ခေါင်းစဉ် - "ဖြောင့်မတ်ခြင်း၏ အကွယ်မှ တာဝန်ယူမှုနှင့် နိုင်ငံရေးအကျင့်စာရိတ္တ"

ကြာချိန် - ခန့်မှန်းခြေ ၂၅ မိနစ်

တင်ဆက်ပုံစံ - တည်ငြိမ်၊ ပြတ်သား၊ မိတ်ဆွေတစ်ဦးကဲ့သို့ ရင်းနှီးစွာ ပွင့်လင်းစွာ ပြောကြားခြင်း

[00:00 – 03:00] နိဒါန်း - မှန်ကန်သော အခြေခံနှင့် လွဲမှားနေသော လမ်းကြောင်း

မင်္ဂလာပါ မိတ်ဆွေတို့…။

ဒီနေ့ ကျွန်တော်တို့ စကားပြောကြမယ့် အကြောင်းအရာဟာ နည်းနည်းတော့ လေးနက်ပါလိမ့်မယ်။ သို့သော်လည်း ဒါဟာ ကျွန်တော်တို့ ပတ်ဝန်းကျင်၊ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ လူ့အဖွဲ့အစည်းနဲ့ ကျွန်တော်တို့ တိုင်းပြည်ရဲ့ အနာဂတ်အတွက် မဖြစ်မနေ သုံးသပ်ရမယ့် အကြောင်းအရာတစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။

အားမနာတမ်း ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင်… "အာဏာရှင်စနစ်ကို မကြိုက်ဘူး၊ အာဏာရှင်ဆန်တဲ့ လုပ်ရပ်တွေ၊ အပြုအမူတွေကို မလိုလားဘူး" ဆိုတာ မည်သူမျှ ငြင်းပယ်လို့မရတဲ့၊ အလွန်ကို ဖြောင့်မတ် မှန်ကန်တဲ့ အမှန်တရားတစ်ခုပါ။ ဒါဟာ စာရိတ္တဆိုင်ရာ မြင့်မားမှုရဲ့ အုတ်မြစ်တစ်ခုလည်း ဖြစ်ပါတယ်။

ပြဿနာက ဒီနေရာမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ပြဿနာက ဘယ်နေရာမှာ စတာလဲဆိုတော့… ဒီ "ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်မှု" ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို မဏ္ဍိုင်ပြုပြီး၊ မိမိရဲ့ လူမှုအရင်းအနှီး (Social Capital)၊ ပုဂ္ဂိုလ်ရေးဩဇာ နဲ့ ကိုယ်ပိုင် အမှတ်တံဆိပ် (Personal Brand) တည်ဆောက်တဲ့ ခေတ်ထဲကို ကျွန်တော်တို့ အားလုံးသက်ဆင်းသွားကြတာပါပဲ။

ကျွန်တော်တို့ သေချာ စဉ်းစားကြည့်ရအောင်ပါ။

"ငါတို့က မတရားတာကို ဆန့်ကျင်နေတာပဲ" ဆိုတဲ့ ဆိုင်းဘုတ်တစ်ခု ချိတ်ဆွဲထားလိုက်ရုံနဲ့ လုပ်ခဲ့သမျှ အမှားတွေ၊ လွဲမှားခဲ့တဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တွေ၊ ခံစားခဲ့ရတဲ့ ဆိုးကျိုးတွေကို အလိုအလျောက် ခွင့်လွှတ်ပိုင်ခွင့် ရသွားသလား?

အဲဒီ ဆိုင်းဘုတ်အောက်မှာ ဝင်နေလိုက်ရုံနဲ့ တာဝန်ယူမှု အားလုံးကနေ လွတ်မြောက်သွားသလား?

