အိမ်အပြန်လမ်းနဲ့ နိုင်ငံတော်၏ အနာဂတ် (စစ်မှန်သော ငြိမ်းချမ်းရေးအတွက် ပြတ်သားရမယ့် အချိန်)

(Video စတင်ခြင်း - တည်ငြိမ်သော နောက်ခံဂီတသံ သဲ့သဲ့လေးနှင့်အတူ တင်ဆက်သူက ကင်မရာကို တိုက်ရိုက် ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် စကားစတင်ပါမည်။)

မင်္ဂလာပါ မိတ်ဆွေတို့...

ဒီနေ့တော့ ကျွန်တော်တို့ နိုင်ငံ၊ ကျွန်တော်တို့ လူမျိုးတွေရဲ့ ပစ္စုပ္ပန်နဲ့ အနာဂတ်အကြောင်းကို ကျွန်တော်တို့ နေ့စဉ်နဲ့အမျှ လူမှုကွန်ရက်တွေ၊ သတင်းစာတွေမှာ သတင်းမျိုးစုံကို မြင်နေ၊ ကြားနေကြရပါတယ်။ အဲဒီလို ရှုပ်ထွေးလှတဲ့ သတင်းစီးကြောင်းတွေထဲမှာမှ ပြီးခဲ့တဲ့ရက်ပိုင်းက ကျွန်တော့်ရင်ထဲကို တကယ့်ကို နွေးထွေးသွားစေတဲ့၊ ပီတိဖြစ်သွားစေတဲ့ သတင်းတစ်ပုဒ်ကို မြင်လိုက်ရပါတယ်။

အဲဒါက ဘာလဲဆိုတော့... မလေးရှားနိုင်ငံမှာ အကြောင်းအမျိုးမျိုးကြောင့် အဖမ်းအဆီးခံထားရတဲ့၊ ဒုက္ခရောက်နေတဲ့ ကျွန်တော်တို့ မြန်မာနိုင်ငံသား ၁၄၀၀ ကျော်ကို နိုင်ငံတော်အစိုးရက မြန်မာ့တပ်မတော်(ရေ) က စစ်သင်္ဘောကြီးတွေ စေလွှတ်ပြီး ကိုယ့်ရပ်ကိုယ့်ရွာဆီ ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်လာနိုင်ခဲ့တဲ့ သတင်းပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

မိတ်ဆွေတို့ တစ်ချက်လေး မျက်စိထဲ မြင်ယောင်ကြည့်လိုက်ပါ။ သူစိမ်းပြင်ပ တိုင်းတစ်ပါးမှာ၊ အချုပ်အနှောင်တွေကြားထဲမှာ မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေတဲ့ ကိုယ့်သွေးချင်းတွေဟာ နိုင်ငံတော်အလံ လွှင့်ထူထားတဲ့ ကိုယ့်နိုင်ငံရဲ့ စစ်သင်္ဘောကြီးတွေကို မြင်လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ သူတို့ရင်ထဲ ဘယ်လောက်တောင် ဝမ်းသာသွားမလဲ၊ အားတက်သွားမလဲ။ "ငါ့ကို ကာကွယ်ပေးမယ့်၊ ငါ့ကို လာကယ်မယ့် ငါ့နိုင်ငံ၊ ငါ့အစိုးရ ရှိသေးတာပဲ" ဆိုတဲ့ ခံစားချက်ဟာ တကယ့်ကို ကြီးမားပါတယ်။ ဒါဟာ နိုင်ငံတော်က ကိုယ့်နိုင်ငံသားတွေအပေါ် ထားရှိတဲ့ အမြင့်မားဆုံးသော တာဝန်ယူမှု၊ တာဝန်ခံမှုပါပဲ။

