ရိုးသားခြင်းက လူရာမဝင်တဲ့အခါ...
"ရိုးသားရင် ငတ်မယ်..."
ဒီစကားကို ငယ်ငယ်တုန်းက ဇာတ်လမ်းတွေထဲမှာ ဗီလိန်တွေ ပြောလေ့ရှိတဲ့ စကားတစ်ခွန်းလို့ပဲ ထင်ခဲ့ဖူးတာပါ။
ဒါပေမဲ့ တကယ့် လက်တွေ့ဘဝထဲ ရောက်လာတဲ့အခါမှာတော့... ဒီစကားဟာ ငါတို့ နေ့စဉ်ရှင်သန်ဖို့အတွက် သုံးနေရတဲ့ လမ်းညွှန်ချက်တစ်ခု ဖြစ်နေမှန်း သိလာရတယ်။
စနစ်နဲ့ တန်ဖိုး
စနစ်ကောင်းတဲ့ နိုင်ငံတွေမှာဆိုရင်တော့ ရိုးသားတာဟာ ဂုဏ်ယူစရာပါ။ စည်းကမ်းလိုက်နာတဲ့သူကို စနစ်က သေချာအကာအကွယ်ပေးတယ်။ တန်းစီတဲ့သူက အရင်ဆုံး ဝန်ဆောင်မှုရပြီး ဥပဒေကို လေးစားတဲ့သူက လုံခြုံမှုအပြည့်ရတယ်။ အဲဒီလိုနေရာမျိုးမှာ ရိုးသားခြင်း ဆိုတာ တကယ့်တန်ဖိုးတစ်ခုပေါ့။
ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ဆီမှာတော့ ရိုးသားခြင်းရဲ့ အဓိပ္ပာယ်က ပြောင်းပြန် ဖြစ်နေတတ်တယ်။
ခါးသီးစရာ လက်တွေ့ဥပမာတစ်ခု
ဥပမာဗျာ... ရုံးတစ်ရုံးမှာ ကိစ္စတစ်ခု သွားလုပ်တယ်ဆိုပါစို့။
ကိုယ်က စည်းကမ်းတကျ စာရွက်စာတမ်း အပြည့်အစုံနဲ့ တန်းစီတယ်၊ အကြာကြီး မတ်တပ်ရပ်စောင့်တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ နောက်မှရောက်လာတဲ့ လူတစ်ယောက်က အထဲက အသိကို ဖုန်းဆက်လိုက်တာ ဒါမှမဟုတ် ပွဲစားကို ပိုက်ဆံထိုးပေးလိုက်ပြီး ကိုယ့်ရှေ့ကနေ ဖြတ်ကာ သူ့အလုပ်ကို ခဏလေးနဲ့ ပြီးသွားတယ်။
ဒီနေရာမှာ ပိုပြီး ရင်နာစရာကောင်းတာက ပတ်ဝန်းကျင်ရဲ့ အမြင် ပါပဲ။
ဖြတ်လမ်းက သွားတဲ့သူကိုကျတော့ — "သူက ပါးနပ်တယ်"၊ "အချိတ်အဆက် မိတယ်"၊ "လူလည်ကျတတ်တယ်" ဆိုပြီး အထင်ကြီးကြတယ်။
ချွေးတလုံးလုံးနဲ့ စည်းကမ်းတကျ တန်းစီနေတဲ့ ကိုယ့်ကိုကျတော့ — "ဒီကောင် အနေမတတ်ဘူး"၊ "လူရာမဝင်ဘူး"၊ "ဒီခေတ်ကြီးမှာ ဒီလိုလုပ်နေရင် ငတ်မှာပေါ့" ဆိုပြီး လူအတစ်ယောက်လို သတ်မှတ်လိုက်ကြတော့တာပါပဲ။
"ငါ မှန်နေတာ... တကယ်ပဲ မှားနေသလား"
တဖြည်းဖြည်းနဲ့ လူမှန်အတိုင်း နေချင်တဲ့သူတွေ၊ ရိုးရိုးသားသား ရှင်သန်ချင်တဲ့သူတွေ စိတ်ဓာတ်ကျလာကြတယ်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တောင် မေးခွန်းပြန်ထုတ်လာရတယ်။
"ငါ မှန်မှန်ကန်ကန် နေတာ... တကယ်ပဲ မှားနေသလား"
