"လွတ်ငြိမ်းချမ်းသာခွင့်နဲ့ တရားဥပဒေစိုးမိုးရေးအပေါ် စိန်ခေါ်မှုများ"** 

"မင်္ဂလာပါ ခင်ဗျာ။ ဒီနေ့ ကျွန်တော် ဆွေးနွေးချင်တဲ့ အကြောင်းအရာက တော်တော်လေးကို အရေးကြီးသလို လူအများလည်း စိတ်ဝင်စားနေကြတဲ့ 'လွတ်ငြိမ်းချမ်းသာခွင့်' အကြောင်းပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

ကျွန်တော်တို့ နိုင်ငံမှာရော၊ တခြားနိုင်ငံအချို့မှာပါ အထိမ်းအမှတ်နေ့တွေရောက်ရင် အကျဉ်းသားတွေကို လွှတ်ပေးလေ့ ရှိကြပါတယ်။ လူသားချင်းစာနာတာ၊ နောင်တရသူတွေကို အခွင့်အရေးပေးတာဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်တွေ ရှိကောင်းရှိလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောကြရအောင်။ ပြစ်မှုကျူးလွန်ထားသူတွေကို ဒီအတိုင်း လွှတ်ပေးနေတာဟာ တကယ်ပဲ မှန်ကန်ရဲ့လား? ဒါဟာ တရားဥပဒေကို လေးစားလိုက်နာနေတဲ့ ပြည်သူတွေကို စော်ကားလိုက်တာ မဟုတ်ဘူးလား? ဒီနေ့ ကျွန်တော် ဒီအကြောင်းကို အချက်အလက်တွေနဲ့ သေသေချာချာ သုံးသပ်ပြသွားပါမယ်။"

"ပထမဆုံး ကျွန်တော် မေးချင်တာက... တရားရုံးတွေက ဘာလို့ ရှိနေတာလဲ? ဆိုတာပါ။ တရားသူကြီးတွေဟာ အမှုတစ်ခုကို လပေါင်းများစွာ၊ နှစ်ပေါင်းများစွာ စစ်ဆေးတယ်၊ သက်သေတွေ ကြည့်တယ်။ ပြီးမှ ပြစ်မှုနဲ့ ထိုက်တန်တဲ့ ပြစ်ဒဏ်ကို ချမှတ်တာပါ။

ဒါပေမဲ့ အစိုးရက 'လွတ်ငြိမ်းချမ်းသာခွင့်' ဆိုပြီး လက်မှတ်တစ်ချက် ထိုးလိုက်တာနဲ့ အဲ့ဒီ ပြစ်ဒဏ်တွေဟာ အာယုတ္တတ္တ ဖြစ်သွားရော။ ဒါဟာ တရားရုံးရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို မျက်နှာဖြတ်ရိုက်လိုက်တာပါပဲ။ 'မင်းတို့ ဘယ်လောက်ပဲ ထောင်ချချ၊ ငါတို့ကတော့ လွှတ်ချင်ရင် လွှတ်မှာပဲ' ဆိုတဲ့ သဘောမျိုး သက်ရောက်နေပါတယ်။ ဒီလိုသာ ခဏခဏ လုပ်နေမယ်ဆိုရင် တရားရုံးအပေါ်မှာ ဘယ်သူက ယုံကြည်မှု ရှိတော့မှာလဲ? ပြစ်မှုကျူးလွန်တဲ့သူကလည်း 'အော်... ငါ အဖမ်းခံရလည်း ခဏပါပဲ၊ လွတ်ငြိမ်းချမ်းသာခွင့်နဲ့ ပြန်ထွက်လာမှာပဲ' ဆိုတဲ့ အချောင်သမားစိတ်ဓာတ်တွေ ဝင်လာစေပါတယ်။ ဒါဟာ နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံရဲ့ တရားစီရင်ရေးမဏ္ဍိုင်ကို အမြစ်ကနေ လှန်ပစ်လိုက်တာပါပဲ။"

"နောက်တစ်ချက်က ပိုဆိုးပါတယ်။ အဲ့ဒါကတော့ အဂတိလိုက်စားမှု၊ နိုင်ငံတော်ဘဏ္ဍာငွေတွေကို ကိုယ်ကျိုးအတွက် ခိုးယူခဲ့တဲ့သူတွေကို လွှတ်ပေးတာပါ။

