ပဋိပက္ခကြောင့် ဆုံးရှုံးရသော ကျွန်ုပ်တို့၏ အနာဂတ်"

 ပဋိပက္ခကြောင့် ဆုံးရှုံးရသော ကျွန်ုပ်တို့၏ အနာဂတ်"

၁။ နိဒါန်း (၃ မိနစ်ခန့်) - "အိမ်တွင်းမီး အပြင်မခဏ"

 * နုတ်ခွန်းဆက်ခြင်း - မိဘဘိုးဘွား၊ ညီအစ်ကို မောင်နှမများအားလုံး မင်္ဂလာပါ။

 * ဥပမာပေးခြင်း - မိသားစုတစ်စုမှာ လင်မယားချင်း နေ့တိုင်းရန်ဖြစ်၊ သားအဖချင်း စကားများနေကြရင် အဲဒီအိမ်မှာ ထမင်းနပ်မှန်ဖို့တောင် ခက်ခဲတတ်ပါတယ်။ အိမ်က မပြေလည်ရင် အပြင်ထွက်ပြီး အလုပ်ကောင်းကောင်း မလုပ်နိုင်သလို၊ စီးပွားလည်း မတက်နိုင်ပါဘူး။

 * အဓိကအချက် - ကျွန်တော်တို့ တိုင်းပြည်ဆိုတာလည်း အိမ်ကြီးတစ်လုံးလိုပါပဲ။ "သူပုန်ထတယ်" ဆိုတာ အိမ်ထဲမှာ မီးလောင်နေတာနဲ့ တူပါတယ်။ အိမ်ထဲမှာ မီးလောင်နေရင် အိမ်ကို ဘယ်လိုမှ မပြင်နိုင်သလို၊ အိမ်သားတွေလည်း အေးအေးချမ်းချမ်း မအိပ်စက်နိုင်ပါဘူး။ ဒီကနေ့ ကျွန်တော် ပြောပြချင်တာက ဒီစစ်မီးတွေကြောင့် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဘဝတွေ ဘယ်လောက်တောင် နောက်ကျကျန်ခဲ့ရသလဲဆိုတဲ့ အချက်ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

 "အပင်စိုက်သူနဲ့ ပုဆိန်ကိုင်သူ"

နှုတ်ခွန်းဆက်ခြင်း - ချစ်ခင်လေးစားရပါသော မိဘပြည်သူ ညီအစ်ကို မောင်နှမများအားလုံး မင်္ဂလာအပေါင်းနဲ့ ပြည့်စုံကြပါစေ။

ပုံပမာပေးခြင်း - ကျွန်တော်တို့အားလုံးဟာ လယ်သမား၊ ခြံသမားတွေ ဖြစ်ကြတယ်လို့ ခဏလောက် သဘောထားကြည့်ရအောင်။ ကျွန်တော်တို့မှာ မြေကွက်အကျယ်ကြီး တစ်ကွက်ရှိတယ်။ အဲဒီမြေပေါ်မှာ သားစဉ်မြေးဆက် စားလို့ရမယ့် သရက်ပင်တွေ၊ အဖိုးတန်သစ်ပင်တွေ စိုက်ချင်ကြတယ်။ အပင်တစ်ပင် ရှင်သန်ဖို့ဆိုတာ မြေဆီလွှာကောင်းဖို့ လိုသလို၊ ရေမှန်မှန်လောင်းဖို့နဲ့ ပိုးမွှားရန်က ကာကွယ်ဖို့လည်း လိုပါတယ်။

ပြဿနာကို ထောက်ပြခြင်း - ဒါပေမဲ့ စဉ်းစားကြည့်ပါ။ ကျွန်တော်တို့က တစ်ဖက်ကနေ ပျိုးပင်လေးကို အားစိုက်ပြီး စိုက်နေချိန်မှာ၊ နောက်တစ်ဖက်ကနေ တစ်ယောက်ယောက်က ပုဆိန်နဲ့ လာခုတ်နေမယ်၊ ဒါမှမဟုတ် စိုက်ထားတဲ့ အပင်ခြေရင်းကို မီးနဲ့ လာတိုက်နေမယ်ဆိုရင် အဲဒီအပင်ဟာ ဘယ်တော့မှ အရိပ်မပေးနိုင်သလို၊ အသီးလည်း သီးလာမှာမဟုတ်ပါဘူး။