ဒီလိုမျိုး ငွေကြေးကုန်ကျစရိတ်ပေါင်းများစွာ၊ အချိန်နဲ့ လုပ်အားပေါင်းများစွာ ပေးဆပ်ပြီး အဖက်ဖက်ကနေ မရရအောင် ညှိနှိုင်းဆောင်ရွက်ပေးခဲ့ကြတဲ့ နိုင်ငံတော်အစိုးရနဲ့ တာဝန်ရှိ လူကြီးမင်းများအားလုံးကို ကျွန်တော့်အနေနဲ့ ပြည်သူတစ်ယောက်ရဲ့ ကိုယ်စား၊ ဒီနေရာကနေ လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ကျေးဇူးတင်ဂုဏ်ပြုကြောင်း ပထမဦးဆုံး ပြောချင်ပါတယ်။

(လေသံကို အနည်းငယ် လျှော့ချကာ၊ ပိုမိုလေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောင်းလဲပြောဆိုရန်)

ဒါပေမဲ့... မိတ်ဆွေတို့။ တစ်ဖက်မှာ ကိုယ့်နိုင်ငံသားတွေ အိမ်ပြန်လာနိုင်လို့ ဝမ်းသာပီတိ ဖြစ်နေရချိန်မှာပဲ၊ နောက်တစ်ဖက်မှာ ကျွန်တော့်ရင်ကို အောင့်သွားစေတဲ့ အတွေးတစ်ခု ဝင်လာပါတယ်။

အဲဒါကတော့ ပြည်တွင်းမှာ ဖြစ်ပွားနေတဲ့ လက်နက်ကိုင် တော်လှန်ပုန်ကန်မှုတွေ၊ အဓိပ္ပါယ်မဲ့တဲ့ ပဋိပက္ခတွေကြောင့် ကိုယ့်အိမ်၊ ကိုယ့်ယာ၊ ကိုယ့်ဇာတိမြေကို စွန့်ခွာပြီး ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်နေကြရတဲ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ပြည်တွင်းစစ်ဘေးရှောင် ပြည်သူတွေရဲ့ ဘဝတွေပါပဲ။ ပြည်ပရောက် နိုင်ငံသားတွေတောင် အိမ်ပြန်နိုင်ခဲ့ပြီ။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ့်နိုင်ငံ၊ ကိုယ့်မြေပေါ်မှာ နေထိုင်နေကြတဲ့ ပြည်သူတွေကျတော့ ကိုယ့်အိမ်ကိုတောင် ပြန်ခွင့်မရဘဲ တောတောင်တွေထဲ၊ ယာယီတဲလေးတွေထဲမှာ မိုးဒဏ်၊ လေဒဏ်၊ ကျန်းမာရေး အခက်အခဲပေါင်းများစွာနဲ့ အသက်ငင်နေကြရတယ်။ ကလေးငယ်တွေ ပညာသင်ခွင့် ဆုံးရှုံးနေရတယ်။ သက်ကြီးရွယ်အိုတွေ ဆေးဝါးမရှိဘဲ ဒုက္ခရောက်နေကြရတယ်။ ဒီပြည်သူတွေရဲ့ မျက်နှာတွေကို ပြေးမြင်မိတော့ ကျွန်တော် တကယ်ကို စိတ်မကောင်း ဖြစ်ရပါတယ်။

(လက်ကို အသုံးပြု၍ ပိုမို ပြတ်သားသော ဟန်အမူအရာဖြင့်)

ဒီနေရာမှာ ကမ္ဘာ့သမိုင်းလေး အနည်းငယ်နဲ့ ယှဉ်ပြီး ကျွန်တော် ရှင်းပြချင်ပါတယ်။ နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံဆိုတာ နေ့ချင်းညချင်း အလွယ်တကူ တည်ဆောက်လို့ ရတာမဟုတ်ပါဘူး။ ခေတ်သစ် ကမ္ဘာ့သမိုင်းကို ပြန်ကြည့်ရင်၊ ဥရောပနိုင်ငံတွေပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အမေရိကန်ပဲဖြစ်ဖြစ် ခိုင်မာတဲ့ အင်စတီကျူးရှင်းတွေနဲ့ တည်ငြိမ်တဲ့ သမ္မတနိုင်ငံတော်ကြီးတွေ ဖြစ်လာဖို့ဆိုတာ ပြည်တွင်းစစ်တွေ၊ ပုန်ကန်မှုတွေကို သွေးနဲ့ချွေးနဲ့ ရင်းပြီး ပြတ်ပြတ်သားသား ဖြေရှင်းခဲ့ကြရတာပါ။

