နိူင်ငံရးရဲ့အသက်သွးကျောသည် တာဝန်ခံမှု တာဝန်ယူမှု ဖြစ်ကြောင်း 

အားလုံးပဲ မင်္ဂလာပါဗျာ။

ဒီနေ့ ကျွန်တော်တို့ ပြောမယ့်အကြောင်းအရာက နိုင်ငံရေး၊ တော်လှန်ရေးနဲ့ လူမှုအဖွဲ့အစည်းတွေမှာ အမြဲတမ်း ကြားနေရပေမယ့်၊ တကယ်တမ်း လက်တွေ့ကျင့်သုံးဖို့ အခက်ခဲဆုံးဖြစ်နေတဲ့ စကားလုံးတစ်လုံးအကြောင်းပါ။ အဲဒါကတော့ **"တာဝန်ခံမှု" (နဲ့တာဝန်ယူမှု)** ပါပဲ။

မိတ်ဆွေတို့... တရားမျှတမှုဆိုတာ ဘာလဲလို့ တစ်ခါလောက် သေသေချာချာ စဉ်းစားကြည့်ဖူးလား။

ကျွန်တော်တို့ လူအများစုက တရားမျှတမှု (Justice) ကို ဘယ်လိုနားလည်ထားကြသလဲဆိုရင်၊ မတရားတဲ့သူကို ဖမ်းမယ်၊ အပြစ်ပေးမယ်၊ ဗီလိန်တစ်ယောက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး "ဒီကောင်ကတော့ လူဆိုးပဲ၊ ငါတို့ကတော့ လူကောင်းတွေပဲ" လို့ ပြောလိုက်ရင်ပဲ တရားမျှတမှု ရပြီလို့ ထင်တတ်ကြတယ်။ ဒါပေမယ့် အဲဒါဟာ ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်ရဲ့ အစပဲ ရှိပါသေးတယ်။

နိုင်ငံရေးသီအိုရီတွေမှာ၊ သမိုင်းတစ်လျှောက် နိုင်ငံရေးတွေးခေါ်ရှင်တွေက "တာဝန်ခံမှု" ဆိုတာကို တရားမျှတမှုရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်လို့တောင်မှ တင်စားခေါ်ဝေါ်ခဲ့ကြတယ်။ ဒါ ဘာကြောင့်လဲ။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ မတရားမှုတွေကို ဆန့်ကျင်တယ်ဆိုတဲ့ အချက်လေးတစ်ခုတည်းနဲ့တင် မလုံလောက်လို့ပါပဲ။ တာဝန်ခံမှုသာ မရှိဘူးဆိုရင်၊ ဘယ်လောက်ပဲ မြင့်မြတ်ပါတယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်းတရားတွေဖြစ်ဖြစ် နောက်ဆုံးမှာ လမ်းချော်သွားခဲ့တဲ့ သမိုင်းသာဓကတွေ ကျွန်တော်တို့ အများကြီး တွေ့ဖူးပြီးသားပါ။

စဉ်းစားကြည့်ပါဗျာ။ တရားမျှတမှုကို ရှာဖွေတယ်ဆိုတာ ဟိုဘက်က ဗီလိန်ကြီးကို အပြစ်တင်၊ ရှုံ့ချနေရုံ သက်သက်နဲ့ ပြီးသွားတဲ့ ကိစ္စမဟုတ်ဘူး။ ကောင်းမွန်တဲ့ လူ့အဖွဲ့အစည်းတစ်ခု၊ ခိုင်မာတဲ့ အနာဂတ်တစ်ခုကို တည်ဆောက်ဖို့ဆိုတာ တစ်ဖက်လူကို ပြစ်တင်ရှုံ့ချရုံသက်သက်နဲ့ ဘယ်တော့မှ ဖြစ်မလာဘူး။ ကျွန်တော်တို့ကိုယ်တိုင်၊ ကျွန်တော်တို့ကို ဦးဆောင်နေတဲ့သူတွေကိုယ်တိုင်က "ဂုဏ်သိက္ခာရှိရှိ တာဝန်ခံခြင်း" တွေနဲ့သာ တည်ဆောက်ယူရတာပါ။

