နိုင်ငံရေးသမားများနှင့် လူ့အဖွဲ့အစည်းကြားက ကွာဟချက်များ- အရှိတရားကို ဘယ်သူတွေ မေ့လျော့နေသလဲ။

အားလုံးပဲ မင်္ဂလာပါ။ ဒီနေ့ ကျွန်တော်ဆွေးနွေးမယ့်အကြောင်းအရာကတော့ အနည်းငယ် ခပ်လေးလေးဖြစ်သလို မြန်မာ့လူ့အဖွဲ့အစည်းအတွက် မပြောမဖြစ် ပြောရမယ့် ကိစ္စရပ်တစ်ခုပါ။ အဲဒါကတော့ "နိုင်ငံရေးသမားနှင့် လူ့အဖွဲ့အစည်း" ကြားက ကြီးမားနေတဲ့ ဟပ်ကွာဟမှုတွေအကြောင်းပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

၁။ စကားလုံးလှလှများနှင့် လက်တွေ့ဘဝ၏ အမှန်တရား

နိုင်ငံရေးသမား အများစုဟာ ပါးစပ်ဖျားမှာ "လူထုအတွက်ပါ၊ ပြည်သူ့အတွက်ပါ" ဆိုတဲ့ စကားလုံးတွေကို အမြဲတမ်း သီကုံးသုံးနှုန်းတတ်ကြပါတယ်။ သို့သော်လည်း နိုင်ငံရေးဆိုတာ စကားလုံးလှလှလေးတွေနဲ့ အလှဆင်ရုံသက်သက် မဟုတ်ပါဘူး။ သူတို့ရဲ့ "လုပ်ရပ်" တွေ၊ ဖြတ်သန်းခဲ့တဲ့ "လမ်းကြောင်း" တွေကသာ သူတို့ရဲ့ စကားတွေကို သက်သေပြနိုင်မှာပါ။

ဥပမာအားဖြင့် ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည်ရဲ့ "ကျမ ပြည်သူတွေကို ချစ်ပါတယ်" ဆိုတဲ့ စကားကို ကြည့်ပါ။ အဲဒီစကားရဲ့ အလေးချိန်ကို တိုင်းတာဖို့ဆိုရင် သူမရဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်တွေနဲ့ အတိတ်သမိုင်းတွေကိုသာ ကျွန်တော်တို့ ပြန်လှန်ကြည့်ဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။ ၂၀၂၁ အာဏာသိမ်းပြီးနောက်ပိုင်းမှာလည်း "တော်လှန်ရေး၊ ဒီမိုကရေစီ၊ ဖက်ဒရယ်" ဆိုတဲ့ စကားလုံးတွေက မိုးလုံးညံအောင် ကြားနေရပေမဲ့ လက်တွေ့မြေပြင်မှာ ထွက်ပေါ်လာတဲ့ "ရလဒ်" တွေကသာ အဖြေမှန်ကို ဖော်ပြပေးနေပါတယ်။

၂။ နယ်မြေထိန်းချုပ်မှုနှင့် အာဏာနိုင်ငံရေး

လက်ရှိ မြေပြင်အနေအထားကို လေ့လာကြည့်ရင် အာဏာနဲ့ သယံဇာတတွေကို ထိန်းချုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့ နိုင်ငံရေးလူထွက် လက်နက်ကိုင်အသစ်တွေ၊ နဂိုကတည်းက နယ်မြေချဲ့ထွင်နေတဲ့ တိုင်းရင်းသားလက်နက်ကိုင် အဖွဲ့အစည်းဟောင်းတွေရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုအောက်မှာ လူထုဟာ ဘယ်လောက်ထိ လွတ်လပ်ခွင့်ရှိနေပါသလဲ။ စစ်တမ်းကောက်ကြည့်မယ်ဆိုရင်တောင် သူတို့ရဲ့ အသံတွေက အမှန်တရားကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ပြောရဲတဲ့အသံတွေ ဖြစ်ပါ့မလား။ စစ်နယ်မြေတွေက ထွက်လာတဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေရဲ့ ခိုင်မာမှုအပေါ်မှာလည်း ကျွန်တော်တို့ဟာ အများကြီး ပြန်လည်သုံးသပ်ဖို့ လိုအပ်နေပါပြီ။

