မိတ်ဆွေတို့

ဒီနေ့ ပြောချင်တဲ့အကြောင်းအရာက နိုင်ငံရေးအကြောင်းပါ။ဒါပေမယ့် နိုင်ငံရေးပါတီတစ်ခုအကြောင်း၊ လူတစ်ယောက်အကြောင်း၊ အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုအကြောင်းကိုပဲ ရွေးပြီး ပြောချင်တာမဟုတ်ပါဘူး။

ဒီနေ့ ပြောချင်တာက…

“နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံရဲ့ သမိုင်းကို ဘယ်လိုနားလည်သင့်သလဲ…

“အတိတ်က ဖြစ်ရပ်တွေဟာ ဒီနေ့ကျွန်တော်တို့ရဲ့ဘဝနဲ့ ဘယ်လောက်အထိ ဆက်စပ်နေသလဲ…”

ဆိုတာကိုပါ။

မိတ်ဆွေတို့…

နိူင်ငံရေးဆိုတာ မဲပေးတဲ့နေ့မှာမှ စတင်တာမဟုတ်ပါဘူး။

လွှတ်တော်ထဲမှာပဲ ရှိတာလည်း မဟုတ်ပါဘူး။

အစိုးရတစ်ရပ် ပြောင်းသွားတာနဲ့ နိုင်ငံရေးပြီးသွားတာလည်း မဟုတ်ပါဘူး။

နိုင်ငံရေးဆိုတာ လူတစ်ယောက်ရဲ့နေ့စဉ်ဘဝထဲမှာ ရှိနေပါတယ်။

ကိုယ့်သားသမီး ဘာစာသင်ရမလဲ။

ကိုယ့်မိသားစု ဘယ်လိုအသက်မွေးဝမ်းကျောင်းရမလဲ။

ကိုယ့်နိုင်ငံမှာ ဘယ်လိုစီးပွားရေးစနစ် ရှိမလဲ။

တရားဥပဒေက ဘယ်လောက်အထိ လူတိုင်းအပေါ် တန်းတူသက်ရောက်မလဲ။

လူတစ်ယောက်က မိမိရဲ့အမြင်ကို လွတ်လပ်စွာ ပြောနိုင်မလား။

ဒီလိုအရာတွေ အားလုံးဟာ နိုင်ငံရေးနဲ့ ဆက်စပ်နေပါတယ်။

ဒါကြောင့် နိုင်ငံရေးကို မစိတ်ဝင်စားဘူးလို့ ပြောလို့ရပေမယ့်…

နိုင်ငံရေးကတော့ ကိုယ့်ဘဝကို စိတ်ဝင်စားနေပါတယ်။

ဒါဟာ ကျွန်တော်တို့ သတိထားဖို့လိုတဲ့ ပထမဆုံးအချက်ပါ။

မိတ်ဆွေတို့…

ဂျာနယ်ထဲမှာ ဖော်ပြထားတဲ့ အကြောင်းအရာတွေကို ကြည့်လိုက်ရင် အတိတ်က ဖြစ်ရပ်တွေ၊ နိုင်ငံရေးအခြေအနေတွေ၊ မြန်မာနိုင်ငံရဲ့ အပြောင်းအလဲတွေအကြောင်း ပြန်လည်စဉ်းစားစရာတွေ အများကြီးတွေ့ရပါတယ်။

အဲဒီနေရာမှာ ကျွန်တော်တို့ သမိုင်းကို ပြန်ကြည့်ဖို့လိုပါတယ်။

မြန်မာနိုင်ငံဟာ ရှည်လျားတဲ့ သမိုင်းကြောင်းရှိတဲ့ နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံပါ။

ပုဂံခေတ်ကနေစပြီး အင်းဝ၊ တောင်ငူ၊ ကုန်းဘောင်အထိ နိုင်ငံတည်ဆောက်ရေး၊ အာဏာတည်ဆောက်ရေး၊ နယ်မြေစည်းလုံးရေးဆိုတဲ့ အကြောင်းအရာတွေဟာ ခေတ်အဆက်ဆက်မှာ ရှိခဲ့ပါတယ်။