အဓိကဆိုလိုရင်း - ကျွန်တော်တို့ တိုင်းပြည်ဆိုတာ ဒီခြံကြီးနဲ့ တူပါတယ်။ "သူပုန်ထခြင်း" ဒါမှမဟုတ် "လက်နက်ကိုင် ပဋိပက္ခ" ဆိုတာဟာ ကျွန်တော်တို့ တည်ဆောက်နေတဲ့ အပင်လေးတွေကို ပုဆိန်နဲ့ လာခုတ်နေတာနဲ့ အတူတူပါပဲ။ အပင်က ကြီးခွင့်မရတော့တဲ့အတွက် ကျွန်တော်တို့မှာ စားစရာလည်း မရှိ၊ ခိုနားစရာ အရိပ်လည်း မရှိဘဲ ဆင်းရဲတွင်းထဲမှာပဲ လည်နေရပါတယ်။ ဒီကနေ့ ကျွန်တော် ပြောပြချင်တာက ဒီပုဆိန်သံတွေ၊ သေနတ်သံတွေကြောင့် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မျိုးဆက်သစ်တွေ ဘယ်လိုတောင် နစ်နာနေရသလဲဆိုတဲ့ အချက်ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

၂။ သမိုင်းကပေးတဲ့ သင်ခန်းစာ (၅ မိနစ်ခန့်) - "တစ်ချိန်က ထိပ်တန်း၊ ယနေ့ နောက်တန်း"

သမိုင်းကို ပြန်ကြည့်ရင် ကျွန်တော်တို့ မျက်ရည်ကျစရာတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်။

 * မြန်မာပြည်ရဲ့ ရွှေခေတ် - လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ၇၀ ကျော် (ဒုတိယကမ္ဘာစစ်အပြီး) ကာလမှာ မြန်မာနိုင်ငံဟာ အာရှမှာ အချမ်းသာဆုံးနိုင်ငံစာရင်းဝင် ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ ရန်ကုန်တက္ကသိုလ်ဆိုရင် အာရှမှာ အကောင်းဆုံးပဲ။ အဲဒီအချိန်က အိမ်နီးချင်း ထိုင်းနိုင်ငံ၊ ကိုရီးယားနိုင်ငံတွေက ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ ပညာလာသင်ရတာပါ။

 * ဘာကြောင့် နိမ့်ကျသွားသလဲ - လွတ်လပ်ရေးရပြီးကတည်းက စတင်ခဲ့တဲ့ ပြည်တွင်းဖြစ် သူပုန်ထမှုတွေ၊ လက်နက်ကိုင်ပဋိပက္ခတွေကြောင့် တိုင်းပြည်ရဲ့ အင်အားတွေဟာ တည်ဆောက်ရေးမှာ မသုံးနိုင်ဘဲ တိုက်ခိုက်ရေးမှာပဲ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ရပါတယ်။

 * နှိုင်းယှဉ်ချက် - ၁၉၅၀ ဝန်းကျင်မှာ ကိုရီးယားနိုင်ငံဟာ စစ်ပွဲကြောင့် ပြာပုံဘဝ ရောက်ခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ စစ်ပွဲကို အဆုံးသတ်ပြီး တိုင်းပြည်ကို စည်းစည်းလုံးလုံးနဲ့ တည်ဆောက်ခဲ့လို့ အခုဆို ကမ္ဘာ့ထိပ်တန်း ဖြစ်နေပါပြီ။ ကျွန်တော်တို့ကတော့ အခုထိ တောထဲတောင်ထဲမှာ သေနတ်သံတွေ ကြားနေရတုန်း၊ ဆင်းရဲတွင်းထဲက မထွက်နိုင်သေးတာဟာ ပဋိပက္ခတွေကြောင့်ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

၃။ လက်တွေ့ဘဝမှာ ခံစားရတဲ့ ဆိုးကျိုးများ (၇ မိနစ်ခန့်) - "တံတားတစ်စင်းနဲ့ သေနတ်တစ်လက်"