နိုင်ငံရေးလှုပ်ရှားမှုတစ်ခု၊ ဒါမှမဟုတ် တော်လှန်ရေးတစ်ခုမှာ "ငါတို့လုပ်နေတဲ့ အလုပ်ဟာ မြင့်မြတ်တယ်" ဆိုတဲ့ ခံယူချက်က အရမ်းအရေးကြီးပါတယ်။ ဒါပေမယ့်... အဲဒီ "မြင့်မြတ်တယ်" ဆိုတဲ့ အချက်တစ်ခုတည်းကို ကိုင်တွယ်ပြီးတော့၊ "ငါတို့က မြင့်မြတ်တဲ့အလုပ်ကို လုပ်နေတာမို့လို့ ငါတို့ကို လာမဝေဖန်နဲ့၊ ငါတို့ တာဝန်ခံစရာ မလိုဘူး၊ ငါတို့က အမှားကင်းတဲ့ သိဒ္ဓိမြောက်နေတဲ့သူတွေ" ဆိုတဲ့ ပုံစံမျိုး လုပ်လို့မရဘူးဗျ။

ဒီလိုလုပ်လာပြီဆိုရင် အဲဒီလှုပ်ရှားမှုဟာ စပြီး အန္တရာယ်ရှိလာပါပြီ။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သူတို့က ပြဿနာတစ်ခုခုဖြစ်လာတိုင်း၊ အမှားတစ်ခုခု လုပ်မိတိုင်း "ဟိုဘက်က ဗီလိန်တွေက ပိုဆိုးပါတယ်" ဆိုတဲ့ စကားလုံးနောက်မှာ ချည်းပဲ အမြဲတမ်း ပုန်းခိုနေတော့မှာမို့လို့ပါပဲ။ ကိုယ့်အမှားကို ဖုံးကွယ်ဖို့၊ ဟိုဘက်က လူဆိုးကြီးတွေကို ဒိုင်းကာသဖွယ် အသုံးချပြီး လုံးချနေလို့ မရပါဘူး။

နိုင်ငံရေးမှာဖြစ်စေ၊ လက်နက်ကိုင်ပဋိပက္ခတွေမှာဖြစ်စေ ကိုယ်လုပ်ဆောင်လိုက်တဲ့ လုပ်ရပ်တွေ၊ ဆုံးဖြတ်လိုက်တဲ့ မဟာဗျူဟာ အမှားတွေဟာ သာမန် စာရွက်ပေါ်က အမှားတွေ မဟုတ်ဘူးဗျ။ အဲဒီအမှားတွေရဲ့ တိုက်ရိုက်သက်ရောက်မှုကို ခံရတာက မြေပြင်က ပြည်သူလူထုပဲ။

ခေါင်းဆောင်ပိုင်းက မဟာဗျူဟာ တစ်ခုမှားယွင်းသွားတဲ့အခါ၊ လွဲချော်သွားတဲ့အခါ... အဲဒီအကျိုးဆက်က ပြည်သူလူထုရဲ့ အသက်အိုးအိမ်စည်းစိမ်တွေကို တိုက်ရိုက် နစ်နာစေတယ်။ တိုင်းပြည်ကို ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ နောက်ဆုတ်သွားစေနိုင်တယ်၊ ပျက်စီးသွားစေနိုင်တယ်။ 

ဒီအချက်ကို ဦးဆောင်နေတဲ့သူတွေရော၊ ထောက်ခံနေတဲ့သူတွေပါ သေချာ နားလည်ထားဖို့ လိုပါတယ်။

စေတနာကောင်းတိုင်း ရလဒ်ကောင်းမယ်လို့ ဘယ်သူမှ အာမခံလို့ မရဘူး။ ဒါကြောင့်မို့လို့ စေတနာကို ဘေးဖယ်ထားပြီး၊ လုပ်ရပ်တွေ၊ မဟာဗျူဟာတွေနဲ့ ပတ်သက်လာရင် "အမြဲမပြတ် တာဝန်ခံနေမှု" (Constant Accountability) ဟာ မရှိမဖြစ်ကို လိုအပ်တာပါ။ မှားရင် မှားတယ်လို့ ဝန်ခံနိုင်ရမယ်။ မှားတဲ့အတွက် ဘယ်လို ပြုပြင်မလဲဆိုတာကို ချပြနိုင်ရမယ်။ ဒါဟာ ခေါင်းဆောင်ကောင်းတွေရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာပါပဲ။

