"ဦးသန်းရွှေ၊ ဒေါ်စု နှင့် "သက်ရှည်လို့ ဘုန်းမကြီး" စကားပုံရဲ့ ကြောက်စရာကောင်းမှု"

မင်္ဂလာပါဗျာ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ Channel ကနေ မိတ်ဆွေအားလုံးကို ပြန်လည်ကြိုဆိုလိုက်ပါတယ်။

ဒီနေ့ ကျွန်တော် မိတ်ဆွေတို့နဲ့ အတူတူ သုံးသပ်ကြည့်ချင်တဲ့ အကြောင်းအရာကတော့ ကျွန်တော်တို့ မြန်မာလူမျိုးတွေ ကြားဖူးနားဝရှိနေကျ စကားပုံနှစ်ခုအကြောင်းပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒါကတော့ **"ဘုန်းကြီးလို့ သက်မရှည်၊ သက်ရှည်လို့ ဘုန်းမကြီး"** ဆိုတဲ့ စကားပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

ငယ်ငယ်တုန်းကတော့ ဒီစကားတွေကို ကြားရုံပဲ ကြားဖူးတာ၊ သူ့ရဲ့ အတိမ်အနက်နဲ့ တကယ့်အဓိပ္ပာယ်ကို သိပ်ပြီး သဘောမပေါက်ခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အသက်အရွယ် ရလာလေလေ၊ လောကကြီးအကြောင်းကို ပိုပြီး မြင်လာရလေလေ... ဒီစကားတွေရဲ့ နောက်ကွယ်က ဒဏ္ဍာရီဆန်ဆန် အမှန်တရားတွေ၊ တစ်ခါတရါမှာ ကြောက်ဖို့ကောင်းလောက်အောင် မှန်ကန်လွန်းနေတာတွေကို ပိုပြီး သတိထားမိလာတယ်ဗျ။ ဒီနေ့ ခေတ်ပြိုင် မြန်မာ့နိုင်ငံရေး ဇာတ်ခုံပေါ်က ထိပ်သီးဇာတ်ဆောင်ကြီးတွေရဲ့ ဖြစ်တည်မှုနဲ့ ဇာတ်သိမ်းတွေကို အချက်အလက်ကျကျ နှိုင်းယှဉ်ပြီး ဒီစကားရဲ့ လေးနက်မှုကို ကျွန်တော် ပြတ်ပြတ်သားသား သုံးသပ်ပြသွားပါမယ်။ စိတ်ဝင်စားစရာ အလွန်ကောင်းလို့ အဆုံးထိ နားဆင်ပေးကြဖို့ ဖိတ်ခေါ်ချင်ပါတယ်။

ကဲ... ပထမဆုံး ဥပမာအနေနဲ့ ကျွန်တော်တို့ ဗိုလ်ချုပ်မှုးကြီး ဟောင်း **ဦးသန်းရွှေ** ကိုပဲ ကြည့်ရအောင်။

ဒါက ကမ္ဘာသိ၊ ဗမာသိ အချက်အလက်ပဲ။ သူ အာဏာရှိခဲ့စဉ်တစ်လျှောက်လံုးရော၊ အာဏာကဆင်းပြီးနောက်ပိုင်းမှာရော တစ်နိုင်ငံလုံးက သူ့ကို ဘယ်လောက်ဆဲခဲ့ကြလဲ။ သိတယ်မဟုတ်လား? အဖွဲ့အစည်းတွေ၊ မီဒီယာတွေ၊ နိုင်ငံတကာကအစ တစ်နိုင်ငံလုံးက အဆဲခံရအောင်၊ အမုန်းပွားရအောင်ကို ဝိုင်းပြီး တွန်းပို့ခဲ့ကြတယ်၊ ဝိုင်းလှုံ့ဆော်ခဲ့ကြတယ်။စာရေးဆရာတွေ စာနယ်ဇင်းသတင်းသမားတွေ ပိုဆိုးပါတယ် ။ လူအများစုရဲ့ စိတ်ထဲမှာလည်း သူ့ကို သေချင်းဆိုး သေလိမ့်မယ်လို့ ကျိန်ဆဲခဲ့ကြတာပေါ့ဗျာ။

> **ဒါပေမဲ့ တကယ့် လက်တွေ့ ဇာတ်သိမ်းပိုင်းကို ကြည့်ကြည့်လိုက်ပါ ။**

> 

သူ့ကို တစိုက်မတ်မတ် ဆဲဆိုနေခဲ့ကြတဲ့သူတွေ၊ သူ့ကို ဖြုတ်ချဖို့ လှုံ့ဆော်ခဲ့ကြတဲ့ အတိုက်အခံ ခေါင်းဆောင်ပိုင်းတွေကအစ အခု ဘာဖြစ်သွားကြပြီလဲ? အများစုဟာ သေချင်းမလှ သေဆုံးသွားကြရပြီ။ တချို့လည်း ထောင်ထဲမှာ၊ တချို့လည်း တောထဲတောင်ထဲမှာ၊ တချို့လည်း တိုင်းတစ်ပါးမှာ အထီးကျန်စွာနဲ့ ဘဝတွေ အဆုံးသတ်သွားကြတယ်။

