ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စာသင်ကျောင်းတွေ၊ အထူးသဖြင့် အစိုးရစာသင်ကျောင်းတွေရဲ့ အခြေအနေ

မင်္ဂလာပါ မိတ်ဆွေတို့။

ဒီနေ့ ကျွန်တော် ဆွေးနွေးမယ့် အကြောင်းအရာကတော့ ကျွန်တော်တို့ လူ့အဖွဲ့အစည်း၊ ကျွန်တော်တို့ နိုင်ငံရဲ့ အနာဂတ်နဲ့ တိုက်ရိုက်ပတ်သက်နေတဲ့ ကိစ္စပါ။ ဘာလဲဆိုတော့ "ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စာသင်ကျောင်းတွေ၊ အထူးသဖြင့် အစိုးရစာသင်ကျောင်းတွေရဲ့ အခြေအနေ" ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့တွေ နေ့တိုင်း နိုင်ငံရေးအကြောင်း၊ စီးပွားရေးအကြောင်းတွေ ပြောနေကြပေမယ့် တကယ့်အပြောင်းအလဲရဲ့ အုတ်မြစ်ဖြစ်တဲ့ ပညာရေးစနစ်၊ ပိုပြီး တိတိကျကျ ပြောရရင် "အစိုးရကျောင်းတွေကို ကျွန်တော်တို့ ပြည်သူတွေ ကိုယ်တိုင် ဘယ်လို ဝိုင်းဝန်းမြှင့်တင်ကြမလဲ" ဆိုတဲ့ အကြောင်းကို ဒီနေ့ ပြတ်ပြတ်သားသား ဆွေးနွေးချင်ပါတယ်။

မိတ်ဆွေတို့ စဉ်းစားကြည့်ပါဗျာ။ ဒီနေ့ခေတ်မှာ မိဘတော်တော်များများက ကိုယ့်သားသမီးကို ကိုယ်ပိုင်ကျောင်း (Private School) တွေ ထားနိုင်ဖို့ အပြိုင်အဆိုင် ကြိုးစားနေကြတယ်။ ကိုယ်ပိုင်ကျောင်းတွေမှာ တစ်နှစ်တစ်နှစ်ကို သိန်းဆယ်ချီ၊ ရာချီ သုံးစွဲနေကြတယ်။ ဘာလို့လဲ။ အစိုးရကျောင်းတွေမှာ အားနည်းချက်တွေ ရှိနေလို့၊ စာသင်ခန်း အနေအထား၊ ဆရာ ဆရာမ အချိုးအစား၊ အိမ်သာကအစ သန့်ရှင်းမှု မရှိလို့ဆိုပြီး အကြောင်းပြချက် အမျိုးမျိုးနဲ့ ကိုယ်ပိုင်ကျောင်းတွေကို ရွေးချယ်ကြတာပါ။

ဒါပေမယ့် လက်တွေ့ကျကျ တစ်ချက်လောက် ရပ်ပြီး စဉ်းစားကြည့်ရအောင်ဗျာ။ **အဲဒီ ကိုယ်ပိုင်ကျောင်းတွေမှာ သုံးနေတဲ့ ငွေကြေးတွေ၊ အရင်းအနှီးတွေကိုသာ ကျွန်တော်တို့ ရပ်ကွက်ထဲက၊ မြို့နယ်ထဲက အစိုးရကျောင်းတွေမှာ စနစ်တကျ လှူဒါန်းကြမယ်၊ ရန်ပုံငွေအနေနဲ့ ထည့်ဝင် အသုံးပြုကြမယ်ဆိုရင် ဘာဖြစ်သွားမလဲ။** ကျွန်တော် ရဲရဲကြီး ပြောရဲပါတယ်။ အစိုးရကျောင်းတွေရဲ့ အားနည်းချက်ဆိုတာတွေ အကုန်လုံးနီးပါး ပြေလည်သွားလိမ့်မယ်။ မိဘတွေ စုပေါင်းပြီး ထည့်ဝင်လိုက်တဲ့ ငွေကြေးအားဟာ မယုံနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားပါတယ်။ ကျောင်းတစ်ကျောင်းမှာ လိုအပ်နေတဲ့ သင်ထောက်ကူ ပစ္စည်းတွေ၊ ပြိုကျပျက်စီးနေတဲ့ ခေါင်မိုးတွေ၊ မသန့်ရှင်းတဲ့ ရေအိမ်တွေဆိုတာ အဲဒီ စုပေါင်းအင်အားနဲ့ ဖြေရှင်းလိုက်ရင် ချက်ချင်း ကောင်းသွားနိုင်တဲ့ ကိစ္စတွေပါ။ ကိုယ့်သားသမီး တစ်ယောက်တည်း ကောင်းစားရေးအတွက် ကိုယ်ပိုင်ကျောင်းကို ငွေပုံပေးနေမယ့်အစား၊ အဲဒီငွေရဲ့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို ကိုယ့်ပတ်ဝန်းကျင်က အစိုးရကျောင်းမှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံလိုက်ရင် ကိုယ့်ကလေးသာမက အခြေခံလူတန်းစားက ကလေးတွေပါ အဆင့်မီမီ ပညာသင်ကြားခွင့် ရသွားပါလိမ့်မယ်။ ဒါဟာ ကျွန်တော်တို့ လူ့အဖွဲ့အစည်း တစ်ခုလုံးကို ဆွဲတင်လိုက်တာပါပဲ။