၃။ သမိုင်းကပေးတဲ့ သင်ခန်းစာနှင့် "ဂျင်း" များ

နိုင်ငံရေးမှာ ရလဒ်ချက်ချင်းထွက်တဲ့ကိစ္စတွေ ရှိသလို၊ နှစ်ပေါင်းများစွာမှ အကျိုးဆက်သိရမယ့် ကိစ္စတွေလည်း ရှိပါတယ်။ ဗိုလ်နေဝင်းခေတ်က ချမှတ်ခဲ့တဲ့ "ဂျင်း" တွေကို ပြန်ကြည့်ပါ။ တစ်ပါတီစနစ်၊ လူမျိုး ၁၃၅ မျိုး ဆိုတဲ့ ခွဲခြားမှုတွေ၊ တိုင်းရင်းသားအယူအဆတွေနဲ့ မြန်မာ့ယဉ်ကျေးမှုဆိုတဲ့ လှည့်ကွက်တွေဟာ နှစ်ပေါင်း ၆၀ ကျော်ကြာတဲ့အထိ လူ့အဖွဲ့အစည်းရဲ့ အသိစိတ်ထဲမှာ စွဲမြဲနေတုန်းပါပဲ။ ဒါဟာ နိုင်ငံရေးအယူအဆမှားတစ်ခုကို အချိန်ကြာမြင့်စွာ ရိုက်သွင်းခံလိုက်ရတဲ့အခါ လူ့အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုက အဲဒီဒဏ်ရာကနေ ရုန်းထွက်ဖို့ ဘယ်လောက်ခက်ခဲသလဲဆိုတာကို သက်သေပြနေတာပါ။

၄။ အရှိတရားနဲ့ ကင်းကွာသွားသော နိုင်ငံရေးသမားများ

နိုင်ငံရေးသမားတွေဟာ သူတို့ရဲ့ ကြွေးကြော်သံတွေနဲ့ သူတို့ကိုယ်သူတို့ ပိတ်လှောင်မိပြီး အပြင်လောကရဲ့ အရှိတရားနဲ့ အဟပ်ကွာသွားတဲ့အခါ လူထုကို အမိန့်ပေးခိုင်းစေလို့ရတဲ့ "လက်အောက်ခံတွေ" လိုပဲ သဘောထားတတ်လာကြတယ်။ ကိုယ့်ရဲ့ နိုင်ငံရေးမှန်းချက်ကို လူ့အဖွဲ့အစည်းရဲ့ မြေပြင်အခြေအနေနဲ့ မချိန်ကိုက်နိုင်တဲ့အခါ သမိုင်းမှာ ကျဆုံးခဲ့ရတဲ့ တော်လှန်ရေးတွေ၊ လူမျိုးရေးလှုပ်ရှားမှုတွေ အများကြီး ရှိခဲ့ပါတယ်။

ပဲခူးရိုးမနဲ့ ရှမ်းမြောက်မှာ ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ဗကပ (ဗမာပြည်ကွန်မြူနစ်ပါတီ) ရဲ့ နိဂုံး၊ ကရင်လက်နက်ကိုင် ထကြွမှုရဲ့ အလှည့်အပြောင်း၊ ပြီးတော့ မကြာသေးမီက ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ၁၀၂၇ တိုက်ပွဲတွေအထိဟာ ကြွေးကြော်သံတွေနဲ့ အရှိတရား လွဲချော်မှုရဲ့ သင်ခန်းစာတွေပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

