တော်လှန်ပုန်ကန် သူပုန်သူကန်တွေအပေါ် ဘယ်လို ဆက်ဆံရမလဲ

အားလုံးပဲ မင်္ဂလာပါ ခင်ဗျာ။

ဒီနေ့ ကျွန်တော်တို့ ဆွေးနွေးမယ့် အကြောင်းအရာက နည်းနည်းလေးတော့ လေးနက်မယ်။ ဒါပေမယ့် တိုင်းပြည်တစ်ပြည်ရဲ့ အနာဂတ်၊ ကျွန်တော်တို့ ပြည်သူတွေရဲ့ လုံခြုံရေးအတွက် မဖြစ်မနေ ထည့်စဉ်းစားရမယ့် အကြောင်းအရာပါ။ အဲဒါကတော့ မက်ခီယာဗယ်လီရဲ့ နိုင်ငံရေးအတွေးအခေါ်တွေထဲက "ရန်သူတွေအပေါ် ဘယ်လို ဆက်ဆံရမလဲ" ဆိုတဲ့ သဘောတရားနဲ့၊ လက်ရှိ နိုင်ငံတော်ယန္တရားကို တည်ဆောက်နေတဲ့ အစိုးရသစ်၊ လွှတ်တော်အသစ်အနေနဲ့ ပြည်သူတွေနဲ့ နိုင်ငံ့ဝန်ထမ်းတွေအပေါ် အကြမ်းဖက်နေတဲ့ လက်နက်ကိုင်တွေ၊ နိုင်ငံကို တစ်စစီဖြစ်အောင် လုပ်ချင်နေတဲ့ ခွဲထွက်ရေးသမားတွေကို ဘယ်လို ပြတ်ပြတ်သားသား ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းသင့်လဲ ဆိုတာပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

စာအုပ်ကြီးထဲက သီအိုရီတွေကို ဖတ်ပြနေမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ လက်တွေ့မြေပြင်မှာ ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ အခြေအနေတွေနဲ့ ချိတ်ဆက်ပြီး ကျွန်တော်တို့ မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်ကြရအောင်။

မက်ခီယာဗယ်လီက ရန်သူနဲ့ပတ်သက်ရင် သိပ်ကို နာမည်ကြီးတဲ့၊ လက်တွေ့ကျလွန်းလို့ ရင်ကော့စရာတောင် ကောင်းတဲ့ စကားတစ်ခွန်း ပြောခဲ့ဖူးတယ်။

"လူတစ်ယောက်ကို၊ ဒါမှမဟုတ် ရန်သူတစ်ယောက်ကို ထိခိုက်နစ်နာအောင် လုပ်တော့မယ်ဆိုရင်၊ သူ ပြန်ပြီး ကလဲ့စားချေတာကို ကြောက်စရာမလိုလောက်အောင်ကို အပြင်းအထန်၊ အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းရမယ်" တဲ့။

ဒီစကားကို ကြားလိုက်ရင် တော်တော်များများက "ဟာ... သိပ်ရက်စက်တာပဲ" လို့ ချက်ချင်း တွေးမိကြလိမ့်မယ်။ ဒါပေမယ့် ခဏလေး နေပါဦး။ ကျွန်တော်တို့ စိတ်ခံစားချက်တွေကို ခဏဘေးဖယ်ထားပြီး လက်တွေ့ကျကျ၊ Analytical ဖြစ်ဖြစ် စဉ်းစားကြည့်ရအောင်။

နိုင်ငံရေးနဲ့ စစ်ရေးမှာ ရန်သူကို သနားညှာတာပြီး တစ်ဝက်တစ်ပျက်ပဲ ချေမှုန်းတယ်၊ ညှိနှိုင်းလို့ ရမလားဆိုပြီး အချိန်ဆွဲနေတယ် ဆိုပါစို့။ ဘာဆက်ဖြစ်မလဲ။ အဲဒီ ရန်သူက အချိန်တစ်ခုရောက်ရင် အင်အားပြန်စုပြီး ကိုယ့်ကို ပြန်တိုက်ခိုက်မှာပဲ။ အဲဒီအခါကျရင် စစ်ပွဲက မပြီးတော့ဘူး။ ဆယ်စုနှစ်ချီပြီး ကြာသွားမယ်။ အဲဒီလို ရှည်ကြာသွားတဲ့ ပဋိပက္ခကြားမှာ တကယ်တမ်း အထိနာဆုံး၊ အသေအပျောက် အများဆုံး၊ အိုးအိမ်မဲ့ အဖြစ်ရဆုံးက ဘယ်သူတွေလဲ။ မြေစာပင်ဖြစ်ရတဲ့ အပြစ်မဲ့ ပြည်သူတွေပဲ မဟုတ်ဘူးလား။

ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ မေးစရာရှိလာပြီ။ အချိန်ဆွဲပြီး နှစ်ပေါင်းများစွာ ပြည်သူတွေကို ဒုက္ခခံခိုင်းတာ၊ စစ်ပွဲရဲ့ သားကောင်ဖြစ်ခိုင်းတာက တကယ့် "သနားညှာတာမှု" လား။ ဒါမှမဟုတ် အချိန်တိုအတွင်းမှာ အင်အားအလုံးအရင်းသုံး၊ ပြတ်ပြတ်သားသား အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းပြီး တိုင်းပြည်ကို မြန်မြန် ငြိမ်းချမ်းသွားအောင် လုပ်တာက တကယ့် "သနားညှာတာမှု" အစစ်လား။ ဒါကို မိတ်ဆွေတို့ ကိုယ်တိုင်ပဲ အသေအချာ ပြန်လည်သုံးသပ်ကြည့်စေချင်ပါတယ်။

အခု ကျွန်တော်တို့ မျက်မှောက်ခေတ်ကို ကြည့်ရအောင်။ အစိုးရသစ်၊ လွှတ်တော်အသစ် တစ်ရပ် ပေါ်ပေါက်လာပြီဆိုရင် အဲဒီ အစိုးရရဲ့ အဓိက တာဝန် (Core Function) က ဘာလဲ။ 

နိုင်ငံတော်ရဲ့ အချုပ်အခြာအာဏာကို ကာကွယ်ဖို့နဲ့ ပြည်သူလူထုရဲ့ အသက်အိုးအိမ်စည်းစိမ်ကို ကာကွယ်ဖို့ပါပဲ။ အဲဒီအချိန်မှာ ပြည်သူလူထုကို အကြောင်းမဲ့ သတ်ဖြတ်နေတဲ့၊ နိုင်ငံတော်ရဲ့ ယန္တရား လည်ပတ်အောင် အလုပ်လုပ်ပေးနေတဲ့ ကျောင်းဆရာ၊ ဆရာမတွေ၊ ကျန်းမာရေးဝန်ထမ်းတွေ၊ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးတွေကို ပစ်မှတ်ထားပြီး အကြမ်းဖက်လုပ်ကြံနေတဲ့ လက်နက်ကိုင် အဖွဲ့အစည်းတွေ ရှိလာပြီဆိုရင် နိုင်ငံတော်အနေနဲ့ ဘယ်လို တုံ့ပြန်မလဲ။ တိုင်းပြည်ကို အကန့်လိုက် အကွက်လိုက် ခွဲထုတ်ဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့ တိုင်းရင်သားသောင်းကျန်းသူ လူမျိုးစုလက်နက်ကိုင် ခွဲထွက်ရေးသမားတွေကို ဘယ်လို ကိုင်တွယ်မလဲ။

မက်ခီယာဗယ်လီရဲ့ အယူအဆအရ နိုင်ငံတော်ဆိုတာ အကြမ်းဖက်သမားတွေကို သနားကြင်နာမှု ပြရမယ့် နေရာမဟုတ်ဘူးဗျ။ 

တရားဥပဒေစိုးမိုးမှုကို ပြတ်ပြတ်သားသား ပြသရမယ့်နေရာ။ အစိုးရတစ်ရပ်ဟာ အကြမ်းဖက်သမားတွေနဲ့ ခွဲထွက်ရေးသမားတွေကို အလျော့ပေးလိုက်ရင်၊ ဒါမှမဟုတ် စေ့စပ်ဆွေးနွေးဖို့ချည်းပဲ လိုက်လုပ်နေပြီး ပြတ်သားတဲ့ စစ်ရေးအရ အရေးယူမှု မလုပ်ဘူးဆိုရင်... အဲဒီအစိုးရဟာ အင်အားနည်းတယ်လို့ အများစုက သတ်မှတ်သွားလိမ့်မယ်။ အင်အားနည်းတဲ့ အစိုးရကို ပြည်တွင်းကရော၊ နိုင်ငံတကာကပါ ဘယ်သူမှ မလေးစားတော့ဘူး။

