျိုးဆက်သစ်တွေရဲ့ အနာဂတ်တွေပါပဲ။

"...အဲ့ဒီ ဆယ်စုနှစ်တွေကြားထဲမှာ စတေးခံလိုက်ရမှာက ခင်ဗျားတို့၊ ကျနော်တို့ရဲ့ လူငယ်လူရွယ်တွေ၊ မျိုးဆက်သစ်တွေရဲ့ အနာဂတ်တွေပါပဲ။

ဒီနေရာမှာ ကျွန်တော်တို့ သေသေချာချာ သတိထားရမယ့် အန္တရာယ်ကြီးတစ်ခု ရှိနေပါတယ်။ 

အဲဒါကတော့ "ပါတီစွဲ" နဲ့ "ပုဂ္ဂိုလ်စွဲ" ဆိုတဲ့ ရောဂါဆိုးကြီးပါပဲ။ မိတ်ဆွေတို့ စဉ်းစားကြည့်ပါ... နိုင်ငံရေးပါတီတစ်ခု၊ ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက် ဆိုတာ တိုင်းပြည်ဆိုတဲ့ အိမ်ကြီးထဲက အခန်းတစ်ခန်း၊ ပရိဘောဂတစ်ခု သက်သက်ပါပဲ။ 

ကိုယ်ချစ်တဲ့ ခေါင်းဆောင် လွတ်မြောက်ဖို့၊ ကိုယ်အားပေးတဲ့ ပါတီ နေရာပြန်ရဖို့ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့ တစ်အိမ်လုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်မယ်ဆိုရင် အဲဒီအိမ်ကြီး ပြာကျသွားတဲ့အခါ ခင်ဗျားတို့ ကျနော်တို့အားလုံး နေစရာမဲ့သွားမှာပါ။

အခုတောင် အတော်လေး နေရာမဲ့နေ‌ကြပါပြီ ၊ ကချင်ပြည်နယ်ဘက်လည်း ဗမာတွေ သွားလို့မရ ၊ ရခိုင်ပြည်နယ်ကိုလည်း သွားလည်လို့မရ ချင်း ဝ ကိုးကန့် ပလောင် ဒေသတွေဆို ပိုဆိုးပေါ့ ဗျာ ဒါတွေဟာ ကျနော်တို့အတွက် ပြည်တွင်းထဲမှာပဲ နေရာ‌မဲ့လာစေတာပါပဲ 

 ပါတီတစ်ခုကို အထင်ကြီးလို့ရတယ်၊ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်ကို လေးစားလို့ရပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် အဲဒီအစွဲတွေက တိုင်းပြည်ကို ဖျက်ဆီးပစ်တဲ့အထိ၊ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ လူ့အဖွဲ့အစည်းကြီး ပြိုကွဲသွားစေတဲ့အထိတော့ လုံးဝ အရောက်မခံသင့်ဘူးဆိုတာ အထူးသတိပြုရမယ့် အချိန်ရောက်နေပါပြီ။

ဒါကြောင့် "ငါ့ပါတီ မဟုတ်ရင် ဖျက်ဆီမယ်၊ ငါ့လူ မဟုတ်ရင် သူပုန်လုပ်မယ်" ဆိုတဲ့ အစွန်းရောက်တဲ့ အတွေးအခေါ်တွေကို ဖယ်ရှားပြီး ပကတိအရှိတရားကို အသိရှိရှိ မျက်လုံးဖွင့် ကြည့်ကြဖို့ လိုနေပါပြီ။ နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံရဲ့ အနာဂတ်ဆိုတာ လူတစ်ယောက်တည်းရဲ့ နာမည်နဲ့ မရသလို၊ ပါတီတစ်ခုတည်းရဲ့ အလံအောက်မှာလည်း တည်ဆောက်လို့ မရပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ ရင်ဆိုင်နေရတဲ့ အကျပ်အတည်းတွေကနေ လွတ်မြောက်ဖို့ဆိုရင် ပုဂ္ဂိုလ်ရေးကိုးကွယ်မှုတွေကို ဘေးဖယ်ထားပြီး၊ အခုလက်ရှိ မြေပြင်မှာ အတိဒုက္ခရောက်နေကြတဲ့ သန်းနဲ့ချီတဲ့ ပြည်သူတွေရဲ့ မျက်နှာကိုပဲ ကြည့်ကြရပါတော့မယ်။ တိုင်းပြည်ကို ပါတီစွဲ၊ ပုဂ္ဂိုလ်စွဲတွေနဲ့ ဆက်ပြီး မဖျက်ဆီးကြဖို့၊ အမုန်းတရားတွေနဲ့ အရင်းတည်ပြီး တိုင်းပြည်ရဲ့ အနာဂတ်ကို ထပ်မလောင်းကြေးထပ်ဖို့ ကျွန်တော်တို့အားလုံးမှာ တာဝန်ရှိနေပါတယ်။

[နိဂုံးချုပ် - လေးနက်တည်ငြိမ်စွာဖြင့်]

ဒီဗီဒီယိုလေးကို အဆုံးသတ်လိုက်တဲ့ အချိန်... မိတ်ဆွေတို့ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ မေးခွန်းတစ်ခုပဲ ချန်ရစ်ခဲ့ချင်ပါတယ်။

မိတ်ဆွေတို့ချစ်တဲ့ လူတစ်ယောက်တည်းရဲ့ ပုံရိပ်နဲ့...

မနက်ဖြန် ဘာပြေးရမယ်မှန်းမသိ ဒုက္ခတွေ့နေတဲ့၊ စစ်ဘေးရှောင်နေရတဲ့ ပြည်သူ သန်းပေါင်းများစွာရဲ့ အသက်...

ဘယ်အရာက တိုင်းပြည်အတွက် တကယ့်ကို အရေးကြီးဆုံးလဲ။

ကျွန်တော်တို့ဟာ လူတစ်ယောက်တည်းကို ကယ်တင်ဖို့ ကြိုးစားရင်း တစ်တိုင်းပြည်လုံးကို အမြစ်ကနေ တူးပြီးဖျက်ဆီးနေကြတာလား။

ဒီည အိပ်ရာဝင်ရင်... ခေါင်းပေါ်လက်တင်ပြီး အေးအေးဆေးဆေးလေး စဉ်းစားကြည့်စေချင်ပါတယ်။ ယုံကြည်ချက်ဆိုတာ မျက်လုံးပွင့်နေဖို့ အသိဉာဏ်တွေ ဖွင့်ထားဖို့ လိုပါတယ်။ အကန်းယုံ ယုံကြည်လိုက်တဲ့အခါ ဆုံးရှုံးသွားမယ့် အရာတွေက ကျွန်တော်တို့ တွေးထားတာထက် အများကြီး ပိုကြီးမားနေလို့ပါပဲ။

အားလုံးပဲ အသိတရားနဲ့ ယှဉ်တဲ့ မှန်ကန်တဲ့ ရွေးချယ်မှုတွေ လုပ်နိုင်ကြပါစေလို့ ဆန္ဒပြုရင်း... ကျွန်တော့်ရဲ့ စကားဝိုင်းလေးကို ဒီမှာပဲ ရပ်

နားခွင့်ပြုပါ။

ကြည့်ရှုပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။