# မြန်မာဆိုတဲ့စိတ် — တိုင်းပြည်ကို ချစ်တယ်ဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ

မိတ်ဆွေတို့...

ဒီနေ့ ကျွန်တော် ပြောချင်တဲ့အကြောင်းအရာက နည်းနည်းလေး လေးနက်ပါတယ်။

ကျွန်တော်တို့ မြန်မာလူမျိုးတွေကိုယ်တိုင် မြန်မာလူမျိုးအကြောင်း မကောင်းပြောကြတာတွေ ရှိပါတယ်။

ဗုဒ္ဓဘာသာကို ကိုးကွယ်တယ်ဆိုတဲ့သူတွေကိုယ်တိုင် ဗုဒ္ဓဘာသာအကြောင်း မကောင်းပြောတာတွေ ရှိပါတယ်။

ရတနာသုံးပါးကို ယုံကြည်ပါတယ်လို့ ပြောနေသူကပဲ တစ်ခါတလေ ရတနာသုံးပါးကို မလေးမစား ပြောဆိုတာတွေ ရှိပါတယ်။

အဲဒါကို ကျွန်တော် တစ်ခုပဲ မေးချင်ပါတယ်။

**ကျွန်တော်တို့ ဘာကို ပြုပြင်ချင်နေတာလဲ။**

ကိုယ့်နိုင်ငံကို ပြုပြင်ချင်တာလား...

ကိုယ့်လူမျိုးကို အရှက်ရစေချင်တာလား...

ကိုယ့်ဘာသာတရားကို နားလည်အောင် ပြောချင်တာလား...

ဒါမှမဟုတ်...

ကိုယ့်အတွင်းမှာရှိတဲ့ ဒေါသကို တစ်နေရာရာမှာ ထုတ်ချင်နေတာလား။

ဒီနှစ်ခုက တော်တော်ကွာပါတယ် မိတ်ဆွေတို့။

နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံမှာ အမှားတွေ ရှိတယ်။

လူတွေမှာ အမှားတွေ ရှိတယ်။

ဘာသာရေးအဖွဲ့အစည်းတွေမှာလည်း အမှားတွေ ရှိနိုင်တယ်။

အစိုးရမှာ အမှားတွေ ရှိနိုင်တယ်။

အဲဒါတွေကို ထောက်ပြတာ မမှားပါဘူး။

တကယ်တော့ ကိုယ့်နိုင်ငံကို ချစ်တဲ့သူဟာ ကိုယ့်နိုင်ငံရဲ့ အမှားကို မမြင်ချင်ယောင်ဆောင်နေတဲ့သူ မဟုတ်ပါဘူး။

**အမှားကို မြင်တယ်။

အမှားကို ပြောတယ်။

ဒါပေမယ့် ပြင်ဖို့ ပြောတယ်။**

ဒီနေရာမှာ ကျွန်တော်တို့ ခွဲခြားသိဖို့ လိုပါတယ်။

“ဝေဖန်ခြင်း” နဲ့ “အရှက်ခွဲခြင်း” မတူပါဘူး။

“မေးခွန်းထုတ်ခြင်း” နဲ့ “ဖျက်ဆီးလိုခြင်း” မတူပါဘူး။

“တိုင်းပြည်ကို ပြုပြင်ချင်ခြင်း” နဲ့ “တိုင်းပြည်ကို မုန်းတီးခြင်း” မတူပါဘူး။

ဒါပေမယ့် အခုခေတ်မှာ တစ်ခါတလေ ဒီနယ်နိမိတ်တွေ ရောထွေးနေတတ်ပါတယ်။

ကိုယ့်လူမျိုးကို မကောင်းပြောနိုင်မှ ခေတ်မီတယ်။

ကိုယ့်ဘာသာကို မလေးစားနိုင်မှ လွတ်လပ်တယ်။

ကိုယ့်ယဉ်ကျေးမှုကို ရယ်မောနိုင်မှ ပညာတတ်တယ်။

ကိုယ့်တိုင်းပြည်အပေါ် အဆိုးမြင်နိုင်မှ ဒီမိုကရေစီစိတ်ရှိတယ်...

ဆိုတဲ့ အတွေးမျိုးတွေ တစ်ခါတလေ တွေ့လာရပါတယ်။

ကျွန်တော်တော့ အဲဒီလို မထင်ပါဘူး။

ဒီမိုကရေစီဆိုတာ ကိုယ့်နိုင်ငံကို မုန်းတီးခွင့်ရတာ မဟုတ်ပါဘူး။

ဒီမိုကရေစီဆိုတာ ကိုယ့်နိုင်ငံကို ချစ်ပိုင်ခွင့်လည်း ရှိသလို...