အကယ်၍ အဖြေက "ဟုတ်တယ်" ဖြစ်နေပြီဆိုရင်တော့… ဒါဟာ ကျွန်တော်တို့ လူ့အဖွဲ့အစည်းရဲ့ "နိုင်ငံရေး အကျင့်စာရိတ္တ" (Political Morality) စတင် ပျက်ပြားနေပြီဆိုတဲ့ အန္တရာယ်ခေါင်းလောင်းသံပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

[03:00 – 08:00] အပိုင်း (၁) - ရည်ရွယ်ချက်ကောင်း ရုံဖြင့် မလုံလောက်ခြင်း

နိုင်ငံရေးနဲ့ လူမှုရေး အခင်းအကျင်းတိုင်းမှာ ဘက်အသီးသီးက လူတွေဟာ သူတို့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တွေကို "ကောင်းပါတယ်" လို့ ယူဆကြတာချည်းပါပဲ။ မည်သူမျှ "ငါ မကောင်းတာ လုပ်မယ်" ဆိုတဲ့ စိတ္တဇနဲ့ စတင်ကြတာ မဟုတ်ပါဘူး။

ဒါပေမဲ့ နိုင်ငံရေးဆိုတာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ  အေးချမ်းမှုရဖို့ ဆုတောင်းပွဲ လုပ်ရတာမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။ "ရည်ရွယ်ချက် ကောင်းတယ်" ဆိုတဲ့ အချက်တစ်ခုတည်းနဲ့တင် တိုင်းပြည်နဲ့ ပြည်သူ့ဘဝကို တာဝန်ယူလို့ မရပါဘူး။

ကျွန်တော်တို့ ကမ္ဘာ့သမိုင်းကို နည်းနည်းလောက် လှည့်ကြည့်ရအောင်။

၁၈ ရာစုနှောင်းပိုင်း ပြင်သစ်တော်လှန်ရေး (French Revolution) ကို ကြည့်ပါ။  Robespierre (ရော့ဘ်စပီးယား) ဆိုတဲ့ ခေါင်းဆောင်ဟာ သူတိုရဲ့ တော်လှန်ရေးမှာ "သန့်ရှင်းစင်ကြယ်သူ" (The Incorruptible) လို့ နာမည်ကြီးခဲ့ပါတယ်။ သူ့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ဟာ သက်ဦးဆံပိုင် စနစ်ကို ဖြိုဖျက်ပြီး လွတ်လပ်မှု၊ ညီမျှမှုကို တည်ဆောက်ဖို့ပါ။ ရည်ရွယ်ချက်အရ ကြည့်ရင် အလွန်ကို မွန်မြတ်ပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ ဘာဖြစ်ခဲ့သလဲ?

"ငါတို့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ဟာ မှန်ကန်တယ်၊ ငါတို့နားမှာ မတ်တပ်ရပ်တဲ့သူမှန်သမျှ မွန်မြတ်တယ်၊ ငါတို့နဲ့ မတူတဲ့သူမှန်သမျှ သစ္စာဖောက်ဖြစ်တယ်" ဆိုတဲ့ စိတ်ဓာတ်နဲ့ အကြမ်းဖက်မှုတွေ၊ ဂီလိုးတင်း (Guillotine) စက်နဲ့ ခေါင်းဖြတ်သတ်ဖြတ်မှုပေါင်း သောင်းနဲ့ချီ လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြတယ်။ နောက်ဆုံးမှာ ဘာရလဒ် ထွက်လာသလဲဆိုရင်… တော်လှန်ရေးဟာ မိမိကိုယ်မိမိ ပြန်လည်ဝါးမြိုသွားပြီး၊ တိုင်းပြည်ဟာ ဒုက္ခဆင်းရဲမှုထဲ ရောက်သွားကာ နပိုလီယံရဲ့ စစ်အာဏာရှင်စနစ်အောက်ကို ပြန်လည် သက်ဆင်းခဲ့ရပါတယ်။