ကျွန်တော်တို့ မြန်မာနိုင်ငံမှာလည်း အတိတ်က အခက်အခဲပေါင်းများစွာ၊ အကြပ်အတည်းပေါင်းများစွာ ကြားထဲကနေ ဒီမိုကရေစီ အုတ်မြစ်ဖြစ်တဲ့ ရွေးကောက်ပွဲတွေ ကျင်းပနိုင်ဖို့၊ ပြည်သူ့အသံကို ကိုယ်စားပြုတဲ့ လွှတ်တော်တွေ ပေါ်ပေါက်လာဖို့၊ ခိုင်မာတဲ့ အုပ်ချုပ်ရေး ယန္တရားနဲ့ သမ္မတနိုင်ငံတော်ကြီး ဖြစ်လာအောင် ကြိုးပမ်းတည်ဆောက်ခဲ့ကြတဲ့ နိုင်ငံ့ခေါင်းဆောင်တွေ၊ တာဝန်ရှိသူတွေ ရှိခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီလို တိုင်းပြည်ရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်ကို ခိုင်မာအောင် စိုက်ထူပေးခဲ့တဲ့ လူကြီးတွေကိုလည်း ကျွန်တော်တို့အနေနဲ့ သမိုင်းကြောင်းအရ အသိအမှတ်ပြု၊ လေးစားဂုဏ်ပြုရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီလို ခက်ခက်ခဲခဲ တည်ဆောက်ထားရတဲ့ နိုင်ငံတော်ကြီးကို အခုအချိန်မှာ အချို့သော အကြမ်းဖက်သမားတွေ၊ သောင်းကျန်းသူတွေက ဖျက်ဆီးဖို့ ကြိုးစားနေကြပါတယ်။

မိတ်ဆွေတို့ စဉ်းစားကြည့်ပါ။ တော်လှန်ရေးဆိုတဲ့ စကားလုံးဟာ သိပ်လှပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလှပတဲ့ စကားလုံးနောက်ကွယ်မှာ တကယ့် လက်တွေ့ မြေပြင်မှာ ဖြစ်နေတာက ဘာတွေလဲ။ ပြည်သူ့အတွက် အလုပ်လုပ်ပေးနေတဲ့ အစိုးရဝန်ထမ်းတွေ၊ ဆရာ ဆရာမတွေ၊ ကျန်းမာရေးဝန်ထမ်းတွေကို ရက်ရက်စက်စက် သတ်ဖြတ်နေကြတယ်။ နိုင်ငံရဲ့ ယန္တရား လည်ပတ်နိုင်အောင် အောက်ခြေကနေ ထိန်းကျောင်းပေးနေတဲ့ ရပ်ကွက်၊ ကျေးရွာ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးတွေကို လုပ်ကြံတယ်။ အဆိုးဆုံးကတော့ဗျာ... ဘာသာတရားရဲ့ အဆုံးအမ၊ မေတ္တာတရားရဲ့ သင်္ကေတဖြစ်တဲ့ ရဟန်းသံဃာ၊ ဘုန်းတော်ကြီးတွေကိုပါ မချန်ဘဲ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်လာတဲ့အထိ အသိဉာဏ်ကင်းမဲ့၊ ရက်စက်ယုတ်မာလာကြတာကို ကျွန်တော်တို့ မျက်ဝါးထင်ထင် တွေ့မြင်နေရပါတယ်။

ဒါဟာ တော်လှန်ရေးလား။ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါဟာ သက်သက်မဲ့ အကြမ်းဖက်မှုသက်သက်ပါပဲ။

(အသံကို ပိုမို မြှင့်ကာ၊ ပြတ်သားသော အမိန့်ပေးသံမျိုးဖြင့်)