ဒီလိုနဲ့ပဲ ကျွန်တော်တို့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ 'ရိုးသားမှု' ဆိုတာ တန်ဖိုးထားရမယ့် အရာတစ်ခု မဟုတ်တော့ဘဲ၊ လူရာမဝင်တဲ့ အားနည်းချက်တစ်ခု၊ ခေတ်နောက်ကျနေတဲ့ အရာတစ်ခုလို ဖြစ်သွားခဲ့ရတယ်။
လူတစ်ယောက်ဟာ မတရားမှုကို လုပ်မိလို့ ရှက်ရွံ့နေရမယ့်အစား... ရိုးသားနေမိလို့ အခွင့်အရေးတွေ ဆုံးရှုံးရတဲ့အခါ "ငါ အ လွန်းလို့ပါလား" ဆိုပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ရှက်နေရတာဟာ တကယ့်ကို ရင်နာစရာပါ။
မယုံကြည်မှုတွေရဲ့ စတင်ခြင်း
အဲဒီလို "ကိုယ်အလွန်းလို့ပါလား" ဆိုတဲ့ နောင်တတွေ များလာတဲ့အခါ... နောက်ဆုံးတော့ "ငါတစ်ယောက်တည်း မှန်နေလို့လည်း ဘာမှထူးမလာပါဘူး" ဆိုတဲ့ အရှုံးပေးမှုတွေ ဖြစ်ကုန်ကြတယ်။ ရှင်သန်ဖို့အတွက် အများနည်းတူ ဖြတ်လမ်းကသွားဖို့ ဝန်မလေးကြတော့ဘူး။
ဒီနေရာမှာတင် လူ့အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုလုံးရဲ့ အကြီးမားဆုံး ဆုံးရှုံးမှုကြီး စတင်တော့တာပါပဲ။ အဲဒါကတော့ "အပြန်အလှန် ယုံကြည်မှု" တွေ ပြိုကျသွားတာပါပဲ။
လူကောင်းတွေတောင် ရပ်တည်နိုင်ဖို့ မရိုးမသား လုပ်လာရပြီဆိုရင် ဘယ်သူ့ကိုမှ ယုံလို့ မရတော့ဘူးဆိုတဲ့ သံသယတွေက လူတိုင်းရဲ့ ရင်ထဲမှာ အမြစ်တွယ်သွားတယ်။
ယုံကြည်မှု ကင်းမဲ့သွားတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ 'ရိုးသားမှု' နဲ့ 'စာနာမှု' ဆိုတာတွေဟာ တန်ဖိုးမဟုတ်တော့ဘဲ အလွယ်တကူ အမြတ်ထုတ်ခံရမယ့် 'အားနည်းချက်' တွေ ဖြစ်လာတယ်။ ကိုယ်က ရိုးရိုးသားသား ဆက်ဆံရင်တောင် တစ်ဖက်လူက ကိုယ့်ကို မယုံတဲ့အခါ၊ နောက်ဆုံးတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ဖို့အတွက် အများနည်းတူ မျက်နှာဖုံးတွေ စွပ်လာကြရတာပေါ့။
နိဂုံး
တကယ်တော့... လူတွေ ကိုယ်ကျင့်တရား ပျက်ပြားသွားတာဟာ သူတို့ မွေးရာပါ ဆိုးသွမ်းနေလို့ မဟုတ်ပါဘူး။
ရိုးသားတဲ့သူတွေ အမြဲတမ်း နစ်နာပြီး၊ ဖြတ်လမ်းလိုက်တဲ့သူတွေ အမြဲတမ်း နေရာရနေတဲ့ စနစ်ဆိုးကြီး က... ရိုးရိုးသားသား ရှင်သန်ချင်တဲ့ လူကောင်းတွေကိုပါ "လူရာဝင်ချင်ရင် မကောင်းတဲ့သူတွေလို ကျင့်ကြံကြ" ဆိုပြီး အသံတိတ် ဖိအားပေး အကျပ်ကိုင်နေလို့ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။
No comments:
Post a Comment