တကယ်တော့ဗျာ... နိုင်ငံရေးလှုပ်ရှားမှုတစ်ခုရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာဆိုတာ သူတို့အော်နေတဲ့ ကြွေးကြော်သံတွေအပေါ်မှာ မူတည်တာ မဟုတ်ဘူး။ သူတို့သွားချင်ပါတယ်လို့ ပြောနေတဲ့ လှပတဲ့ ပန်းတိုင်တွေအပေါ်မှာလည်း မူတည်တာမျိုးလည်း လုံးဝ မဟုတ်ဘူး။

အဲဒီဂုဏ်သိက္ခာဆိုတာ "အဲဒီပန်းတိုင်ကို ရောက်ဖို့ ဘယ်လိုနည်းလမ်းတွေနဲ့ သွားနေသလဲ"၊ "ဦးဆောင်သူတွေဟာ သူတို့ပေးထားတဲ့ ကတိကဝတ်တွေအပေါ်မှာ ဘယ်လောက်အထိ ဂုဏ်သိက္ခာရှိရှိ တာဝန်ခံသလဲ" ဆိုတဲ့ အချက်တွေအပေါ်မှာပဲ တိုင်းတာရတာပါ။

ပန်းတိုင်က မှန်ကန်နေပေမယ့်၊ သွားနေတဲ့ နည်းလမ်းတွေက မတရားဘူး၊ ပွင့်လင်းမြင်သာမှု မရှိဘူး၊ တာဝန်ခံမှု မရှိဘူးဆိုရင်၊ အဲဒီခရီးစဉ်ဟာ နောက်ဆုံးမှာ ကျွန်တော်တို့ မလိုချင်တဲ့ အာဏာရှင်စနစ် အသစ်တစ်ခုဆီကိုပဲ ဦးတည်သွားမှာပါ။ သမိုင်းမှာ ဒီလိုပဲ အခါခါ သံသရာလည်ခဲ့ကြတာပဲ မဟုတ်လား။

ဒါကြောင့်မို့လို့ ကျွန်တော် ပြောချင်တာက... ကိုယ်ထောက်ခံတဲ့ အဖွဲ့အစည်းပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ကိုယ်အားပေးတဲ့ ခေါင်းဆောင်ပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့ကို မေးခွန်းထုတ်ပါ။

သူတို့ရဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်တွေကို စမ်းစစ်ပါ။

သူတို့ပေးထားတဲ့ ကတိကဝတ်တွေကို တာဝန်ခံခိုင်းပါ။

ခေါင်းဆောင်ကို မေးခွန်းထုတ်တာဟာ သစ္စာဖောက်တာ မဟုတ်ဘူးဗျ။ နိူင်ငံရေးကို နှောင့်ယှက်တာ မဟုတ်ဘူး။ တကယ်တော့ အဲဒီလို မေးခွန်းထုတ်ခြင်း၊ စမ်းစစ်ခြင်း၊ တာဝန်ခံခိုင်းခြင်းဆိုတာတွေဟာ... ကျွန်တော်တို့ လိုချင်တဲ့ 'တရားမျှတမှု' (Justice) ကြီးဖြစ်လာဖို့အတွက် ဆူညံမနေဘဲ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်စွာ တည်ဆောက်နေရတဲ့ "အခြေခံအုတ်မြစ်" တွေပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

တာဝန်ခံမှု မရှိတဲ့ နေရာမှာ တရားမျှတမှုဆိုတာ ဘယ်တော့မှ ရှင်သန်လို့ မရပါဘူး။ အားလုံးပဲ ကိုယ်ယုံကြည်ရာကို လျှောက်လှမ်းတဲ့နေရာမှာ အမှားအမှန်ကို ဝေဖန်ပိုင်းခြားနိုင်ပြီး၊ တာဝန်ခံမှုရှိတဲ့ လူ့အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုကို အတူတကွ တည်ဆောက်နိုင်ကြပါစေလို့ ဆန္ဒပြုရင်း ဒီနေ့ ပြောချင်တဲ့ အကြောင်းအရာလေးကို ဒီမှာပဲ နိဂုံးချုပ်ပါရစေ။

ကြည့်ရှုပေးခဲ့ကြတဲ့ မိတ်ဆွေအားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ နောက်ထပ် ဗီဒီယို

တွေမှာ ပြန်ဆုံကြတာပေါ့ဗျာ။