မိတ်ဆွေတို့…
ဒီနေ့ ကျွန်တော် ပြောချင်တဲ့အကြောင်းအရာက ဂျာနယ်တစ်စောင်ထဲမှာ ဖတ်ရတဲ့ အကြောင်းအရာတချို့ကို အခြေခံပြီး ပြောချင်တာပါ။
တကယ်တော့ ဂျာနယ်ထဲက စာကို ဖတ်ပြရုံနဲ့တော့ မပြီးပါဘူး။
စာထဲမှာ ရေးထားတဲ့ ဖြစ်ရပ်တွေထက် ပိုအရေးကြီးတာက…
အဲဒီဖြစ်ရပ်တွေက ကျွန်တော်တို့ကို ဘာပြောနေသလဲဆိုတာပါ။
သမိုင်းဆိုတာလည်း ဒီလိုပါပဲ။
ဖြစ်ရပ်တွေကို မှတ်ထားဖို့အတွက်ပဲ သမိုင်းကို လေ့လာတာ မဟုတ်ပါဘူး။
အဲဒီဖြစ်ရပ်တွေ ဘာကြောင့်ဖြစ်လာသလဲ။
ဘယ်လိုအခြေအနေတွေက အဲဒီဖြစ်ရပ်တွေကို ဖြစ်လာစေသလဲ။
ပြီးတော့…
အဲဒီအမှားတွေ၊ အဲဒီအတွေ့အကြုံတွေကနေ ဒီနေ့လူတွေ ဘာသင်ခန်းစာယူသင့်သလဲဆိုတာ သိဖို့ သမိုင်းကို လေ့လာတာပါ။
မိတ်ဆွေတို့…
ဂျာနယ်ထဲမှာ ဖော်ပြထားတဲ့ မြန်မာ့နိုင်ငံရေးနဲ့ မြန်မာ့အရေးဆိုင်ရာ အကြောင်းအရာတွေကို ကြည့်လိုက်ရင် အချက်တစ်ခုက ထင်ရှားပါတယ်။
မြန်မာနိုင်ငံရဲ့ နိုင်ငံရေးပြဿနာတွေဟာ ဒီနေ့မှ စဖြစ်လာတာ မဟုတ်ပါဘူး။
နှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက ဖြစ်လာတဲ့ ပြဿနာတွေ၊ မပြီးပြတ်သေးတဲ့ ပြဿနာတွေ၊ တစ်ခေတ်ပြီးတစ်ခေတ် ပုံစံပြောင်းပြီး ဆက်လက်ရှိနေတဲ့ ပြဿနာတွေ ရှိပါတယ်။
ဒီအချက်ကို နားမလည်ဘဲ ဒီနေ့ဖြစ်နေတဲ့ အခြေအနေတစ်ခုတည်းကို ကြည့်မယ်ဆိုရင်…
မြန်မာ့နိုင်ငံရေးကို ပြည့်ပြည့်စုံစုံ နားလည်ဖို့ ခက်ပါလိမ့်မယ်။
ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့…
ဒီနေ့မြင်နေရတဲ့ ပြဿနာအများစုရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ မနေ့ကရှိပါတယ်။
မနေ့ကရဲ့နောက်မှာလည်း တစ်နေ့ကရှိပါတယ်။
တစ်နေ့ကရဲ့နောက်မှာလည်း နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှိပါတယ်။
ဒါကြောင့် မြန်မာ့နိုင်ငံရေးကို နားလည်ချင်ရင်…
လက်ရှိသတင်းကိုပဲ ကြည့်လို့ မရပါဘူး။
သမိုင်းကိုပါ ပြန်ကြည့်ရပါတယ်။
မိတ်ဆွေတို့…
လွတ်လပ်ရေးရပြီးတဲ့နောက် မြန်မာနိုင်ငံဟာ တည်ငြိမ်တဲ့ နိုင်ငံရေးလမ်းကြောင်းတစ်ခုကို အမြဲတမ်း မသွားနိုင်ခဲ့ပါဘူး။