မတူတဲ့အမြင်ကို ပြောပိုင်ခွင့်လည်း ရှိတာပါ။

ဒါကြောင့် မိတ်ဆွေတို့...

ကျွန်တော် ဒီနေ့ ပြောချင်တာက “မြန်မာတွေက အမြဲမှန်တယ်” ဆိုတာ မဟုတ်ပါဘူး။

“မြန်မာတွေမှာ အမှားမရှိဘူး” ဆိုတာလည်း မဟုတ်ပါဘူး။

အဲဒီလိုပြောရင် ကိုယ့်လူမျိုးကို တန်ဖိုးထားတာ မဟုတ်ဘူး။

ကိုယ့်လူမျိုးကို တကယ်တန်ဖိုးထားတယ်ဆိုရင်...

**ကိုယ့်အမှားကို ကိုယ်ပြင်နိုင်ရမယ်။**

ဒါပေမယ့် ပြင်တဲ့အခါမှာလည်း ကိုယ့်အမြစ်ကို ကိုယ်မဖြတ်သင့်ဘူး။

---

မိတ်ဆွေတို့...

“အမျိုးသားရေးစိတ်” ဆိုတဲ့စကားကိုလည်း ကျွန်တော်တို့ သေချာနားလည်ဖို့လိုပါတယ်။

အမျိုးသားရေးစိတ်ဆိုတာ တခြားလူမျိုးကို မုန်းတာ မဟုတ်ပါဘူး။

ကိုယ့်လူမျိုးကို အမြင့်ဆုံးလို့ သတ်မှတ်ပြီး တခြားလူမျိုးကို အောက်ချတာလည်း မဟုတ်ပါဘူး။

အမျိုးသားရေးစိတ်ဆိုတာ...

“ငါတို့မှာ ဒီနိုင်ငံရှိတယ်။

ဒီမြေမှာ ငါတို့ဘိုးဘွားတွေ နေခဲ့တယ်။

ဒီယဉ်ကျေးမှုတွေ ကျန်ခဲ့တယ်။

ဒီဘာသာစကား ကျန်ခဲ့တယ်။

ဒီအနုပညာတွေ ကျန်ခဲ့တယ်။

ဒီသမိုင်းတွေ ကျန်ခဲ့တယ်။

အဲဒါတွေကို ငါတို့က နောက်မျိုးဆက်ဆီ ဘယ်လိုလွှဲပေးမလဲ”

ဆိုတဲ့ တာဝန်ယူစိတ်ပါ။

တစ်နည်းပြောရရင်...

**အမျိုးသားရေးစိတ်ဆိုတာ ပိုင်ဆိုင်မှုထက် တာဝန်ပိုများပါတယ်။**

“ဒီနိုင်ငံက ငါတို့နိုင်ငံ” လို့ ပြောတာ လွယ်ပါတယ်။

ဒါပေမယ့်...

“ဒီနိုင်ငံကို ငါ ဘာလုပ်ပေးနိုင်လဲ”

လို့ မေးတာက ပိုခက်ပါတယ်။

အဲဒီမေးခွန်းကို မေးနိုင်တဲ့နေ့ကစပြီး...

အမျိုးသားရေးစိတ်ဟာ စကားလုံးတစ်လုံးကနေ တာဝန်တစ်ခု ဖြစ်လာပါတယ်။

---

ကမ္ဘာ့သမိုင်းကို နည်းနည်းကြည့်ကြရအောင်။

သမိုင်းမှာ တိုင်းပြည်တွေ ပျက်စီးခဲ့တာ အကြောင်းရင်းတစ်ခုတည်းကြောင့် မဟုတ်ပါဘူး။

စီးပွားရေးပြဿနာတွေ ရှိတယ်။

နိုင်ငံရေးအာဏာပြိုင်ဆိုင်မှုတွေ ရှိတယ်။

လူမှုရေးကွဲပြားမှုတွေ ရှိတယ်။

အုပ်ချုပ်မှုမကောင်းတာတွေ ရှိတယ်။

စစ်ပွဲတွေ ရှိတယ်။

ပြီးတော့ လူတွေကြားက ယုံကြည်မှု ပျက်စီးလာတာလည်း ရှိတယ်။

အဲဒီအရာတွေ အချင်းချင်းပေါင်းစပ်သွားတဲ့အခါ နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံဟာ အလွန်အန္တရာယ်များတဲ့ အခြေအနေထဲ ရောက်သွားနိုင်ပါတယ်။