ဒီသမိုင်းက ကျွန်တော်တို့ကို ဘာသင်ခန်းစာ ပေးသလဲဆိုရင် -

"အကြွင်းမဲ့ မှန်ကန်တယ်လို့ မိမိကိုယ်မိမိ သတ်မှတ်ထားတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တွေဟာ တာဝန်ယူမှုနဲ့ ရလဒ်ကို မကြည့်တော့တဲ့အခါ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အန္တရာယ်အရှိဆုံး အယူအဆ ဖြစ်သွားတတ်တယ်" ဆိုတာပါပဲ။

[08:00 – 13:00] အပိုင်း (၂) - တာဝန်ယူမှုဆိုင်ရာ ကျင့်ဝတ် (Ethics of Responsibility)

ဂျာမန် လူမှုဗေဒပညာရှင်ကြီး Max Weber (မက်စ် ဝီဘာ) က နိုင်ငံရေးကျင့်ဝတ်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး အရေးကြီးတဲ့ ခွဲခြားမှုတစ်ခု လုပ်ခဲ့ဖူးပါတယ်။

သူက ကျင့်ဝတ် (၂) မျိုး ရှိတယ်လို့ ပြောပါတယ်။

၁။ Gesinnungsethik (Ethics of Ultimate Ends - စင်ကြယ်မှုဆိုင်ရာ ကျင့်ဝတ်)

ဒါဟာ "ငါ့ရည်ရွယ်ချက် မှန်ရင် ပြီးတာပဲ၊ ရလဒ် ဘာဖြစ်ဖြစ် ငါနဲ့ မဆိုင်ဘူး" ဆိုတဲ့ သဘောထားမျိုးပါ။

၂။ Verantwortungsethik (Ethics of Responsibility - တာဝန်ယူမှုဆိုင်ရာ ကျင့်ဝတ်)

ဒါကတော့ "ငါ့ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်နဲ့ လမ်းကြောင်း ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာမယ့် အကျိုးဆက်အားလုံးကို ငါ တာဝန်ယူရမယ်၊ ပြည်သူတွေ ဘယ်လောက် ထိခိုက်မလဲဆိုတာ ငါ စဉ်းစားရမယ်" ဆိုတဲ့ သဘောထားပါ။

မိတ်ဆွေတို့… စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စင်ကြယ်မှုကိုပဲ ကိုးကွယ်နေတဲ့သူဟာ ရလဒ်ဆိုးတွေ ထွက်လာရင် "ငါတို့ကတော့ အမှန်တရားဘက်ကပဲ၊ ဘာမှ မတတ်နိုင်ဘူး" လို့ လက်ခါပြတတ်ကြပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ခေါင်းဆောင်မှု၊ စစ်မှန်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရေး အကျင့်စာရိတ္တ ရှိသူကတော့ -

 * ကိုယ်လျှောက်တဲ့ လမ်းကြောင်းကြောင့် လူတွေ ဘယ်လောက် နစ်နာခဲ့သလဲ ကြည့်တတ်ရမယ်။

 * ကိုယ့်ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကြောင့် လူတွေရဲ့ ဘဝ ဘယ်လောက် တိုးတက်လာသလဲ ဒါမှမဟုတ် ပျက်စီးသွားသလဲ ကြည့်ရမယ်။

 * ကိုယ့်ရဲ့ အဖွဲ့အစည်း၊ ကိုယ့်ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုကို ပြည်သူက ပိုပြီး ထောက်ခံလာသလား၊ ပိုပြီး ပျက်ဆီးဆုတ်ယုတ် သွားသလားဆိုတာကို ငြင်းကွယ်မနေဘဲ ကြည့်ရဲရမယ်။

အရေးအကြီးဆုံးကတော့… "ဒီရလဒ်တွေကို ကြည့်ပြီး ကိုယ့်ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်နဲ့ နည်းဗျူဟာတွေကို ပြုပြင်ရဲတဲ့ သတ္တိ ရှိရမယ်" ဆိုတာပါပဲ။