နောက်ပိုင်းမှာတော့ ကိုလိုနီခေတ် ရောက်လာပါတယ်။

အင်္ဂလိပ်-မြန်မာစစ်ပွဲတွေပြီးနောက် မြန်မာနိုင်ငံဟာ အချိန်အတော်ကြာ နိုင်ငံခြားအုပ်ချုပ်မှုအောက်ကို ရောက်ခဲ့ပါတယ်။

အဲဒီခေတ်က မြန်မာ့လူမှုရေး၊ စီးပွားရေး၊ နိုင်ငံရေးအပေါ် သက်ရောက်မှုတွေက ဒီနေ့အထိ အချို့နေရာတွေမှာ ဆက်လက်တွေ့ရပါတယ်။

လွတ်လပ်ရေးရပြီးတဲ့နောက်မှာလည်း အားလုံးအေးချမ်းသွားတာ မဟုတ်ပါဘူး။

လွတ်လပ်ရေးရတာနဲ့ နိုင်ငံတည်ဆောက်ရေး ပြီးသွားတာ မဟုတ်ပါဘူး။

တကယ်တော့…

လွတ်လပ်ရေးရတဲ့နေ့က နိုင်ငံတည်ဆောက်ရေးရဲ့ အစနေ့ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

ဒီအချက်ကို ကျွန်တော်တို့ သေချာနားလည်ဖို့လိုပါတယ်။

လွတ်လပ်ရေးရပြီးတဲ့ မြန်မာနိုင်ငံဟာ နိုင်ငံရေးပဋိပက္ခတွေ၊ တိုင်းရင်းသားရေးရာ ပြဿနာတွေ၊ စီးပွားရေးအခက်အခဲတွေ၊ အာဏာခွဲဝေမှုဆိုင်ရာ ပြဿနာတွေနဲ့ တစ်ဆက်တည်း ရင်ဆိုင်လာခဲ့ရပါတယ်။

အဲဒီပြဿနာတွေကို အချိန်တိုင်း အောင်မြင်စွာ ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့သလားဆိုတော့…

မဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့တဲ့ အချိန်တွေ အများကြီးရှိခဲ့ပါတယ်။

အဲဒီကနေ ဒီနေ့အထိ ကျွန်တော်တို့ ဆက်လက်သယ်ဆောင်လာရတဲ့ ပြဿနာတွေ ရှိလာပါတယ်။

မိတ်ဆွေတို့…

သမိုင်းကို ပြန်ကြည့်တဲ့အခါ ကျွန်တော်တို့ အမှားတစ်ခု မလုပ်သင့်ပါဘူး။

အတိတ်မှာ ဖြစ်ခဲ့တာတွေကို ဒီနေ့ရဲ့ နိုင်ငံရေးအမြင်နဲ့ပဲ တစ်ဖက်သတ်ဆုံးဖြတ်တာပါ။

သမိုင်းဆိုတာ ကိုယ်ကြိုက်တဲ့အပိုင်းကိုပဲ ရွေးပြီး ဖတ်လို့မရပါဘူး။

ကိုယ်မကြိုက်တဲ့အပိုင်းကိုလည်း ဖတ်ရပါတယ်။

ကိုယ့်ဘက်က မှားခဲ့တဲ့အပိုင်းကိုလည်း ဝန်ခံရပါတယ်။

သူများဘက်က မှန်ခဲ့တဲ့အပိုင်းကိုလည်း အသိအမှတ်ပြုရပါတယ်။

ဒါမှ သမိုင်းက သင်ခန်းစာဖြစ်လာမှာပါ။

မဟုတ်ရင်…

သမိုင်းဟာ နိုင်ငံရေးအတွက် အပြစ်တင်စရာ လက်နက်တစ်ခုအဖြစ်ပဲ ကျန်သွားပါလိမ့်မယ်။

ဒီနေရာမှာ ကျွန်တော်တို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို မေးကြည့်သင့်ပါတယ်။

“ငါ သမိုင်းကို သိချင်တာလား…”

