**ခေါင်းစဉ် - ၂၁ ရာစု ယနေ့ခေတ်မှာ တော်လှန်ပုန်ကန်တဲ့ လက်ဝဲနိုင်ငံရေးစနစ် လမ်းဆုံးပြီ**

အားလုံးပဲ မင်္ဂလာပါ။ ဒီနေ့ ကျွန်တော် ဆွေးနွေးသွားမယ့် အကြောင်းအရာကတော့ "၂၁ ရာစု ယနေ့ခေတ်မှာ တော်လှန်ပုန်ကန်တဲ့ လက်ဝဲနိုင်ငံရေးစနစ် လမ်းဆုံးပြီ" ဆိုတဲ့ အကြောင်းအရာပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

ဒီစကားကို ကြားလိုက်ရင် တချို့က သဘောတူမယ်၊ တချို့က ငြင်းခုံချင်ကြပါလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့တွေ စိတ်ခံစားချက်တွေကို ဘေးဖယ်ထားပြီး ကမ္ဘာ့သမိုင်းကြောင်း အဖြစ်အပျက်တွေ၊ လက်ရှိ ၂၁ ရာစုရဲ့ နိုင်ငံရေး၊ စီးပွားရေး အခင်းအကျင်းတွေနဲ့ ယှဉ်ပြီး အရှိကိုအရှိအတိုင်း ပြတ်ပြတ်သားသား သုံးသပ်ကြည့်ကြရအောင်ပါ။

*

သမိုင်းကို နည်းနည်းလေး ပြန်ကောက်ရရင် ၂၀ ရာစု အစပိုင်းနဲ့ အလယ်ပိုင်း ကာလတွေဟာ လက်ဝဲယိမ်း ကွန်မြူနစ်ဝါဒ၊ ဆိုရှယ်လစ်ဝါဒတွေ ကမ္ဘာတလွှားမှာ ရေပန်းအစားဆုံး အချိန်ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ လူတန်းစား ကွာဟမှုတွေ၊ ဖိနှိပ်မှုတွေကို အကြောင်းပြပြီး "အလုပ်သမား၊ လယ်သမား လူတန်းစား ရပ်တည်ရေး" ဆိုတဲ့ လှပတဲ့ ကြွေးကြော်သံတွေနဲ့အတူ လက်နက်ကိုင် တော်လှန်ရေးတွေ အများကြီး ပေါ်ပေါက်ခဲ့တယ်။

‌၁၉၁၇ ခုနှစ် ရုရှားမှာဖြစ်ခဲ့တဲ့ ဘော်ရှီဗစ် တော်လှန်ရေးကနေ စလိုက်တာ၊ ဆိုဗီယက်ယူနီယံကြီး ပေါ်ပေါက်လာတယ်။ အဲဒီနောက် တရုတ်ပြည်မှာ မော်စီတုန်းရဲ့ လက်နက်ကိုင် တော်လှန်ရေး၊ ကျူးဘား၊ ဗီယက်နမ် စသဖြင့် ကမ္ဘာ့မြေပုံရဲ့ နေရာ4အတော်များများမှာ လက်နက်ကိုင် ပုန်ကန်မှုတွေဟာ "တစ်ခုတည်းသော ထွက်ပေါက်၊ တကယ့် ဟီးရိုးလုပ်ရပ်" လိုမျိုး သတ်မှတ်ခံခဲ့ရတယ်။ စနစ်ဟောင်းကြီးကို အကြမ်းဖက် ဖြိုခွဲပြီးမှ ခေတ်သစ်ကို တည်ဆောက်မယ်ဆိုတဲ့ အယူအဆဟာ အဲဒီခေတ်က လူငယ်တွေ၊ ပစ္စည်းမဲ့အေခြခံအလုပ်သမားလူတန်းစားတွေကြားမှာ တော်တော်လေး လွှမ်းမိုးခဲ့ပါတယ်။