အမှားကို အမှားဟု မရှုမြင်ဘဲ၊ ရလဒ်ဆိုးတွေကို "စနစ်ကြီးရဲ့ အပြစ်" သို့မဟုတ် "အခြေအနေရဲ့ အပြစ်" ဟုချည်း လွှဲချနေမည်ဆိုပါက… ဒါဟာ ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေး မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါဟာ နိုင်ငံရေးအရ တာဝန်မဲ့မှု သက်သက်သာ ဖြစ်ပါတယ်။

[13:00 – 18:00] အပိုင်း (၃) - ပြည်သူလူထုနှင့် ပုဂ္ဂိုလ်ရေး အမှတ်တံဆိပ် (Personal Brand)

ဒီနေရာမှာ ကျွန်တော်တို့ ပိုပြီး သတိထားရမယ့် အချက်တစ်ခု ရှိပါတယ်။

လူအများစု နစ်နာလာတဲ့ လမ်းကြောင်းကို ဘယ်လောက်ကြာကြာ ဆက်လျှောက်ခဲ့သည်ဖြစ်စေ… ကိုယ်လျှောက်နေတဲ့ လမ်းစဉ်ကို လုံးဝ မပြင်ဘဲ "ငါတို့ကသာလျှင် သာလွန် မြင့်မြတ်တယ်၊ ငါတို့ လမ်းစဉ်ကသာလျှင် တိုင်းပြည်ကို အမှန်တကယ် ကယ်တင်နိုင်တယ်" ဆိုတဲ့ အမြင်မျိုးကို အသေဆုပ်ကိုင်ထားရင် ဘာဖြစ်လာသလဲ?

အဲဒီလို အမြင်မျိုး ဆုပ်ကိုင်ထားတဲ့အခါ… မိမိနဲ့ အမြင်မတူတဲ့၊ သို့မဟုတ် ဒီလမ်းကြောင်းရဲ့ ဒဏ်ကို တကယ်ခံနေရလို့ မေးခွန်းထုတ်တဲ့ ပြည်သူလူထုကို "အထက်စီး ကနေ ဝေဖန် ပြစ်တင်တာတွေ" စတင် လုပ်ဆောင်လာကြပါတယ်။

 * "မင်းတို့က အမျိုးမချစ်လို့"

 * "မင်းတို့က သတ္တိမရှိလို့"

 * "မင်းတို့က အမှန်တရားကို မမြင်လို့"

ဒါဟာ ပြည်သူကို မျက်နှာမူတာ မဟုတ်တော့ပါဘူး။ ပြည်သူကို အောက်ငုံ့ကြည့်တာ ဖြစ်ပါတယ်။

ပိုပြီး ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင်… ဒီလို အနေအထားမျိုးဟာ "ကိုယ်ပိုင် အမှတ်တံဆိပ် (Personal Brand) တည်ဆောက်ဖို့ရာ အကောင်းဆုံး ဈေးကွက်ကြီး" သက်သက် ဖြစ်သွားတာပါ။

ဒီနေ့ခေတ် လူမှုကွန်ရက်စာမျက်နှာပေါ်မှာ ပေါ်ပြူလာဖြစ်ဖို့၊ Social Capital ရဖို့၊ Follower များဖို့၊ ပုဂ္ဂိုလ်ရေး ဩဇာတည်ဆောက်ဖို့အတွက် "ပြင်းထန်တဲ့ စကားလုံးတွေ"၊ "အစွန်းရောက်တဲ့ လေယူလေသိမ်းတွေ"၊ "ငါတို့သာ သန့်ရှင်းတယ်" ဆိုတဲ့ ပုံရိပ်တွေကို ရောင်းချရတာ အလွန်လွယ်ကူပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ ဒီဈေးကွက်ထဲမှာ ကုန်ကြမ်းအဖြစ် သုံးခံလိုက်ရတာက ဘာလဲ?