“ဒါမှမဟုတ် ငါယုံကြည်ထားတဲ့အရာကို သမိုင်းက အတည်ပြုပေးစေချင်တာလား…”

ဒီမေးခွန်းနှစ်ခုက အရမ်းကွာပါတယ်။

တစ်ခုက အမှန်တရားကို ရှာတာ။

နောက်တစ်ခုက ကိုယ့်အမြင်ကို အမှန်ဖြစ်အောင် သက်သေရှာတာ။

နိုင်ငံရေးမှာ ဒုတိယအရာက အလွန်အန္တရာယ်များပါတယ်။

ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့…

ကိုယ့်အမြင်ကိုပဲ အမြဲမှန်တယ်လို့ ယုံကြည်လာတဲ့အခါ တခြားသူရဲ့အသံကို နားမထောင်တော့ပါဘူး။

တခြားသူကို နားမလည်တော့ပါဘူး။

နောက်ဆုံးမှာတော့ နိုင်ငံရေးဆွေးနွေးမှုဟာ အငြင်းပွားမှု ဖြစ်သွားပါတယ်။

အငြင်းပွားမှုက ရန်သူရှာတဲ့အဆင့်ထိ ရောက်သွားပါတယ်။

နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံမှာ ဒီအခြေအနေတွေ ကြာလာရင်…

လူတွေက အတွေးအမြင်မတူတာကို လက်မခံနိုင်တော့ပါဘူး။

အမြင်မတူတာနဲ့ ရန်သူလို့ သတ်မှတ်လာပါတယ်။

ဒီအချက်ဟာ ဘယ်နိုင်ငံအတွက်မဆို အန္တရာယ်ကြီးပါတယ်။

ကမ္ဘာ့သမိုင်းမှာလည်း ဒီလိုအခြေအနေတွေ အကြိမ်ကြိမ် ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။

ဥရ‌ောပမှာ နိုင်ငံရေးနဲ့ လူမျိုးရေး၊ အာဏာရေး ပဋိပက္ခတွေ ပြင်းထန်လာတဲ့အခါ လူ့အသိုင်းအဝိုင်းတွေ အလွန်အမင်း ကွဲပြားသွားခဲ့ပါတယ်။

နောက်ဆုံးမှာ စစ်ပွဲကြီးတွေ ဖြစ်လာခဲ့ပါတယ်။

ပထမကမ္ဘာစစ်၊ ဒုတိယကမ္ဘာစစ်တို့ဟာ တစ်နေ့တည်းနဲ့ ပေါ်လာတာ မဟုတ်ပါဘူး။

အကြောင်းရင်းတွေ စုပေါင်းလာတယ်။

အမျိုးသားရေးစိတ်ဓာတ်၊ အာဏာပြိုင်ဆိုင်မှု၊ စီးပွားရေးအကျိုးစီးပွား၊ နယ်မြေပြိုင်ဆိုင်မှု၊ နိုင်ငံရေးအယူဝါဒတွေ…

အဲဒီအရာတွေ တစ်ခုနဲ့တစ်ခု ဆက်စပ်ပြီး ပဋိပက္ခကြီးတွေ ဖြစ်လာတာပါ။

သမိုင်းက ကျွန်တော်တို့ကို သင်ပေးတဲ့အရာက ရိုးရိုးလေးပါ။

ပြဿနာတစ်ခုကို အချိန်မီ မဖြေရှင်းရင်…

ပြဿနာက ပိုကြီးလာတတ်ပါတယ်။

အမြင်မတူတာကို ဆွေးနွေးမယ့်အစား ဖိနှိပ်လိုက်ရင်…

အမြင်မတူသူတွေ ပျောက်ကွယ်သွားတာမဟုတ်ပါဘူး။

သူတို့ရဲ့ မကျေနပ်ချက်က ပိုနက်ရှိုင်းလာတတ်ပါတယ်။

အဲဒီအတွက် နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံရဲ့ တည်ငြိမ်မှုဆိုတာ အပြင်ပန်းမှာ ငြိမ်နေတာကိုပဲ ဆိုလိုတာ မဟုတ်ပါဘူး။