‌ဒါပေမဲ့ ဒီတော်လှန်ရေးတွေရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ဘယ်သူမှ ငြင်းလို့မရတဲ့၊ အင်မတန် ကြောက်ဖို့ကောင်းပြီး အမှောင်ဖုံးခဲ့တဲ့ သမိုင်းစာမျက်နှာတွေ ရှိခဲ့ပါတယ်။ လက်ဝဲဝါဒရဲ့ အဓိက အသက်သွေးကြောက "လူတန်းစားတိုက်ပွဲ" ပါ။ လူ့အဖွဲ့အစည်းကို "အဖိနှိပ်ခံ" နဲ့ "ဖိနှိပ်သူ" ဆိုပြီး နှစ်ခြမ်းခွဲပစ်လိုက်တယ်။ အဲဒီမှာတင် ပြဿနာက စတာပါပဲ။ "ငါနဲ့မတူ ငါ့ရန်သူ" ဆိုတဲ့ အမုန်းတရားတွေကို ရိုက်ထည့်ပြီး မိသားစုအချင်းချင်း၊ အိမ်နီးနားချင်းအချင်းချင်း တစ်ရွာထဲ တစ်နယ်ထဲသားအချင်းချင်းကို ရန်သူလို မြင်အောင် မှိုင်းတိုက်ခဲ့ကြပါတယ်။

သမိုင်းကို ပြန်ကြည့်ရင် ဒီလို လူတန်းစားတိုက်ပွဲတွေကြောင့် ကမ္ဘာတလွှားမှာ လူပေါင်းသန်းနဲ့ချီပြီး အသက်ဆုံးရှုံးခဲ့ရပါတယ်။ ဆိုဗီယက်က စတာလင်ရဲ့ လက်ထက်မှာတင် လူသန်းပေါင်းများစွာဟာ အကျဉ်းစခန်းတွေ (Gulags) မှာ သေဆုံးခဲ့ရသလို၊ တရုတ်ပြည်ရဲ့ "မဟာခုန်ပျံကျော်လွှားရေး" (Great Leap Forward) ကာလမှာလည်း မှားယွင်းတဲ့ မူဝါဒတွေကြောင့် လူပေါင်း သန်း၃၀ ကနေ ၄၅ သန်းအထိ ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးပြီး သေဆုံးခဲ့ကြရတယ်။ ကျွန်တော်တို့ အိမ်နီးချင်း ကမ္ဘောဒီးယားမှာဆိုရင်လည်း ခမာနီတွေရဲ့ လက်ဝဲအစွန်းရောက် ဝါဒကြောင့် လူဦးရေရဲ့ လေးပုံတစ်ပုံလောက်ဟာ "သတ်ကွင်း" (Killing Fields) လို့ခေါ်တဲ့နေရာ တွေမှာ အစုလိုက်အပြုံလိုက် အသတ်ခံခဲ့ရပါတယ်။

ဒါတွေဟာ စစ်ပွဲကြောင့် သေတာထက်၊ ပါတီတစ်ခုကို ဇွတ်အတင်းယုံကြည်တာနဲ့ လူပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးဦးကို ယုံကြည်ကြပြီး ပါတီတစ်ခုကို ဇွတ်အတင်း အာဏာရယူဖို့ ကြိုးစားကြရင်း ကိုယ့်ပြည်သူအချင်းချင်း ကိုယ်လူမျိုးအချင်းချင်း ကိုယ်နယ်သားအချင်းချင်း ပြန်သတ်မိသလို ဖြစ်ခဲ့တာပါ။ 

တော်လှန်ရေးဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်အောက်မှာ ပညာတတ်တွေ အသတ်ခံရတယ်၊ ဒေသအကျိုးဆောင်ရွက်ကြတဲ့ လူပုဂ္ဂိုလ်တွေ အသတ်ခံခဲ့ရတယ် ၊ ဘာသာရေး ယုံကြည်ချက်တွေ ဖျက်ဆီးခံရတယ်၊ ဘုန်းကြီးတွေ အသတ်ခံခဲ့ရတယ် နောက်ဆုံးမှာတော့ တိုင်းပြည်ဟာလည်း တိုးတက်မလာဘဲ ကြောက်ရွံ့မှုနဲ့ ဆင်းရဲမွဲတေမှု သံသရာထဲမှာပဲ နစ်မွန်းသွားခဲ့ရပါတယ်။