ရဝမ်ဒါနိုင်ငံရဲ့ သမိုင်းကို ကြည့်ပါ။

လူမျိုးရေးအမှတ်အသားတွေကို နိုင်ငံရေးအတွက် အသုံးချခဲ့တာ၊ လူတွေကြားက မယုံကြည်မှုနဲ့ အမုန်းတရားတွေ ပိုမိုပြင်းထန်လာတာတွေဟာ နောက်ဆုံးမှာ အလွန်ဆိုးရွားတဲ့ လူသတ်ပွဲကြီးဆီကို ရောက်သွားခဲ့ပါတယ်။

၁၉၉၄ ခုနှစ်မှာ လူတစ်သန်းကျော် သေဆုံးခဲ့ရပါတယ်။

အရေးကြီးတာက...

အဲဒီလိုအဖြစ်ဆိုးကြီးဟာ တစ်ရက်တည်းနဲ့ ပေါ်လာတာ မဟုတ်ပါဘူး။

စကားလုံးတွေက စတင်ပါတယ်။

“သူတို့က ငါတို့မဟုတ်ဘူး” ဆိုတဲ့အတွေးက စတင်ပါတယ်။

“သူတို့ကြောင့် ငါတို့ဒုက္ခရောက်တာ” ဆိုတဲ့ အပြစ်ပုံချမှုတွေက စတင်ပါတယ်။

နောက်ဆုံးမှာ လူတစ်ယောက်ကို လူတစ်ယောက်အဖြစ် မမြင်တော့ဘဲ...

အုပ်စုတစ်ခုရဲ့ အဖွဲ့ဝင်အဖြစ်ပဲ မြင်လာတဲ့အခါ...

အန္တရာယ်က ပိုကြီးလာပါတယ်။

ကုလသမဂ္ဂရဲ့ ရဝမ်ဒါသမိုင်းမှတ်တမ်းတွေမှာလည်း အမုန်းစကားနဲ့ မမှန်သတင်းတွေဟာ လူမျိုးရေးတင်းမာမှုကို ပိုမိုပြင်းထန်စေခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြထားပါတယ်။

ဒါကြောင့် ဒီနေရာမှာ ကျွန်တော်တို့ သင်ခန်းစာယူရမှာက...

**အမျိုးသားရေးစိတ်ရှိပါ။

ဒါပေမယ့် အမုန်းစိတ် မဖြစ်ပါစေနဲ့။**

ကိုယ့်အမျိုးကို ချစ်ပါ။

ဒါပေမယ့် တခြားသူကို မုန်းဖို့ အကြောင်းပြချက်အဖြစ် မသုံးပါနဲ့။

ကိုယ့်ဘာသာကို တန်ဖိုးထားပါ။

ဒါပေမယ့် တခြားသူရဲ့ ဘာသာကို အရှက်ခွဲဖို့ မသုံးပါနဲ့။

ကိုယ့်ယဉ်ကျေးမှုကို ထိန်းသိမ်းပါ။

ဒါပေမယ့် တခြားယဉ်ကျေးမှုကို နိမ့်ကျတယ်လို့ မသတ်မှတ်ပါနဲ့။

ဒါဟာ အမျိုးသားရေးစိတ်ရဲ့ အကျိုးရှိတဲ့ပုံစံပါ။

---

မိတ်ဆွေတို့...

ကျွန်တော်တို့ မြန်မာနိုင်ငံမှာလည်း ဒီမေးခွန်းကို မေးဖို့လိုပါတယ်။

**မြန်မာဆိုတာ ဘာလဲ။**

မြန်မာဆိုတာ နိုင်ငံကူးလက်မှတ်တစ်စောင်လား။

မြန်မာဘာသာစကားပြောတာလား။

ဗုဒ္ဓဘာသာကိုးကွယ်တာလား။

မြန်မာစာရေးတတ်တာလား။

ဒါတွေက အစိတ်အပိုင်းတွေပါ။

ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်ထင်တာတော့...