လွတ်လပ်ရေးရပြီး မကြာခင်မှာပဲ ပြည်တွင်းပဋိပက္ခတွေ၊ နိုင်ငံရေးအယူအဆ မတူညီမှုတွေ၊ တိုင်းရင်းသားရေးရာ ပြဿနာတွေ၊ အာဏာခွဲဝေမှုနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ပြဿနာတွေ ရှိလာခဲ့ပါတယ်။
အဲဒီကနေ နိုင်ငံရေးစနစ်တွေ ပြောင်းလဲလာတယ်။
အစိုးရတွေ ပြောင်းလာတယ်။
အာဏာပိုင်စနစ်တွေလည်း ပြောင်းလာတယ်။
ဒါပေမယ့်…
အခြေခံပြဿနာတချို့ကတော့ မပျောက်သွားပါဘူး။
ဒီနေရာမှာ ကျွန်တော်တို့ သတိထားရမယ့်အချက် တစ်ခုရှိပါတယ်။
အစိုးရပြောင်းတာနဲ့ နိုင်ငံရေးပြဿနာတွေ ပြီးသွားတာ မဟုတ်ပါဘူး။
ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက် ပြောင်းတာနဲ့လည်း နိုင်ငံရေးပြဿနာတွေ ပြီးသွားတာ မဟုတ်ပါဘူး။
ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့…
နိုင်ငံရေးပြဿနာဆိုတာ လူတစ်ယောက်တည်းရဲ့ ပြဿနာမဟုတ်လို့ပါ။
စနစ်နဲ့ဆိုင်တယ်။
အာဏာခွဲဝေမှုနဲ့ ဆိုင်တယ်။
လူမျိုးစုတွေအကြား ယုံကြည်မှုနဲ့ ဆိုင်တယ်။
စီးပွားရေးနဲ့ ဆိုင်တယ်။
ဥပဒေနဲ့ ဆိုင်တယ်။
အရေးကြီးဆုံးက…
တစ်ဖက်နဲ့တစ်ဖက် ဘယ်လောက်ယုံကြည်နိုင်သလဲဆိုတာနဲ့ ဆိုင်ပါတယ်။
ဒီလိုပြဿနာတွေကို တစ်ခါတည်းနဲ့ ဖြေရှင်းလို့ မရပါဘူး။
ဒါကြောင့် သမိုင်းမှာ ပြဿနာတစ်ခု မဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့တာကို နောက်ခေတ်က လူတွေက ထပ်ပြီး အမွေဆက်ခံရတာပါ။
မိတ်ဆွေတို့…
ကမ္ဘာ့သမိုင်းကို ကြည့်ရင်လည်း ဒီလိုပါပဲ။
နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံမှာ အာဏာကို ဘယ်သူက ကိုင်ထားသလဲဆိုတာထက်…
အာဏာကို ဘယ်လိုအသုံးပြုသလဲဆိုတာက ပိုအရေးကြီးပါတယ်။
အာဏာဆိုတာ တစ်ခုတည်းသော လက်ထဲမှာ ရှိနေရုံနဲ့ နိုင်ငံတည်ငြိမ်သွားတာ မဟုတ်ပါဘူး။
အာဏာရှိတဲ့သူနဲ့ အာဏာမရှိတဲ့သူကြား ယုံကြည်မှုရှိရပါတယ်။
ဥပဒေကို လူတိုင်းအတွက် တစ်မျိုးတည်း သက်ရောက်နိုင်ရပါတယ်။
ပြီးတော့…
မတူညီတဲ့အမြင်တွေကို အတူတကွထားနိုင်တဲ့ နိုင်ငံရေးယဉ်ကျေးမှု ရှိရပါတယ်။
ဒီအချက်တွေ မရှိဘူးဆိုရင်…
အပြင်ပန်းမှာ ငြိမ်နေပေမယ့် အတွင်းမှာတော့ ပြဿနာတွေ စုနေတတ်ပါတယ်။
ကမ္ဘာ့သမိုင်းမှာ နိုင်ငံအများကြီးက ဒီအတွေ့အကြုံကို ဖြတ်သန်းခဲ့ကြပါတယ်။