ဒါပေမဲ့ အားလုံး ဝိုင်းဆဲတာ ခံခဲ့ရတဲ့ ဦးသန်းရွှေကတော့ အခုထက်ထိ ဘာဖြစ်နေလဲ? သူကတော့ အခုထိ ကျန်းမာနေဆဲ ဘုန်းကြီးနေဆဲပဲဗျ။ အသက် ကိုးဆယ်ကျော် တစ်ရာနီးနီးထိ အေးအေးချမ်းချမ်း နေနေရတုန်းပဲ။ မပူမပန်၊ မကြောင့်မကြနဲ့ ဘဝကို ဇိမ်ရှိရှိ ကျန်းမာစွာ ဖြတ်သန်းနေဆဲပဲ။ ဒါကို ကြည့်ရင် "သက်ရှည်လို့ ဘုန်းမကြီး" ဆိုတဲ့ စကားနဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်ပြီး **သူကတော့ အသက်လည်းရှည်၊ ဘုန်းလည်းကြီးနေဆဲ** အခြေအနေမှာ ရှိနေတာကို ငြင်းလို့မရတဲ့ အချက်အလက်အနေနဲ့ မြင်တွေ့နေရပါတယ်။ 

အမုန်းတရားတွေ၊ ကျိန်ဆဲမှုတွေဟာ တကယ့်လက်တွေ့ လောကပါလ တရားတွေရှေ့မှာ ဘာမှဖြစ်မလာခဲ့ဘူးဆိုတာ ဒါက သက်သေပြ‌ေနတာပါပဲဗျ။

 

ကဲ... နောက်ထပ် ပုံရိပ်တစ်ခုဖြစ်တဲ့ **ဒေါ်စုကြည် ခေါ် ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည်** ကို တချက်လောက် ပြန်ကြည့်ရအောင်။ သူကတော့ လုံးဝကို တစ်မျိုးဗျ။ သူ့ရဲ့ ဘဝဇာတ်ကြောင်းကို သေချာဆန်းစစ်ကြည့်ရင် **"ခြွေရံသင်းပင်း ညံ့တဲ့ဇာတာ"** လို့ပဲ တိတိကျကျ ပြောရလိမ့်မယ်။ နေအိမ်အျကယ်ချုပ်နဲ့ နှစ်ရှည်နေနေရတယ် ထောင်တွေ ရုံးတွေ ဂတ်တွေနဲ့ အမြဲအမှုအခင်းဖြစ်နေတယ် လို့ ထင်နေကြတာ ဒါဟာ မှန်ပေမယ့် ကျနော်အမြင်နဲ့ အနည်းငယ်လွဲ‌နေပါတယ် ။ 

ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သူဟာ လက်ရှိမှာ ထောင်ကျနေတယ်လို့ ဆိုပေမဲ့ သာမန်လူတွေ ထင်သလို၊ သာမန်အကျဉ်းသားတွေလို အနေဆင်းရဲ၊ အစားဆင်းရဲ မဟုတ်ဘူးဗျ။ အပြင်က သာမန်သူဌေးတွေတောင် မခံစားရ၊ မစံစားရတဲ့ အထူးစောင့်ရှောက်မှုတွေ၊ လုံခြုံရေးတွေ၊ ကျန်းမာရေးစောင့်ရှောက်မှုတွေနဲ့ ဇိမ်ယစ်ပြီး နေနေရတာ။ ဒါကြောင့်လည်း တချို့က ရယ်စရာ၊ နောက်စရာအနေနဲ့ ပြောကြတယ်... သူကပဲ သက်တောင့်သက်သာ နေချင်လို့ ထောင်ထဲဝင်ဖို့ လမ်းပဲ အမြဲရှာနေတာလား မသိဘူးဆိုပြီးတော့ပေါ့ဗျာ။

ဒါပေမဲ့ သူ့ဇာတာရဲ့ အကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အချက်က ဘာလဲဆိုတော့... သူ ထောင်ထဲလည်း ဝင်သွားရော၊ သူ့ရဲ့ ဘေးနားက ခြွေရံသင်းပင်းတွေ၊ သူ့ကို ထောက်ခံပါတယ်ဆိုတဲ့ အသိုင်းအဝိုင်းကလူတွေ အကုန်လုံးဟာ **"ထဘီစုတ်ပုံအောက်က ပြာ"** လိုပဲ ဖြစ်သွားကြတာပဲ။

 * သူ့ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှု၊ ပစ္စည်းပစ္စယတွေကို အကုန်ခိုးယူပြီး လေလံတင်ဖို့အထိ လုပ်ကြတဲ့သူတွေကလည်း သူ့လူတွေချည်းပဲ။

 * တချို့ကျတော့လည်း ဘေးကင်းရာကို ထွက်ပြေးကပ်ငြိပြီး၊ ဘယ်လောက်တောင် သတ္တိနည်းသလဲဆိုရင် သူ့ရဲ့နာမည်ကိုတောင် ထုတ်မပြောရဲတော့တဲ့အထိ ဖြစ်သွားကြတယ်။