ဘာဖြစ်လို့ လက်နက်ကိုင် သူပုန်သူကန်တွေက အစိုးရဝန်ထမ်းတွေကို လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်နေတာလဲ သိပါလား။ နိုင်ငံတော်ယန္တရား (State Mechanism) ကြီး ရပ်တန့်သွားအောင်လို့၊ ပြိုကျသွားအောင်လို့ သက်သက် ရည်ရွယ်ပြီး လုပ်နေတာပါ။ ဒါကို အစိုးရက ထိုင်ကြည့်နေမယ်၊ ထိထိရောက်ရောက် မကာကွယ်နိုင်ဘူးဆိုရင် ပြည်သူကို ကာကွယ်ဖို့ ပျက်ကွက်တဲ့အတွက် အစိုးရရဲ့ တရားဝင်မှု (Legitimacy) ပါ ကျဆင်းသွားလိမ့်မယ်။

 ဒါကြောင့် အကြမ်းဖက်အဖွဲ့အစည်းတွေကို ထိထိရောက်ရောက် နှိမ်နင်းဖို့ဆိုတာ အစိုးရတစ်ရပ်အနေနဲ့ လုပ်ချင်လုပ်၊ မလုပ်ချင်နေ ရွေးချယ်ခွင့်ရှိတဲ့ အရာ (Option) လုံးဝ မဟုတ်ဘူး။ မဖြစ်မနေ လုပ်ရမယ့် တာဝန် (Obligation) ဖြစ်ပါတယ်။

ကျွန်တော်တို့ မြန်မာ့ရာဇဝင်ကို ပြန်ကြည့်ရင် ဒီသဘောတရားကို အထင်အရှား တွေ့ရပါလိမ့်မယ်။ ပုဂံခေတ် အနော်ရထာမင်းကြီး၊ တောင်ငူခေတ် ဘုရင့်နောင်မင်းတရားကြီး၊ ကုန်းဘောင်ခေတ် အလောင်းမင်းတရားကြီး။ ဒီမင်းကြီးတွေ ဘာကြောင့် နိုင်ငံတော်ကြီးကို တည်ထောင်နိုင်ခဲ့တာလဲ။

သူတို့ခေတ်က ပုန်ကန်ထကြွတဲ့ မြို့စားနယ်စားတွေ၊ ခွဲထွက်ချင်တဲ့ သူပုန်တွေကို မေတ္တာပို့ပြီး ထိုင်ကြည့်နေခဲ့လို့လား။ 

လုံးဝ မဟုတ်ပါဘူး။ ပြည်ထောင်စုကြီး မပြိုကွဲဖို့၊ နိုင်ငံတော် အင်အားကြီးဖို့အတွက် ခွဲထွက်ရေးသမားတွေ၊ ပုန်ကန်သူတွေကို ပြတ်ပြတ်သားသား အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းခဲ့လို့ပဲ နိုင်ငံတော်ကြီး စည်းလုံးတည်ငြိမ်ခဲ့တာပါ။ 

သမိုင်းမှာ ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ နိုင်ငံတော်ကြီးတွေ တည်ဆောက်ခဲ့သူတိုင်းဟာ ကိုယ်ကျင့်တရား စံနှုန်းတွေထက်၊ တိုင်းပြည်အတွက် လိုအပ်တဲ့ အင်အားသုံးရမယ့် အပိုင်းမှာ တွန့်ဆုတ်မနေခဲ့ပါဘူး။

နောက်တစ်ခါ လွတ်လပ်ရေးရပြီးစ ကာလကို ပြန်ကြည့်ပါ။

 ရောင်စုံသူပုန်တွေ ထကြွတယ်။ 

အစိုးရဆိုတာ ရန်ကုန်အစိုးရလို့တောင် ခေါ်ရတဲ့အထိ အင်အားနည်းခဲ့တယ်။ 

အဲဒီအချိန်က တပ်မတော်နဲ့ အစိုးရသာ ရန်သူတွေကို ပြတ်ပြတ်သားသား မချေမှုန်းခဲ့ရင်၊ ခွဲထွက်ရေးသမားတွေကို သွားပြီး အလျော့ပေးခဲ့ရင် ဒီနေ့ ကျွန်တော်တို့ နေထိုင်နေတဲ့ ပြည်ထောင်စုမြန်မာနိုင်ငံ ဆိုတာ ကမ္ဘာ့ မြေပုံပေါ်မှာ ရှိတော့မှာတောင် မဟုတ်ပါဘူး။ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲသွားပြီ။ နိုင်ငံရေးမှာ၊ အထူးသဖြင့် အချုပ်အခြာအာဏာနဲ့ ပတ်သက်လာရင် ညှာတာမှု ငှဲညာမှု ဆိုတာ ကိုယ့်တိုင်းပြည်ကို ပြန်ပြီး သတ်တဲ့ အဆိပ်ပါပဲ။