စဉ်းစားကြည့်ကြပါဦး။ ပြည်သူပိုင်ငွေဆိုတာ ပြည်သူတွေရဲ့ သွေးချွေးနဲ့ ပေးထားတဲ့ အခွန်ငွေတွေပါ။ ဒီငွေတွေကို ခိုးယူသွားတယ်ဆိုတာ ပြည်သူတွေရဲ့ ကျန်းမာရေး၊ ပညာရေးနဲ့ လမ်းတံတားတွေ တည်ဆောက်မယ့် အခွင့်အရေးတွေကို ခိုးယူသွားတာပါ။ ဒီလို လူတွေကိုမှ ထောင်ဒဏ်အပြည့်မကျဘဲ လွှတ်ပေးလိုက်တယ်ဆိုရင် ဒါဟာ 'ခိုးချင်သလောက်ခိုး၊ ပြီးရင် ခဏနား၊ ပြီးရင် ပြန်ထွက်လာ' လို့ အားပေးလိုက်သလို ဖြစ်နေပါတယ်။

နိုင်ငံတော်က ဆုံးရှုံးသွားတဲ့ ဘဏ္ဍာငွေတွေကို ပြန်မရဘဲ၊ ပြစ်ဒဏ်လည်း အပြည့်မခံရဘဲ လွတ်သွားတာဟာ တရားမျှတမှု မရှိပါဘူး။ ဒါဟာ နိုင်ငံတော်ကို သစ္စာဖောက်တဲ့သူတွေကို အခွင့်အရေးပေးတာ ဖြစ်တဲ့အတွက် နောင်လာနောက်သားတွေက 'အဂတိလိုက်စားတာဟာ ပြစ်မှုကြီးမဟုတ်ဘူး' လို့ ထင်သွားစေနိုင်ပါတယ်။"

"အဆိုးဆုံးကတော့ အကြမ်းဖက်မှုနဲ့ ဆက်နွယ်နေသူတွေကို လွှတ်ပေးတာပါပဲ။ အကြမ်းဖက်သမားဆိုတာ လူအများရဲ့ အသက်ကို ရန်ရှာသူတွေပါ။ သူတို့ကို လွှတ်ပေးလိုက်တာဟာ လှောင်အိမ်ထဲက ကျားကို ပြန်လွှတ်ပေးလိုက်တာနဲ့ အတူတူပါပဲ။ သူတို့ဟာ အပြင်ရောက်ရင် ပိုပြီး အတွေ့အကြုံရှိရှိနဲ့ အကြမ်းဖက်မှုတွေ ထပ်လုပ်ဖို့ ဝန်လေးမှာ မဟုတ်ပါဘူး။

ဒါဟာ ပြည်သူတွေရဲ့ လုံခြုံရေးကို အစိုးရကိုယ်တိုင်က ဖျက်ဆီးလိုက်တာပါ။ သေနတ်ကိုင်ပြီး လူသတ်ခဲ့တဲ့သူ၊ ဗုံးခွဲခဲ့တဲ့သူကို 'လွတ်ငြိမ်းချမ်းသာခွင့်' ပေးလိုက်တာဟာ သေဆုံးသွားတဲ့သူတွေရဲ့ မိသားစုဝင်တွေကို ဒုတိယအကြိမ် ပြန်သတ်လိုက်တာနဲ့ အတူတူပါပဲ။"

"ကမ္ဘာ့သမိုင်းကို ကြည့်ရင် ဥပဒေ စိုးမိုးတဲ့ နိုင်ငံတွေက ဘယ်လိုလုပ်သလဲဆိုတာ တွေ့နိုင်ပါတယ်။

ဥပမာ- **စင်ကာပူနိုင်ငံ**။ စင်ကာပူဟာ ဘာလို့ ကမ္ဘာမှာ အချမ်းသာဆုံး၊ အတိုးတက်ဆုံး ဖြစ်နေတာလဲ? သူတို့ဆီမှာ 'လွတ်ငြိမ်းချမ်းသာခွင့်' ဆိုတာ အလွန်တရာ ရှားပါတယ်။ ပြစ်မှုကျူးလွန်ရင် ဘယ်သူ့မျက်နှာမှမကြည့်ဘဲ ထိုက်တန်တဲ့ ပြစ်ဒဏ်ကို အပြည့်အဝ ပေးပါတယ်။ အဲ့ဒီလို ပြတ်သားလို့လည်း ရာဇဝတ်မှု နည်းတာပါ။

)