တချို့နိုင်ငံတွေက ပဋိပက္ခတွေကို ဆွေးနွေးညှိနှိုင်းပြီး ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့ကြတယ်။
တချို့နိုင်ငံတွေကတော့ အချိန်မီ မဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့တဲ့ ပြဿနာတွေကြောင့် ပိုကြီးတဲ့ ပဋိပက္ခတွေထဲ ဝင်သွားကြပါတယ်။
ဒါကြောင့် သမိုင်းရဲ့ အရေးကြီးဆုံးသင်ခန်းစာတစ်ခုက…
“ပြဿနာမရှိဘူးလို့ ထင်နေတာနဲ့ ပြဿနာက ပျောက်မသွားဘူး”
ဆိုတာပါပဲ။
မိတ်ဆွေတို့…
မြန်မာ့နိုင်ငံရေးကို ပြန်ကြည့်တဲ့အခါလည်း ဒီအချက်ကို မမေ့သင့်ပါဘူး။
ကျွန်တော်တို့ဟာ ဖြစ်ရပ်တစ်ခုကို မြင်တိုင်း…
“ဘယ်သူမှားလဲ”
“ဘယ်သူကောင်းလဲ”
“ဘယ်သူဆိုးလဲ”
ဆိုတာကိုပဲ ချက်ချင်း ဆုံးဖြတ်ချင်ကြပါတယ်။
ဒါပေမယ့် နိုင်ငံရေးသမိုင်းမှာ ဒီလိုအဖြူနဲ့အမည်း ခွဲလိုက်ရုံနဲ့ အဖြေထွက်ဖို့ မလွယ်ပါဘူး။
ဖြစ်ရပ်တစ်ခုရဲ့နောက်မှာ အကြောင်းရင်းတွေ အများကြီးရှိပါတယ်။
လူတစ်ယောက်ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုရဲ့နောက်မှာတောင် အဲဒီခေတ်ရဲ့ နိုင်ငံရေးအခြေအနေရှိပါတယ်။
အဲဒီအခြေအနေကို မသိဘဲ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုတည်းကိုပဲ ကြည့်လိုက်ရင်…
သမိုင်းကို တစ်ဝက်ပဲ မြင်ရပါလိမ့်မယ်။
ဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့ သမိုင်းကို ဖတ်တဲ့အခါ…
“ဘာဖြစ်ခဲ့လဲ” ဆိုတာတင် မဟုတ်ဘဲ…
“ဘာကြောင့်ဖြစ်ခဲ့လဲ” ဆိုတာကိုပါ မေးရပါမယ်။
ဒီမေးခွန်းက အရမ်းအရေးကြီးပါတယ်။
မိတ်ဆွေတို့…
ဂျာနယ်ထဲမှာ ဖော်ပြထားတဲ့ နိုင်ငံရေးဖြစ်ရပ်တွေကို ကြည့်ရင်း ကျွန်တော် သတိထားမိတာက…
မြန်မာနိုင်ငံဟာ ပြည်တွင်းကိစ္စတွေနဲ့ပဲ သီးခြားတည်ရှိနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။
ဒေသတွင်းနိုင်ငံရေး၊ အိမ်နီးချင်းနိုင်ငံတွေရဲ့ အကျိုးစီးပွား၊ အင်အားကြီးနိုင်ငံတွေရဲ့ မူဝါဒတွေ၊ နိုင်ငံတကာဆက်ဆံရေးတွေကလည်း မြန်မာ့အရေးအပေါ် သက်ရောက်မှုရှိပါတယ်။
ဒါကလည်း သမိုင်းမှာ အသစ်အဆန်းမဟုတ်ပါဘူး။
ကမ္ဘာပေါ်က နိုင်ငံငယ်တော်တော်များများဟာ သူတို့ရဲ့ ပြည်တွင်းနိုင်ငံရေးကို ကိုယ့်နိုင်ငံအတွင်းက အခြေအနေတစ်ခုတည်းနဲ့ ဆုံးဖြတ်လို့မရပါဘူး။