လူတွေက ကိုယ့်အနာဂတ်ကို ယုံကြည်နိုင်တာ။

ဥပဒေကို ယုံကြည်နိုင်တာ။

ကိုယ့်အသံကို နားထောင်ပေးမယ်လို့ ယုံကြည်နိုင်တာ။

ကိုယ့်သားသမီးတွေဟာ ဒီထက်ကောင်းတဲ့ အနာဂတ်မှာ နေထိုင်နိုင်မယ်လို့ ယုံကြည်နိုင်တာ။

အဲဒါတွေရှိမှ တည်ငြိမ်မှုဆိုတာ အဓိပ္ပါယ်ရှိလာပါတယ်။

မိတ်ဆွေတို့…

ကျွန်တော်တို့ မြန်မာနိုင်ငံမှာ အကြီးမားဆုံး လိုအပ်ချက်တွေထဲက တစ်ခုက “တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် နားထောင်နိုင်ခြင်း” ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။

ကိုယ့်စကားကိုပဲ ပြောနေမယ်ဆိုရင် ဆွေးနွေးမှုမဖြစ်ပါဘူး။

သူများစကားကို နားထောင်မှ ဆွေးနွေးမှု ဖြစ်လာပါတယ်။

နိုင်ငံရေးဆိုတာလည်း ဒီလိုပါပဲ။

ဒီဘက်ကပဲ ပြောနေပြီး ဟိုဘက်က နားမထောင်ရင်…

အဖြေမထွက်ပါဘူး။

ဟိုဘက်ကပဲ ပြောနေပြီး ဒီဘက်က နားမထောင်ရင်လည်း…

အဖြေမထွက်ပါဘူး။

နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံကို တည်ဆောက်တာဟာ လူတစ်ယောက်တည်းနဲ့ မရပါဘူး။

အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့တည်းနဲ့လည်း မရပါဘူး။

လူအများစုရဲ့ ပါဝင်မှုလိုပါတယ်။

အထူးသဖြင့်…

မတူညီတဲ့အမြင်တွေကို တစ်နိုင်ငံတည်းအောက်မှာ အတူတကွ ထားနိုင်ဖို့လိုပါတယ်။

ဒီအချက်ဟာ ဒီမိုကရေစီရဲ့ အဓိပ္ပါယ်ထဲမှာ အရေးကြီးတဲ့အရာတစ်ခုပါ။

ဒီမိုကရေစီဆိုတာ ကိုယ်ကြိုက်တဲ့လူကို အာဏာရအောင်လုပ်ပြီး ကျန်တဲ့လူတွေကို လျစ်လျူရှုတာ မဟုတ်ပါဘူး။

ကိုယ်မကြိုက်တဲ့သူရဲ့ အခွင့်အရေးကိုပါ ကာကွယ်ပေးနိုင်တဲ့ စနစ်ဖြစ်ရပါမယ်။

ဒါမှ နိုင်ငံရေးစနစ်တစ်ခုဟာ ရေရှည်တည်တံ့နိုင်မှာပါ။

မိတ်ဆွေတို့…

ဒီနေရာမှာ နောက်ထပ်အရေးကြီးတဲ့အချက်တစ်ခု ရှိပါတယ်။

နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံရဲ့ အနာဂတ်ကို နိုင်ငံရေးသမားတွေချည်းပဲ ဆုံးဖြတ်တာ မဟုတ်ပါဘူး။

ပြည်သူတွေကလည်း ဆုံးဖြတ်ပါတယ်။

ပြည်သူတွေ ဘာကိုယုံကြည်သလဲ။

ဘာကို လက်ခံသလဲ။

ဘာကို မေးခွန်းထုတ်သလဲ။

ဘာကို မေးခွန်းမထုတ်ဘဲ လက်ခံသလဲ။

ဒါတွေအားလုံးက နိုင်ငံရဲ့အနာဂတ်ကို သက်ရောက်စေပါတယ်။

ဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့ တစ်ယောက်ချင်းစီမှာ တာဝန်ရှိပါတယ်။