 ဒါကြောင့်မို့လို့ ဒီကနေ့ခေတ်မှာ လူငယ်တွေအနေနဲ့ "တော်လှန်ပုန်ကန်မှု" ဆိုတဲ့ စကားလုံးနောက်က သွေးစွန်းခဲ့တဲ့ အတိတ်သမိုင်းသင်ခန်းစာတွေကို မျက်ကွယ်ပြုထားလို့ မရပါဘူး။

သမိုင်းဆိုတာ သင်ခန်းစာယူဖို့ပါ။ ဒါပေမဲ့ လူအတော်များများဟာ လှပတဲ့ ကြွေးကြော်သံတွေကြားမှာ သမိုင်းရဲ့ ခါးသီးတဲ့ အမှန်တရားတွေကို မေ့လျော့နေတတ်ကြတယ်။ ဒီနေ့ ကျွန်တော် ပြောပြချင်တာကတော့... ၂၀ ရာစုမှာ ခေတ်စားခဲ့တဲ့ 'လက်နက်ကိုင် တော်လှန်ပုန်ကန်မှု' ဆိုတဲ့ လမ်းစဉ်ဟာ ၂၁ ရာစုရဲ့ ဒီမိုကရေစီနဲ့ နည်းပညာခေတ်မှာ ဘာကြောင့် အလုပ်မဖြစ်တော့တာလဲ၊ ဘာကြောင့် လမ်းဆုံးသွားပြီလဲဆိုတာပါပဲ။"

[အပိုင်း ၂ - လက်တွေ့ပျက်စီးသွားတဲ့ ကမ္ဘာ့သာဓကများ (အရှေ့အလယ်ပိုင်းနှင့် အာဖရိက)]

"ကျွန်တော်တို့ အဝေးကြီး ကြည့်စရာမလိုပါဘူး။ 'တော်လှန်ရေး' ဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်အောက်မှာ လက်နက်ကိုင် လမ်းစဉ်ကို ရွေးချယ်ခဲ့ကြတဲ့ နိုင်ငံတွေရဲ့ လက်ရှိအခြေအနေကို ကြည့်ကြရအောင်။

ပထမဆုံး လစ်ဗျား (Libya) ကို ကြည့်ပါ။ အာဏာရှင်ကို ဖြုတ်ချမယ်ဆိုတဲ့ တော်လှန်ရေး ခေါင်းစဉ်နဲ့ လက်နက်ကိုင် ပုန်ကန်မှုတွေ လုပ်ခဲ့ကြတယ်။ ရလဒ်က ဘာလဲ? ဂဒါဖီ ပြုတ်သွားပေမဲ့ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်ကြာတဲ့အထိ တိုင်းပြည်မှာ အစိုးရ နှစ်ဖွဲ့၊ သုံးဖွဲ့ ဖြစ်နေပြီး လက်နက်ကိုင် အုပ်စုတွေ အချင်းချင်း သတ်ဖြတ်နေကြတယ်။ တချိန်က အာဖရိကမှာ အချမ်းသာဆုံး ဖြစ်ခဲ့တဲ့ လစ်ဗျားဟာ အခုတော့ တနယ်တမင်းအုပ်ချုပ်တဲ့ပရမ်းပဒါ လက်နက်ကိုင်အုပ်စုထဲမှာ ပျက်စီးနေပါပြီ။

ဒုတိယ သာဓကကတော့ ဆီးရီးယား (Syria) ပါ။ ၂၀၁၁ မှာ စတင်ခဲ့တဲ့ ပုန်ကန်မှုတွေဟာ ကမ္ဘာ့အဆိုးရွားဆုံး ပြည်တွင်းစစ်ကြီး ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။ တိုင်းပြည်ရဲ့ အခြေခံ အဆောက်အအုံတွေ မြေလှန် ဖျက်ဆီးခံရတယ်၊ လူဦးရေရဲ့ ထက်ဝက်ကျော်ဟာ ဒုက္ခသည် ဖြစ်ခဲ့ရတယ်။ 'တော်လှန်ရေး' ဆိုတဲ့ နာမည်အောက်မှာ တိုင်းပြည်ဟာ အနှစ် ၅၀ လောက် နောက်ပြန်ဆွဲသွားခဲ့ရတာပါ။