မြန်မာဆိုတာ အဲဒီထက်ပိုပါတယ်။

အခက်အခဲကြုံရင် အချင်းချင်းကူညီတတ်တဲ့စိတ်။

မိဘကို ရိုသေတတ်တဲ့စိတ်။

အိမ်နီးချင်းကို တန်ဖိုးထားတတ်တဲ့စိတ်။

ဧည့်သည်လာရင် ထမင်းတစ်နပ် ဝေမျှတတ်တဲ့စိတ်။

အခက်အခဲကြုံတဲ့သူကို လက်မလွှတ်တတ်တဲ့စိတ်။

အဲဒါတွေဟာလည်း မြန်မာ့အမျိုးသားရေးစိတ်ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတွေပါ။

ကျွန်တော်တို့ မပျောက်သင့်တာ အဲဒါတွေပါ။

တစ်ခါတလေ ကျွန်တော်တို့ဟာ နိုင်ငံရေးအမြင် မတူလို့ အချင်းချင်း မုန်းလာကြတယ်။

ဘာသာရေးအမြင် မတူလို့ အချင်းချင်း မုန်းလာကြတယ်။

လူမှုရေးအမြင် မတူလို့ အချင်းချင်း မုန်းလာကြတယ်။

ဒါပေမယ့် မိတ်ဆွေတို့...

**အမြင်မတူတာနဲ့ လူသားချင်း မတူတော့တာ မဟုတ်ပါဘူး။**

ဒီစကားလေးကို ကျွန်တော်တို့ မမေ့သင့်ဘူး။

ဒီနေ့ ကျွန်တော်နဲ့ ခင်ဗျား နိုင်ငံရေးအမြင် မတူနိုင်တယ်။

မနက်ဖြန်လည်း မတူနိုင်ဘူး။

ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်လုံးမှာ...

“ဒီနိုင်ငံက ပိုကောင်းလာစေချင်တယ်”

ဆိုတဲ့ ဆန္ဒတစ်ခုတည်း တူနေရင်...

အဲဒီနေရာကနေ စကားပြောလို့ ရပါတယ်။

---

မိတ်ဆွေတို့...

နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံကို ကာကွယ်တယ်ဆိုတာလည်း စစ်မြေပြင်မှာ သေနတ်ကိုင်ပြီး ကာကွယ်တာတစ်မျိုးတည်း မဟုတ်ပါဘူး။

ဆရာတစ်ယောက်က ကလေးတစ်ယောက်ကို ကောင်းကောင်းသင်ပေးတာလည်း နိုင်ငံကို ကာကွယ်တာပါ။

လယ်သမားတစ်ယောက်က မြေကို မပျက်စီးအောင် စိုက်ပျိုးတာလည်း နိုင်ငံကို ကာကွယ်တာပါ။

အလုပ်သမားတစ်ယောက်က ကိုယ့်အလုပ်ကို ရိုးရိုးသားသားလုပ်တာလည်း နိုင်ငံကို ကာကွယ်တာပါ။

စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်တစ်ယောက်က လူတွေကို မလိမ်ဘဲ အလုပ်အကိုင်ဖန်တီးပေးတာလည်း နိုင်ငံကို ကာကွယ်တာပါ။

သတင်းသမားတစ်ယောက်က အမှန်ကို အမှန်အတိုင်း တင်ပြဖို့ ကြိုးစားတာလည်း နိုင်ငံကို ကာကွယ်တာပါ။

သာမန်ပြည်သူတစ်ယောက်က မမှန်သတင်းကို မဖြန့်တာလည်း နိုင်ငံကို ကာကွယ်တာပါ။

ကိုယ့်အကျိုးတစ်ခုတည်း မကြည့်ဘဲ...

“ဒီလုပ်ရပ်က လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းအပေါ် ဘယ်လိုသက်ရောက်မလဲ”

လို့ စဉ်းစားတာလည်း နိုင်ငံကို ကာကွယ်တာပါ။

ဒါကြောင့်...

**နိုင်ငံချစ်စိတ်ဆိုတာ အော်ဟစ်တဲ့အသံအကျယ်နဲ့ တိုင်းတာလို့မရပါဘူး။**

ကိုယ့်တာဝန်ကို ဘယ်လောက်ထမ်းနိုင်လဲနဲ့ တိုင်းတာရပါတယ်။

---

တစ်ခုတော့ ကျွန်တော် အလေးအနက်ပြောချင်ပါတယ်။

ကိုယ့်နိုင်ငံကို ချစ်တယ်ဆိုပြီး...