"တိုင်းပြည်ရဲ့ အနာဂတ်နဲ့ ပြည်သူတွေရဲ့ သွေး၊ ချွေး၊ ဘဝတွေ" ဖြစ်ပါတယ်။

အမျိုးသားရေး ဖြစ်စေ၊ တော်လှန်ရေး ဖြစ်စေ၊ ဒီမိုကရေစီရေး ဖြစ်စေ… မည်သည့် နိုင်ငံရေး လှုပ်ရှားမှုမဆို မိမိရဲ့ Personal Branding အတွက် ဈေးကွက်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီဆိုရင်… တိုင်းပြည်ဟာ "မီးခိုးနဲ့ ပြာ" ဖြစ်ကျန်ရစ်ခဲ့ရုံမှတစ်ပါး အခြား မရှိပါဘူး။

[18:00 – 22:00] အပိုင်း (၄) - ဖြောင့်မတ် မှန်ကန်မှု၏ စစ်မှန်သော အဓိပ္ပာယ်

မိတ်ဆွေတို့ ခဏလောက် ငြိမ်ပြီး စဉ်းစားကြည့်ပေးပါ။

စစ်မှန်တဲ့ ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်မှု (True Integrity) ဆိုတာ ဘာလဲ?

တော်လှန်ရေးလို့ အော်ဟစ် ကြွေးကြော်နေတာလား? ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မြင့်မြတ်သူလို့ ကြေညာနေတာလား?

မဟုတ်ပါဘူး။

စစ်မှန်တဲ့ ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်မှု ဆိုတာ "မိမိကိုယ်မိမိ ပြန်လည် ဆန်းစစ်ရဲခြင်း" (Self-Reflection) နဲ့ "ရလဒ်များအတွက် တာဝန်ယူရဲခြင်း" (Accountability) ဖြစ်ပါတယ်။

သမိုင်းမှာ အကြီးမားဆုံးသော အပြောင်းအလဲတွေကို ဆောင်ကြဉ်းခဲ့တဲ့ ခေါင်းဆောင်တွေကို ကြည့်ပါ။

အိန္ဒိယနိုင်ငံရဲ့ လွတ်လပ်ရေးခေါင်းဆောင် မဟတ္တမ ဂန္ဒီ (Mahatma Gandhi) ကို ကြည့်ပါ။

၁၉၂၂ ခုနှစ်မှာ သူဦးဆောင်တဲ့ ဆန္ဒပြမှုတွေက အကြမ်းဖက်မှုဘက်ကို ကူးပြောင်းသွားတဲ့အခါ၊ သူ့ရဲ့ အမျိုးသားရေး လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုလုံးကို ခဏ ရပ်ဆိုင်းလိုက်ပါတယ်။ သူ့ရဲ့ နောက်လိုက်တွေ၊ ပါတီဝင်တွေက သူ့ကို ဝေဖန်ကြတယ်၊ ပြစ်တင်ကြတယ်။

ဒါပေမဲ့ ဂန္ဒီ ဘာပြောခဲ့သလဲ?

"ငါ့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဘယ်လောက်ပဲ မှန်ကန်ပါစေ၊ ငါ့ရဲ့ နည်းလမ်းနဲ့ လမ်းကြောင်းကြောင့် ပြည်သူတွေ အန္တရာယ်ဖြစ်ပြီး အကြမ်းဖက်မှုထဲ ရောက်သွားရင် ဒါဟာ ငါ့ရဲ့ အမှားပဲ။ ငါ နည်းဗျူဟာကို ပြင်ရမယ်" လို့ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ဝန်ခံခဲ့ပါတယ်။

ဒါဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှိမ့်ချခြင်း မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါဟာ "မြင့်မားလှတဲ့ နိုင်ငံရေး အကျင့်စာရိတ္တ" ဖြစ်ပါတယ်။

ကျွန်တော်တို့လည်း ဒီလို သတ္တိမျိုး ရှိဖို့ လိုပါတယ်။

 * ကိုယ်လျှောက်နေတဲ့ လမ်း ကိုယ်လုပ်‌ေနတဲ့ သူပုန်ထမှု က ပြည်သူကို ပိုပြီး ဒုက္ခရောက်စေသလား?