နောက်ထပ် အားရစရာကောင်းတဲ့ သာဓကတစ်ခုကတော့ ၁၉၇၀ ပြည့်လွန်နှစ်တွေက ဟောင်ကောင်ရဲ့ အခြေအနေပါ။ အဲ့ဒီတုန်းက ဟောင်ကောင်ဟာ အခုလို မဟုတ်ဘူး၊ အစိုးရဝန်ထမ်းတွေ၊ ရဲတွေကအစ အဂတိလိုက်စားမှုတွေ လက်ညှိုးထိုးမလွဲအောင် ရှိခဲ့တာပါ။ နိုင်ငံတော်ပိုင်ငွေတွေကို ကိုယ်ကျိုးအတွက် သုံးနေကြတာ အဆမတန်ပါပဲ။

ဒါကို ဟောင်ကောင်အစိုးရက ဘယ်လိုကိုင်တွယ်ခဲ့သလဲ? သူတို့ဟာ ICAC (Independent Commission Against Corruption) ဆိုတဲ့ လွတ်လပ်တဲ့ အဂတိတိုက်ဖျက်ရေးအဖွဲ့ကို ဖွဲ့ခဲ့ပါတယ်။ သူတို့ရဲ့ ဆောင်ပုဒ်က 'ဘယ်သူ့ကိုမှ ချွင်းချက်မပေးရေး' ပါပဲ။ အဲ့ဒီတုန်းက အင်မတန် အာဏာကြီးတဲ့ ရဲအရာရှိကြီး ပီတာဂေါ့ဒ်ဘာ (Peter Godber) ဟာ နိုင်ငံတော်ပိုင်ငွေတွေကို ခိုးယူပြီး ဗြိတိန်ကို ထွက်ပြေးသွားပါတယ်။ ဟောင်ကောင်အစိုးရဟာ 'လွှတ်ပေးလိုက်ပါ' လို့ မလုပ်ခဲ့ဘူး။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြိုးစားပြီး သူ့ကို ဗြိတိန်ကနေ ပြန်ခေါ်လာတယ်၊ ထောင်ဒဏ် ချမှတ်ခဲ့တယ်။

အဲ့ဒီကနေစပြီး ဟောင်ကောင်မှာ 'ဘယ်လောက်အာဏာရှိရှိ၊ ဘယ်လောက်ခိုးခိုး... လွတ်ငြိမ်းခွင့် မရှိဘူး၊ အဖမ်းခံရမယ်' ဆိုတဲ့ အသိ လူတိုင်းထဲ ရောက်သွားပါတယ်။ ဒီလို ပြတ်သားတဲ့ အရေးယူမှုတွေကြောင့်ပဲ ဟောင်ကောင်ဟာ 'ဒုစရိုက်မြို့တော်' ဘဝကနေ 'ကမ္ဘာ့ဘဏ္ဍာရေး အချက်အချာမြို့တော်' ဖြစ်လာခဲ့တာပါ။

ဒီသာဓကတွေကို ကြည့်ရင် ကျွန်တော်တို့ တစ်ခု ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိနိုင်ပါတယ်။ နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံ တိုးတက်ဖို့ဆိုတာ ရာဇဝတ်ကောင်တွေကို လွတ်ငြိမ်းချမ်းသာခွင့်ပေးပြီး ချော့မြှူနေလို့ မရပါဘူး။ ခိုးတဲ့သူကို ထောင်ချရမယ်၊ သတ်တဲ့သူကို အရေးယူရမယ်။ ဥပဒေဟာ မျက်နှာမလိုက်ဘဲ အားလုံးအပေါ်မှာ ပြတ်သားနေမှသာ ပြည်သူတွေဟာ အစိုးရကို ယုံကြည်မယ်၊ နိုင်ငံလည်း တည်ငြိမ်အေးချမ်းမှာ ဖြစ်ပါတယ်။"

"ကဲ... ကျွန်တော် ဒီနေ့ ပြောခဲ့တာတွေကို အနှစ်ချုပ်ပြီး ခင်ဗျားတို့ စဉ်းစားဖို့ အချက်အချို့ ချန်ထားခဲ့ချင်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ဒီနေ့ ပြောခဲ့တာတွေဟာ တစ်ဦးတစ်ယောက်ကို တိုက်ခိုက်ချင်လို့ ပြောနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ နိုင်ငံရဲ့ အနာဂတ်၊ ကျွန်တော်တို့ သားသမီးတွေရဲ့ အနာဂတ်မှာ 'တရားဥပဒေ' ဆိုတာ ဘယ်လောက်အထိ ခိုင်မာရမလဲဆိုတာကို မီးမောင်းထိုးပြချင်တာပါ။