နိုင်ငံရဲ့ အမှားအားလုံးကို ကာကွယ်ပေးရမယ်လို့ မဆိုလိုပါဘူး။

အမှားကို ဖုံးကွယ်ထားတာဟာ နိုင်ငံချစ်တာ မဟုတ်ပါဘူး။

တစ်ယောက်ယောက်က မတရားတာလုပ်ရင်...

“ငါတို့ဘက်ကလူပဲ” ဆိုပြီး ကာကွယ်ပေးတာဟာ နိုင်ငံချစ်တာ မဟုတ်ပါဘူး။

မတရားတာကို မတရားဘူးလို့ ပြောနိုင်မှ...

နိုင်ငံဟာ ရေရှည်မှာ ပိုကောင်းလာမှာပါ။

အဲဒီလိုပဲ...

ကိုယ့်နိုင်ငံရဲ့ အားနည်းချက်ကို ထောက်ပြတဲ့သူတိုင်းကို “နိုင်ငံမချစ်ဘူး” လို့ တံဆိပ်ကပ်တာလည်း မမှန်ပါဘူး။

တစ်ခါတလေ အပြင်းအထန်ဝေဖန်တဲ့သူကပဲ...

တကယ်ပြောင်းလဲစေချင်လို့ ပြောနေတာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။

ဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့လိုအပ်တာက...

**မျက်စိမှိတ်ပြီး ချစ်တာမဟုတ်ဘူး။

မျက်စိဖွင့်ပြီး ချစ်တာပါ။**

အမှားကို မြင်ပြီး ချစ်တာ။

အားနည်းချက်ကို သိပြီး ပြုပြင်တာ။

အတိတ်ကို သိပြီး အနာဂတ်ကို ဆောက်တာ။

အဲဒီလိုအမျိုးသားရေးစိတ်မျိုး လိုပါတယ်။

---

မိတ်ဆွေတို့...

လူတစ်ယောက်ဟာ ကိုယ့်အိမ်ကို ချစ်တယ်ဆိုရင်...

အိမ်မှာ ဖုန်တက်နေတာမြင်ရင် သန့်ရှင်းရေးလုပ်မှာပဲ။

နံရံပျက်နေရင် ပြင်မှာပဲ။

မိုးယိုနေရင် မိုးမယိုအောင် ပြုပြင်မှာပဲ။

အိမ်ကို ချစ်လို့...

“ငါ့အိမ်မှာ ဘာအမှားမှမရှိဘူး”

လို့ ပြောမှာ မဟုတ်ပါဘူး။

နိုင်ငံလည်း အဲဒီလိုပါပဲ။

**နိုင်ငံကို ချစ်တယ်ဆိုတာ နိုင်ငံရဲ့အမှားကို ဖုံးကွယ်တာ မဟုတ်ဘူး။

နိုင်ငံရဲ့အမှားကို ပြင်ဖို့ ကိုယ့်အပိုင်းက တာဝန်ယူတာပါ။**

အဲဒီအချက်ကို ကျွန်တော်တို့ နားလည်သွားရင်...

“အမျိုးသားရေး” ဆိုတဲ့စကားဟာ အရမ်းလှလာပါတယ်။

---

နောက်ထပ် တစ်ခုရှိပါတယ်။

ကျွန်တော်တို့ဟာ အခုအချိန်မှာ စကားပြောတဲ့ခေတ်ထဲမှာ နေနေကြပါတယ်။

Facebook မှာ စကားပြောတယ်။

YouTube မှာ စကားပြောတယ်။

TikTok မှာ စကားပြောတယ်။

Comment မှာ စကားပြောတယ်။

တစ်ခါတလေ ကျွန်တော်တို့ ရေးလိုက်တဲ့ စာတစ်ကြောင်းဟာ...

ကိုယ့်အတွက်တော့ စက္ကန့်သုံးဆယ်လောက်ပဲ ဖြစ်နိုင်တယ်။

ဒါပေမယ့် ဖတ်တဲ့သူတစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ တစ်နှစ်လောက် ကျန်နေနိုင်ပါတယ်။

ဒါကြောင့် စကားလုံးကို သတိထားရမယ်။

အထူးသဖြင့်...

လူမျိုးရေး၊ ဘာသာရေး၊ နိုင်ငံရေးလို အကြောင်းအရာတွေမှာ ပိုသတိထားရမယ်။

စကားတစ်ခွန်းဟာ လူတွေကို စုစည်းပေးနိုင်သလို...