ပြည်သူတွေအတွက် စစ်ပွဲဆိုတာ ခေါင်းစဉ်တွေထက် ပိုပါတယ်။ အဲဒါဟာ ဗိုက်ဟောင်းလောင်းဖြစ်ခြင်းနဲ့ အနာဂတ်ပျောက်ဆုံးခြင်းပါပဲ။

 * တည်ဆောက်ဖို့ ခက်ခဲ၊ ဖျက်ဆီးဖို့ လွယ်ကူ - လမ်းတစ်လမ်း၊ တံတားတစ်စင်းကို ကျပ်သိန်းပေါင်းများစွာ အကုန်ခံပြီး နှစ်နဲ့ချီ တည်ဆောက်ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူပုန်ထပြီး တိုက်ပွဲဖြစ်ရင် မိုင်းတစ်လုံး၊ ဗုံးတစ်လုံးနဲ့ စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း ပျက်စီးသွားပါတယ်။ အဲဒီတံတား မရှိတော့ရင် လူနာဆေးရုံမရောက်နိုင်တော့ဘူး၊ ကုန်စည်တွေ မစီးဆင်းနိုင်တော့ဘူး။ ဒါဟာ ပြည်သူ့ခြေလက်တွေကို ဖြတ်လိုက်တာနဲ့ တူပါတယ်။

 * ပညာရေးဟာ အမှောင်ကျ - စစ်ဖြစ်နေတဲ့ အရပ်က ကလေးတွေဟာ ကလောင်တံအစား သေနတ်ကို မြင်နေရပါတယ်။ ကျောင်းတွေ ပိတ်ထားရတဲ့အတွက် ကလေးတွေရဲ့ အနာဂတ်ဟာ ဖုန်တက်သွားပါတယ်။ ပညာမတတ်တဲ့ မျိုးဆက်သစ်တွေနဲ့ တိုင်းပြည်ကို ဘယ်လိုမှ တည်ဆောက်လို့ မရပါဘူး။

 * လုပ်အားတွေ အလဟဿဖြစ်ခြင်း - ဒီကနေ့ ကျွန်တော်တို့ လူငယ်တွေ ဘာကြောင့် ထိုင်း၊ မလေးရှားနဲ့ တခြားနိုင်ငံတွေကို သွားပြီး ကျွန်ခံ အလုပ်လုပ်နေရသလဲ? မိခင်နိုင်ငံမှာ စစ်ပွဲတွေကြောင့် စက်ရုံတွေ မရှိ၊ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူတွေ မလာ၊ အလုပ်အကိုင်တွေ မရှိလို့ပါပဲ။ ကိုယ့်နိုင်ငံမှာ အေးချမ်းရင် ကိုယ့်အိမ်မှာပဲ လုပ်ကိုင်စားသောက်လို့ ရမှာပါ။

၄။ နိဂုံး (၅ မိနစ်ခန့်) - "ငြိမ်းချမ်းရေးသည်သာ တစ်ခုတည်းသော ထွက်ပေါက်"

 * အမုန်းတရားထက် စာနာမှု - သူပုန်ထခြင်းရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ အမုန်းတရားတွေ ရှိပါတယ်။ "မင်းသေမှ ငါရှင်မယ်" ဆိုတဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေရှိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ တကယ့်လက်တွေ့မှာတော့ နှစ်ဖက်လုံး သေကြေပြီး ကျန်ရစ်တဲ့ မိသားစုတွေပဲ ငိုကြွေးကြရတာပါ။

 * တောင်းဆိုချက် - တိုင်းပြည် တိုးတက်ချင်ရင် လက်နက်ကိုင်တဲ့ လမ်းစဉ်ကို စွန့်လွှတ်ရပါမယ်။ စကားပြောတဲ့ လမ်းစဉ်ကို ရွေးရပါမယ်။ စစ်ပွဲကြောင့် ဘယ်သူမှ မချမ်းသာပါဘူး။ လက်နက်ရောင်းတဲ့သူပဲ ချမ်းသာတာပါ။ ပြည်သူတွေကတော့ အမြဲတမ်း ဆင်းရဲမြဲ ဆင်းရဲနေမှာပါ။

