"စကားပြောရမယ့်သူကို စကားပြော၊ လက်နက်ကိုင်သူကို လက်နက်နဲ့ ရှင်း"

မင်္ဂလာပါ ခင်ဗျာ။ ကျွန်တော်တို့ တိုင်းပြည်မှာ ငြိမ်းချမ်းရေးအကြောင်း ပြောပြီဆိုရင် အမြဲတမ်း ဝေဝေဝါးဝါး ဖြစ်တတ်ကြပါတယ်။ အားလုံးကတော့ သေနတ်သံတွေ တိတ်စေချင်တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ လက်တွေ့မှာ "လက်နက်" ဆိုတာကို ဘယ်လို ကိုင်တွယ်မလဲဆိုတာက အရမ်းအရေးကြီးပါတယ်။ ကျွန်တော် ဒီနေ့ ပြောချင်တဲ့ အဓိက အချက်ကတော့ ရှင်းရှင်းလေးပါ - "နိုင်ငံရေးနည်းလမ်းနဲ့ ဖြေရှင်းချင်တဲ့သူကို စားပွဲပေါ်မှာ ဧည့်ခံပြီး၊ လက်နက်ကိုပဲ အားကိုးချင်တဲ့သူကိုတော့ လက်နက်နဲ့ပဲ တုံ့ပြန်ရမယ်" ဆိုတဲ့ အချက်ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

၁။ နိုင်ငံရေးနဲ့ လက်နက် - ဘာကွာသလဲ?

နိုင်ငံရေးဆိုတာ စကားပြောတာပါ။ ကိုယ်လိုချင်တာကို တောင်းဆိုမယ်၊ ညှိနှိုင်းမယ်၊ အလျှော့အတင်း လုပ်မယ်။ ဒါဟာ ယဉ်ကျေးတဲ့ လူ့အဖွဲ့အစည်းရဲ့ လမ်းစဉ်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ လူတစ်စုက နိုင်ငံရေးနည်းလမ်းကို စွန့်ခွါသွားပြီ၊ ညှိနှိုင်းလို့ရတဲ့ အဆင့်ကို ကျော်သွားပြီဆိုရင် သူတို့လက်ထဲမှာ "လက်နက်" ပဲ ရှိပါတော့တယ်။

လက်နက်ကိုင်ထားတဲ့သူဟာ စကားပြောဖို့ လာတာမဟုတ်ဘူး၊ အနိုင်ကျင့်ဖို့နဲ့ ဖျက်ဆီးဖို့ လာတာပါ။ အဲဒီလို လူမျိုးတွေကိုမှ ကျွန်တော်တို့က စားပွဲပေါ်မှာ ထိုင်စောင့်နေမယ်၊ မေတ္တာရပ်ခံနေမယ်ဆိုရင် အဲဒါဟာ ငြိမ်းချမ်းရေး ရှာတာမဟုတ်ဘဲ ကိုယ့်တိုင်းပြည်ကို ဖျက်ဆီးဖို့ အခွင့်အရေး ပေးနေတာနဲ့ တူတူပါပဲ။

၂။ ကမ္ဘာ့သမိုင်းက သင်ခန်းစာ (မြူးနစ် သဘောတူညီချက်)

ဒါကို နားလည်အောင် ကမ္ဘာ့သမိုင်းက ဥပမာတစ်ခုနဲ့ ပြောပြပါမယ်။ ဒုတိယကမ္ဘာစစ် မဖြစ်ခင် ၁၉၃၈ ခုနှစ်မှာ အင်္ဂလန်ဝန်ကြီးချုပ် ချမ်ဘာလိန် (Chamberlain) ဟာ ဟစ်တလာနဲ့ သွားတွေ့ပါတယ်။ သူက စစ်မဖြစ်ချင်ဘူး၊ ငြိမ်းချမ်းချင်တယ်ဆိုပြီး ဟစ်တလာ လိုချင်တဲ့ နယ်မြေတွေကို ပေးလိုက်ပါတယ်။ သူ ပြန်လာတော့ "ငါတို့ ခေတ်အတွက် ငြိမ်းချမ်းရေးကို ယူဆောင်လာနိုင်ပြီ" လို့ ကြွေးကြော်ခဲ့ပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ ရလဒ်က ဘာလဲ? ဟစ်တလာဟာ အဲဒီအပျော့ဆွဲ ငြိမ်းချမ်းရေးကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး စစ်အင်အားကို ပိုတိုးချဲ့တယ်၊ နောက်ဆုံးမှာ တစ်ကမ္ဘာလုံး မီးဟုန်းဟုန်းတောက်စေခဲ့တဲ့ စစ်ပွဲကြီးကို စတင်ခဲ့ပါတယ်။ ဒါဟာ ဘာကို ပြသလဲဆိုတော့ "လက်နက်နဲ့ ဖြေရှင်းချင်တဲ့ လူသတ်သမားကို စားပွဲပေါ်မှာ သွားညှိနှိုင်းတာဟာ ဆုံးရှုံးမှုရဲ့ အစပဲ" ဆိုတာပါပဲ။ နောက်ဆုံးမှာတော့ ချာချီ (Churchill) လို ခေါင်းဆောင်မျိုး တက်လာပြီး လက်နက်ကို လက်နက်နဲ့ပဲ ပြတ်ပြတ်သားသား တုံ့ပြန်ခဲ့လို့သာ ကမ္ဘာကြီးဟာ နာဇီတွေလက်ကနေ လွတ်မြောက်ခဲ့တာပါ။