နောက်တစ်ချက် ကျွန်တော် ပြောချင်တာက မိဘနဲ့ ဆရာ ဆရာမတွေကြားက ဆက်ဆံရေးပါ။

အခုခေတ် မိဘတော်တော်များများက ကျောင်းကို ကလေး သွားပို့တယ်။ ကျောင်းလွှတ်ချိန် သွားကြိုတယ်။ ဒါပဲ။ ကျောင်းထဲမှာ ကလေး ဘာဖြစ်နေလဲ၊ ဆရာ ဆရာမတွေနဲ့ အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲ ဆိုတာကို ဂရုမစိုက်ကြတော့ဘူး။ တကယ်တော့ မိဘတွေအနေနဲ့ ကျောင်းက ဆရာ၊ ဆရာမတွေနဲ့ အမြဲမပြတ် ရင်းနှီးတဲ့ ဆက်ဆံရေးမျိုး တည်ဆောက်ထားရပါမယ်။ မကြာခဏ ဆက်သွယ်စကားပြောတာမျိုး၊ ကိုယ့်ကလေးရဲ့ အားနည်းချက်၊ အားသာချက်တွေကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း တိုင်ပင်တာမျိုး လုပ်သင့်ပါတယ်။

ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ကလေးတွေရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားကို အိမ်မှာ မိဘက သိသလို၊ ကျောင်းမှာ ဆရာမက သိပါတယ်။ ဒီနှစ်ခု ပေါင်းစပ်လိုက်မှ ကလေးရဲ့ ပြဿနာကို အဖြေရှာနိုင်မှာပါ။ အခုနောက်ပိုင်း ကျောင်းတွေမှာ ကျောင်းသားအချင်းချင်း အနိုင်ကျင့်တာတွေ (Bullying)၊ ခိုက်ရန်ဖြစ်ပွားတာတွေ အများကြီး ကြားနေရတယ်။ ဒီလို ကိစ္စတွေဟာ မိဘနဲ့ ဆရာမကြားမှာ ဆက်သွယ်မှု (Communication) အားကောင်းရင် အများကြီး လျှော့ချနိုင်ပါတယ်။ ကလေးတစ်ယောက် လမ်းလွဲနေပြီ၊ ဒါမှမဟုတ် စိတ်ဓာတ်ကျနေပြီ ဆိုတာကို ဆရာမက သတိထားမိတာနဲ့ မိဘကို ချက်ချင်း အသိပေးနိုင်ရမယ်။ မိဘကလည်း ဆရာမကို ယုံယုံကြည်ကြည်နဲ့ ပူးပေါင်းဖြေရှင်းရမယ်။ ဒါမှသာ ကျောင်းသားချင်း ခိုက်ရန်ဖြစ်ပွားမှုဆိုတာတွေ၊ မလိုလားအပ်တဲ့ ပြဿနာတွေ သိသိသာသာ လျော့နည်းသွားမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ မိဘတွေဘက်က တက်ကြွဖို့ လိုပါတယ်။