အာဖရိကက ဆူဒန် (Sudan) နဲ့ ဆိုမာလီယာ (Somalia) ကို ကြည့်ဦးမလား။ လက်နက်ကိုင် ပုန်ကန်မှုတွေဟာ ငြိမ်းချမ်းရေးကို မဆောင်ကြဉ်းနိုင်ဘဲ လူမျိုးစု ပဋိပက္ခနဲ့ အဆုံးမသတ်နိုင်တဲ့ စစ်ဘောင်ကိုပဲ ချဲ့ထွင်ခဲ့ကြတယ်။ အဲဒီနိုင်ငံတွေမှာ 'တော်လှန်ရေး' ဆိုတာ လူထုအတွက် ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးမှုနဲ့ သေနတ်သံတွေကိုပဲ လက်ဆောင်ပေးခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။"

[အပိုင်း ၃ - လက်ဝဲစနစ်ရဲ့ သီအိုရီနဲ့ လက်တွေ့ ကွာဟချက်]

"လက်ဝဲဝါဒီတွေဟာ 'လူတန်းစား တိုက်ပွဲ' ကို အခြေခံပြီး ရှိသမျှ အင်စတီကျူးရှင်း (Institutions) တွေကို ဖြိုဖျက်ဖို့ ကြိုးစားကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပြဿနာက... ဖြိုဖျက်ဖို့ပဲ သိပြီး ပြန်လည် တည်ဆောက်ဖို့ (State-building) ကျတော့ သူတို့မှာ စွမ်းဆောင်ရည် မရှိကြတာပါပဲ။

လက်နက်ကိုင် ပုန်ကန်မှုဆိုတာ 'ဖျက်ဆီးခြင်း' အလုပ်ပါ။ ၂၁ ရာစုမှာ နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံကို တည်ဆောက်ဖို့ဆိုတာ ဖျက်ဆီးခြင်းထက် 'ဖန်တီးခြင်း' က ပိုအရေးကြီးပါတယ်။ စီးပွားရေး စနစ်တစ်ခုကို တေနဲ့ာ်လှန်ပုန်ကန်မှုနဲ့ မောင်းနှင်လို့ မရပါဘူး။ အသိပညာ၊ အတတ်ပညာနဲ့ ငြိမ်းချမ်းတည်ငြိမ်မှုကသာ တိုင်းပြည်ကို ရှေ့ကို တွန်းတင်ပေးနိုင်တာပါ။"

[အပိုင်း ၄ - ၂၁ ရာစုရဲ့ အရှိတရား (The Harsh Reality)]

"အခုခေတ်မှာ ဘယ်နိုင်ငံတကာ အသိုင်းအဝိုင်းကမှ လက်နက်ကိုင် ပုန်ကန်မှုနဲ့ တက်လာတဲ့ အစိုးရကို လွယ်လွယ်နဲ့ အသိအမှတ် မပြုတော့ပါဘူး။ လက်နက်ကိုင် ပုန်ကန်မှုတွေ ရှိနေသရွေ့ နိုင်ငံတကာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုတွေ ထွက်ပြေးမယ်၊ ဘဏ်စနစ်တွေ ပြိုလဲမယ်၊ နောက်ဆုံးမှာတော့ ပြည်သူတွေပဲ ကျပ်တည်းသွားမှာပါ။

ဒါကြောင့်မို့လို့... လက်ဝဲယိမ်း တော်လှန်ပုန်ကန်မှု ဆိုတာဟာ အောင်မြင်မှု လမ်းကြောင်း မဟုတ်ဘဲ 'နိုင်ငံကို မိမိကိုယ်ကိုယ် သတ်သေခိုင်းတဲ့ လမ်းစဉ်' (National Suicide) သာ ဖြစ်ပါတယ်။"