ဒါကြောင့်မို့လို့ ဒီနေရာကနေ ကျွန်တော် ပြတ်ပြတ်သားသား တောင်းဆိုချင်တာ တစ်ခုရှိပါတယ်။ အဲဒါကတော့ နိုင်ငံ့ဝန်ထမ်းတွေကို သတ်ဖြတ်ခဲ့တဲ့၊ ရဟန်းသံဃာတွေကို လုပ်ကြံခဲ့တဲ့၊ ပြည်သူလူထုကို အကြောက်တရားနဲ့ အုပ်ချုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့ ဒီလို အကြမ်းဖက်သမားတွေကို ဥပဒေအရ အပြင်းထန်ဆုံး၊ အကြီးလေးဆုံးသော ပြစ်ဒဏ်တွေ ချမှတ်ပြီး ထိထိရောက်ရောက် အရေးယူပေးဖို့ပါပဲ။ အကြင်နာတရား ကင်းမဲ့သူတွေကို သက်ညှာပေးနေလို့ မရပါဘူး။

ပြည်တွင်းမှာရှိနေတဲ့ စစ်ဘေးရှောင် ပြည်သူတွေ သူတို့ရဲ့ နွေးထွေးတဲ့ အိမ်လေးတွေဆီ ပြန်နိုင်ဖို့ဆိုရင်၊ ဒီပြည်သူတွေကို ဒုက္ခတွင်းထဲ တွန်းပို့နေတဲ့ အကြမ်းဖက်သမားတွေ၊ လက်နက်ကိုင် သောင်းကျန်းသူတွေကို "အမြစ်ပြတ်" ချေမှုန်းပစ်မှသာ ရပါလိမ့်မယ်။ ပေါင်းပင်ကို ရှင်းချင်ရင် အပေါ်ယံ ရိတ်ရုံနဲ့ မရပါဘူး၊ အမြစ်ကနေ ဆွဲနှုတ်ရပါတယ်။

ကျွန်တော်တို့ ပြည်သူလူထုက ရွေးကောက်တင်မြှောက်လိုက်တဲ့၊ ပြည်သူ့ယုံကြည်မှုကို ရရှိထားတဲ့ အစိုးရတစ်ရပ်အနေနဲ့ အဓိကထား ဆောင်ရွက်ရမယ့် တာဝန်က ရှင်းပါတယ်။ ပြည်တွင်း တည်ငြိမ်အေးချမ်းရေး၊ တရားဥပဒေ စိုးမိုးရေးနဲ့ အကြမ်းဖက်သမား ပပျောက်ရေးပါပဲ။ ဒါဟာ နိုင်ငံတော်ရဲ့ နံပါတ်တစ် ဦးစားပေး လုပ်ငန်းစဉ် ဖြစ်ရပါမယ်။ အစိုးရဆိုတာ ပြည်သူကို ကာကွယ်ဖို့ ဖွဲ့စည်းထားတာပါ။ အကြမ်းဖက်သမားတွေ ခြိမ်းခြောက်တိုင်း နောက်ဆုတ်ပေးနေလို့ မရပါဘူး။ ပြည်သူ့အသက်အိုးအိမ်စည်းစိမ်ကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် ဓားကို ဓားလို၊ လှံကို လှံလို ပြတ်ပြတ်သားသား ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရမယ့် အချိန်ရောက်နေပါပြီ။