သတင်းတစ်ခုတွေ့တာနဲ့ ချက်ချင်းမယုံဖို့။

ကိုယ်ကြိုက်တဲ့အမြင်ဖြစ်လို့ ချက်ချင်းမမျှဝေဖို့။

ကိုယ်မကြိုက်တဲ့အမြင်ဖြစ်လို့လည်း ချက်ချင်းမပယ်ချဖို့။

အချက်အလက်ကို စစ်ဆေးဖို့။

သမိုင်းကို လေ့လာဖို့။

မေးခွန်းမေးဖို့။

ပြီးတော့…

ကိုယ့်အမြင်မှားနိုင်တယ်ဆိုတာကိုလည်း လက်ခံနိုင်ဖို့ပါ။

အဲဒီစိတ်ဓာတ်က နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံကို ပိုပြီးရင့်ကျက်လာစေပါတယ်။

မိတ်ဆွေတို့…

ကျွန်တော်တို့ဟာ သမိုင်းကို ပြောင်းလဲလို့မရပါဘူး။

ဖြစ်ပြီးသွားတာတွေကို ပြန်ဖျက်လို့လည်း မရပါဘူး။

ဒါပေမယ့်…

သမိုင်းထဲက သင်ခန်းစာကို အသုံးချပြီး အနာဂတ်ကိုတော့ ပြောင်းလဲနိုင်ပါတယ်။

အဲဒါက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ လက်ထဲမှာ ရှိနေပါတယ်။

အတိတ်က လူတွေ ဘာမှားခဲ့သလဲဆိုတာ သိရင်…

ကျွန်တော်တို့ အဲဒီအမှားကို ထပ်မလုပ်ဖို့ ကြိုးစားနိုင်ပါတယ်။

အတိတ်က လူတွေ ဘာကောင်းခဲ့သလဲဆိုတာ သိရင်…

အဲဒီကောင်းတဲ့အရာတွေကို ဆက်လက်တည်ဆောက်နိုင်ပါတယ်။

ဒါဟာ သမိုင်းကို လေ့လာခြင်းရဲ့ တန်ဖိုးပါ။

မိတ်ဆွေတို့…

ဒီနေ့ ဂျာနယ်ထဲက အကြောင်းအရာကို ပြန်ဖတ်ရင်း ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ မေးခွန်းတစ်ခု ထပ်ပြီးပေါ်လာပါတယ်။

“ကျွန်တော်တို့ မြန်မာနိုင်ငံရဲ့ အတိတ်ကို ဘယ်လောက်အထိ မှန်မှန်ကန်ကန် နားလည်ထားကြသလဲ…”

ပြီးတော့…

“ကျွန်တော်တို့ သမိုင်းကို သင်ခန်းစာယူဖို့ ဖတ်နေတာလား၊ ကိုယ့်ဘက်က အနိုင်ရဖို့ အကြောင်းပြချက်ရှာဖို့ ဖတ်နေတာလား…”

ဆိုတဲ့မေးခွန်းပါ။

ဒီမေးခွန်းကို ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်း ဖြေစရာမလိုပါဘူး။

မိတ်ဆွေတို့လည်း ကိုယ့်စိတ်ထဲမှာ ဖြေကြည့်စေချင်ပါတယ်။

ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့…

နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံရဲ့ အနာဂတ်ဆိုတာ နိုင်ငံရေးသမားတွေရဲ့ လက်ထဲမှာပဲ ရှိတာမဟုတ်ပါဘူး။