လူတွေကိုလည်း ခွဲပစ်နိုင်ပါတယ်။

ကုလသမဂ္ဂရဲ့ ရဝမ်ဒါဆိုင်ရာ သမိုင်းမှတ်တမ်းတွေကလည်း အမုန်းစကား၊ မမှန်သတင်းနဲ့ လူမျိုးရေးအုပ်စုခွဲခြားမှုတွေဟာ လူမှုရေးအကွဲအပြဲတွေကို ပိုမိုပြင်းထန်စေနိုင်ကြောင်း သတိပေးထားပါတယ်။

ဒါကြောင့်...

ကျွန်တော်တို့ ဘာပြောမလဲဆိုတာထက်...

**ဘယ်လိုပြောမလဲ** ဆိုတာလည်း အရေးကြီးပါတယ်။

ပြင်းပြင်းထန်ထန်ပြောလို့ ရပါတယ်။

ပြတ်ပြတ်သားသားပြောလို့ ရပါတယ်။

ဒါပေမယ့် လူသားချင်း မုန်းတီးစေတဲ့အထိတော့ မသွားသင့်ပါဘူး။

အမြင်ကို တိုက်ပါ။

အကြောင်းပြချက်ကို တိုက်ပါ။

မူဝါဒကို ဝေဖန်ပါ။

အယူအဆကို ဆွေးနွေးပါ။

ဒါပေမယ့် လူတစ်ယောက်ရဲ့ လူသားတန်ဖိုးကို မဖျက်ပါနဲ့။

ဒါဟာ ကျွန်တော်တို့ အခုလိုခေတ်မှာ အထူးလိုအပ်နေတဲ့ အရည်အချင်းတစ်ခုပါ။

---

မိတ်ဆွေတို့...

ကျွန်တော် ဒီနေ့ ဒီအကြောင်းကို ပြောနေတာဟာ...

ဘယ်သူ့ကိုမှ အပြစ်တင်ချင်လို့ မဟုတ်ပါဘူး။

ကျွန်တော်တို့ အားလုံးကို ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြန်မေးစေချင်လို့ပါ။

**“ငါ မြန်မာနိုင်ငံကို တကယ်ချစ်တာလား...”**

ချစ်တယ်ဆိုရင်...

ငါ ဘာလုပ်ပေးနေလဲ။

“ငါ့လူမျိုးကို ချစ်တယ်” ဆိုရင်...

ငါ့လူမျိုးရဲ့ အားနည်းချက်တွေကို ဘယ်လိုပြင်ပေးနေလဲ။

“ငါ့ယဉ်ကျေးမှုကို တန်ဖိုးထားတယ်” ဆိုရင်...

နောက်မျိုးဆက်ကို ဘာတွေ လက်ဆင့်ကမ်းပေးနေလဲ။

“ငါ့နိုင်ငံ ပိုကောင်းစေချင်တယ်” ဆိုရင်...

ဒီနေ့ ငါ့လုပ်ရပ်က နိုင်ငံကို တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကောင်းအောင် လုပ်ပေးနေလား။

ဒါမှမဟုတ်...

ကိုယ့်ဒေါသကိုပဲ လူမှုကွန်ရက်ပေါ်မှာ လွှင့်ပစ်နေတာလား။

ဒီမေးခွန်းကို ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်လည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြန်မေးပါတယ်။

ခင်ဗျားလည်း ပြန်မေးကြည့်ပါ။

---

မိတ်ဆွေတို့...

တိုင်းပြည်ဆိုတာ မြေပုံပေါ်က နယ်နိမိတ်တစ်ကြောင်းတည်း မဟုတ်ပါဘူး။

တိုင်းပြည်ဆိုတာ လူတွေပါ။

လူတွေရဲ့ ယုံကြည်မှုပါ။

လူတွေရဲ့ အိပ်မက်ပါ။

ကလေးတွေရဲ့ အနာဂတ်ပါ။

အဘိုးအဘွားတွေ ချန်ထားခဲ့တဲ့ အမွေအနှစ်ပါ။

ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဘာသာစကားပါ။

စာပေပါ။

ဂီတပါ။

ယဉ်ကျေးမှုပါ။

အမှတ်တရတွေပါ။

ပြီးတော့...