တတိယအချက်အနေနဲ့ ကျွန်တော် အထူးမီးမောင်းထိုးပြချင်တာက ရပ်ကွက်ထဲ၊ ကျေးရွာထဲက ငွေကြေးတတ်နိုင်တဲ့ ကျောင်းသားမိဘတွေ၊ ရပ်မိရပ်ဖတွေရဲ့ အခန်းကဏ္ဍပါ။

ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ အလှူအတန်းလုပ်ရင် ဘာသာရေးနဲ့ ပတ်သက်တာတွေ၊ တခြားပွဲလမ်းသဘင်တွေမှာ သိန်းရာချီ၊ ထောင်ချီ သုံးနိုင်ကြတယ်။ ဒါပေမယ့် ကိုယ့်ရပ်ကွက်ထဲက စာသင်ကျောင်းလေးကို လှည့်ကြည့်ဖို့ကျတော့ မေ့နေတတ်ကြတယ်။ **ရပ်မိရပ်ဖတွေ၊ ငွေကြေးပြည့်စုံတဲ့ မိဘတွေအနေနဲ့ ကျောင်းစာသင်ခုံတွေ၊ စာသင်ခန်းတွေကို ခေတ်မီလာအောင် အထူးအလေးပေး ဆောင်ရွက်ပေးသင့်ပါတယ်။**

စဉ်းစားကြည့်ပါဗျာ။ ကလေးတွေ တစ်နေ့ကို ၆ နာရီ၊ ၇ နာရီလောက် ထိုင်ပြီး စာသင်နေရတဲ့ စာသင်ခုံတွေက ကျိုးပဲ့နေမယ်၊ စာသင်ခန်းက အလင်းရောင် မလုံလောက်ဘူး၊ လေဝင်လေထွက် မကောင်းဘူးဆိုရင် ဒီကလေးတွေရဲ့ ဦးနှောက်က ဘယ်လိုလုပ် လန်းဆန်းနိုင်မလဲ။ အဲဒီတော့ ရပ်မိရပ်ဖတွေက ဦးဆောင်ပြီး စာသင်ခန်းတွေကို Smart Classroom တွေဖြစ်အောင်၊ အနည်းဆုံးတော့ ခေတ်မီပြီး သပ်ရပ်တဲ့ စာသင်ခုံတွေ၊ သင်ပုန်းတွေ၊ ပရိုဂျက်တာ (Projector) တွေ ရရှိအောင် ပံ့ပိုးပေးရပါမယ်။ "ဒါ အစိုးရ အလုပ်ပဲ၊ ငါတို့နဲ့ မဆိုင်ဘူး" လို့ တွေးနေတဲ့ ခေတ်က ကုန်သွားပါပြီ။ ကိုယ့်ရပ်ကွက်က ကလေးတွေ တော်မှ၊ ကိုယ့်ရပ်ကွက်၊ ကိုယ့်နိုင်ငံ တိုးတက်မှာပါ။ ဒါကြောင့် တတ်နိုင်တဲ့သူတွေက ပညာရေးမှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံကြဖို့ ကျွန်တော် ပြတ်ပြတ်သားသား တိုက်တွန်းချင်ပါတယ်။

နောက်ဆုံးတစ်ခုကတော့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အပြောင်းအလဲ (Mindset shift) ပါပဲ။

"အစိုးရကျောင်း" လို့ ပြောလိုက်တာနဲ့ အစိုးရပိုင်တယ်၊ ငါတို့နဲ့ မဆိုင်ဘူး ဆိုတဲ့ စိတ်ကို ဖျောက်ရပါမယ်။ **ကျောင်းသားမိဘတွေ အနေနဲ့ အစိုးရစာသင်ကျောင်းတွေကို "ငါတို့ရဲ့ ကျောင်း၊ ငါတို့ကလေးတွေရဲ့ ဒုတိယအိမ်" လို့ သတ်မှတ်ကြဖို့ လိုပါတယ်။** ကိုယ့်အိမ်ကို သန့်ရှင်းအောင်၊ လှပအောင် ထားသလိုမျိုး ကျောင်းပတ်ဝန်းကျင် သန့်ရှင်းသာယာလှပရေးကိုလည်း မိဘတွေ ကိုယ်တိုင် ပါဝင်လုပ်ဆောင်ရပါမယ်။