ကျွန်တော်တို့ တစ်ခု စဉ်းစားကြည့်ရအောင်။ သာမန်ပြည်သူတစ်ယောက်ဟာ ဆိုင်ကယ်လိုင်စင် မပါရင်တောင် ဒဏ်ငွေဆောင်ရတယ်၊ ဥပဒေကို ကြောက်ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ နိုင်ငံတော်ဘဏ္ဍာကို သန်းနဲ့ချီ ခိုးတဲ့သူ၊ လက်နက်ကိုင်ပြီး လူသတ်တဲ့သူတွေကိုကျမှ 'လွတ်ငြိမ်းချမ်းသာခွင့်' ဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်အောက်မှာ အလွယ်တကူ လွှတ်ပေးနေမယ်ဆိုရင် ခင်ဗျားတို့ ကျွန်တော်တို့လို သာမန်ပြည်သူတွေက ဥပဒေကို ဘာလို့ လေးစားရတော့မှာလဲ?

ဒီလို လွှတ်ပေးမှုတွေ ခပ်စိပ်စိပ် ဖြစ်လာတဲ့အခါ တရားရုံးက ချမှတ်လိုက်တဲ့ ပြစ်ဒဏ်တွေဟာ ဟာသတစ်ခုလို ဖြစ်လာပါတယ်။ 'ငါတို့ ဘာလုပ်လုပ်၊ ဘယ်လောက်ကြီးတဲ့ အမှုပဲ ကျူးလွန်ကျူးလွန်... ခဏနေရင် ပြန်လွတ်မှာပဲ' ဆိုတဲ့ အယူအဆက လူဆိုးတွေရဲ့ ဦးနှောက်ထဲ စွဲမြဲသွားပါလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒီအခါ ရာဇဝတ်မှုတွေဟာ ပိုပြီး များလာမယ်၊ ပိုပြီး ရဲတင်းလာပါလိမ့်မယ်။ ဒါဟာ တရားဥပဒေစိုးမိုးရေးကို အစိုးရကိုယ်တိုင်က လက်နက်ချလိုက်တာနဲ့ အတူတူပါပဲ။

နောက်ပြီး နိုင်ငံတော်ဘဏ္ဍာငွေတွေအကြောင်း ကျွန်တော် ထပ်ပြောပါရစေ။ အဂတိလိုက်စားသူတွေကို လွှတ်ပေးလိုက်တယ်ဆိုတာ သူတို့ ခိုးယူသွားတဲ့ ငွေတွေကို 'လက်ဆောင်' ပေးလိုက်တာနဲ့ အတူတူပါပဲ။ ခင်ဗျားတို့ သိလား... အဲ့ဒီငွေတွေသာ နိုင်ငံတော်ဘဏ္ဍာထဲမှာ အဖတ်တင်ခဲ့ရင် ခင်ဗျားတို့ ရပ်ကွက်ထဲမှာ မီးတွေ ပိုလင်းနေမယ်၊ လမ်းတွေ ပိုကောင်းနေမယ်၊ ကျောင်းတွေမှာ ဆရာ၊ ဆရာမတွေ ပိုပြီး စုံလင်နေပါလိမ့်မယ်။

ခိုးသွားတဲ့သူကတော့ ထောင်ထဲမှာ ခဏလေး ဝင်နားပြီး အပြင်ထွက်လာတဲ့အခါ ခင်ဗျားတို့ ပြည်သူတွေဆီက ခိုးထားတဲ့ငွေနဲ့ပဲ ချမ်းချမ်းသာသာ နေသွားမယ်။ ဒါဟာ ဘယ်လောက်အထိ မတရားတဲ့ လုပ်ရပ်လဲ? အစိုးရတစ်ရပ်အနေနဲ့ ခိုးသူကို လွှတ်ပေးဖို့ထက်၊ ခိုးယူသွားတဲ့ ပြည်သူ့ဘဏ္ဍာတွေကို ဘယ်လိုနည်းနဲ့ ပြန်သိမ်းမလဲဆိုတာကိုပဲ အာရုံစိုက်သင့်ပါတယ်။ ခိုးသူကို လွတ်ငြိမ်းခွင့်ပေးတာဟာ ခိုးခံရတဲ့ ပြည်သူကို ပါးရိုက်လိုက်တာပါပဲ။ ဒါကို ကျွန်တော်တို့ လုံးဝ (လုံးဝ) လက်မခံနိုင်ပါဘူး။

အကြမ်းဖက်သမားတွေနဲ့ ပတ်သက်ရင်လည်း အတူတူပါပဲ။ ကမ္ဘာ့သမိုင်းက ကျွန်တော်တို့ကို သင်ပေးခဲ့ပြီးသားပါ။ အကြမ်းဖက်သမားကို အညှာအတာပေးတာဟာ သွေးဆာနေတဲ့ ဝံပုလွေကို အသားကျွေးပြီး ချော့နေတာနဲ့ တူပါတယ်။ သူက အသားစားပြီးရင် ခဏတော့ ငြိမ်နေလိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဗိုက်ပြန်ဆာလာတဲ့အခါ ခင်ဗျားကိုပဲ ပြန်ကိုက်မှာပါ။