ဒါကြောင့် လက်ရှိ အစိုးရသစ်၊ လွှတ်တော်အသစ်အနေနဲ့ ပြည်သူလူထုနဲ့ ဝန်ထမ်းတွေကို အကြမ်းဖက်နေသူတွေ၊ ခွဲထွက်ရေးသမားတွေကို အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းတယ်ဆိုတာဟာ လူ့အခွင့်အရေး ချိုးဖောက်တာ မဟုတ်ဘူး။

 လူ့အခွင့်အရေးကို အပြည့်အဝ အာမခံနိုင်တဲ့ တည်ငြိမ်အေးချမ်းတဲ့ နိုင်ငံတော်ကြီး တစ်ခုကို တည်ဆောက်နေတာ ဖြစ်တယ်။

အကြမ်းဖက်သမားကို သနားခြင်းဟာ ပြည်သူလူထုကို ရက်စက်ခြင်းပဲ ဆိုတာကို ကျွန်တော်တို့ အားလုံး သေချာ သဘောပေါက်ဖို့ လိုပါတယ်။

မက်ခီယာဗယ်လီ ပြောသလိုပါပဲ... နိုင်ငံတော်ကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် လိုအပ်လာရင် အုပ်ချုပ်သူဟာ "ခြင်္သေ့လို ရဲရင့်ပြတ်သားဖို့" လိုသလို၊ အကြမ်းဖက်သမားတွေရဲ့ လုပ်ကြံဖန်တီးမှုတွေ၊ နိုင်ငံတကာက ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှုတွေကို ကြိုတင် သိမြင်နိုင်ဖို့ "မြေခွေးလိုလည်း ပါးနပ်ဖို့" လိုပါတယ်။

 နိုင်ငံတော်ရဲ့ အချုပ်အခြာအာဏာနဲ့ ပြည်သူ့အသက်အိုးအိမ်စည်းစိမ်ကို ထိပါးလာတဲ့ ဘယ်လို အဖျက်အမှောင့်၊ ဘယ်လို အကြမ်းဖက်မှုကိုမဆို ထိထိရောက်ရောက်၊ ပြတ်ပြတ်သားသား နှိမ်နင်းခြင်းကသာလျှင် အစိုးရတစ်ရပ်ရဲ့ အမြင့်မားဆုံးသော တာဝန်ကျေပွန်မှု ဖြစ်ပါတယ်။

မိတ်ဆွေတို့ရော ဒီအပေါ်မှာ ဘယ်လိုမြင်လဲ။ သမိုင်းက ပေးတဲ့ သင်ခန်းစာတွေနဲ့ လက်တွေ့မြေပြင်က အခြေအနေတွေကို ပေါင်းစပ်ပြီး စဉ်းစားကြည့်ကြပါ။ 

နိုင်ငံတော်ကို ကာကွယ်ဖို့ဆိုတာ စကားလုံးလှလှလေးတွေနဲ့ ရနိုင်တဲ့အရာလား။ ဒါမှမဟုတ် ပြတ်သားတဲ့ အက်ရှင် (Action) တွေ လိုအပ်လား။ ကိုယ့်အမြင်တွေကို Comment မှာ လွတ်လွတ်လပ်လပ် ဝင်ရောက် ဆွေးနွေးပေးသွားကြဖို့ ဖိတ်ခေါ်ပါတယ်။

ဒီနေ့အတွက်တော့ ဒီလောက်ပါပဲ။ နောက် အစီအစဉ်တွေမှာလည်း ဒီလို လေးနက်တဲ့ နိုင်ငံရေး၊ သမိုင်းရေးရာ အကြောင်းအရာတွေကို ကျွန်တော်တို့ ဆက်ပြီး ဆွေးနွေ

းသွားပါဦးမယ်။ အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။