၅။ အာဏာရှင်ဆန်သော တော်လှန်ရေးပုံစံများ

အာဏာသိမ်းပြီး ၅ နှစ်တာကာလကို ရောက်ရှိလာချိန်မှာ လူထုနဲ့ တသားတည်း မနေနိုင်တဲ့ လက်နက်ကိုင်အဖွဲ့အစည်းတချို့ဟာ နိုင်ငံရေးကို အလွန်အကျွံ အားပြုပြီး "အာဏာနီ" ထူထောင်ဖို့ ကြိုးစားနေကြပါတယ်။ အင်္ဂလိပ်ခေတ်က ဝံသာနုဘုန်းကြီးတွေရဲ့ အပြုအမူလိုမျိုး လူထုရဲ့ လူနေမှုပုံစံတွေကို အမိန့်ပေး ကန့်သတ်ချုပ်ချယ်နေတာဟာ အမှန်တကယ်တော့ ဒီမိုကရေစီကို တည်ဆောက်နေတာ မဟုတ်ဘဲ အာဏာရှင်ဆန်တဲ့ လုပ်ရပ်တွေကိုသာ ပြန်လည်မွေးထုတ်နေတာ ဖြစ်ပါတယ်။ ရလဒ်ကတော့ စီးပွားရေး၊ လူမှုရေး ချွတ်ခြုံကျပြီး လူထုဟာ နောက်ဆုံးတော့ စစ်အုပ်ချုပ်ရေးအောက်ကိုပဲ ပြန်ရောက်သွားတတ်တာပါ။

 ၆။ သစ်ကြီးဝါးကြီး မဟုတ်ဘဲ ပန်းပြားပင်ဖြစ်ဖို့

တကယ်တော့ နိုင်ငံရေးဆိုတာ သိမ်မွေ့ရပါမယ်။ "ငါတို့စကား နားထောင်ရင် တော်လှန်သူ၊ နားမထောင်ရင် ရန်သူ့လူ" ဆိုတဲ့ အစွန်းရောက် တံဆိပ်ကပ်မှုတွေကြောင့် နိုင်ငံရေးအက်ကွဲမှုတွေ ပိုဆိုးလာပြီး လူထုကလည်း တော်လှန်ရေးကို စိတ်ပျက်ပြီး ဘေးထွက်ထိုင်လာကြပါပြီ။

ကျွန်တော်တို့ သမိုင်းထဲက ရာဇသင်္ကြန်အမတ်ကြီးရဲ့ နောင်တတရားကို ပြန်တွေးကြည့်ပါ။ "သြော်... ငါကား ပန်းပြားပင်ကဲ့သို့ မကျင့်၊ သစ်ကြီး ဝါးကြီးများနှယ် ကျင့်ခဲ့မိသည်တကား"တဲ့။ နိုင်ငံရေးမှာ သစ်ကြီးဝါးကြီးလို တောင့်တင်းမာကျောပြီး တင်းခံနေရင် မုန်တိုင်းလာတဲ့အခါ ကျိုးပဲ့သွားတတ်ပါတယ်။ ပန်းပြားပင်လို မြေပြင်အခြေအနေ၊ ပြည်သူ့အသံကို နားထောင်ပြီး ပျော့ပျောင်းညင်သာစွာ၊ ပါးနပ်စွာ ရပ်တည်ဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။

အရှိတရားကို မျက်ကွယ်ပြုပြီး ကြွေးကြော်သံတွေ နောက်ကိုပဲ လိုက်နေမယ်ဆိုရင်တော့ လူထုနဲ့ ပိုဝေးသွားပြီး ကိုယ်လိုချင်တဲ့ ပန်းတိုင်ကို ဘယ်တော့မှ ရောက်လာမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ နိုင်ငံရေးမှာ စဉ်ဆက်မပြတ် ဝေဖန်သုံးသပ်ခြင်းဟာ အသက်တမျှ အရေးကြီးပါတယ်။ မှားရင်ပြင်၊ တင်းမနေဘဲ ပြောင်းလဲဖို့ အသင့်ရှိမှသာ ကျွန်တော်တို့ တိုင်းပြည်ရဲ့ အနာဂတ်ဟာ လမ်းကြောင်းမှန်ပေါ် ရောက်လာမှာပါ။

ဒီနေ့ရဲ့ သုံးသပ်တင်ပြချက်ကို ဒီနေရာမှာပဲ ရပ်နားခွင့်ပြုပါ။ အားလုံးပဲ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။