အနီးအနားနိုင်ငံတွေရဲ့ အကျိုးစီးပွားကိုလည်း ထည့်တွက်ရပါတယ်။
အင်အားကြီးနိုင်ငံတွေရဲ့ မူဝါဒကိုလည်း ထည့်တွက်ရပါတယ်။
ဒါပေမယ့် ဒီနေရာမှာ တစ်ခုကို သတိထားရပါမယ်။
နိုင်ငံတကာက သက်ရောက်မှုရှိတာမှန်ပေမယ့်…
နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံရဲ့ ပြဿနာအားလုံးကို နိုင်ငံခြားကပဲ ဖန်တီးတယ်လို့ ပြောလိုက်ရင်လည်း မမှန်ပါဘူး။
အတွင်းမှာရှိတဲ့ ပြဿနာကို အတွင်းမှာလည်း ရှာရပါတယ်။
ပြင်ပက သက်ရောက်မှုကို ပြင်ပမှာလည်း ရှာရပါတယ်။
နှစ်ခုလုံးကို တွဲကြည့်မှ အခြေအနေတစ်ခုကို မှန်မှန်ကန်ကန် နားလည်နိုင်မှာပါ။
ဒါဟာ နိုင်ငံရေးကို သုံးသပ်တဲ့အခါ အရေးကြီးပါတယ်။
တစ်ဖက်တည်းကိုပဲ အပြစ်တင်လိုက်တာဟာ အလွယ်ဆုံးနည်းပါ။
ဒါပေမယ့် အလွယ်ဆုံးနည်းက အမြဲတမ်း အမှန်ဆုံးနည်းတော့ မဟုတ်ပါဘူး။
မိတ်ဆွေတို့…
ဒီနေရာမှာ ကျွန်တော်တို့ မြန်မာလူမျိုးတွေအနေနဲ့ သတိထားသင့်တဲ့ အချက်တစ်ခုလည်း ရှိပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့ဟာ သမိုင်းကို ချစ်ကြပါတယ်။
ကိုယ့်နိုင်ငံသမိုင်းကိုလည်း ဂုဏ်ယူကြပါတယ်။
ဒါက ကောင်းပါတယ်။
ဒါပေမယ့်…
သမိုင်းကို ဂုဏ်ယူတာနဲ့ သမိုင်းထဲက အမှားတွေကို မမြင်ချင်တာက မတူပါဘူး။
ကိုယ့်သမိုင်းကို တကယ်ချစ်တယ်ဆိုရင်…
ကိုယ့်ဘက်က မှားခဲ့တာကိုလည်း သိရပါမယ်။
ကိုယ့်ဘက်က အားနည်းခဲ့တာကိုလည်း ဝန်ခံရပါမယ်။
သူများဘက်က မှန်ခဲ့တဲ့အချက်ကိုလည်း အသိအမှတ်ပြုနိုင်ရပါမယ်။
ဒါမှ သမိုင်းဟာ ဂုဏ်ယူစရာတစ်ခုတည်း မဟုတ်တော့ဘဲ…
သင်ခန်းစာတစ်ခု ဖြစ်လာမှာပါ။
မိတ်ဆွေတို့…
ဒီနေ့ ကျွန်တော်တို့ ရင်ဆိုင်နေရတဲ့ နိုင်ငံရေးအခြေအနေကို တကယ်နားလည်ချင်ရင်…
အတိတ်ကို ပြန်ဖတ်ဖို့လိုပါတယ်။
ဒါပေမယ့် အတိတ်ကို ပြန်ဖတ်တဲ့အခါ…
ဘယ်သူ့ကို အပြစ်တင်ဖို့ ဖတ်နေတာလဲဆိုတာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို မေးကြည့်ရပါမယ်။
သမိုင်းထဲက လူတွေကို အပြစ်တင်ဖို့ပဲ ဖတ်နေရင်…
သမိုင်းက ကျွန်တော်တို့ကို ဘာမှ သင်ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။
သမိုင်းကို နားလည်ဖို့ ဖတ်ရင်တော့…
အတိတ်က အမှားတွေဟာ မနက်ဖြန်အတွက် သတိပေးချက် ဖြစ်လာပါတယ်။