အထင်ရှားဆုံး သက်သေပြရရင် ၁၉၈၉ ခုနှစ်မှာ ဘာလင်တံတိုင်းကြီး ပြိုကျသွားတာ၊ ၁၉၉၁ ခုနှစ်မှာ ကမ္ဘာ့အင်အားအကြီးဆုံး ကွန်မြူနစ်နိုင်ငံတော်ကြီးဖြစ်တဲ့ ဆိုဗီယက်ယူနီယံကြီး ပြိုကွဲသွားတာတွေပါပဲ။ ဒါဟာ လက်နက်ကိုင်ပြီး တော်လှန်ရုံနဲ့ နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံကို တည်ဆောက်လို့ မရဘူးဆိုတာကို ကမ္ဘာကြီးကို ပြသလိုက်တဲ့ အကြီးမားဆုံး သင်ခန်းစာ ဖြစ်ပါတယ်။

**[အပိုင်း ၃ - ၂၁ ရာစုရဲ့ အခင်းအကျင်းသစ်]**

အခု ကျွန်တော်တို့ နေထိုင်နေတာ ၂၁ ရာစုကို ရောက်နေပါပြီ။ ဒီခေတ်ကြီးက အရင်လို စာပို့သမားစောင့်ရတဲ့ ခေတ်မဟုတ်တော့ဘူး။ အင်တာနက်၊ AI နည်းပညာတွေ၊ ဂလိုဘယ်လိုက်ဇေးရှင်း (Globalization) တွေနဲ့ အရှိန်အဟုန် ပြင်းပြင်း သွားနေတဲ့ ခေတ်ဖြစ်ပါတယ်။

ဒီလို ၂၁ ရာစု အခင်းအကျင်းမျိုးမှာ... တောခိုမယ်၊ သေနတ်ကိုင်မယ်၊သူပုန်သူကန်လုပ်မယ် ရှိနေတဲ့ အင်စတီကျူးရှင်း (Institutions) တွေကို ဖြိုဖျက်မယ်ဆိုတဲ့ လက်ဝဲယိမ်း အစွန်းရောက် ပုန်ကန်မှုတွေဟာ လုံးဝကို ခေတ်မမီတော့ပါဘူး။ လမ်းဆုံးသွားပါပြီ။ 

လက်ဝဲဝါဒကို ကိုင်စွဲခဲ့တဲ့ နိုင်ငံကြီးတွေကိုပဲ ပြန်ကြည့်ပါ။ တရုတ်ဆိုရင် နာမည်က ကွန်မြူနစ်ပါတီ ဖြစ်ပေမဲ့၊ သူတို့ကိုယ်တိုင် နိုင်ငံတကာ ဈေးကွက်စီးပွားရေးစနစ် (Capitalism) ထဲကို အလုံးစုံ ဝင်ရောက်ပြီး နိုင်ငံကို တည်ဆောက်နေရပြီ ဖြစ်ပါတယ်။ ဗီယက်နမ်ဆိုရင်လည်း အမေရိကန်နဲ့ စစ်တိုက်ခဲ့ပေမဲ့ အခုတော့ အမေရိကန် ကုမ္ပဏီတွေ၊ နိုင်ငံတကာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုတွေကို ဖိတ်ခေါ်ပြီး စီးပွားရေး အကြီးအကျယ် လုပ်နေပါပြီ။ အရင်လို သွေးထွက်သံယို ဖြစ်စေတဲ့ တော်လှန်ရေးအမည်ခံတွေကို ဗီယက်နမ်နိူင်ငံသားတွေက ဘယ်တော့မှ အားမပေးတော့ပါဘူး။ နိုင်ငံ‌ေတာ်တည်ငြိမ်ရေး (Nation Stability) နဲ့ စီးပွားရေး ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုကိုပဲ အဓိကထား လုပ်ဆောင်နေကြပြီ ဖြစ်ပါတယ်။

**[အပိုင်း ၄ - ပုန်ကန်မှုရဲ့ နောက်ဆက်တွဲ ဆိုးကျိုးများ]**

ယနေ့ခေတ်မှာ လက်နက်ကိုင် ပုန်ကန်တယ်ဆိုတာ နိုင်ငံကို နောက်ပြန်ဆွဲတဲ့ လုပ်ရပ် သက်သက်ပါပဲ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ တည်ငြိမ်မှုမရှိတဲ့၊ အမြဲတမ်း ပစ်ခတ်တိုက်ခိုက်နေတဲ့ တိုင်းပြည်ကို ဘယ်နိုင်ငံခြား ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုမှ မဝင်လာပါဘူး။ စီးပွားရေး မကောင်းရင် ပညာရေး၊ ကျန်းမာရေး အကုန်လုံး ပြိုဆင်းသွားမှာပါ။