ကျွန်တော်တို့ တစ်ယောက်ချင်းစီရဲ့ အတွေးထဲမှာလည်း ရှိပါတယ်။

ဒီနေ့ ကျွန်တော်တို့ ဘာကိုယုံကြည်သလဲ။

ဘာကို မေးခွန်းထုတ်သလဲ။

ဘာကို လက်ခံသလဲ။

ဘာကို မလက်ခံဘူးလဲ။

အဲဒီအရာတွေက မနက်ဖြန်ရဲ့ နိုင်ငံကို တည်ဆောက်သွားမှာပါ။

ဒါကြောင့် မိတ်ဆွေတို့…

သမိုင်းကို မမေ့ကြပါနဲ့။

ဒါပေမယ့် သမိုင်းထဲမှာပဲ မနေကြပါနဲ့။

အတိတ်ကို နားလည်ပါ။

လက်ရှိကို သတိထားပါ။

အနာဂတ်ကို တာဝန်ယူပါ။

နိုင်ငံရေးမှာ အရေးကြီးဆုံးအရာက…

ဘယ်သူနိုင်တယ်၊ ဘယ်သူရှုံးတယ်ဆိုတာထက်…

နောက်ဆုံးမှာ ပြည်သူတွေ ဘယ်လိုဘဝနဲ့ နေထိုင်ကြရသလဲဆိုတာပါ။

အာဏာတွေ ပြောင်းနိုင်ပါတယ်။

အစိုးရတွေ ပြောင်းနိုင်ပါတယ်။

ခေါင်းဆောင်တွေ ပြောင်းနိုင်ပါတယ်။

ဒါပေမယ့်…

ပြည်သူတွေရဲ့ ဘဝက ပိုကောင်းမလာဘူးဆိုရင်…

အဲဒီပြောင်းလဲမှုရဲ့ အဓိပ္ပါယ်ကို ကျွန်တော်တို့ ပြန်မေးရပါလိမ့်မယ်။

ဒါကြောင့် ဒီနေ့ဗီဒီယိုကို ဒီမေးခွန်းနဲ့ပဲ အဆုံးသတ်ချင်ပါတယ်။

“ကျွန်တော်တို့ နိုင်ငံရဲ့ အတိတ်ကို ပြန်ပြောနေကြတာဟာ အတိတ်ကို အပြစ်တင်ဖို့လား…

ဒါမှမဟုတ်…

အဲဒီအတိတ်ကို နားလည်ပြီး မနက်ဖြန်ကို ပိုကောင်းအောင် တည်ဆောက်ဖို့လား…”

မိတ်ဆွေတို့ရဲ့အဖြေက ဘာလဲဆိုတာ…

ကျွန်တော်လည်း သိချင်ပါတယ်။

Comment ထဲမှာ ကိုယ့်အမြင်ကို ရေးခဲ့ကြပါ။

တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် အမြင်မတူရင်လည်း အမြင်မတူတာကို လေးစားကြပါ။

ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့…

နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံကို တည်ဆောက်တာဟာ တစ်ယောက်တည်းရဲ့ အသံနဲ့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။

အသံအများကြီး လိုပါတယ်။

အတွေးအမြင်အများကြီး လိုပါတယ်။

ပြီးတော့…

တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် နားထောင်နိုင်တဲ့ နှလုံးသားလည်း လိုပါတယ်။

ဒီလိုအကြောင်းအရာတွေကို ဆက်ပြီး လေ့လာ၊ ဆက်ပြီး သုံးသပ်၊ ဆက်ပြီး မိတ်ဆွေတို့နဲ့ ပြောဆိုနိုင်ဖို့…

ကျွန်တော် မိတ်ဆွေတို့ရဲ့ အားပေးမှုကို အမြဲလိုအပ်ပါတယ်။

Like လုပ်ပေးတာ၊ Comment ရေးပေးတာ၊ Share ပေးတာထက် ပိုအရေးကြီးတာက…

“ဒီအကြောင်းအရာတွေကို ဆက်ပြောပါ…”

ဆိုတဲ့ မိတ်ဆွေတို့ရဲ့ တွန်းအားပါ။

အဲဒီတွန်းအားရှိနေသရွေ့…

ကျွန်တော်လည်း ဆက်ပြောနေပါမယ်။

ဆက်လေ့လာနေပါမယ်။

မိတ်ဆွေတို့နဲ့အတူ ဆက်ပြီး မေးခွန်းထုတ်နေပါမယ်။

အဆုံးမှာတော့…

သမိုင်းက ကျွန်တော်တို့ကို ဘာပြောသလဲဆိုတာထက်…

သမိုင်းက ကျွန်တော်တို့ကို ဘာသင်ပေးခဲ့သလဲဆိုတာကို မမေ့ကြပါနဲ့။

ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မိတ်ဆွေတို့။