ဒီအချက်က ကျွန်တော် ဒီနေ့ပြောချင်တဲ့ အဓိကအကြောင်းအရာပါ။
မိတ်ဆွေတို့…
နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံရဲ့ အနာဂတ်ဟာ သမိုင်းကို ဘယ်လောက်လှအောင် ပြောနိုင်သလဲပေါ်မှာ မတည်ပါဘူး။
သမိုင်းကို ဘယ်လောက်မှန်မှန်ကန်ကန် နားလည်နိုင်သလဲပေါ်မှာ ပိုပြီးတည်ပါတယ်။
အတိတ်ကို မေ့သွားရင် အမှားတွေကို ထပ်လုပ်နိုင်ပါတယ်။
အတိတ်ကို တစ်ဖက်သတ်မှတ်ထားရင်လည်း အမှားတွေကို ထပ်လုပ်နိုင်ပါတယ်။
အတိတ်ကို အမှန်အတိုင်းကြည့်နိုင်မှသာ…
အနာဂတ်ကို ပိုကောင်းအောင် တည်ဆောက်နိုင်မှာပါ။
ဒါကြောင့် မိတ်ဆွေတို့…
ဒီနေ့ ကျွန်တော် မေးချင်တဲ့ မေးခွန်းက ရိုးရိုးလေးပါ။
ကျွန်တော်တို့ သမိုင်းကို တကယ်လေ့လာနေတာလား…
ဒါမှမဟုတ်…
ကိုယ်ယုံကြည်ပြီးသားအရာတွေကို အတည်ပြုဖို့ သမိုင်းထဲက ကိုယ်ကြိုက်တဲ့အပိုင်းတွေကိုပဲ ရွေးဖတ်နေတာလား။
ဒီမေးခွန်းကို ကျွန်တော်လည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြန်မေးပါတယ်။
မိတ်ဆွေတို့လည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြန်မေးကြည့်စေချင်ပါတယ်။
ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့…
နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံရဲ့ အနာဂတ်ဟာ နိုင်ငံရေးသမားတွေရဲ့ လက်ထဲမှာပဲ ရှိတာ မဟုတ်ပါဘူး။
ပြည်သူတစ်ယောက်ချင်းစီရဲ့ အတွေးထဲမှာလည်း ရှိပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့ ဘာကိုယုံကြည်သလဲ။
ဘာကို မေးခွန်းထုတ်သလဲ။
ဘာကို လက်ခံသလဲ။
ဘာကို လက်မခံဘူးလဲ။
ဒီအရာတွေဟာ တစ်နေ့ကျရင် နိုင်ငံရဲ့ နိုင်ငံရေးယဉ်ကျေးမှု ဖြစ်လာပါတယ်။
ဒါကြောင့် မိတ်ဆွေတို့…
သတင်းတစ်ခုတွေ့တိုင်း ချက်ချင်းမယုံပါနဲ့။
ကိုယ်ကြိုက်တဲ့အကြောင်းအရာဖြစ်လို့ ချက်ချင်းမထောက်ခံပါနဲ့။
ကိုယ်မကြိုက်တဲ့အကြောင်းအရာဖြစ်လို့လည်း ချက်ချင်းမပယ်ချပါနဲ့။
နားထောင်ပါ။
ဖတ်ပါ။
နှိုင်းယှဉ်ပါ။
မေးခွန်းထုတ်ပါ။
ပြီးတော့မှ ကိုယ့်အမြင်ကို တည်ဆောက်ပါ။
ဒါဟာ နိုင်ငံရေးကို နားလည်ဖို့ လိုအပ်တဲ့ အခြေခံစိတ်ဓာတ်တစ်ခုလို့ ကျွန်တော်မြင်ပါတယ်။
နောက်ဆုံးမှာ…