အဲဒီလို ပြတ်ပြတ်သားသား ရှင်းလင်းပြီးတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပဲ အစိုးရအနေနဲ့ အထူးအလေးပေး ဦးစားပေးရမယ့် အရေးအကြီးဆုံး ကိစ္စတစ်ခု ရှိလာပါတယ်။ အဲဒါကတော့ အဓိပ္ပါယ်မဲ့ ပဋိပက္ခတွေကြားထဲမှာ ကိုယ့်ရပ်ကိုယ့်ရွာ၊ ကိုယ့်ဇာတိမြေကို စွန့်ခွာပြီး ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်နေကြရတဲ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ပြည်တွင်းစစ်ဘေးရှောင် ပြည်သူတွေ အမြန်ဆုံး အိမ်ပြန်နိုင်ရေးပါပဲ။ ဒီပြည်သူတွေဟာ သူတို့ရဲ့ ဘဝတွေ၊ သူတို့ရဲ့ အနာဂတ်တွေကို တောတောင်တွေထဲက ယာယီတဲအိုလေးတွေအောက်မှာ အဆုံးသတ်ချင်ကြတာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူတို့မွေးဖွားကြီးပြင်းခဲ့တဲ့ ဇာတိမြေ၊ သူတို့ ချွေးသိပ်ခဲ့တဲ့ လယ်ယာလုပ်ငန်းခွင်တွေဆီကို အမြန်ဆုံး ပြန်သွားချင်ကြတာပါ။ ဒါကြောင့် သူတို့ရဲ့ အသက်အိုးအိမ်စည်းစိမ် လုံခြုံရေးကို အပြည့်အဝ အာမခံချက်ပေးပြီး၊ မိမိတို့ မူလဒေသမှာ စိတ်အေးချမ်းသာစွာ ပြန်လည်အခြေချ နေထိုင်နိုင်အောင် လမ်းခင်းပေးဖို့ဆိုတာဟာ နိုင်ငံတော်အစိုးရက မဖြစ်မနေ အကောင်အထည်ဖော်ပေးရမယ့် သမိုင်းပေးတာဝန်တစ်ရပ် ဖြစ်ပါတယ်။

ဒီလို အိမ်ပြန်နိုင်ဖို့ဆိုတာကလည်း သာမန် ပြန်ပို့ပေးလိုက်ရုံနဲ့ မပြီးပါဘူး မိတ်ဆွေတို့။ သူတို့ ဘဝတွေ ပြန်လည်ရပ်တည်နိုင်ဖို့၊ အကြမ်းဖက်မှုတွေကြောင့် ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရတဲ့ သူတို့ရဲ့ အိမ်လေးတွေ၊ ကလေးတွေရဲ့ စာသင်ကျောင်းတွေ၊ ကျန်းမာရေးအတွက် ဆေးရုံဆေးခန်းတွေကို နိုင်ငံတော်က အင်တိုက်အားတိုက် ပြန်လည်ထူထောင် တည်ဆောက်ပေးဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။ သူတို့ရဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြန်လည်ထူထောင်ရေး သာမကဘူး၊ "ငါတို့ဘဝတွေ လုံခြုံသွားပြီ" ဆိုတဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လုံခြုံနွေးထွေးမှုကိုပါ အစိုးရက ဖန်တီးပေးနိုင်မှသာ ဒီပြည်သူတွေအတွက် တကယ့်ကို အဓိပ္ပါယ်ရှိတဲ့ အိမ်အပြန်လမ်း ဖြစ်လာမှာပါ။ စစ်ဘေးရှောင် ပြည်သူတစ်ယောက်ချင်းစီ မိမိအိမ်ကို ပြန်ရောက်သွားချိန် မျက်နှာပေါ်မှာ ပေါ်လာမယ့် အပြုံးဟာ နိုင်ငံတော်ရဲ့ တည်ငြိမ်မှုနဲ့ အောင်မြင်မှုကို တိုင်းတာတဲ့ အကောင်းဆုံး မှတ်ကျောက်ဖြစ်တာမို့၊ ဒီ ပြန်လည်နေရာချထားရေးနဲ့ ပြန်လည်ထူထောင်ရေး လုပ်ငန်းစဉ်တွေကို အစိုးရအနေနဲ့ အထူးအလေးပေးပြီး အမြန်ဆုံး အကောင်အထည်ဖော်ပေးဖို့ ပြည်သူတစ်ယောက်အနေနဲ့ အလေးအနက် တိုက်တွန်းချင်ပါတယ်။

(အသံကို အနည်းငယ် ငြိမ်သက်သွားစေပြီး၊ စိတ်ခံစားမှု အပြည့်ဖြင့် ဖြည်းညှင်းစွာ)