သီရိလင်္ကာနိုင်ငံရဲ့ သာဓကကို ကြည့်မယ်ဆိုရင် ပိုပြီးတော့ ထင်ရှားပါတယ်။ သီရိလင်္ကာမှာ "တမီးလ်တိုက်ဂါး" (LTTE) ဆိုတဲ့ လက်နက်ကိုင်အဖွဲ့ဟာ ဆယ်စုနှစ် သုံးခုနီးပါး တိုင်းပြည်ကို မီးဟုန်းဟုန်းတောက်အောင် လုပ်ခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီကာလတစ်လျှောက်လုံးမှာ အစိုးရအဆက်ဆက်ဟာ ငြိမ်းချမ်းရေးဆွေးနွေးပွဲတွေ အကြိမ်ကြိမ် လုပ်ခဲ့ကြပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ လက်နက်ကိုင်အဖွဲ့ကတော့ ဆွေးနွေးပွဲကို အပစ်ရပ်ဖို့ထက် သူတို့ရဲ့ စစ်အင်အား ပြန်ဖြည့်ဖို့၊ လူသစ်စုဖို့နဲ့ ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ဖို့ အချိန်ဆွဲတဲ့ ဗျူဟာတစ်ခုအနေနဲ့ပဲ အသုံးချခဲ့တာပါ။

နောက်ဆုံးမှာတော့ သီရိလင်္ကာအစိုးရက "စကားပြောလို့ မရတဲ့သူကို လက်နက်နဲ့ပဲ အဆုံးသတ်ရမယ်" ဆိုတဲ့ ပြတ်သားတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ချလိုက်ပါတယ်။ ၂၀၀၉ ခုနှစ်မှာ စစ်ရေးအရ အပြီးသတ် ချေမှုန်းလိုက်တဲ့အခါမှသာ နှစ်ပေါင်း ၃၀ နီးပါး ကြာခဲ့တဲ့ ပြည်တွင်းစစ်ကြီး ရပ်တန့်သွားပြီး တိုင်းပြည်ဟာ ပြန်လည်ထူထောင်ရေး လမ်းကြောင်းပေါ်ကို ရောက်ခဲ့တာပါ။ ဒီသမိုင်းက ပေးတဲ့ သင်ခန်းစာကတော့ "ငြိမ်းချမ်းရေးကို တကယ်မလိုလားဘဲ လက်နက်ကိုပဲ ဖက်တွယ်ထားတဲ့ အဖွဲ့အစည်းတွေကို စားပွဲပေါ်မှာ အချိန်ဖြုန်းနေတာဟာ တိုင်းပြည်ကို သွေးမြေကျအောင် ဆွဲဆန့်နေတာနဲ့ အတူတူပဲ" ဆိုတာပါပဲ။ တခါတလေမှာ စစ်မှန်တဲ့ ငြိမ်းချမ်းရေးကို ရဖို့အတွက် အင်အားသုံးပြီး အပြတ်အသတ် ရှင်းလင်းရတာဟာ ရှောင်လွှဲလို့မရတဲ့ သမိုင်းပေးတာဝန် တစ်ခုဖြစ်ပါတယ်။

၃။ ခေါင်းဆောင်တွေရဲ့ တာဝန် - ခွဲခြား သိမြင်ဖို့

ငြိမ်းချမ်းရေး ဖော်ဆောင်နေတဲ့ ဦးဆောင်သူတွေအနေနဲ့လည်း ဒီအချက်ကို သတိထားဖို့ လိုပါတယ်။ လူတိုင်းကို စားပွဲပေါ် ခေါ်လို့ မရပါဘူး။

 * ဘယ်သူက တကယ် ငြိမ်းချမ်းချင်တာလဲ?