ကျွန်တော်တို့ အခုမမြင်ရသေးတဲ့ နောက်မျိုးဆက်တွေရဲ့ အခွင့်အရေးပါ။

ဒါကြောင့် နိုင်ငံကို ချစ်တယ်ဆိုတာ...

ဒီနေ့အတွက်ပဲ ချစ်တာ မဟုတ်ဘူး။

**မနက်ဖြန်မှာ မွေးလာမယ့်ကလေးတစ်ယောက်အတွက်ပါ ချစ်တာ။**

ကျွန်တော်တို့ မတွေ့ရသေးတဲ့ မျိုးဆက်တစ်ခုအတွက်...

ဒီနိုင်ငံကို ဘယ်လိုထားခဲ့မလဲဆိုတာ စဉ်းစားတာပါ။

---

ဒါကြောင့် မိတ်ဆွေတို့...

ကျွန်တော်ကတော့ “မြန်မာဆိုတဲ့စိတ်” ကို ဒီလိုမြင်ချင်ပါတယ်။

ကိုယ့်နိုင်ငံကို ချစ်တယ်။

ဒါပေမယ့် အမှားကို မကာကွယ်ဘူး။

ကိုယ့်လူမျိုးကို တန်ဖိုးထားတယ်။

ဒါပေမယ့် တခြားလူမျိုးကို မနိမ့်ချဘူး။

ကိုယ့်ဘာသာကို ယုံကြည်တယ်။

ဒါပေမယ့် တခြားသူရဲ့ ယုံကြည်မှုကို မစော်ကားဘူး။

ကိုယ့်ယဉ်ကျေးမှုကို ထိန်းသိမ်းတယ်။

ဒါပေမယ့် ကမ္ဘာကြီးနဲ့လည်း လက်တွဲနိုင်တယ်။

ကိုယ့်သမိုင်းကို ဂုဏ်ယူတယ်။

ဒါပေမယ့် သမိုင်းထဲက အမှားတွေကိုလည်း သင်ခန်းစာယူတယ်။

ကိုယ့်နိုင်ငံကို ကာကွယ်တယ်။

ဒါပေမယ့် နိုင်ငံကို ကာကွယ်တယ်ဆိုတဲ့နာမည်နဲ့ မတရားမှုကို မကာကွယ်ဘူး။

အဲဒီလို အမျိုးသားရေးစိတ်မျိုးကို ကျွန်တော် လိုချင်ပါတယ်။

---

မိတ်ဆွေတို့...

နောက်ဆုံးမှာ ကျွန်တော် တစ်ခုပဲ ချန်ထားချင်ပါတယ်။

ခင်ဗျားနဲ့ ကျွန်တော်...

နိုင်ငံရေးအမြင် မတူနိုင်ပါတယ်။

ဘာသာရေးအမြင် မတူနိုင်ပါတယ်။

ဘဝအမြင် မတူနိုင်ပါတယ်။

အဲဒါတွေကို မတူလို့ရပါတယ်။

တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် အကြိုက်ချင်း မတူလို့ရပါတယ်။

အမြင်ချင်း မတူလို့ရပါတယ်။

ဒါပေမယ့်...

**မြန်မာနိုင်ငံဆိုတဲ့ အိမ်ကြီးကိုတော့ အတူတူ ကောင်းအောင်လုပ်လို့ ရပါတယ်။**

ကျွန်တော်တို့ အားလုံးက...

ကိုယ့်အပိုင်းကို ကိုယ်တာဝန်ယူမယ်။

မုန်းတီးမှုထက် နားလည်မှုကို ပိုရွေးမယ်။

အရှက်ခွဲမှုထက် ပြုပြင်မှုကို ပိုရွေးမယ်။

မမှန်တာထက် အမှန်ကို ပိုရွေးမယ်။

အချင်းချင်း ဖျက်ဆီးတာထက်...

တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် တိုးတက်အောင် တွန်းပေးမယ်။

အဲဒီလိုသာ ဖြစ်လာရင်...

ကျွန်တော်တို့နိုင်ငံအတွက် မျှော်လင့်ချက် ရှိပါသေးတယ်။

---

ဒီနေ့ Video ကို နားထောင်ပြီးတဲ့အခါ...

ကျွန်တော်ပြောခဲ့တာတွေကို အကုန်သဘောတူဖို့ မလိုပါဘူး။

ကျွန်တော်နဲ့ အမြင်မတူလည်း ရပါတယ်။

ဒါပေမယ့်...

အိမ်ပြန်တဲ့အခါ...