မိတ်ဆွေတို့... ကျွန်တော်တို့ ပြည်သူအားလုံး တကယ် လိုချင်နေတာ ဘာလဲ။

ငွေကြေးချမ်းသာမှုလား၊ ရာထူး အာဏာတွေလား။ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့အားလုံး လိုချင်တာက ညဘက်အိပ်ရင် အေးအေးချမ်းချမ်း အိပ်ချင်တယ်။ မနက်မိုးလင်းရင် ကိုယ့်အလုပ်လေး ကိုယ် လုံလုံခြုံခြုံ လုပ်ချင်တယ်။ ကလေးတွေကို ကျောင်းလွှတ်တဲ့အခါ စိတ်ချလက်ချ ထားချင်တယ်။ အတိုဆုံး ပြောရရင်... စစ်မှန်တဲ့ "ငြိမ်းချမ်းရေး" ကို ကျွန်တော်တို့ လိုလားတောင့်တနေကြတာပါ။

ဒါပေမဲ့ သမိုင်းကို ပြန်ကြည့်ပါ။ စစ်မှန်တဲ့ ငြိမ်းချမ်းရေးဆိုတာ တောင်းဆိုနေရုံနဲ့ ကောင်းကင်က ကျလာတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ငြိမ်းချမ်းရေးကို ဖျက်ဆီးနေသူတွေ၊ ကိုယ်ကျိုးစီးပွားအတွက် တိုင်းပြည်ကို ချောက်ထဲတွန်းပို့နေတဲ့ ပြည်တွင်းသောင်းကျန်းသူ၊ သူပုန်သူကန်တွေကို ခိုင်မာတဲ့ နိုင်ငံတော်ရဲ့ အင်အားနဲ့ အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းနိုင်ခဲ့မှသာလျှင်၊ ကျွန်တော်တို့ လိုချင်တဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ငြိမ်းချမ်းရေးဆိုတာ ရရှိမှာပါ။

ဒီကနေ့ ကြည့်ရှုနေတဲ့ မိတ်ဆွေတို့ကို ကျွန်တော် တစ်ခုပဲ မေးချင်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မျိုးဆက်သစ် ကလေးငယ်တွေ လက်ထဲကို အကြောက်တရားတွေ ဖုံးလွှမ်းနေတဲ့၊ အကြမ်းဖက်မှုတွေ ကြီးစိုးနေတဲ့ တိုင်းပြည်ကို လက်ဆင့်ကမ်း ပေးခဲ့ချင်သလား။ ဒါမှမဟုတ် တရားဥပဒေ စိုးမိုးပြီး၊ တည်ငြိမ်အေးချမ်းတဲ့ ခိုင်မာတဲ့ သမ္မတနိုင်ငံတော်ကြီးကို အမွေပေးခဲ့ချင်သလား။

အဖြေက ရှင်းပါတယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့အားလုံး တိုင်းပြည်တည်ဆောက်ရေးမှာ အစိုးရနဲ့အတူ လက်တွဲပြီး၊ ငြိမ်းချမ်းရေးကို မလိုလားတဲ့ ရန်သူတွေကို ဖယ်ရှားကာ၊ အေးချမ်းသာယာတဲ့ အနာဂတ်ဆီကို ခိုင်ခိုင်မာမာ လျှောက်လှမ်းကြပါစို့လို့ တိုက်တွန်းရင်း... ဒီနေ့အတွက် ကျွန်တော့်ရဲ့ ရင်တွင်းစကားကို ဒီနေရာမှာပဲ နိဂုံးချုပ်ခွင့်ပြုပါ။

အချိန်ပေးပြီး နားထောင်ပေးခဲ့တဲ့ မိတ်ဆွေတို့ အားလုံးကို အထူးပဲ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ အားလုံးပဲ ဘေးဘယာကင်းကွာပြီး၊ လုံခြုံအေးချမ်းတဲ့ နေ့ရက်တွေကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်ကြပါစေခင်ဗျာ။

(Video အဆုံးသတ် - နောက်ခံဂီတသံ တဖြည်းဖြ

ည်း ကျယ်လာကာ မှေးမှိန်သွားရန်)