။ နိဂုံး (၅ မိနစ်ခန့်) - "ကျွန်ုပ်တို့ ချန်ထားရစ်မယ့် အမွေ"

မိဘပြည်သူများခင်ဗျား... (အသံကို အနည်းငယ် နှေးပြီး လေးနက်အောင် ပြောပါ)

ကျွန်တော်တို့ အခု ပြောခဲ့တာတွေဟာ နိုင်ငံရေး စကားလုံးကြီးတွေ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ နေ့စဉ်ဘဝ အရှိတရားတွေပါ။ အခု ကျွန်တော် ဟောပြောမှုကို နိဂုံးမချုပ်ခင် ခဏလောက် ငြိမ်ပြီး စဉ်းစားကြည့်ပေးစေချင်ပါတယ်။

၁။ စစ်ပွဲမှာ အောင်နိုင်သူ မရှိခြင်း (၁ မိနစ်)

"သူပုန်ထတယ်၊ တိုက်ခိုက်ကြတယ်" ဆိုတာမှာ ဘယ်သူနိုင်နိုင်၊ ဘယ်သူရှုံးရှုံး တကယ့်လက်တွေ့မှာတော့ တိုင်းပြည်က ရှုံးနေတာပါ။ စစ်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်ပြီဆိုရင် အောင်နိုင်သူရဲ့ လက်ထဲမှာလည်း သွေးတွေ စွန်းနေသလို၊ ရှုံးနိမ့်သူရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာလည်း မျက်ရည်တွေ ပြည့်နေတာပါပဲ။ နောက်ဆုံးတော့ သေဆုံးသွားတဲ့ သားသမီးတွေအတွက် ငိုကြွေးရတဲ့ မိခင်တွေရဲ့ မျက်ရည်ဟာ အရောင်တူတူပါပဲ။ ကျွန်တော်တို့ တိုင်းပြည်ဟာ ဒီမျက်ရည်တွေနဲ့ လည်ပတ်နေတာ နှစ်ပေါင်း ၇၀ ကျော်ခဲ့ပါပြီ။ ဒီလောက်ဆိုရင် တော်သင့်ပါပြီ။

၂။ သမိုင်းက ပေးတဲ့ မှန်တင်မှား (၁ မိနစ်)

သမိုင်းကို ပြန်ကြည့်ရင် ဂျပန်နိုင်ငံဟာ ဒုတိယကမ္ဘာစစ်မှာ အနုမြူဗုံး အကြိမ်ကြိမ် အချခံရပြီး ပြာပုံဘဝ ရောက်ခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့တွေ လက်နက်ကို စွန့်လွှတ်ပြီး "ပညာရေးနဲ့ နည်းပညာ" ကို ကိုင်စွဲခဲ့လို့ ကမ္ဘာ့ထိပ်တန်း ဖြစ်လာတာပါ။ ကျွန်တော်တို့ဆီမှာတော့ အဖိုးတန်တဲ့ သယံဇာတတွေ၊ ရွှေတွေ၊ ကျောက်စိမ်းတွေ ရှိပါရက်နဲ့ ဘာလို့ ဆင်းရဲနေရတာလဲ? အဖြေက ရှင်းရှင်းလေးပါ... ကျွန်တော်တို့ဟာ အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်ရင်းနဲ့ ကိုယ့်အိမ်ကိုယ် မီးရှို့နေမိလို့ပါ။ အိမ်နီးချင်းနိုင်ငံတွေက လေယာဉ်ပျံတွေ ထုတ်နေချိန်မှာ ကျွန်တော်တို့က ဗုံးခိုကျင်း ဘယ်လိုတူးရမလဲ ဆိုတာကိုပဲ စဉ်းစားနေရတုန်းပါ။

၃။ အနာဂတ်အတွက် မေးခွန်း (၂ မိနစ်)

ကျွန်တော်တို့ဟာ တစ်နေ့နေ့မှာ ဒီလောကကြီးကနေ ထွက်ခွာသွားကြမှာပါ။ အဲဒီအခါ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သားသမီးတွေကို ဘာတွေ အမွေပေးခဲ့ကြမလဲ?