ဂျာနယ်ထဲက ဒီအကြောင်းအရာတွေကို ဖတ်ပြီး ကျွန်တော်ရလာတဲ့ အတွေးတစ်ခုကို မိတ်ဆွေတို့နဲ့ မျှဝေချင်ပါတယ်။
သမိုင်းက လူတွေကို အပြစ်ပေးဖို့ မဟုတ်ပါဘူး။
သမိုင်းက နောက်လူတွေ မမှားအောင် သတိပေးဖို့ပါ။
အတိတ်ကို ပြန်ကြည့်တဲ့အခါ…
ဘယ်သူနိုင်ခဲ့သလဲဆိုတာထက်…
ဘာကြောင့် အဲဒီလိုဖြစ်ခဲ့ရသလဲဆိုတာ ပိုအရေးကြီးပါတယ်။
ပြီးတော့…
အဲဒီလိုဖြစ်ခဲ့ပြီးနောက် ဒီနေ့ကျွန်တော်တို့ ဘာသင်ခန်းစာ ယူထားကြသလဲဆိုတာက ပိုပြီးအရေးကြီးပါတယ်။
မိတ်ဆွေတို့…
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မျိုးဆက်ဟာ အတိတ်ကို ရွေးချယ်လို့မရပါဘူး။
ဒါပေမယ့်…
အတိတ်က သင်ခန်းစာကို ဘယ်လိုအသုံးချမလဲဆိုတာတော့ ရွေးချယ်လို့ရပါတယ်။
အဲဒီရွေးချယ်မှုကပဲ…
မနက်ဖြန်ရဲ့ မြန်မာနိုင်ငံကို တည်ဆောက်သွားမှာပါ။
ဒီအကြောင်းအရာတွေကို ဆက်ပြီး လေ့လာချင်တယ်။
ဆက်ပြီး သုံးသပ်ချင်တယ်။
ပြီးတော့ မိတ်ဆွေတို့နဲ့လည်း ဆက်ပြီး ပြောချင်ပါတယ်။
ဒါကြောင့် ကျွန်တော် ဆက်ပြီးပြောနိုင်ဖို့…
မိတ်ဆွေတို့ရဲ့ အားပေးမှု၊ အကြံပြုမှု၊ ဝေဖန်မှုတွေကို အမြဲလိုအပ်ပါတယ်။
မိတ်ဆွေတို့က ပြောပေးတဲ့ စကားတစ်ခွန်း…
ရေးပေးတဲ့ Comment တစ်ခု…
မျှဝေပေးတဲ့ Video တစ်ပုဒ်…
တကယ်တော့ ကျွန်တော့်အတွက် ဆက်ပြီးပြောဖို့ တွန်းအားတစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့ အားလုံးအတူတူ သမိုင်းကို ပြန်ကြည့်ကြရအောင်။
အတိတ်ကို အပြစ်တင်ဖို့ မဟုတ်ဘဲ…
အနာဂတ်ကို ပိုကောင်းအောင် တည်ဆောက်နိုင်ဖို့ပါ။
ဒီနေ့ပြောခဲ့တာတွေထဲမှာ မိတ်ဆွေတို့ သဘောမတူတဲ့အချက်ရှိရင်လည်း ပြောပါ။
သဘောတူတဲ့အချက်ရှိရင်လည်း ပြောပါ။
အရေးကြီးတာက…
ကျွန်တော်တို့ မေးခွန်းတွေ မပျောက်သွားဖို့ပါပဲ။
ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့…
မေးခွန်းမေးနိုင်တဲ့ လူ့အဖွဲ့အစည်းကပဲ တစ်နေ့မှာ အဖြေကောင်းတွေကို ရှာနိုင်မှာ ဖြစ်လို့ပါ။
ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မိတ်ဆွေတို့။
နောက်ထပ်အကြောင်းအရာတွေကို ဆက်ပြီး ပြောနိုင်ဖို့…
မိတ်ဆွေတို့ရဲ့ တွန်းအားတွေကို ကျွန်တော် အမြဲလိုအပ်နေပါတယ်။
No comments:
Post a Comment