ဒါဟာ ဘာကိုပြသလဲဆိုတော့ ခြွေရံသင်းပင်း ညံ့လွန်းတာကြောင့် သူ ဘယ်လောက်ပဲ ထိပ်တန်းရောက်ခဲ့ရောက်ခဲ့၊ နောက်ဆုံးမှာ အထီးကျန်ပြီး ကိုယ်ကျိုးရှာသမားတွေရဲ့ ဝိုင်းရံမှုကို ခံခဲ့ရတယ်ဆိုတာ ပြတ်ပြတ်သားသား ပေါ်လွင်နေပါတယ်။

မိတ်ဆွေတို့ရေ... "ဘုန်းကြီးလို့ သက်မရှည်၊ သက်ရှည်လို့ ဘုန်းမကြီး" ဆိုတဲ့ စကားတွေ ရှိပေမဲ့လည်း၊ တကယ်တမ်း လောကရဲ့ ပရမတ်တရားအရ ကြည့်မယ်ဆိုရင် **"အိုမင်းခြင်း၊ နာကျင်ခြင်း၊ သေဆုံးခြင်း"** ဆိုတဲ့ တရားတွေကတော့ ဘယ်လိုအာဏာရှင်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဘယ်လောက်ပဲ လူချစ်လူခင်များတဲ့ ခေါင်းဆောင်ပဲဖြစ်ဖြစ် ဘယ်သူမှ မလွတ်ကင်းနိုင်တဲ့ သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲတွေချည်းပါပဲ။

ဒီလို ဝဋ်ဆင်းရဲတွေထဲမှာမှ တစ်ခါတလေ ပြန်ဆင်ခြင်ကြည့်ရင်... စောစောစီးစီး ဝဋ်ကျွတ်သွားကြတဲ့ "ဘုန်းကြီးလို့ သက်မရှည်သူတွေ" ကမှ တော်သေးတယ်လို့ ပြောရမလိုပဲ။ အသက်တွေ အလှည့်အပြောင်းမှာ အိုကံမကောင်းပဲ၊ ဘေးနားမှာ ယုံကြည်ရတဲ့သူမရှိ၊ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေ အလုခံရပြီး သက်ရှည်နေပေမဲ့ ဘုန်းကံတွေ မှေးမှိန်ကုန်တဲ့ **"သက်ရှည်လို့ ဘုန်းမကြီးသူတွေ"**၊ **"အိုကံမကောင်းသူတွေ"** ရဲ့ ဘဝကို ကြည့်ပြီး ကျွန်တော်တို့ သံဝေဂရစရာတွေ အများကြီးရှိပါတယ်။

ဒါကြောင့်မို့လို့ မြတ်စွာဘုရားရှင် မိန့်ကြားတော်မူခဲ့တဲ့ **"အပ္ပမာဒေန သမ္ပာဒေထ"** ဆိုတဲ့အတိုင်း... မေ့မေ့လျော့လျော့ မနေကြဘဲ သတိတရား လက်ကိုင်ထားကြဖို့ အထူးပဲ အရေးကြီးပါတယ်။ အသက်ကြီးလာလေလေ၊ ဒီဘဝမှာ ကိုယ်လုပ်ဆောင်ခဲ့တဲ့ ကုသိုလ်ကောင်းမှုတွေကို ပြန်လည်အောက်မေ့ သတိရပြီး၊ ကျန်ရှိနေတဲ့ အချိန်ပိုင်းလေးမှာ ပြုနိုင်သမျှ ကုသိုလ်တွေကို ဆက်လက်ပြုလုပ်သွားရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။

လောကီအာဏာတွေ၊ စည်းစိမ်တွေ၊ ခြွေရံသင်းပင်းတွေဆိုတာ အချိန်တန်ရင် ပျက်စီးခြင်းနဲ့ပဲ ဇာတ်သိမ်းရတာမို့၊ ကျန်ရှိတဲ့ မိမိတို့ရဲ့ ဘဝသက်တမ်းကို ကောင်းမှုကုသိုလ်တွေ၊ သတိတရားတွေ၊ ဗုဒ္ဓရဲ့ ဓမ္မနည်းလမ်းတွေနဲ့သာ အေးအေးချမ်းချမ်း ဆင်ခြင်ဖြတ်သန်းသွားကြဖို့ လိုအပ်ပါတယ်လို့ တိုက်တွန်းရင်းနဲ့ ဒီနေ့ရဲ့ သုံးသပ်ချက်ကို ဒီမှာတင်ပဲ နိဂုံးချုပ်လိုက်ပါတယ်။

မိတ်ဆွေများအားလုံး သတိတရား၊ သံဝေဂတရားများနဲ့ ပြည့်စုံနိုင်ကြပါစေဗျာ။ စောင့်မျှော်ကြည့်ရှုပေးခဲ့ကြတဲ့အတွ

က် ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်။