စနစ်တစ်ခုကို မကြိုက်လို့ ဖြုတ်ချချင်တယ်ဆိုရင်တောင် ဖျက်ဆီးပစ်တဲ့ နည်းလမ်းထက်၊ ပြုပြင်ပြောင်းလဲတဲ့ နည်းလမ်း (Reform) ကိုပဲ ၂၁ ရာစု ကမ္ဘာကြီးက လက်ခံပါတော့တယ်။ အကြမ်းဖက် လမ်းစဉ်နဲ့ တော်လှန်ရေးလုပ်တဲ့ အဖွဲ့အစည်းတွေကို ကမ္ဘာ့နိုင်ငံကြီးတွေက အသုံးချချင် ချ လိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဘယ်တော့မှ တရားဝင် အသိအမှတ်ပြုပြီး နေရာပေးမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါဟာ နိုင်ငံတကာ နိုင်ငံရေးရဲ့ အစစ်အမှန်ပြနေတဲ့ အမှန်တရားပါပဲ။

နိဂုံးချုပ်ရမယ်ဆိုရင်... "တော်လှန်ရေး" ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို ဒီကနေ့ခေတ်မှာ အဓိပ္ပါယ် အသစ်ဖွင့်ဖို့ လိုလာပါပြီ။ ၂၁ ရာစုရဲ့ တကယ့် တော်လှန်ရေးဆိုတာ သေနတ်ကိုင်ပြီး အချင်းချင်း သတ်ဖြတ်နေရမှာ မဟုတ်ပါဘူး။မိုင်းထောင်ဗုံးခွဲ လူသတ်နေကြရမှာ မဟုတ်ပါဘူး ။ ကိုယ့်နိုင်ငံရဲ့ စီးပွားရေး၊ ပညာရေး၊ နည်းပညာ ကဏ္ဍတွေကို တိုးတက်အောင်၊ ကမ္ဘာနဲ့ ရင်ပေါင်တန်းနိုင်အောင် တည်ဆောက်တာမှ အစစ်အမှန် တော်လှန်ရေး real revolution ဖြစ်ပါတယ်။

အယူအဆဟောင်းတွေ၊ သီအိုရီ အသေတွေကို ဖက်တွယ်ပြီး လက်နက်ကိုင် ပုန်ကန်နေသရွေ့တော့ အဲဒီလူမှုအဖွဲ့အစည်းဟာ အမြဲတမ်း နောက်ကျကျန်ရစ်ခဲ့မှာ သေချာပါတယ်။ ကျနော်တို့မြန်မာတွေလည်း အသိတရားရဖို့ အချိန်တန်နေပါပြီ ။ 

 ဒါကြောင့်မို့လို့ လက်ဝဲအစွန်းရောက် လက်နက်ကိုင် ပုန်ကန်မှုဆိုတဲ့ လမ်းစဉ်ဟာ ၂၁ ရာစုမှာ လုံးဝကို လမ်းဆုံးသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း၊ အခုအချိန်ဟာ ဖြိုဖျက်ရမယ့်အချိန် မဟုတ်ဘဲ နိုင်ငံတော်ကို တည်ဆောက်ရမယ့် အချိန် ဖြစ်တဲ့အကြောင်း တင်ပြရင်း ဒီကနေ့ ဆွေးနွေးမှုကို ဒီမှာပဲ နိဂုံးချုပ်ချင်ပါတယ်။

အချိန်ပေးပြီး နားဆင်ပေးတဲ့အတွက် အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ နောက် ဗီဒီယိုတွေမှာလည်း ဒီလိုမျိုး စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ နိုင်ငံရေး၊ လုံခြုံရေးဆိုင်ရာ သုံးသပ်ချက်တွေကို ဆက်လက် တင်ဆက်ပေးသွားမှာဖြစ်ပါတယ်။ အားလုံးပဲ ငြိမ်းချမ်းသာယာတဲ့ လူမှု့အသိုက်အဝန်

းလေးကို ပိုင်ဆိုင်နိူင်ကြပါစေ။