အကြမ်းဖက်သမားနဲ့ ညှိနှိုင်းတယ်ဆိုတာဟာ သူတို့ရဲ့ ရာဇဝတ်မှုတွေကို အသိအမှတ်ပြုပေးလိုက်တာ ဖြစ်တဲ့အတွက် ဒါဟာ 'ရာဇဝတ်မှုကျူးလွန်ရင် ညှိနှိုင်းလို့ရတယ်' ဆိုတဲ့ လမ်းမှားကြီးကို ဖွင့်ပေးလိုက်တာပါ။ ပြတ်သားတဲ့ အစိုးရဟာ အကြမ်းဖက်သမားကို စားပွဲဝိုင်းမှာ မတွေ့ပါဘူး၊ စစ်မြေပြင်နဲ့ တရားရုံးမှာပဲ တွေ့ရပါမယ်။ ဒါမှသာ နောင်လာမယ့်သူတွေဟာ အကြမ်းဖက်ဖို့ ဝန်လေးသွားမှာ ဖြစ်ပါတယ်။

နိဂုံးချုပ်အနေနဲ့ ကျွန်တော် တိုက်တွန်းချင်တာက... ကျွန်တော်တို့ဟာ ခေတ်အဆက်ဆက် 'လွတ်ငြိမ်းချမ်းသာခွင့်' ဆိုတဲ့ စကားလုံးနောက်မှာ ရာဇဝတ်ကောင်တွေ လွတ်မြောက်သွားတာကို ကြည့်နေခဲ့ရပြီးပြီ။ အခုအချိန်ဟာ အဲ့ဒီ သံသရာဆိုးကြီးကို ဖြတ်တောက်ရမယ့် အချိန်ပါ။

အစိုးရတစ်ရပ်အနေနဲ့ ပြည်သူတွေရဲ့ လုံခြုံရေးနဲ့ တရားမျှတမှုကို တကယ်တမ်း ရှေးရှုတယ်ဆိုရင်-

၁။ အကြမ်းဖက်သမားတွေနဲ့ လုံးဝ (လုံးဝ) မညှိနှိုင်းပါနဲ့။

၂။ နိုင်ငံတော်ဘဏ္ဍာကို ခိုးယူသူတွေကို ပြစ်ဒဏ်အပြည့်အဝ ပေးရုံတင်မကဘဲ သူတို့ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကိုပါ သိမ်းဆည်းပါ။

၃။ တရားရုံးက ချမှတ်ထားတဲ့ အမိန့်တွေကို နိုင်ငံရေးအရ အသုံးချပြီး လျှော့ပေါ့ပေးတာမျိုး လုံးဝ မလုပ်ပါနဲ့။

တရားဥပဒေဆိုတာ အားလုံးနဲ့ သက်ဆိုင်တဲ့ 'ခြံစည်းရိုး' ပါ။ ဒီခြံစည်းရိုးကို အစိုးရကိုယ်တိုင်က ဖျက်ဆီးနေမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ တိုင်းပြည်ဟာ ဘယ်တော့မှ တည်ငြိမ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ လိုချင်တာက 'ခဏတာ ငြိမ်သက်မှု' မဟုတ်ပါဘူး၊ တရားဥပဒေ စိုးမိုးတဲ့ 'ထာဝရ ငြိမ်းချမ်းရေး' ကိုပဲ လိုချင်တာပါ။

ဒီနေ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ သုံးသပ်ချက်ကို အဆုံးထိ နားထောင်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်။ ခင်ဗျားတို့လည်း ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘယ်လိုမြင်လဲ? အဂတိသမားတွေနဲ့ အကြမ်းဖက်သမားတွေကို လွှတ်ပေးတာဟာ မှန်ကန်တယ်လို့ ထင်ပါသလား? ဒါမှမဟုတ် ကျွန်တော့်လိုပဲ 'ပြတ်သားမှုကသာ အဖြေ' လို့ ယုံကြည်ပါသလား? ခင်ဗျားတို့ရဲ့ အမြင်တွေကို Comment မှာ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ရေးသားပေးခဲ့ကြပါ။ ၊ နောက်ထပ်

 အစီအစဉ်တွေမှာ ပြန်တွေ့ကြပါမယ် ခင်ဗျာ။"