 * ကိုယ်ယူခဲ့တဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်က တိုင်းပြည်ကို ပိုပြီး ပျက်စီးစေသလား?

 * ဒါဆိုရင် ကိုယ့်အတ္တကို စွန့်ပြီး၊ ကိုယ့်အမှတ်တံဆိပ် ထိခိုက်မှာကို မကြောက်ဘဲ လမ်းကြောင်းကို ပြုပြင်ရဲသလား?

အကယ်၍ အမှားကို သိလျက်နဲ့ "ငါတို့ အမှတ်တံဆိပ် မပျက်စေရေး" ကိုပဲ ရှေ့တန်းတင်နေမယ်ဆိုရင်တော့… ကျွန်တော်တို့ဟာ အာဏာရှင်ကို ဆန့်ကျင်ရင်းနဲ့မှ အာဏာရှင်ဆန်တဲ့ စိတ်ဓာတ်ရဲ့ ကျေးကျွန်တွေ ပြန်ဖြစ်သွားကြတာပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

[22:00 – 25:00] နိဂုံး - အတွေးတစ်ခု ကျန်ရစ်ခဲ့ရေး

ကဲ… မိတ်ဆွေတို့၊

ဒီနေ့ ကျွန်တော် ပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေကို အနှစ်ချုပ်ရရင် -

အာဏာရှင်စနစ်ကို ဆန့်ကျင်တာ၊ မတရားမှုကို ငြင်းဆန်တာဟာ အင်မတန် မွန်မြတ်တဲ့ လုပ်ရပ်ပါ။ ဒါကို ဘယ်သူမှ မငြင်းပါဘူး။

ဒါပေမဲ့ အဲဒီ မွန်မြတ်မှုကို အကာအကွယ်ယူပြီး -

 * တာဝန်ယူမှုကို ရှောင်လွှဲတာ၊

 * ရလဒ်ဆိုးတွေကို မျက်ကွယ်ပြုတာ၊

 * ပြည်သူ့အသက်နဲ့ သွေးချွေးပေါ်မှာ ကိုယ်ပိုင် ဩဇာနဲ့ အမှတ်တံဆိပ် တည်ဆောက်တာ၊

 * မိမိနှင့် အမြင်မတူသူများကို အထက်စီးမှ ပြစ်တင်ဝေဖန်တာ…

   ဒီအရာတွေကိုတော့ ကျွန်တော်တို့ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ငြင်းဆန်ကြရပါလိမ့်မယ်။

နိုင်ငံရေးမှာ "ရည်ရွယ်ချက် ကောင်းမွန်ခြင်း" ဆိုတာ အစပျိုးခြင်း သက်သက်ပါ။

စစ်မှန်တဲ့ အောင်မြင်မှုနဲ့ မြင့်မြတ်မှုဆိုတာ "ရလဒ် ကောင်းမွန်ခြင်း" နဲ့ "တာဝန်ယူရဲခြင်း" ပေါ်မှာပဲ မူတည်ပါတယ်။

ကျွန်တော်တို့ တိုင်းပြည် 

စစ်ပွဲတွနဲ့တိုက်ပွဲ‌ေတွ မဖြစ်ရေးအတွက်…

ကျွန်တော်တို့ မည်သူမဆို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်မေးကြရအောင်။

> "ငါတို့ လုပ်ဆောင်နေတာတွေဟာ တကယ်ပဲ ပြည်သူ့ဘဝ တိုးတက်ဖို့အတွက်လား?

> သို့မဟုတ် ငါတို့ရဲ့ 'အမှန်တရား ဆိုင်းဘုတ်' အောက်မှာ ငါတို့ အတ္တနဲ့ ငါတို့ အမှတ်တံဆိပ်ကို တည်ဆောက်နေကြတာလား?"

> 

ဒီအတွေးလေးတစ်ခုကို

 မိတ်ဆွေတို့ရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ ချန်ထားရစ်ခဲ့ချင်ပါတယ်။

အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။