ခလုတ်နှိပ်လိုက်ရင် ပေါက်ကွဲမယ့် မိုင်းကွင်းတွေကို အမွေပေးမလား?

ဒါမှမဟုတ် ကမ္ဘာနဲ့ ရင်ပေါင်တန်းနိုင်မယ့် ကျောင်းကောင်းကောင်း၊ ဆေးရုံကောင်းကောင်းတွေကို အမွေပေးမလား?

"လက်နက်" ဆိုတာ တစ်ခဏပဲ နိုင်စေတာပါ။ "ငြိမ်းချမ်းရေး" ကမှ သားစဉ်မြေးဆက် တိုးတက်စေတာပါ။ ကျွန်တော်တို့ တိုင်းပြည် တိုးတက်ဖို့ဆိုရင် သေနတ်ကိုင်ထားတဲ့ လက်တွေကို ချလိုက်ပြီး၊ တူညီတဲ့ပန်းတိုင်အတွက် လက်ချင်းချိတ်ရမယ့် အချိန်ရောက်ပါပြီ။ အမုန်းတရားဆိုတာ မျိုးစေ့ချရလွယ်ပေမဲ့ အသီးအပွင့်ကတော့ အရမ်းခါးပါတယ်။ အခုချိန်ကစပြီး နားလည်မှု မျိုးစေ့ကို အတူတူ စိုက်ကြပါစို့။

၄။ နိဂုံးချုပ် ကတိစကား (၁ မိနစ်)

မိဘပြည်သူများခင်ဗျား...

နိဂုံးချုပ်အနေနဲ့ မှတ်သားစရာ စကားပုံလေးတစ်ခု ပြောချင်ပါတယ်။ "အမှောင်ထုကို ကျိန်ဆဲနေမယ့်အစား ဖယောင်းတိုင်တစ်တိုင်ကို ထွန်းလိုက်ပါ" တဲ့။ သူပုန်ထလို့၊ စစ်ဖြစ်လို့ တိုင်းပြည်မတိုးတက်ဘူးဆိုပြီး အပြစ်တင်နေရုံနဲ့ မပြီးပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့အားလုံးက ငြိမ်းချမ်းရေးကို တန်ဖိုးထားပြီး "ငါတို့ တိုင်းပြည်မှာ သေနတ်သံတွေ တိတ်ပါစေ" လို့ ဆန္ဒပြု၊ ကိုယ်တိုင်လည်း ပါဝင်ဆောင်ရွက်ကြဖို့ လိုပါတယ်။

သေနတ်သံ တိတ်တဲ့နေ့ဟာ ကျွန်တော်တို့ တိုင်းပြည် ပြန်လည် မွေးဖွားတဲ့နေ့ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။ အဲဒီနေ့မှာ ကျွန်တော်တို့ သားသမီးတွေဟာ ကြောက်ရွံ့ခြင်းကင်းကင်းနဲ့ ကျောင်းသွားနိုင်မယ်၊ ကျွန်တော်တို့ ပြည်သူတွေဟာ ဝဝလင်လင် စားနိုင်မယ်၊ ကျွန်တော်တို့ တိုင်းပြည်ဟာ အာရှမှာ ပြန်ပြီး တင့်တယ်လာပါလိမ့်မယ်။

 * နိဂုံးချုပ် စကား - မိဘပြည်သူများခင်ဗျား... ကျွန်တော်တို့ သားသမီးတွေကို စစ်မြေပြင်မှာ မကြီးပြင်းစေချင်တော့ပါဘူး။ စာသင်ခန်းထဲမှာ၊ ကစားကွင်းထဲမှာပဲ ကြီးပြင်းစေချင်ပါတယ်။ အားလုံးပဲ ငြိမ်းချမ်းခြင်း အစစ်အမှန်နဲ့ တိုးတက်တဲ့ အနာဂတ်ကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်ကြပါစေ။

ဒါကြောင့် တိုင်းပြည်တိုးတက်ဖို့အတွက် "ငြိမ်းချမ်းရေး" ဟာ အသက်တမျှ အရေးကြီးကြောင်း ပြောကြားရင်း နိဂုံးချုပ်ပါတယ်။ အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။