တစ်မိနစ်လောက်တော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို မေးကြည့်ပါ။

**“ငါ့နိုင်ငံကို ချစ်တယ်လို့ ပြောနေတဲ့ ငါဟာ...

ဒီနိုင်ငံအတွက် ဘာလုပ်ပေးနေလဲ?”**

ဒီမေးခွန်းလေးတစ်ခု စိတ်ထဲမှာ ကျန်ခဲ့ရင်...

ဒီနေ့ ကျွန်တော်ပြောခဲ့တာ အလကားမဖြစ်ပါဘူး။

ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့...

နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံကို ပြောင်းလဲတာဟာ...

စကားကြီးကြီးတစ်ခွန်းနဲ့ စတာမဟုတ်ပါဘူး။

လူတစ်ယောက်ရဲ့ အတွေးပြောင်းတာကနေ စပါတယ်။

အတွေးပြောင်းရင် အပြုအမူပြောင်းတယ်။

အပြုအမူပြောင်းရင် လူမှုအသိုင်းအဝိုင်း ပြောင်းတယ်။

လူမှုအသိုင်းအဝိုင်း ပြောင်းရင်...

တစ်နိုင်ငံလုံး ပြောင်းလဲနိုင်ပါတယ်။

ဒါကြောင့်...

မြန်မာဆိုတဲ့စိတ်ကို မပျောက်ကြပါစေနဲ့။

ဒါပေမယ့် အဲဒီစိတ်ကို...

မုန်းတီးမှုနဲ့ မတည်ဆောက်ပါနဲ့။

တာဝန်ယူမှုနဲ့ တည်ဆောက်ကြပါစို့။

လူမျိုးကို ချစ်ကြပါစို့။

နိုင်ငံကို ချစ်ကြပါစို့။

ယဉ်ကျေးမှုကို ထိန်းသိမ်းကြပါစို့။

အမှားတွေကိုလည်း ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ပြင်ကြပါစို့။

ပြီးတော့...

ကျွန်တော်တို့ မတူတာတွေကြားထဲက...

တူညီနိုင်တဲ့ အရာတစ်ခုကို ရှာကြပါစို့။

အဲဒီအရာက...

**“ဒီနိုင်ငံကို ပိုကောင်းလာစေချင်တယ်” ဆိုတဲ့စိတ်ပါ။**

အဲဒီစိတ်လေး တူနေရင်...

ခင်ဗျားနဲ့ ကျွန်တော်...

အတူတူ လျှောက်လို့ရပါတယ်။

အတူတူ ပြောလို့ရပါတယ်။

အတူတူ ဆွေးနွေးလို့ရပါတယ်။

အတူတူ တည်ဆောက်လို့ရပါတယ်။

မိတ်ဆွေတို့...

ဒီလိုအကြောင်းအရာတွေကို ကျွန်တော် ဆက်ပြီးပြောသွားချင်ပါတယ်။

ကျွ

န်တော်တစ်ယောက်တည်း ပြောနေလို့တော့ မလုံလောက်ပါဘူး။

ကျွန်တော်တို့ အားလုံးရဲ့ အတွေးတွေ၊ အမြင်တွေ၊ အားပေးမှုတွေ လိုပါတယ်။

ကျွန်တော် ဆက်ပြောနိုင်ဖို့...

ဆက်လေ့လာနိုင်ဖို့...

ဆက်ပြီး မေးခွန်းထုတ်နိုင်ဖို့...

မိတ်ဆွေတို့ရဲ့ တွန်းအားတွေ အမြဲလိုအပ်ပါတယ်။

ဒါကြောင့်...

သဘောတူလို့ အားပေးတာဖြစ်ဖြစ်...

သဘောမတူလို့ ဆွေးနွေးတာဖြစ်ဖြစ်...

အကြောင်းပြချက်နဲ့ ပြောကြပါ။

အမြင်မတူရင်လည်း အမြင်မတူကြောင်း ပြောကြပါ။

ဒါပေမယ့် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် မဖျက်ဆီးကြပါနဲ့။

ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့...

**ကျွန်တော်တို့ အားလုံးရဲ့ အိမ်က တစ်အိမ်တည်းပါ။**

အဲဒီအိမ်ကို ဘယ်လိုထားခဲ့မလဲဆိုတာကတော့...

ကျွန်တော်တို့အားလုံးရဲ့ တာဝန်ပါ။

ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မိတ်ဆွေတို့။