 * ဘယ်သူက နိုင်ငံရေးနည်းလမ်းနဲ့ ဆွေးနွေးချင်တာလဲ?

ဆွေးနွေးလို့ရတဲ့သူကို လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ဆွေးနွေးပါ။ အဖြေရှာပါ။ ဒါပေမဲ့ နိုင်ငံရေးကို စိတ်မဝင်စားဘူး၊ လက်နက်ကိုင်ပြီး အကြမ်းဖက်မယ်၊ တိုင်းပြည်ကို ဖျက်ဆီးမယ်ဆိုတဲ့ အဖွဲ့အစည်းမျိုးကိုတော့ "ဆွေးနွေးပွဲ" ဆိုတဲ့ စကားလုံးနဲ့ အချိန်ဆွဲမနေသင့်ပါဘူး။ သူတို့ နားလည်တဲ့ ဘာသာစကားဟာ "လက်နက်" ပဲ ဖြစ်တဲ့အတွက် လက်နက်နဲ့ပဲ ပြတ်ပြတ်သားသား ဖြေရှင်းရပါလိမ့်မယ်။

ဒါဟာ ရက်စက်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ တိုင်းပြည်မှာ ရှိတဲ့ သန်းပေါင်းများစွာသော ပြည်သူတွေရဲ့ အသက်အိုးအိမ်စည်းစိမ်ကို ကာကွယ်တာ ဖြစ်ပါတယ်။ အကြမ်းဖက်သမား တစ်ယောက်ကို အခွင့်အရေးပေးလိုက်ရင် အပြစ်မဲ့ ပြည်သူ ဆယ်ယောက် သေရနိုင်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် ခေါင်းဆောင်ဆိုတာ ဘယ်သူ့ကို လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ရမလဲ၊ ဘယ်သူ့ကို ချေမှုန်းရမလဲဆိုတာကို ဝေခွဲတတ်ရပါမယ်။

၄။ နိဂုံးချုပ် သုံးသပ်ချက်

မိဘပြည်သူများခင်ဗျာ... ငြိမ်းချမ်းရေးဆိုတာ ပန်းနဲ့ပေါက်မှ ရတာမဟုတ်ပါဘူး။ တခါတလေမှာ ငြိမ်းချမ်းရေးကို တည်ဆောက်ဖို့အတွက် ခွန်အားနဲ့ ပြတ်သားမှု (Force) ကို သုံးရပါတယ်။ လက်နက်ကိုင်လမ်းစဉ်ကို ရွေးချယ်ပြီး တိုင်းပြည်ကို ဒုက္ခပေးနေတဲ့သူတွေဆီကနေ ငြိမ်းချမ်းရေးကို တောင်းခံနေလို့ မရပါဘူး။

ကျွန်တော်တို့ တိုင်းပြည် တည်ငြိမ်ချင်ရင်၊ တိုးတက်ချင်ရင် စည်းကမ်းနဲ့ ဥပဒေ ရှိရပါမယ်။ ဥပဒေပြင်ပကနေ လက်နက်ကိုင်တဲ့သူကို ဥပဒေကြောင်းအရရော၊ လက်နက်နဲ့ပါ ထိထိရောက်ရောက် နှိမ်နင်းနိုင်မှသာ အေးချမ်းတဲ့ လူ့အဖွဲ့အစည်းကို ပြန်ရမှာပါ။

ဒါကြောင့် "ဆွေးနွေးလို့ရသူကို ဆွေးနွေး၊ လက်နက်ကိုင်သူကို လက်နက်နဲ့ ရှင်း" ဆိုတဲ့ မူဝါဒဟာ ကျွန်တော်တို့ တိုင်းပြည်အတွက် အခုအချိန်မှာ အလိုအပ်ဆုံး ပြတ်သားမှုပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ထင်မြင်ချက်တွေကိုလည်း ကွန်မန့်

မှာ ရေးပေးခဲ့ကြပါဦး။