ကျောင်းဆိုတာ စာအုပ်ကြီးကိုင်ပြီး အော်ကျက်ရတဲ့ အကျဉ်းထောင် မဟုတ်ပါဘူး။ ကလေးတွေအတွက် ပျော်ရွှင်စရာကောင်းတဲ့ နေရာ ဖြစ်ရပါမယ်။ ပန်းပင်လေးတွေ စိုက်မလား၊ ကစားကွင်းလေး လုပ်ပေးမလား၊ အမှိုက်တွေ ရှင်းလင်းမလား။ ဒီလို ကိစ္စတွေကို ကျောင်းအုပ်ကြီး တစ်ယောက်တည်းက လုပ်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ မိဘတွေက စနေ၊ တနင်္ဂနွေမှာ အလှည့်ကျ လာရောက် ကူညီတာမျိုး၊ ကျောင်းကော်မတီတွေ ဖွဲ့ပြီး စနစ်တကျ ပြုစုပျိုးထောင်တာမျိုးတွေ လုပ်ပေးရပါမယ်။ ကျောင်းပတ်ဝန်းကျင် သာယာလှပနေမှ၊ ကျောင်းလေးက စိမ်းစိမ်းစိုစိုနဲ့ စိတ်ချမ်းသာစရာ ကောင်းနေမှ ကလေးတွေလည်း ကျောင်းသွားချင်စိတ် ပေါက်မှာပါ။ ကလေးတွေ ပျော်ရွှင်စွာ ပညာသင်ကြားနိုင်ရေးဆိုတာ မိဘတွေရဲ့ လက်ထဲမှာပဲ ရှိပါတယ်။

မိတ်ဆွေတို့... အချုပ်အနေနဲ့ ပြောရရင်လေ၊ ကျွန်တော်တို့ နိုင်ငံရဲ့ ပြောင်းလဲမှုဆိုတာ လွှတ်တော်ထဲမှာ၊ ဒါမှမဟုတ် အစိုးရရုံးတွေထဲမှာတင် စတာမဟုတ်ဘူး။ **ကျွန်တော်တို့ ရပ်ကွက်ထဲက၊ ကျေးရွာထဲက စာသင်ကျောင်းလေးတွေကနေ စတင်ရတာပါ။** ကိုယ်ပိုင်ကျောင်းတွေကို ပုံအောနေတဲ့ ငွေကြေးတွေကို အစိုးရကျောင်းတွေဆီ လှည့်ပေးကြပါ။ ဆရာ ဆရာမတွေနဲ့ မိသားစုလို ရင်းရင်းနှီးနှီး ဆက်ဆံပြီး ကလေးတွေရဲ့ ပြဿနာတွေကို အတူတကွ ဖြေရှင်းကြပါ။ တတ်နိုင်တဲ့ ရပ်မိရပ်ဖတွေက စာသင်ခန်းတွေ ခေတ်မီရေးအတွက် ရက်ရက်ရောရော ကူညီကြပါ။ ပြီးတော့ အရေးအကြီးဆုံးက ဒီကျောင်းတွေကို "ငါတို့ကျောင်း" ဆိုတဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုစိတ်ဓာတ် (Ownership) နဲ့ ဝိုင်းဝန်းစောင့်ရှောက်ကြပါ။

ဒါတွေဟာ စိတ်ကူးယဉ် အိပ်မက်တွေ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ ပြည်သူတွေ တကယ် စည်းလုံးရင်၊ တကယ် လုပ်ချင်စိတ်ရှိရင် ဒီနေ့ပဲ စလုပ်လို့ရတဲ့ ကိစ္စတွေပါ။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သားသမီးတွေ၊ မျိုးဆက်သစ်တွေအတွက် ခိုင်မာတဲ့ ပညာရေးအုတ်မြစ်ကို ကျွန်တော်တို့ ကိုယ်တိုင် လက်တွေ့ တည်ဆောက်ကြပါစို့လို့ ပြတ်ပြတ်သားသား တိုက်တွန်းရင်း နိဂုံးချုပ်လိုက်ပါတယ်။

အားလုံးကို ကျေ

းဇူးတင်ပါတယ်။